Relacje z Matką - długie

[kubonka]

Mam 30 lat i jestem mamą 3-letniego chłopca. Pracuję i synek w ciągu dnia
przebywa z moją Mamą. Praktycznie, pozostaje pod jej opieką od godz. 10 do
18.30. Moja Mama sama podjęła się opieki nad wnukiem i ja wróciłam do pracy
po 5,5 m-ca od urodzenia synka. Dodam jeszcze, że jestem jedynaczką, tak więc
uwaga moich Rodziców jest w pełni skupiona na mojej osobie. Tata mój ze
względów finansowych pracuje od kilku lat za granicą i do domu przyjeżdża raz
na 4-6 tygodni. Oprócz mojego synka, Mama zajmuje się także mocno
zniedołężniałą 95-letnią babcią.
Od jakiegoś czasu zupełnie nie mogę porozumieć się ze swoją Mamą. Jestem jej
bardzo wdzięczna za opiekę nad synkiem, co na każdym kroku podkreślam,
niemniej jednak z jej strony słyszę tylko i wyłącznie słowa krytyki. Mojego
męża po prostu nie trawi, nie słyszałam jeszcze nigdy dobrego słowa na jego
temat. Ja jestem okropną córką, źle mnie wychowała, nic mnie nie obchodzi.
Pracuję intensywnie, ciągle odczuwam niedosyt, że zbyt mało czasu poświęcam
rodzinie i w ciągu weekendu staram się nagrodzić ten czas synkowi. Wg mojej
Mamy wszystko robię źle, nawet zupa, którą ugotuję dla dziecka jest niedobra
i "on woli zupki Babci". Nigdy jeszcze nie usłyszałam od niej dobrego słowa,
tylko i wyłącznie krytykuje mnie i moje małżeństwo (12 lat razem,w tym 6 po
ślubie). Dla mojej Mamy idealną rzeczą byłoby gdybym zostawiła męża (który
jest leniem i nierobem) i przeprowadziła się do niej. Mój mąż jest dobrym
człowiekiem, sądzę, że inny zięć już dawno powiedziałby mojej Mamie kilka
przykrych słów, ale też zna jej charakter. Niekiedy jadąc po pracy po syna,
słucham na temat meża, swoich teściów - finał jest taki, że często i gęsto
swoje nerwy po takiej rozmowie wyładowuję na mężu. Doszło do tego, że
wszelkie przykre uwagi na swój temat przemilczam, aby nie prowokować dłuższej
wymiany zdań. Zaczęłam unikać rozmowy z Mamą na wszelkie tematy, gdyż to
powiem i tak zostanie przekręcone wedle uznania mojej Mamy. Nie wiem, jak
sobie radzić w tej sytuacji, gdyż kocham swoją Mamę bardzo, jestem jej
jedynym dzieckiem i chciałabym mieć w niej oparcie i przyjaciółkę. Dodam
jeszcze, że mój ojciec jest "pod pantoflem" i przez 32 lata małżeństwa nigdy
się Mamie nie sprzeciwił. Czasami mam wrażenie, że moja Mama chciałaby
kierować także moim życiem i nie przyjmuje do wiadomości faktu, że mam już 30
lat. Wiem, że to co piszę brzmi chaotycznie, ale trudno jest w kilku słowach
przedstawić całą historię. Doradźcie drogie Mamy, jak kontynuować te relacje?

[g0sik]

A może mama jest po prostu zmęczona? Opiekuje się 3 letnim dzieckiem przez
prawie dziewięć godzin dziennie plus 95 letnią zniedołężniałą babcią....Może
najwyższy czas pomyśleć o odciążeniu mamy?

[izabela_741]

Mysle, ze Twoja mama jest przeciazona tymi opiekami.
To nie jest zarzut w stosunku do siebie - sama w pewnym momencie baaardzo
potrzebowalam pomocy rodzicow (przeprowadzki) i wtedy dziecko bylo pod ich
opieka.
Taki stan powinien jednak byc przejsciowy a nie trwac jak piszesz prawie 3
lata!
Szukaj wiec opiekunki lub zapisz dziecko do przedszkola - lub jedno i drugie. Z
rodzicami bedziesz spotykala sie na obiadku niedzielnym a gotowanie - bedziesz
mogla zrzucic na innych ))

[kubonka]

Na pewno jest zmęczona. Dlatego też, gdy tylko mąż jest wcześniej z pracy,
zabiera Małego. Ale to też nie jest dobrze, bo Mama woli sama zająć się
dzieckiem, niż dać go nieodpowiedzialnemu ojcu. Chciałam małego oddać do
przedszkola - "niech jeszcze rok zostanie, odchowałam Ci go, a teraz ty mi go
chcesz zabrać i będziesz przywozić jak będzie chory". I niestety taka zapewne
byłaby prawda. W weekendy chcę, żeby Mama odpoczęła, więc nie narzucam się
odwiedzinami z małym, wręcz przeciwnie, zapraszam do mnie, ale zawsze odmawia,
bo jak twierdzi to nie jest mój dom i ona przyjeżdżać nie będzie (mamy
samodzielne mieszkanie, które jest własnością teściów).

[angiea]

Wiele rodzin sie przez toksyczne tesciowe i mamusie rozpadlo. U mnie tez
klotnie z mezem byly o to jak tylko zamieszkalismy razem, bo wiedzielismy, ze
moga byc ciezcy moi rodzice i zawsze uwazamy na nich, co by nam na glowe nie
wchodzili. Jakos nie wchodza, ale byly proby, ktore zawsze trzeba ucinac.
Teraz to ja dzwonie, jak chce, zeby mi w czyms pomogli. Oni nie przychodza bez
uprzedzenia. Zawsze sie umawiamy i widujemy 1 na 3 miesiace, bo tak chcemy. To
my decydujemy kiedy i gdzie i w czym moga pomoc. Oni sie nie maja prawa w nic
wtracac, bo my mamy wlasna rodzine. Niestety, ja juz czescia ich rodziny nie
jestem. Jestem czescia wlasnej rodziny. Takie zycie i koniec.
Zycze Ci, by przez mamusie Ci sie rodzina nie rozpadla, bo maz tez moze sie
wku...i wyjechac jak maz Twojej matki, ktory mozliwe, ze mial jej po prostu
dosc i lepiej mu pewnie zagranica. A ona musi sie na kims wyrzywac i wybrala
Twoja rodzine. Zdarzaja sie tez akcje, ze babcia walczy przed soba o opieke nad
wnuczkiem, bo rodzice sa nieodpowiedzialni i nie maja czasu a babcia sie
starosci samotnej boi i zwykle z dziadkiem razem do sadu ida. Trzeba uwazac i
nie zawzsze babcia jest najlepsza opiekunka dla dziecka. Moze super sie
opiekuje Twoim, ale jego rodzicow traktuje chamsko a wrecz terroryzuje. Dziwie
sie, ze sie zgodzilas by sie nim opiekowala. Na chore dziecko otrzymasz
zwolnienie z pracy, wiec to podrzucenie babci a nie przedszkolu to moim
zdaniem, pojscie na latwizne kosztem zdrowia rodziny.

[lena99]

hej,
no coż, niewiele mogę Ci pomóc, ale pocieszę Cie, że nie jesteś sama. Mam
podobne relacje z moją mamą - też ciągła krytyka, też zupka babci jest lepsza
od mojej, włąściwie nt. dziecka moja mama wie wszystko lepiej ))
Ja się w pewnym sensie z tym pogodziłam, przyjęłam, ze ten typ tak ma, że nie
krytykuje złośliwie tylko dlatego, że jej się wydaje, że wie najlepiej. I
właściwie jednym uchem wpuszczam to co mówi a drugim wypuszczam. Inaczej dawno
bym osiwiała.

Poza tym, może rzeczywiście jest zmęczona opieką nad dzieckiem. Pomyśl o
przedszkolu, na początek chociaż na kilka godzin. Może mniej obowiązków wpłynie
korzystnie na jej samopoczucie? i tym samym zmniejszy się ilość krytyki?

Pozdrawiam

[ewa2233]

Przede wszystkim poszukałabym niani, by się uniezależnić. Nie przedszkole - by
babci nie podrzucać dziecka w razie choroby.
Nie sądzę, by Wasze relacje się polepszyły od schodzenia z drogi.
Nie warto poświęcać małżeństwa i własnego zdrowia, by mama była zadowolona, bo
przyznasz jej rację dla świętego spokoju, albo przemilczysz coś, co Ci się nie
podoba. Weź także pod uwagę, że babcia ma duży wpływ na dziecko. Jak sobie
dajesz radę ze świadomością, że opiekuje się nim osoba, która Cię tak bardzo
drażni?
-------------------------------------------------

[kubonka]

Jeśli chodzi o opiekę nad małym - mam do swojej Mamy pełne zaufanie. Bardzo go
kocha i często mu to okazuje (co jest dla mnie szokiem, bo ja nie pamiętam z
lat dzieciństwa, abym kiedykolwiek została przez Mamę pocałowana, albo
siedziała u niej na kolanach - takie chwilę kojarzą mi się tylko z Tatą).
Opiekunka jest rozwiązaniem i już o tym myślałam, ale jest to jednoznaczne z
tym, że moja Mama przestanie się do mnie odzywać. Myślę teraz o drugim dziecku
i śmieszne jest to, że nawet boję się Mamie o swoich planach powiedzieć, bo z
góry wiem, jak zareaguje. Moja koleżanka z pracy (która zna moje mniejsze i
większ historie z Mamą) powiedziała, żebym absolutnie jej o swoich planach
ciążowych nie mówiła tylko po prostu robiła co uważam za stosowne.

[ewa2233]

Pomysł z nianią jest PRZEDE WSZYSTKIM na potrzeby uwolnienia się od matki!
Ale chyba sama jeszcze nie jesteś pewna czy się chcesz od niej "uwolnić", skoro
masz wątpliwości. A skoro tak, dałabym JEDNĄ szansę na poprawę stosunków z
mamą. Pogadałabym z nią w taki +- sposób (nie dając sobie przerywać. "Pozwól,
że skończę" trzeba mieć "przećwiczone"

"Bardzo mnie denerwuje, gdy krytykujesz mnie i mojego męża. Przemyślałam tą
sprawę i doszłam do wniosku, że mimo iż jesteś świetną babcią i wspaniale się
dzieckiem opiekujesz - jednak nasze codzienne spotkania i Twoja krytyka
wyprowadzają mnie z równowagi. Do tego stopnia, że myślałam o opiekunce dla
synka. Nie wiem co zrobić, bo z jedenej strony bardzo mi na kontaktach z Tobą
zależy, lecz z drugiej - nie wytrzymuję tej presji. Sądzisz, że mogłabyś się
powstrzymać od swoich uwag na mój i M. temat, by ocieplić nasze stosunki?

-------------------------

W ogóle nie widzę powodu wtajemniczania mamy w Wasze plany "dzidziusiowe".
To wyłącznie małżeńska sprawa. Zdanie mamy może się liczyć wyłącznie wtedy, gdy
utrzymuje swoje dorosłe dzieci i ich dzieci.
---------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Życie jest mdłe i znikome,życie się całkiem nie liczy
bez jakiejś wielkiej niewiadomej,bez tajemnicy.

[e_r_i_n]

ewa2233 napisała:

> Zdanie mamy może się liczyć wyłącznie wtedy, gdy utrzymuje swoje dorosłe
> dzieci i ich dzieci.

Albo gdy sie bedzie chcialo jej pomocy przy kolejnym...

[zuzanna56]

No tak, gdy matka utrzymuje dorosłe dzieci albo opiekuje się wnukiem 10 godzin
dziennie to zwykle czuje że w związku z tym może się wtrącać. Również wtedy gdy
dała dzieciom dom albo mieszkanie albo mieszkają razem.

Jest jedno proste rozwiązanie. W dorosłym wieku należy zachowywać się jak osoba
dorosła tzn. zarabiać na swoje potrzeby.

Ale tak z drugiej strony czy można trochę pomagać dorosłym dzieciom i nie
wtrącać się do ich życia? Czy są takie matki i teściowe?

[e_r_i_n]

zuzanna56 napisała:

> Ale tak z drugiej strony czy można trochę pomagać dorosłym dzieciom i nie
> wtrącać się do ich życia? Czy są takie matki i teściowe?

Są. Moi rodzice pomagaja nam - finansowo na szczescie nie musza, ale w opiece
nad dzieckiem. Dzisiaj na przykład wywozimy synka do nich na cały miesiąc - z
ich propozycji. I nie maja zapedow do wtracania sie - ale radza, jesli ich o to
prosimy.

[zuzanna56]

O rany! Moi nie chcieli zostac z moimi dość dużymi dziećmi na 4 dni w sierpniu.
A dzieci mam naprawdę spokojne. Ostatecznie zostanie z nimi teściowa która
mieszka blisko ale raczej rzadko jest z nimi (może 3-4 godziny raz na pół roku).

Ale nie mogę narzekać na moich rodziców. Finansowo nam nigdy nie pomogli ale
kiedyś opiekowali się dzieckiem kilkanaście godzin w tygodniu a ostatnio
odbierali dzieci ze szkoły i przedszkola 3 razy w tygodniu i czekali 2-3
godziny aż wrócę z pracy. I muszę przyznać że nie wtrącają się.

[lena99]

zuzanna56 napisała:

> No tak, gdy matka utrzymuje dorosłe dzieci albo opiekuje się wnukiem 10
godzin
> dziennie to zwykle czuje że w związku z tym może się wtrącać. Również wtedy
gdy
>
> dała dzieciom dom albo mieszkanie albo mieszkają razem.
>
> Jest jedno proste rozwiązanie. W dorosłym wieku należy zachowywać się jak
osoba
>
> dorosła tzn. zarabiać na swoje potrzeby.


Gdyby to było takie proste....
Ja nie jestem na utrzymaniu rodziców, nie pomagają nam finansowo, nie zajmują
sie dziećmi, nie mieszkamy razem, nie kupili mi mieszkania ani domu, a i tak to
nie przeszkadza mojej mamie wtrącać się niemal we wszystko (łącznie z tym, ile
mamy dzieci i dlaczego akurat tyle). To taki typ - lubi rządzić.

[zuzanna56]

Lena, w takim razie współczuję. Doceniam też moją teściową, która nam co prawda
w żaden sposób nie pomogła ale trochę próbowała się wtrącać. Po moim uprzejmym
stwierdzeniu że mam inne zdanie na ten temat potrafiła juz więcej nie ingerowac
w nasze sprawy.

[lena99]

Twoja mama i moja to chyba jakieś klony DDD

No cóż, powiem Ci, że ja tez się bałam powiedzieć mojej mamie o drugim dziecku.
Wiem, że to śmiesznie brzmi, ale tak było. No i nie rozczarowałam się reakcją
mamy - obraziła się(!). Teraz się z tego śmieję, ale jednocześnie jest mi
przykro. Chiałabym móc się jej poradzić w różnych sprawach (tym bardziej, że
planuję jeszcze jedno dziecko), ale to niemożliwe.

Wiesz, może powinnaś sie zastanowić, co jest dla Ciebie ważniejsze. Czy
realizacja własnych planów życiowych czy "uszczęśliwianie" mamy. Jesli to
pierwsze, to po prostu rób to co Ty uważasz za słuszne, nawet jeśli
konsekwencją będzie niezadowolenie mamy.


PS. A dlaczego boisz się jej o tym powiedzieć?

[kubonka]

Boję się, bo wiem, jaka będzie reakcja. Już jej kiedyś o tym wspominałam, to
wyraźnie mi powiedziała, że jest przeciwna, bo wówczas jej wnuczek będzie miał
mniej (w sensie, że drugie dziecko tez będzie miało swoje potrzeby, przez co
nie będziemy mogli spełniać zachcianek synka). A poza tym, nie dam sobie rady,
bo przecież będę musiała wrócić do pracy, a ona na pewno nie zajmie się drugim
dzieckiem (czego nawet bym nie oczekiwała). Po prostu byłaby obraza, że
zrobiłam coś wbrew jej woli.

[zuzanna56]

kubonka napisała:

> Boję się, bo wiem, jaka będzie reakcja. Już jej kiedyś o tym wspominałam, to
> wyraźnie mi powiedziała, że jest przeciwna, bo wówczas jej wnuczek będzie
miał
> mniej (w sensie, że drugie dziecko tez będzie miało swoje potrzeby, przez co
> nie będziemy mogli spełniać zachcianek synka). A poza tym, nie dam sobie
rady,
> bo przecież będę musiała wrócić do pracy, a ona na pewno nie zajmie się
drugim
> dzieckiem (czego nawet bym nie oczekiwała). Po prostu byłaby obraza, że
> zrobiłam coś wbrew jej woli.


Co to znaczy obraża się.
Widać nie pogodziła się z faktem że jej córka może mieć własne zdanie.

Ktos tu musi być dorosły w tej rodzinie.

[angiea]

Ale jak te relacje Cie tak mecza i cala Twoja rodzine to dotyka, to ja na Twoim
miejscu jednak bylabym za opiekunka czy zlobkiem/przedszkolem. Jak tak na
Ciebie mowi i w sumie to Cie obraza caly czas, to co, jesli podobne rzeczy o
Tobie moi dziecku? Mozliwe, ze nie, ale tak moze byc. Wiem, ze wychowanie
dziecka do 3 r.z. najbardziej wplywa na jego pozniejszy rozwoj.
Ja swojego dziecka nie oddam na wychowanie zadnej babci, bo moim i mojego meza
zdaniem, nie nadaja sie do tego. Jedna jest chora, wiec nie moze a druga
opiekuje sie dzieckiem mojej siostry, ale nam sie to nie podoba i nie chcemy,
zeby naszego synka tez tak traktowala. Najlepiej jakos 'lagodnie' skoncz te
opieke pod pretekstem wyslania dziecka do przedszkola, bo ma 3 lata wiec pewnie
juz czas.

[lolinka2]

czy twój mąż pracuje zawodowo??
Jeśli tak, to uciekaj od toksyny w osobie mamy.
Jeśli nie, to dlaczego nie on zajmuje się progeniturą?? W tym przypadku, obawiam
się, że racja leży po stronie mamy...

[iwles]

Najbardziej w tym wszystkim zabolał mnie tekst: odchowałam ci dziecko, a teraz
chcesz mi je zabrać ?


Myślę, że Twoja mama przyzwyczaiła się do myśli, że to zawsze ona ma rację,
przez ponad 30 lat nikt nigdy się nie odezwał, więc ma prawo sądzić, że się
zgadzacie.

Może nadszedł właściwy czas, aby jednak udowodnić mamie, że nie jesteś już
małym dzieckiem ?

[kubonka]

Iwles - też tak myślę. Tyle tylko, że boję się nie chcę poniekąd "stracić"
matki. Jakakolwiek próba konstruktywnej rozmowy z Mamą nie przynosi efektu. Ona
po prostu wie swoje. Niekiedy usłyszę od niej na prawdę przykre słowa, ale w
duchu "to jest moja Matka" dzwonię, pytam i rozmawiam jak gdyby nic się nie
stało. Odkąd pamiętam to nawet kłótnie pomiędzy rodzicami wyglądały w ten sam
sposób - ciche dni, mama obrażona na cały świat i finalnie przeprosiny ze
strony ojca (choć nie był winny).

[nisar]

Będę brutalna - odnoszę wrażenie, że relacja Twoja mama - Twoje dziecko nie
jest relacją babcia-wnuk, a bardziej mama-syn.
Co znaczy "chcesz mi go zabrać"? Nie rozumiem. Dziecko jest Twoje i Ty
decydujesz, co dla niego dobre. Ty i Twój mąż. Nawet najlepsza babcia nie może
podejmować kluczowych decyzji co do wnuka.
Zastanawia mnie to co napisałaś o swoim dzieciństwie, odnoszę wrażenie, że
Twoja mama pokpiła sprawę jako matka i próbuje to sobie powetować jako babcia.
Sorry, ale zwiałabym z tego interesu kurcgalopkiem.
Sama piszesz, że mama potrafi cię tak nabuzować, że warczysz na męża. No to
zdecyduj, który związek w razie czego jesteś skłonna poświęcić - z mężem czy z
mamą.
Jak na 30-latkę to sporo Twoja mama ma do powiedzenia w Twoim życiu. Sorry.

[kubonka]

Nie chcę poświęcać żadnego ze związków, bo oba są dla mnie bardzo ważne. Zawsze
jednak kłócąc się z Mamą, miałam potem poczucie winy, że może faktycznie jestem
okropną córką. Czytając jednak Wasze wypowiedzi, dochodzę do wniosku, że nie do
końca nie mam racji. A tak na marginesie: dzwoniłam do Mamy jakiś czas temu,
aby zapytać, co porabiają (w sensie Mama i mój synek) i w odpowiedzi
usłyszałam, że co mnie to interesuje, przecież dużo bardziej obchodzi mnie
rodzina teściów. Jest to oczywista nieprawda, bo z teściów swoich nie
uwielbiam, po prostu staram się mieć poprawne relacje.

[ewa2233]

No, wybacz, po takim tekście nie byłąbym pewna, jak Twoja matka przedstawia Cię
w rozmowach z synkem. Widać, że do tego wszystkiego jest zazdrosna o wszelkie
poprawne kontakty, które z komkolwiek utrzymujesz.

Nie wiem, ja bym widziała tylko dwa wyjścia: albo konkretna rozmowa (nie przez
telefon) - jak napisałam wyżej, a jeśli to nie pomoże to rozwód z matką, zanim
doprowadzi do większej Twojej nerwicy.
------------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Życie jest mdłe i znikome,życie się całkiem nie liczy
bez jakiejś wielkiej niewiadomej,bez tajemnicy.

[anet81]

Jak by mi tak moja mama powiedziała, to wnuczka by długo nie widziała, jak nie
wcale!
Dlaczego tolerujesz takie teksty?
Nie jesteś już małą dziewczynką! nie musisz znosić pyskówek mamy.
Nie wiem doprawdy co to za miłość... Twoja mama Cię wciąż obraża, a Ty to
znosisz z uśmiechem na ustach i jeszcze nadstawiasz drugi policzek.
Kobieto! Wstrząśnij nią jakoś. Pokaż jej, że relacje, które próbuje stwarzać ze
swoim wnukiem i z Tobą są chore.
Nie bój się zatrudnić opiekunki. Na pierwszy rzut oka wydaje się to drogą
sprawą. Ale podlicz sobie ile wydajecie na paliwo do Twojej mamy itp. Dodaj do
tego cenę Twojego spokoju.
Nie daj sobą pomiatać, bo niedługo Twój syn urośnie i nauczony przez babcię też
nie będzie Cię szanował.
A babcia się z tym szybko pogodzi, choć moze teraz wydaje Ci się to
nieprawdopodobne. Pozłości się, pozłości i jej przejdzie.
A wasze relacje na dłuższą mete tylko na tym zyskają.
Powodzenia
Anet

[maminka75]

Bardzo Ci współczuję, bo z Twojego listu wynika, że darzysz mamę szacunkiem i
miłością. Ona pewnie też Cię kocha tylko z okazywaniem uczuć jej nie wychodzi.
a to ostatnie dla nas -nowoczesnych i uświadommionych córek jest bolesne. Mam
podobną sytuację choć nie aż tak wyraźnie negatywną.
Moja rada - za innymi forumowiczkami powtórzę: niania lub przedszkole na kilka
godzin dziennie (jeśli Was stać). Poza tym powinnaś od czasu do czasu
powiedzieć mamie szczerze, że jest ci przykro (mówienie o swoich emocjach a nie
racjach lepiej przemówi jej do serca), kiedy słyszysz jak ona krytykuje ciebie
i męża. powiedz, że starasz się np. ugotować dobrą zupę ale jej smak nie jest
az tak istotny aby go wypominac, bo coż jest ważnego w życiu... zupa?
Martwi mnie stosunek twojej mamy do zięcia. nie powinno tak być. Ona w ten
sposób podważa twoje wybory życiowe, zwłaszcza jeśli jesteście dobrym
małżeństwem. Spróbuj mame wziąć na szczerą rozmowę (najlepiej nie w domu a na
neutralny grunt-miła kawiarnia lub park) i powiedz jej (nie pytaj lecz
oznajmij) jak dobrze wam ze soba. Podaj konkretne przykłady, kiedy mąż zachował
się wobec ciebie i dziecka bardzo dobrze/miło/z wyczuciem itp. Powiedz też jak
to twój mąż wyraża szacunek dla niej.
Twoja mama ma "pod pantoflem" nie tylko swojego męża ale i ciebie i twoja
rodzinę. Ona tak mysli i to daje jej wydumane prawo do krytyki i wtracania się,
które zaczyna w koncu niszczyć. Powiedz mamie, że chetnie posłuchasz krytyki
ale konstruktywnej. Jeśli to są uwagi, z których można cos poprawić a nie
zniszczyć - jak ona sugeruje aby sie rozwieść.

[ewa2233]

>>Opiekunka jest rozwiązaniem i już o tym myślałam, ale jest to jednoznaczne z
tym, że moja Mama przestanie się do mnie odzywać.>>

To się nazywa szantaż.
Czyli bojąc się żyć według swojego pomysłu - dajesz sobą manipulować.
------------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Życie jest mdłe i znikome,życie się całkiem nie liczy
bez jakiejś wielkiej niewiadomej,bez tajemnicy.

[kubonka]

Dzięki dziewczyny. Wasze słowa, jeszcze bardziej umacniają mnie w przekonaniu,
że powinnam w końcu tupnąć nogą. Porozmawiam z Mamą, tak jak radzicie - jednego
tylko się boję, że zaraz się popłaczę (bo niestety, troszkę płaczek jestem w
stresowych sytuacjach). A Mama, gdy widzi, że płaczę, to od razu wie, że ma
nade mną przewagę.

[ewa2233]

Ja też płaczę gdy mnie emocje dopadają
Wtedy mówię: chwileczkę. Muszę ochłonąć i MUSZĘ ta rozmowę TERAZ dokończyć.
To pomaga, a nie daje drugiej stronie przewagi.
-------------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Życie jest mdłe i znikome,życie się całkiem nie liczy
bez jakiejś wielkiej niewiadomej,bez tajemnicy.

[ewa2233]

No i nie idź rozmawiać na pozycji cierpiętnicy błagającej o litość.
Idź jako dorosła kobieta i też matka.
Ustal ze sobą ile jesteś w stanie "odpuścić". Negocjuj, nie daj się "zbyć".
Nie daj sobą manipulować, ani się zastraszać. Jakby co mów: to nie fair. Nie
szantażuj mnie, tylko rozmawiaj ze mną jak z DOROSŁĄ OSOBĄ. Nie rozmawiam z
Tobą by się kłócić. Chcę ocieplić nasze relacje.
Miej w zanadrzu teksty typu: jeśli jestem miła dla swoich teściów, nie jest to
KOSZTEM tego, że Ciebie mniej kocham.
itp.
Najważniejsze, by nie mówić: Ty nigdy, Ty zawsze. Nie oceniać, tylko mówić o
swoich uczuciach.
Wtrącać: a Ty co o tym sądzisz? Jakie widzisz rozwiązanie?
I pamiętaj PO CO jest ta rozmowa. Masz z niej wyjść usatysfakcjonowana, z
otwartą drogą w lepszą przyszłość.
Na początek upewnij się, że nikt Wam nie będzie Wam przeszkadzał. Zapytaj mamy
czy ma czas. Spokojne miejsce do rozmowy jest bardzo ważne.
---------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Życie jest mdłe i znikome,życie się całkiem nie liczy
bez jakiejś wielkiej niewiadomej,bez tajemnicy.

[maminka75]

Ja tez w takich sytacjach ryczę. Ale to nie jest powód do przewagi! Pomyśl tak:
przemawiają przeze mnie emocje ale lepsze to niż wyrachowane szafowanie
argumentami. W koncu cała ta sytuacja z mama to sprawa emmocjonalna. Poza tym
jak kilka razy miałam z różnymi osobami takie ryczące rozmowy to po płaczu
miałam lepszą argumentację bardziej trzeźwą i osoba widząc, że się "podniosłam"
nabierała szacunku.

[atra1]

Kubonka nie matrw się że wyjesz w nerwach, ja też tak mam i z każdą awanturą z moją mamą (też mam za sobą trudne zerwanie pępowiny) wychodziłam na idiotkę i histeryczkę.
Ale w nosie. Czy jej to powiesz spokojnie czy wywrzeszczysz najważniejsza jest Twoja konsekwencja potem - jeżeli się decydujesz na odcięcie się to konsekwentnie, Kontakty z żadnych zrobią się chłodno-poprawne. Z czasem nawet serdeczne, a granice już będą dawno wytyczone. I tak chyba ma być - miłość i szacunek z OBU stron.

Trzymaj się dzielnie i walcz o swoje decyzje. Pozdrawiam.

[angiea]

To jak masz zamiar plakac to sobie daruj, tylko odetnij te 'pepowine' swoja od
niej, bo caly czas jestescie jak matka i corka! A jak bedziesz miala zalamanie
nerwowe, to ona moze to wykorzystac i pojdzie do sądu i bedzie walczyla o
opiekae nad dzieckiem. Moze o to jej chodzi? Bo nie sadze, zeby jej uczucia
wzgledem Ciebie mozna bylo nazwac miloscia, ale to jakas zawisc i walka o
autorytet wzgl. dziecka: ONA chce byc jego matka!

Kubonko,

[iwles]

Czy kiedykolwiek powiedziałaś mamie, tak otwarcie, że bardzo Cię boli i rani
jej zachowanie, a przede wszystkim jej słowa?
Że sprawia Ci ogromną przykrość ?
Może ona nie zdaje sobie sprawy, że kogoś może zranić?

Iwles

[kubonka]

Ona jest tego świadoma. Myślę, że czasami robi to z pełną premedytacją
i czeka na moją reakcję. Ja zwykle chowam uszy po sobie zbywając to milczeniem
lub słowami "Nie ma Mama racji" lub też "To przykre, że Mama tak myśli". Co
dziwne nigdy nie mówię do rodziców per Ty - co jest powszechne i normalne,
zawsze zwracam się w 3 osobie - z racji na szacunek, ale i tak Mama uważa, że
jej nie szanuję i nieodpowiednio traktuję.

[iwles]

Kubonko - musisz zareagowac i cos postanowić już w najbliższym czasie.
Bo jak tak dalej pójdzie - źle wróżę Waszemu małżeństwu. Bo to mąż może nie
wytrzymać....
Bo on ożenił się z Tobą, dojrzałą, wspaniała kobietą, matką jego dzieci, a nie
z córeczką swojej mamusi. Dla niego może być ciężkie do zaakceptowania, że
najbardziej w waszym wspólnym życiu dla ciebie liczy sie to, co myśli mama. Że
tylko jej nie chcesz urazić, kosztem męża. A co z Wami ?

[beatakat]

Przeważnie nie piszę na forum, ale w tym wypadku muszę. Opisana sytuacja jest
bardzo podobna do mojej. Mój synek ma roczek, też pracuję od pół roku, mam 30
lat. Mama opiekuje się synkiem, robi to bardzo dobrze, jestem jej za to
wdzięczna ale... nie lubi mojego męża i za każdym razem wytyka mi jego
zachowanie, postępki, wszystko co złe to ON. Też mam wrażenie że najlepiej by
było gdybym się z nim rozstała. A to naprawdę w porządku facet. Też ona
najlepiej opiekuje sie dzieckiem, choć nie krytykuje mnie wprost. Są to
delikatne aluzje, stara się być taktowna. Nie mogę z mamą szczerze porozmaiwać
jeśli są jakieś kłopoty, szczególnie z mężem, bo tylko "ukręcę" na siebie bicz.
Każde słowo na temat meża obraca się przeciwko mnie. Też staram sie nie
poruszać wielu tematów, zeby nie słuchać potem tych "dobrych rad". Mogłabym
jeszcze dużo pisać ale nie będę. Mimo wszystko czuję się źle pisząc złe słowa
o mamie... Aha, tata też jest pod jej pantoflem. No i też nie chce mi dać żyć
po swojemu, cały czas sugeruje co powinnam posprzątać, co i jak zrobic. Moja
mama jest nieomylna i perfekcyjna i chce żebym ja też taka była...
Sama nie wiem jak rozmaiwać żeby było dobrze. Łatwo moją mamę urazić. na razie
wolę przemilczać, szczególenie uwag na temat męża. Nic nie podpowiedziałam ale
moze Ty poczujesz się lepiej

[igielka6]

Przyznam, że nawet nie doczytałam do końca, bo już po pierwszych kilku zdaniach
odniosłam wrażenie, jakbyś pisała o mojej mamie. Ja nie jestem jedynaczką i co
dziwne zachowanie mojej mamy w stosunku do mojej siostry jest zupełnie inne.
Ona to niemalże 8 cud świata, a ja najgorsze byleco. I nie jest to tylko moje
wrażenie. Obce osoby zwróciły mi kilkakrotnie na to uwagę. Jestem beznadziejna
we wszystkim co robię, mąż też do kitu, wszystko, co dotknę, to spiep... A
gdyby spojrzeć z dystansu i obiektywnie porównać "siągnięcia życiowe" moje i
siostry, wypadła blado, delikatnie rzecz ujmójąć, mimo, że jest starsa. Nie ma
wykształcenia, doświadczenia zawodowego, CV - mierne i to bardzo. Życie
osobiste też w rozsypce.
Jestem w Twoim wieku i dpiero niedawno zdałam sobie sprawę, że sytuacja jest
chora.Może dlatego, że ja zrezygnowałam z pracy i zostałam w domu z dzieckiem.
Dzięki temu nigdy nie musiałm liczyć na jej pomoc. Dopiero przy drugiej ciąży.
I wtedy zaczęły sięschody (pisałam kiedyś na forum). Po urodzeniu drugiego
dziecka było jeszcze gorzej, nawet wylądowalam u psychiatry, bo myślalam, że
może mm depresję poporodową. Radził mi matkę odizolować. Powiedział, że w innym
razie znisczy mnie i szczęście naszej rodziny. Długow zwlekałam z tą secyzją w
nadzieji, że jakoś się to ułozy. Ale wręcz przeciwnie. Sytuacja sięgnęła
zenitu. Nieustanna krytyka przy dziecku, babcia wie lepiej i robi lepiej, a
mama głupia i do niczego. (Podkreślę, że jej pomoc ograniczała sięe do
wychodzeia ze starzym dzieckiem - 2 lata - na spacer. Nigdy nie zrobiła nic o
co ją poprosiła, bo zawsze wtedy mówiła, że nie jest moją służącą).
Ostatecznie podziękowałam za pomoc i porosiłam, żeby nie przychodziła. Ale ona
na tyle ignorowała i lekceważyła już moje słowa i decyzje, że najzwyczajnien w
świecie w poniedziałek znowu przyszła. zabrała małego z placu zabaw, gdzie
byłam z moją dwójeczko i jakby nic poszła z nim na spacer. Jakby mnie tam nie
było. Dokładniej chciała zabrać, bo ja wkroczyłam do akcji i skończyło
się "przedstwieniem ". Ale powiem jedno. To była najlepsza decyzja, jaką
kiedykolwiek podjęłąm, poza wyjściem za mąż za moje męża i urodzeniem
dzieciaków. Jest mi ciężko, bo maluchy są małe - 23 i 7 msc. Ale jaki spkój?
Nie wiem, jak jest u Ciebie. Ale wydaje mi się ,że podobnie. Zastanów się, czy
nie lepiej opiekunkę? O ile oczywiście finanse pozwalają. Pomyśl też o tym, że
zachowanie Twojej ma wpływ na małego. Pomijam napiętą atmosferę, ale babcia
mądrzejsza od mamy, to chyba niezdrowy układ. Mama to mama. A babcia to TYLKO
rodzina. Tylko w sensie takim, że nie pwinna mieć więcej do powiedzenia,
niżkażda jedna ciotka, kuzynka i koleżanka mamy i taty. Dla mnie przynajmniej
ma to ogromne znaczenie, żeby dziecko było związane przedewszystkim z rodzicami
i w nich znajdowało autorytet i oparcie. A babcię też niech kocha i niech ona
nawet na więcej mu pozwala - bo w końcu takie jej niepisane prawo - ale nie
codziennie, tylko od czasu do czasu w dwiedzinach.
Jak na razie postanowiłąm ograniczyć nasze kontatky do spotkań na obiadkach
niedizelnych i iieninach. O "samodzielnym" pikniku jeszcze nie myślę. Musi
upłynąć trochę czasu i mama musi zrozumieć, jaka jet jej a jaka moja rola. Z
resztą na razie śmiertelnie się na mnie obraziła, co psychiatra mi gwarantował.
Powidział, że w 100% będzie mnie szanażować swoim żalem i krzywdą, której
rzekomo ja jej zrobiłam.
Pomyśl, co jest dla Ciebie najbardziej niewygodne w tej sytuacji i działej
szybko. Mały rośnie, a mamy na pewno nie zmienisz. aka jest moja rada.

[zuzanna56]

A mnie się wydaje że jest już za pózno na jakiekolwiek zmiany. Nie wiem jak
mogłaś pozwolić na to żeby mama krytykowała twojego męża? Czy rzeczywiście jest
on taki zły?
Mama za bardzo kieruje twoim życiem i jest przeświadczona że robi dobrze a ty
ją w tym utwierdzasz.
Powinnas była zacząć o sobie decydować jakieś 10 lat temu.

Ale chyba warto spróbować ratować swoje małzeństwo bo mama pewnie nie zrozumie
że chcesz sama o sobie decydować.

[kubonka]

Beatakat - bardzo dobrze opisałaś całą sytuację (i ja też po raz pierwszy
zdecydowałam się napisać na forum - dotychczas tylko czytałam). Faktem jest, że
zawsze byłam dobrą córką, rzekłabym bezproblemową - wzorowa uczennica, żadnych
problemów w szkole średniej. Ze względów finansowych poszłam do pracy po
maturze i już w trybie zaocznym kończyłam studia (aby odciążyć rodziców).
Ukończenie studiów wyższych było marzeniem moich rodziców w stosunku do mojej
osoby (piszę o tym, bo choć mała rzecz to jednak gdzieś tkwi i boli nadal) -
nie było łatwo, dużo pracowałam, zajęcia na uczelni w każdy weekend. Moja mama,
gdy przyniosłam jej dyplom ukończenia uczelni nie powiedziała nawet słowa. Dla
niej to chyba było oczywiste, że tak musi być - dla porównania, gdy wróciłam do
domu po obronie, na stole czekał na mnie kosz kwiatów od teściów!!! Oczywiście,
nie zrozumcie mnie źle, nie liczyłam na nic więcej poza słowami " cieszę się".
A wracając do męża - jest wyrozumiały i sam niekiedy mówi, że nie warto, abym
dyskutowała z Mamą, bo wiadomo, że ma ciężki charakter (swoją drogą dla tych,
którzy wierzą w horoskopy - moja Mama to skorpion). Mój mąż nigdy nie
powiedział Mamie ani jednego przykrego słowa - natomiast moja Mama nawet
spojrzenia, miny męża interpretuje w swój własny sposób. Ja po prostu te uwagi
przemilczam, bądź też, gdy już nie wytrzymuję, w delikatny sposób staram się
jej zwrócić uwagę, aby nie dopuścić do sytuacji, że się na mnie obrazi. Mama
nie trawi męża, ponieważ uważa, że jej jedyne dziecko (czyli ja) nie powinno
tak dużo pracować, że to mąż powinien zarabiać na rodzinę. Nie oszukujmy się,
oboje z mężem pracujemy, aby jakoś utrzymać rodzinę, a że ja mam umowę o pracę,
a on własną działaność, z której nigdy nie wiadomo, ile będzie pieniędzy w
danym miesiącu - to już inna sprawa. A tak już zupełnie na marginesie - od
wczoraj rozmawiamy z Mamą tylko na temat dziecka i to zupełnie zdawkowe uwagi
(te z Was, które czytały cały wątek, pamiętają zapewne, że chodziło o rozmowę
telefoniczną, w której usłyszałam, że nie obchodzi mnie moja własna rodzina).
Tak więc, dzisiaj mąż odbiera dziecko od Mamy (choć zawsze robię to ja, bo
zabieram brudne rzeczy małego do prania i coś czystego na weekend. Zastanawiam
się tylko, czy zadzwonić w weekend z zapytaniem, co porabia, czy też "tupnąć
nogą" i się nie odzywać?

[zuzanna56]

Mój mąż nie zarabia mało - ma dość wysokie stanowisko.
A ja i tak dużo pracuję i nie robię tego bo lubię tak duzo pracować ale żeby
więcej zarobić. Żyjemy więc w miarę dobrze. Ale mojej mamie do głowy nie
przyszło żeby krytykować mojego męża że za mało zarabia.
Uszanuj to że masz naprawdę anielsko cierpilwego i dobrego męża.

[beatakat]

Jeszcze bardziej utwierdziłam się że mamy podobne mamy. Szczególnie jeśli
chodzi o stosunek do męża. Jak spotykają się razem to aż czuć jak atmosfera
gęstnieje. Mama cały czas go obserwuje, a jak jesteśmy same to zaczyna: musisz
go sobie wychować, on robi co chce, nie pozmywał, zostawił bałagan, itp...
kiedyś nie wytrzymałam i krzyknęłam: najwyżej się rozwiodę! I co? mama nic nie
powiedziała... przemilczała to (milczenie=zgoda).
Kolejna sprawa - studia. Oj moja siostra do dziś o tym mówi; ja skończyłam bez
problemu studnia dzienne - rodzice nawet nie dopuszczali myśli, ze może być
inaczej (tak w ogóle to często oceniają ludzi po wykształceniu), to było
naturalne. Natomiast siostrze nie udało się skończyć studiów (zrobiła 3 lata
prawa), potem zaczęła inne, przerwała no i jest to straszna zadra dla rodziców
(mimo że bez studiów znalazła dobrą pracę, niedawno zmieniła na jeszcze lepszą
w UM, dobrze zarabia, a firmy dzwonią za nią z propozycjami zatrudnienia).
Ogólnie mam wymagających rodziców i ciężko jest im dogodzić. Zawsze było tak że
jak coś szło dobrze, to się o tym nie mówiło (bo to przecież naturalne), a jak
coś szło źle to dyskusji nie było końca. Nigdy też nie potrafiłam z mamą
serdecznie i o głupstwach rozmawiać. Natomiast teście - złoci ludzie! Wstyd się
przyznać ale wole z nimi przebywać niź z własnymi rodzicami! Oni są po prostu
ciepli , serdeczni, nie krytykują, nie dają "dpbrych rad", szanuja wybory
swoich dzieci, naprawdę wspaniali ludzie, ponadto kochają mojego Tomusia nad
życie. Oczywiście moi rodzice też kochają wnuka.
Faktem jest, ze cały czas w podświadomości wiem że mam liczyć się ze zdaniem
mamy, konsultować z nią wszystko, radzić się bo wtedy będę postępować słusznie
i dobrze. Mama ma zawsze rację! - to motto mojego taty.
Można by tak bez końca pisać...

ani za wcześnie ani za późno

[igielka6]

Najwyższa pora, zeby coś zrobić zanim się zwariuje. Ja nie widziałam się z moją
cały tydzień. Dziś robia imieniny na nieszczęsnej działce. Pojechaliśmy z mężęm
i naszmi szkrabami i wiehciem oczywiście.
Najpierw pretensje, że z życzeniami lepiej późno niż wcale (ale sama mi
urodzinowych wcale nie złożyła, nie wspominając o prezencie).
potem oczywiście trawkę mąż musiał skosić, mimo że występował w roli gościa, a
ja w tym czasie wa;czyłam z naszą dwójką, z czego jedno chciało pać, bo babcia
nie mogła się zającżdnym. Więc dzień, jak co dzień na spacerek z parką, zeby
maleńka usnęła. A babcia? Kawkę musiała odpić w towarzystwie pozostałych gości
(my nie zasłużyliśmy?).
Potem grilla trzeba było zrobić. I kto? Mój mąż oczywiście. Wiry było w sumie
ok 15 osób. My oczywiście nie załapaliśmy się, bo jak żarło podano, to była już
najwyższa pora na karmenie i płódniową drzemkę naszych dzieciaków (a potem już
nie było co zjeć).
Ja już zagotowałam, a i mój mąż miał trochę dość i usiadł sobie na leżaku i
zrobił kawkę. mama tylko poiorunowymi spojrzeniami rzucała, że śmieliśmy
usiąść, jak nasze szkraby śpią zamiast zając się jej gośćmi.
Zmienić się osoby tego pokroju nie da. Można tylko sobie oszczędzić do
niezbędnego minimum przyjemności jej towarzystwa.

[a.m.a]

Ciekawi mnie jedno - dlaczego piszesz mama z wielkiej litery? Dlaczego juz maz
i synek sa z malej? Rozumiem, ze wielkie M przez szacunek dla mamy, tylko
dlaczego brak tego szacunku przy wyrazach maz i dziecko?
Wydaje mi sie, ze jestes za bardzo zwiazana ze swoja matka, ze ciagle jestes
mala coreczka, pomimo zalozenia wlasnej rodziny. Ze nie szanujesz swojej
rodziny pozwalajac mamie na przykre uwagi dot. twojego meza. Ps. myslisz, ze
ona powstrzymuje sie przy dziecku? Ciekawe jaki obraz waszej rodziny ma twoj
wlasny syn - przeciez on b. dlugo przebywa codziennie z babcia.
Dla mnie to wszystko jest jakies chore. Nie uwazasz, ze mama nie miala prawa
zbywac cie, kiedy ty telefonujesz i pytasz co porabia twoj syn? Dlaczego jej na
to pozwalasz? Rzadko kogos wysylam do psychologa, ale tobie by sie chyba
przydala pomoc z zewnatrz.
Pozdrawiam
ama

[kasik751]

Kubonka bardzo Ci wspolczuje, ale przyznam, ze jeszcze smutniej czytac to co
piszesz widzac, jak - wybacz - niewiele widzisz.
Twoja mama manipuluje Toba, nie szanuje Ciebie i Twoich zyciowych wyborow,
psychicznie uzaleznia Cie od siebie i po prostu niszczy Ciebie i Twoja rodzine.
To nie jest normalne, ze dorosla corka boi sie powiedziec matce, zeby przestala
ponizac jej meza, a tym samym ja sama, bo matka sie obrazi.
Kochajaca matka nie poniza i sie nie obraza.
Ja nie wierze, ze opiekuje sie Waszym dzieckiem z wielkiej milosci do wnuka.
Robi to po to, by zyskac nad Toba maksymalna kontrole i tkwic solidnie w Twoim
zyciu. Nie wierze, ze jest dobra babcia, bo kocha, lecz po to, zeby byc lepsza
babcia niz Ty matka. Ewidentnie z Toba rywalizuje o lepsza pozycje osoby
sprawujacej glowna opieke nad Twoim przeciez dzieckiem. Bo Ty urodzilas to
dziecko dla niej, nawet tego specjalnie nie kwestionujesz.
Nie sprzeciwiasz jej sie, wiec nie ma powodu, zeby kiedykolwiek miala przestac.
Celem tego typu osob, niekoniecznie uswiadomionym, jest roztaczanie pelnej
wladzy nad zyciem bliskich i tak naprawde jest ich powolnym winiszczaniem przy
pomocy wlasnie takich manipulacji jak wpedzanie w poczucie winy, zanizanie
samooceny czy wmawianie, ze dziecko sobie bez nich nie poradzi i ze tak wyglada
swiat. A Twoj swiat kreci sie wokol Twojej mamy. Twoj maz zdaje sie pozostawac
daleko w cieniu, jak Twoj tata.
A tak nie musi byc.
Prawdopodobnie nigdy nie zadowolisz Twojej mamy, bo ona nie jest w stanie byc z
Ciebie zadowolona. Nie doceni Twojej cierpliwosci, wyrozumialosci i kultury.
Wyglada tu z opisu na dosc mocno toksyczna osobe szczerze mowiac, a w takich
wypadkach tzw. 'szczera rozmowa' nie dziala.
Nie polece Ci zadnych konkretnych rozwiazan, bo nie wydaje mi sie, zebys byla
na nie gotowa, ale mysle, ze moge Ci polecic zakup kilku ksiazek, nawet
poradnikow na temat relacji z takimi osobami (bo jest ich wiecej, Twoja mama
nie jest jedyna), a to by Ci pomoglo w ogole zidentyfikowac problem, z ktorym
masz do czynienia. A problem jest dosc powszechny i niezle opisany.
Pozdrawiam.

pytanie

[mamapa]

a jakie to książki? podaj tytuły i autora, taka lektura może się zawsze
przydać, Kasia

[kasik751]

Ok, ale musze poszukac. Przede wszystkim rzuca sie w oczy - nie wiem czy mi
link wejdzie w calosci - Toksyczni rodzice:
www.libre.pl/pokaz.php?tid=4135730104&pk=PS
Opis moze odpychac doslownoscia, bo traktuje o ciezkich przypadkach, ale po
indywidualnym przefiltrowaniu wiele bardziej lightowych tez znajdzie tam swoje
ujecie.
Jest tez taka ksiazka "Nie obwiniaj matki" (Paula Caplan), ktora z kolei pomaga
spojrzec z drugiej strony i zrozumiec matke sprawiajaca wrazenie obojetnej i
nieczulej. To ksiazka dla doroslych corek zyjacych i niezyjacych matek.
Na razie tyle

[kasik751]

Znalazlam fragment:
dda.bhd.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=19&Itemid=49

[kasik751]

Problem z tymi amerykanskimi poradnikami jest taki, ze trzeba sie mocno skupic,
zeby przelozyc te wszystkie przyklady na nasze realia. Poza tym czasami sa
kiepsko przetlumaczone po prostu. Moze kiedys doczekamy sie dobrych rodzimych
ksiazek, ale na razie nasze slawy chyba wola "robic" w biznesie, bo z tego maja
wieksze pieniadze
Wylowilam taki fajny urywek:
"Rodzice, którzy akceptują samych siebie, nie muszą kontrolować swoich
dorosłych dzieci. Ale toksyczni rodzice, których spotkaliśmy w tym rozdziale,
działają pod wpływem głębokiego poczucia braku satysfakcji z własnego życia i
lęku przed odrzuceniem.
Niezależność dziecka jest dla nich jak utrata ręki. Kiedy dziecko dorasta, dla
rodzica staje się jeszcze bardziej istotne pociąganie sznureczkami, które
utrzymują je w zależności. Dopóki toksyczni rodzice potrafią skłonić swojego
syna czy córkę do czucia się dzieckiem, dopóty mogą utrzymywać kontrolę.
W rezultacie, dorosłe dzieci kontrolujących rodziców często mają niewyraźne
poczucie własnej tożsamości. Mają problemy z patrzeniem na siebie jako na
istoty oddzielone od rodziców. Nie potrafią odróżnić własnych potrzeb od
potrzeb rodziców. Czują się bezradne.
Wszyscy rodzice kontrolują swoje dzieci aż do chwili, kiedy one same przejmują
kontrolę nad swoim życiem. W normalnych rodzinach zmiana ta ma miejsce wkrótce
po wejściu w wiek dorosły. W rodzinach toksycznych to zdrowe oddzielenie jest
opóźnione o całe lata lub też nigdy do niego nie dochodzi. Może mieć ono
miejsce tylko wówczas, gdy dokonasz zmian, które umożliwią ci uzyskanie władzy
nad własnym życiem."

[judytak]

a ja myślę, że jednak najlepiej by było zapisać dziecko do przedszkola
jak od września się nie da, to chociaż od stycznia (często łatwiej w trakcie
roku)

zgadzam się, że wymiana babci na opiekunkę byłaby odbierana jako krytyka ("ty
się nim źle zajmujesz, dlatego odtąd zajmie się ktoś inny"), za przedszkolem
można wytoczyć wiele neutralnych argumentów (towarzystwo rówieśników,
socjalizacja jedynaka, przygotowanie do szkoły, gimnastyka korekcyjna,
angielski, cokolwiek)

poza tym można zostawić miejsce na codzienną aktywność babci: niech odbiera,
spędza z nim te trzy godziny popołudniem, nakarmi zupką, przeciez dla niej to
czysta przyjemność (naprawdę!), a jednak nie "zdominuje" ci dziecka ;o)

a grożbą zerwania kontaktów nie masz co się poważnie niepokoić, jak będziesz
spokojna a zdecydowana, i gotowa do rozmów, ustaleń, negocjacji, to aż di tego
nie dojdzie, a nawet jeśli, to długo nie wytryma...

pozdrawiam
Judyta

[mag778]

Kochana, wydaje mi się, że poradniki nie wystarczą. Tak jak już któras z
dziewczyn pisała - wydaje mi się, że powinnas skorzystać z pomocy psychologa.
Takie sytuacje są niezwykle trudne, cięzko jest tak po prostu wziąć się w garść
i porozmawiać z matką. Oczywiście, nalezy próbować, ale myślę, że trzeba zacząc
konkretne i szybkie działania w celu ocalenia Twojej najbliższej rodziny tzn
waszej trójki - Ciebie, Twojego męża i dziecka. Twoje relacje z matką psują
Twoje małżeństwo, synek też czuje ze cos jest mocno nie w porzadku. Im bedzie
starszy tym bardziej bedzie czul sie zagubiony: babcia i mama - obie kocha i z
obiema chce byc, ale kiedy one sa razem atmosfera robi się napieta. To tez się
odbije na dziecku! Podejrzewam, ze jak zaczniesz zmieniac swoje podejscie to
matka faktycznie sie na Ciebie obrazi, ale nie przejmuj sie: to pomoze ci
uporzadkowac sobie wszystko w glowie, zrozumiec, ze bez niej tez mozesz zyc i
to zycie jest o niebo spokojniejsze. Jesli bedziesz spotykac sie z
psychologiem - to on pomoze ci przez to przejsc. A ona, zaswiadczam ci, bo sama
to przeszlam, predzej czy pozniej oprzytomnieje. Przynajmniej na tyle, żeby
relacje były poprawne - przeciez bedzie chciala widywac sie z wnukiem, nie? A
moze kiedys uda ci sie namowic ja zeby poszla do psychologa?
Bardzo Ci współczuje, ale musisz zaczac działać - najwazniejsza jestes Ty i
Twoja rodzina. Chron ich! Twoja matka jest dorosla osoba i powinna kontrolowac
to jak sie zachowuje - nie mozesz jej caly czas poblazac, unikac drazliwych
tematow i wybaczac kazda przykrosc. Ona nie jest niedorozwinięta i wie co robi.
Sluchaj, jakbys chciala kiedys pogadac to daj znac

[kasik751]

Rowniez uwazam, ze poradniki nie wystarcza, ale od czegos trzeba zaczac, zeby
ruszyc temat Nie jest prosto wybrac sie na wielomiesieczna terapie do
psychologa i to dobrego psychologa, przede wszystkim trzeba wiedziec, ze w
ogole jest problem.
Bo rzecz nie w tym , ze kubonka ma zla matke, ktora trzeba zmienic. Kubonka
musi siebie zmienic, a nie czekac az mama sie zmieni. I mysle, ze jesli sobie
przeczyta ksiazeczke na spokojnie w zaciszu domowym, to moze byc wlasciwy
start, bo dowie sie przede wszystkim, ze mama raczej nie zmieni sie wcale,
chocby nie wiem jak sie starala.
Tak wiec spokojnie mysle trzeba do sprawy podejsc, bo to nie sa rzeczy ktore
zalatwia sie jedna rozmowa.

Hola, hola...

[joszka30]

Robi się nagonaka na mamusię. Że manipuluje, że prawdziwie nie kocha. Wredna i
zła. Po prostu. nie daje życ córce.. Pytanie, jak to się dzieje, ze córka taka
zalezna od matki? Nie mozna dwóm panom słuzyć: zadowalac matkę, spełniac jej
oczekiwania i jednoczesnie dbać o siebie, swe prawa. To sfrustruje i wypali.
dwóch pliszek nie złapiesz za ogon. Zadowolenie mamy= rezgynacja z siebie;
zycie swoim zyciem= kwasne miny mamy, komentarze.
Klasyczna sytuacja jak ją nazywam: MNIE JEST ŻLE, ALE TO KTOS MA SIĘ ZMIENIĆ.
Byłoby łatiwej, ale to tak nie działa niestety.
To chyba kwestia decyzji kogo Ty w końcu chcesz zadowolic? Polecam tak w ogóle
REWELACYJNA kiążke " Gniew kobiety"!!!! Myslę, ze parę wskazówek tam bys
znalazła

c.d

[joszka30]

jak ustawiasz się w pozycji, że to mama ma się zmieniac, możesz czekac latami.
jak zaczneisz od siebie; jestem pewna, ze akurat na to masz wpływ! I moze wtedy
zadzieje się tak, ze sama sobie dasz prawo bycia dorosłą (i decydująca m.in. o
ilości dzieci) bez względu na komentarze, uszczypliowści i emocjonalne szantaże.

[matiti2]

wiem o czym piszesz, moja mama jest dokładnie taka sama...toksyczna... pomaga
mi przy dzieciach, gotuje obiady, ale przy najblizszej okazji mi wypomni co dla
mnie dobrego robi... a ja nie potrafie nie wpuscic jej do domu, mimo ze
przychodzi kiedy ustaliliłysmy ze ma nie przychodzic, albo po tym jak sie
pokłocilysmy i przychodzi jak gdyby nigdy nic.... i oczywiscie ona dla nas tak
duzo robi, poswieca sie, pomaga a ja wyroda córka, zła, niedobra i głupia!!. ja
mam takie odczucia ze matce sie nalezy szacunek a moj maz sie dziwi ze ja daje
sie tak ponizac...
ale ostatnio postanowiłm cos z tm zrobic, to juz nie chodzi o mnie, ale o
dzieci. obraza mnie przy dzieciach i choc sa małe i nie rozumieja, to za wczasu
chce z tym walczyc. no i ostatnio podziekowałam mamie za wizyte, jak zaczeła
sie ze mna kłocic ( ze robie nie tak, jak ona by tego chiała,oczywiscie zle, ze
ona matka to ma racje , a ja niby kto?? ). mama nie wyszła. odczekała godzine,
a potem jak gdyby nigdy nic znowu zaczeła sie rzadzic. wiedziałam, ze jak nie
zareaguje to znowu wroicmy do punktu wyjscia. powiedziłam jej ze nic sie nie
zmienilo sprzed godziny i dalej jej dziekuje za wizyte. wyszła krzyczac, ze
jaka ja okropna, ze ona sie tak poswieca dla mnie... teraz sie do mnie nie
odzywa, juz tydzien. a ja tez nie dzwonie. ucze sie radzic sobie sama ( mam
dwoje malych dzieci ). tylko zastanwiam sie co bedzie jak zadzwoni, lub
przyjdzie....jedno juz wiem, nie dam sie ponizac ani wchodzic na głowe. i wiem
jak jest ciezko, bardzo, targaja Cie wyrzuty sumienia, ze nie powinnas tak tak
sie zachowywac w stosunku do matki. ale ja sobie cały czas powtarzam, ze robie
to dla dobra swoich dzieci i mojej rodziny
acha, duzo dało mi do myslenia, jak zaczeła do jednej z moich córek zaczeła
mówic "córciu".......
jak nie dasz rady, idz do psychologa, przeciez to tez lekarz. i napisz jak
sobie radzisz.pa

[mara65]

matiti2 napisała:
. tylko zastanwiam sie co bedzie jak zadzwoni, lub
> przyjdzie....
To jej powiedz : miło, że jesteś, napij się kawy,i pamietaj, że to jest mój
dom.Kocham Cie, jestem wdzięczna, dużo dla mnie zrobiłaś, ale nie oczekuj, że w
zamian za to podporządkuję Twoim wymaganiom życie mojej rodziny.
Obrazi się znowu, trzaśnie drzwiami? Trudno, do następnego razu! Wasze matki się
nie zmienią,Wy musicie przstać się ich bać.I zacząć żyć po swojemu.

[moninia2000]

Hej!
Czytam Twego posta, ale odp.na razie nie, za duzo)
Mnie sie nasuwaja od razu takie uwagi:
przede wszystkim widac, ze mame kochasz , szanujesz i....boisz sie ciut? Bo
piszesz Mama zawsze z duzej, z wielkim szacxunkiem, nie krytykujesz nawet ciut
za to, co robi,.
Poza tym Twoja mama jest osoba dosc zmeczona, jak sadze i byc moze
zgorzkniala...?
Pomysl, jest sama z niedolezna babcia, a to naprawde trudneeee z maluszkiem
twoim i ..bez meza. Zle jej na pewno, a jak komus zle to na ogol dopiernicza
innym brzydko mowiac..
Czy z Twoja mama nie da sie porozmawiac rzeczywiscie? Czy gdybys znalazla
chwile dla Niej na kawe sam na sam..i sprobowala z miloscia powiedziec mamie
jak sie czujesz, gdy tak Cie traktuje itp...ze Ci zle z tym, bo ja kochasz
itd....Moze by podzialalo?
Jak sadzisz?
Choinka, zycze Ci powodzenia, bo ja tez mam "dziwne" relacje z mama, choc w
niczym mi nie pomaga, a ja sama zajmuje sie dzieckiem i w ogole jest inna, ale
kocham ja tez. Niedawno sie wyzwolilam w sumie i naprawde warto, bo inaczej zle
Ci samej z soba.
Byc moze wyjsciem byloby tez oddanie dziecka do przedszkola lub opiekunce
(znanej i dobrej), bo..mysle, ze dla dziecka tez niedobre takie "klimaty"..
Dzieci to czuja, a kto wie czy Twa mama nie pusci czasem czegos na wiatr...a
maluch slucha.
Ma juz 3 latka, dobrze by mu zrobil kontakt z innymi dziecmi, a nie tylko ze
starsza osoba, osobami....w takiej atmosferze.
Powodzenia!

moni

[mara65]

dziewczyny, córki i matki małych dzieci! Uciekajcie!!!przet takim życiem. niech
nikt nie pisze, że matka chce dobrze, dając "rady", krytykując męża, zupę i
brudne łapki dziecka. Jeśli chce dobrze, to tylko dla s i e b i e. Nie jest
prawdą, że można jej zaufać w opiece nad Waszym dzieckiem, jeśli nie szanuje Was
jako matek i mężatek.Prawdą jest to, że bardzo żle wpływa na dziecko, które na
pewno zacznie wyczuwać niuanse Waszych wzajemnych relacji i na pewno będzie
wiedziało, kto tu "rządzi". Na dziecko wpłynie to fatalnie, bo będzie pogubione,
Jeśli rodzice są słabi, to co jest jego "strefą bezpieczeństwa"? Babcia, której
się boją, przy której gęstnieje atmosfera, po której wizytach mama jest smutna,
nerwowa, sfrustrowana?Ojciec, który zaciska zęby? Przed dzieckiem nie ukryjecie
Waszych stanów emocjonalnych, jest jak barometr.Jeśli nie potraficie przerwać
takiego fatalnego układu z matką dla siebie, to zróbcie to dla dziecka.
Zrozumcie, to nie babcia ponosi pełną odpowiedzialność za dziecko, lecz Wy,
rodzice.Jak dziecko będzie kiedyś pogubione, to co mu powiecie? babcia?
Piszę, bo bardzo Was rozumiem.Kiedy urodziły się moje dzieci - bliżnięta- było
bardzo ciężko. Mama stanęła na wysokości zadania, aby mi pomóc, ale szybko
zrozumiałam, że cenę za tę pomoc będę musiała zapłacić dużą. Musiałam znosić
uwagi, co do mojego męża, też nie mogłam się wygadać na niego, bo po
wspólczującym kiwaniu głową przy pierwszym lepszym momencie byłoby to
wykorzystane,co do mojego życia i preferencji stylu wychowywania dzieci.Nazywam
to formą specyficznego ubezwłasnowolnienia. Aż do bólu znam to wszystko, o czym
piszecie.Poradziłam sobie, ale miałam też obawy, że mama się obrazi, nadmie,
zrobi aferę. Też przychodziła do mnie bez zapowiedzi, kiedy chciała, z marszu
mnie krytykująć, więc zrywałam się rano, ścieląc łóżka, poprawiając, co się da,
by zminimalizować krytykę, aż...któregoś dnia, rano, uświadomiłam sobie, że to
bez sensu, jestem dorosła, mam własne dzieci,męża,dom...Poprosiłam męża o pomoc,
umówiłam się z nim, co do postępowania z matkami. Nazwaliśmy to :"akcja -
mamuśka".Muszę dodać, że jego matka to taki dsam typ jak moja, obie próbowały
nas ugrać, każda w swoją stronę .
Starcie pierwsze, najważniejsze : mąż rano do pracy, a ja...wykorzystując piękną
pogodę- dzieci w wózek, pampersy do torby, mleko w cycach i na piknik do
dalekiego parku.Jak wróciłam do domu dobrym popołudniem, obie stały pod
drzwiami(choć nawzajem się nie lubiły)! to były czasy sprzed komórek...na
szczęście. Ponoć chciały dzwonić na policję, że niby zaginęłam, i drzwi
wyważać... Potem krytyka domu, że wyra nie posłane, że obiad byle jaki - ja, że
to nic, bo dzień był piękny, M.że się cieszy, że miło go spędziłam. "Rżnęliśmy
głupa" na całego.Ale oczywiście, jak mamusie chcą się z nami spotkać, to prosimy
zadzwonić, umówimy się na jakiś dzień... Matki się wściekły na całego, zamilkły
na całe trzy dni, kontrolne telefony je doprowadzały do rozpaczy.Bo choćbyśmy
padali na pyski, zawsze świetnym głosem mówiliśmy, że jest super!Potem często
robiliśmy "nieodpowiedzialne rzeczy", samodzielnie gdzieś wychodząc,
wyjeżdżając. Potrafiliśmy zadzwonić i powiedzieć - nie przychodż przez trzy dni,
bo właśnie wyjeżdżamy nad morze/w góry/na Mazury.Z naszej strony była pełna
kurtuazja, one m u s i a ł y się dostosować do nas, nie my do nich.łatwo nie
było, nie ukrywam, bywały ciężkie dni.Tym bardziej, że wbrew wszystkim szybko
machnęliśmy sobie synka.Ja? prymitywna baba, co nawet nie potrafi się
zabezpieczyć, M? dzieciorób.Bywało ostro.Swięta? Jedna mamuśka - wigilia u mnie,
druga mamuśka- nie, u mnie, MY- NIE - wigilię spedzamy SAMI, natomiast możemy
wpaść w pierwszy/drugi dzień świąt.Było i obrzycanie Nas wyzwiskami, po których
byliśmy "obrażeni" - trzeba nas było przepraszać...i stwierdzenia, że nie
nadajemy się na rodziców. Tysiące uwag i rad, po których bardzo grzecznie
odpowiadaliśmy"och! bardzo dziękuję, zastanowię się nad tym, muszę to
przemyśleć, to miło z Twojej strony, ze tak się o nas troszczysz" i ...robiliśmy
swoje! Cena za niezależność? wysoka. Bo wynajęliśmy opiekunkę - koszt, bo dzieci
chorują - co oczywiście jast naszą winą, z powodu niezbyt właściwej opieki, bo
zatrucie pokarmowe = "gdybym to ja gotowała, nic takiego by nie nastąpiło". Bo
czasami chciałoby się gdzieś wyjść, ale nie ma z kim dzieci zostawić, bo jak się
pokłócilismy, to nie można było się po ludzku wyżalić, bo były różne, jak to w
życiu, ciężkie chwile...
Dziś nasze dzieci mają 17, 17 i 15 lat, są świetne, nikt nie ingeruje w nasze
życie. Nasze matki się nie zmieniły, nadal nas krytykują, choć rzadziej, bo to
jakby "grochem o ścianę". Mój M. jest "beznadziejnym" zięciem, ja "złą"
synową.Ale nikt nie próbuje sterować naszym życiem,już nie ma dyskusji, co
powinniśmy robić.To my decydujemy, jak chcemy żyć, wychowywać dzieci, pracować i
wypoczywać. Zaciskaliśmy zęby wiele razy, kłócilismy się tysiące razy, czuclismy
osamotnienie i bezsilnośc, ale przetrwaliśmy. Jestem z nas dumna, bądżcie i Wy,
Dziewczyny.
ps. takie matki, jak nasze, nie rozumieją, że dzieci wychowuje się nie dla
siebie, ale dla nich samych. To są ludzie, których trzeba przygotować do
samodzielnego życia, bez nas.Jakość ich zycia to efekt naszego wychowania. Jeśli
uznamy, że jako dorośli ludzie nie są w stanie poradzić sobie z własnym zyciem,
to bedzie to nasza porazka.To my musimy stopniowo odcinać pępowinę. Jestem
pewna, że nie będę barabanić od rana do domów moich córek i syna, nie będę ich
krytykować, nie będę ich truć. Uszanuję ich wybory, nawet, jeśli będa mi obce,
bo to przecież MOJE dzieci.

[lolinka2]

mara, pomysł super.

[niusianiusia]

u mnie identycznie...... mama chodzacy ideał, wszyscy inni źli, ja niczego nie
umiem, mąż też głupi, Mój tata nie żyje, ale myślę, ze też mama się do tego
trochę przyłożyła swoim truciem i awanturami. Ogólnie jest nieszcześliwa i
musi to na wszystkich wyładować. No i oczywiscie wszyscy są za to winni, nie
ona. Teraz mi nerwy psuje przy każdej okazji.. nie ważne, ze jestem w ciąży, ze
nie mogę dźwigać...
taki charakter i już, olać, olać, olać i starać się nie denerwować

[mara65]

dziewczyny, nie olać! Ile można olewać?udawać?dla świętego spokoju?to
niemożliwe, wcześniej czy póżniej za to udawane olewanie zapłacicie ewysoką
cenę. Wasze matki nie zrobiły dla Was nic szczególnego, jeśli wypominają Wam, że
tyle dla Was poświęciły. Wykonały swój obowiązek, skoro zdecydowały się na
dziecko. Nie macie długów wdzięczności za to, że jesteście. Matki się nie
zmienią, ale to Wy musicie zmienić kontakty - ich ilość i jakość. Nieprawdą
jest, że dobrze opiekują się Waszymi dziećmi. dobra opieka to nie zupka i
rękawiczki, to szacunek, zaufanie, poczucie bezpieczeństwa. One prowadzą
subtelną grę, manipulację na Waszych dzieciach. Jak to, babcia cacy, mamusia be?
To jest dobre wychowanie? Wyobrażcie sobie, że dziś matka opiekuje się Waszym
dzieckiem, a w przyszłości będzie decydować w ramach wdzięczności o jego życiu,
jak Waszym. tego chcecie?
Ja nauczyłam się ucinać wszelkie zapędy.Czasem żartem, ośmieszająco.
-Tyle dla Ciebie zrobiłam....tzn. ile, konkretnie? Skoro urodziłaś mnie, to
musiałaś się mną zająć.
-nie masz pojęcia, jak to zrobić...zgadzam się, nie mam pojęcia, więc na pewno
zrobię żle, ale po swojemu.
-głupio robisz....tak, zgadza się, robię głupio.To moje głupio.Lubię robić głupio.
-serce mnie boli przez Ciebie...wezwać karetkę? podać kropelki (i nadal
kontynuować głupie robienie)
-jesteś nic nie warta....jeżeli tak uważasz, to nie będę zaprzeczać,
-powinno się pozbawić Ciebie praw rodzicielskich....proszę, zrób to, podać
telefon do opieki społecznej?
-przynosisz mi wstyd przed ludżmi....och, bardzo mi przykro, nie przejmuj się,
mamo opinią innych, najważniejsze, że Twoja córka jest szczęśliwa!
-zmarnujesz te dzieci, nie potrafisz ich wychować....tego jeszcze nie wiem, ale
od teraz będą wychowywane wg. moich i męża reguł, żeby za kilkanaście lat
wiedzieć, jaki sukces odnieśliśmy.I nie winić Ciebie za ewentualne niepowodzenia.
- musisz to zrobić tak i tak.....może to dobry pomysł, zastanowię
się........dlaczego jeszcze nie zrobiłaś tak, jak kazałam?...bo jeszcze się
zastanawiam. Jak długo masz zamiar się zastanawiać?....aż dojdę do jakiegoś
wniosku...doszłaś już?...nie, jeszcze nie, myślę.
Ucinajcie te toksyczne związki z mamuśką, jak najszybciej.To trucizna. nawet,
jeśli będą zawały serca, palpitacje, choroby wrzodowe, awantury i wszystkie inne
plagi, nie poddawajcie się. Nie miejcie żadnych wyrzutów sumienia, nie dajcie
się nabrać na żałosne miny. Nie jest prawdą, że matkę kochać trzeba.Wy musicie
kochać siebie.

[marianna73]

mara65 napisała:

> dziewczyny, nie olać! Ile można olewać?udawać?dla świętego spokoju?to
> niemożliwe, wcześniej czy póżniej za to udawane olewanie zapłacicie ewysoką
> cenę.

======
Właśnie postanowiłam przerwać tą chorą ,toksyczną zależność. Zgadzam się z Tobą
,że nie chodzi o to ,żeby olewać chore zachowania naszych matek.
Ja olewałam to przez przeszło 30 lat,byłam wspaniałomyślna i tolerancyjna, a i
tak wciąż było niedobrze, w końcu powiedziałam dość,jestem niezależną od matki
dorosłą kobietą z własną rodziną ile mozna pozwalać skakać sobie po głowie.
Teraz jestem najgorszą córką swiata.
Tu masz mały fragment moich problemów z matką:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=39030492&a=39030492
maro, zgadzam się z wszystkimi Twoimi radami, mądra z Ciebie kobieta, widać ,że
sporo przeszłaś
Mam pytanie jak obecnie wygladają Twoje kontakty i stosunki z matką? Czy wogóle
macie ze sobą kontakt? Czy interesuje się Wami, wnukami?

pozdrawiam Cię serdecznie))

[mara65]

Marianna, ja sobie po prostu "odpuściłam" moją matkę. Bzrydko brzmi? Trudno.
Najważniejsze są dla mnie moje dzieci, mąż, MOJA rodzina.Matka interesuje się
nami, na swój chory sposób.Raz na parę tygodni kontaktujemy się. Nie zmieniła
się, w tym sensie, że chyba nigdy nie zapomni o swoich zapędach urządzania
mojego życia. Ale znakomicie zmieniło się to, na ile może sobie pozwolić w
stosunku do mnie, do nas. Druga mamuśka też.Jestem złą córką, nieudanym
człowiekiem. Wszystko, co robię jest złe, zero akceptacji, ale ja o to nie
walczę, o tę akceptację. Nie pozwalamy nikomu na zadne historie, które nas
poniżają.Matka się nie zmieniła, ale doszło do takieg stanu, w którym boi się
mnie coś powiedziec.Jak się zachowuje ok., to ja siedzę cicho, jak zaczyna swoje
jazdy, to szybko to ucinam.W żadnym wypadku nie olewam, bo za takie olewania,
kładzenie uszu po sobie placiłam cenę wewnętrznym dygotem, złym humorem,
poczuciem poniżenia.No, ale nauka tego trwała....W sumie okazało się, że
etykietka "złej córki, nieudanego egzemplarza" bardzo się przydała! Skoro już
zostałam tą niedobrą, to mogę pozwolić sobie na wszystko, prawda? Jak dziś matka
wyjeżdzą z krytyką, np. na męża, to ja natychmiast mam tekst typu: "M. jest w
Twoich oczach fatalny, wiem, ale ja go kocham, wciąż, po tylu latach.Na
szczęście nie jestem ani w części tak doskonała, jak ty, więc dopasowaliśmy się,
nie mam większych wymagań. Zobacz, na rocznicę ślubu dostałam....coś tam. Jestem
bardzo szczęśliwą mężatką"., albo dzieci, że powinnam je inaczej, czytaj dobrze,
czytaj wg. mamusi stylu... brrrr....wychowywać : "zobacz, zawsze mnie
krytykujesz za wychowywanie dzieci, i sama też nie mogę się nadziwić, jak, mimo
lekceważenie twoich światłych rad udało mi się mieć tak cudowne dzieci.
Wspaniale się uczą, mają sukcesy, są bardzo z nami związane, mają dużą
autonomię, mimo wysyłania na różne obozy ciąle jeszcze żyją itp. Jak to możliwe,
że ktoś tak nieudany jak ja i M. ma tak wspaniałą rodzinę?"
Jestem złośliwa, to fakt.Wg. przewidywań mamusiek, konsekwencji nie słuchania
ich, powinnismy się rozwieść, a dzieci popaść w narkomanię, prostytucję i
wandalizm.Poprawczak i opieka społeczna prawie pewna. Mieliśmy sobie nie
poradzić, żyjąc po swojemu, czyt. głupio. Więc, jak tylko zapominają się, to my
chwalimy się na całego, napominając przy okazji, że jak na związek tak
niewydarzonych osobników, mamy nadspodziewane sukcesy.Zresztą, nic tak nie
wprawia w konsternację mojej matki, jak mówienie o uczuciach, To są obce rewiry
dla niej. Więc kiedy ja mówię, że jestem szczęśliwa, zakochana w mężu,DUMNA z
dzieci,że jestem SZCZĘŚLIWĄ matką i mówię to przy nich i przy matce, to jest
niesłychania skonsternowana.Zresztą, przy każdej okazji, jak tylko coś się
wydarzy fajnego, obwieszczamy to "rodzince" wszem i wobec, nagłaśniając
radośnie. a jak się coś nie uda i są próby wytykania, to mowimy "no tak, ale
czego można się spodziewać po kimś takim jak ja..."
powodzenia, dziewczyny.Matki się nie zmienią, Wy też się nie zmieniajcie, nie
olewajcie tego, co boli, tego, co Was poniża.Powalczcie o szacunek dla siebie.