Kiedy drugie dziecko

[nowy99]

... jedno dziecko jest jak szklanka...
Tak mówi przysłowie.

[adrian14]

A dwoje dzieci są jak dwie szklanki...

[lola211]

Stronniczy artykul.Same plusy posiadania rodzenstwa..Ja znam minusy i mnie ten
artykul irytuje.

[monia145]

Mnie też irytuje, pewnie zamówiony przez biuro Prezydenta Rzeczpospolitej))

[rennee12]

Mnie też irytuje. Ja sobie wypraszam teksty typu, że "i z jedynaków wyrastają
wartościowi i szczęśliwi ludzie, choć najtrudniej ich wychować". Jestem
jedynaczką i jestem bardzo wartościowa jak równiez szczęsliwa. A dzieci nie
posiadam jak na razie.

re: wartosciowa

[sykreczka]

rennee12 napisała:
Jestem jedynaczką i jestem bardzo wartościowa jak równiez szczęsliwa. A dzieci
nie posiadam jak na razie.

Ciekawa jestem na czym polega wg Ciebie "wartosciowosc" czlowieka. Na tym, ze
jest ladny i bogaty, czy na tym, ze chetnie pomaga innym?

[sleeper_in_the_grass]

Ja też jestem jedynakiem i nie uważam, żeby jedynakom działa się krzywda, lub
wyrastały na jakichś "gorszych" ludzi. Jednakże, wiedząc jak to jest, wolałbym
żeby moje dzieci miały rodzeństwo. Każdy dodatkowy kontakt społeczny to dla
wychowania dziecka bardzo wartościowa rzecz, zwłaszcza jeżeli jest to kontakt
"na równi". Mnie w domu tego brakowało. I nie uważam, żeby ten artykuł był jakoś
radykalnie stronniczy.

[4dzieciimy]

Ja jak patrzę na jedynaków to żal serce ściska. Nie wyobrażam sobibyci
nśęćmjakpale.Mam rodzeństwo, mój mąż też, każde święta spędzamy razem, pomagamy
sobie w najbardziej błahych i tych najtrudniejszych sprawach. Dlatego dla nas
było oczywiste, że nie chcemy mieć jedynaka. Mamy czwórkę dzieci i (co dla
niektóeych z Was będzie zapewne patologią) planujemy piąte - ostatnie.
Nasze dzieci rodziły się co mniej więcej 2 lata. Uważam, że to dobra różnica,
choć wiem, że w niektórych przypadkach 2 lata to zbyt mało. Dużo myślę zależy
od dzieci,ich samodzielności, podejścia rodziców no i ich nastawienia, bo jak
się ma narzekać, że dopiero co się z pieluch wyszło, a już znowu ( takie
użalanie nade mną słuszałam prawie przy każdym dziecku), no to może warto
poczekać.
Między naszym planowanym dzieciątkiem będzie większa różnica, co będzie dla nas
nowym doświadczeniem. Zobaczymy,ale napewno nie będzie źle....

pozdrawiam

aldi

[lola211]

Niepotrzebnie tak ci ten zal serce sciska.Jedynacy moga miec fantastyczne
dziecinstwo, super reacje z rodzicami, ktorzy go bardzo kochaja, maja dla niego
duzo czasu.
Sama mam 2 braci,widujemy sie rzadko, nie wyobrazam sobie miec 4 czy 5 dzieci,
choc wychowywalam sie w domu pelnym gwaru.A moze wlasnie dlatego? W domu cenie
sobie spokoj, pewnie dlatego ze go nie zaznalam w dziecinstwie.
Kazdy niech ma tyle dzieci, ile chce, ilosc wcale nie przeradza sie w jakosc.

[ewcialinka]

lola211 tak samo uważam co ty...moja siostrzenica jest jedynaczką i nie wiezde
zeby było jej źle wręcz przeciwnie..nie jest samolubna itp....mnie irytują
kobiety ktore maja po 4,5 dzieci i płacza że nie mają w co ubrac trych dzieci i
co im dac do jedzenia..

[lola211]

Ja znam taka jedna mame, ma 4 dzieci, z wielkim poblazaniem wyraza sie o
rodzinach z jedynakiem, jednoczesnie wiecznie kweka, gdy chodzi o finanse.
Ale to moze po prostu taki typ, kwekala by i majac dwojke.

[deodyma]

lola211 napisała:

> Ja znam taka jedna mame, ma 4 dzieci, z wielkim poblazaniem wyraza sie o
> rodzinach z jedynakiem

to ja znam taka, ktora piatke dzieci i tez z politowaniem patrzy na matki z
jednym dzieckiem
wciaz tez narzeka, ze na to, czy na tamto jej nie stac i kiedys, gdy wyglaszala
mnie i mojemu mezowi swoje madrosci na temat tego, jak to bardzo nasze dziecko
krzywdzimy, poniewaz nie ma rodzenstwa ( dziecko nasze mialo dopiero ponad rok),
ze maz nie wytrzymal i jej po prostu przygadal

[anetwoj]

<Kazdy niech ma tyle dzieci, ile chce, ilosc wcale nie przeradza sie w jakosc.
>
A czy kto próbuje kogoś zmusić?? Zosały przeprowadzone badania i o tym jest ten
artykuł. Chyba nie doczytałaś, skoro bronisz się przed naciskiem i przymusem.

[monia145]

4dzieciimy napisała:

> Ja jak patrzę na jedynaków to żal serce ściska.

Znaczy się, to inna wersja: "Współczuję Twojemu dziecku"?
Ten żal opanowuje Cię na widok wszystkich jedynaków, czy tylko jakiego
wybranego?
Urocze, aczkolwiek całkowicie nieuzasadnione...

[mamaemmy]

Cóż,ja tylko powiem jedno:jako jedynaczka całe życie marzyłam o
rodzeństwie,mimo,że miałam przyjaciółki i kuzynki-rzadko byłam sama..A jednak
chciałam miec brata czy siostrę..Tak samo jak wiekszosc jedynaczek/jedynakow
których znam.Choc spotkałam się też ze zdaniem jedynaczki:Miałam dobrze,wszystko
miałam dla siebie,moje dziecko też będzie jedynakiem...Ale to chyba zależy od
charakteru.
Hmm.

[lola211]

A ja zawsze marzylam o siostrze, pewnie dlatego ze mialam tylko braci- kazdy
marzy akurat o tym, czego nie ma.Marzylam o wlasnym pokoju, a nie wspolnym z
rodzenstwem.I uwazalam sie za poszkodowana.

[bri]

Ja mam dwoje rodzeństwa i choć może wstyd się do tego przyznawać nie raz
myślałam, że fajniej byłoby być jedynaczką. Ja i tak miałam nieźle bo jestem
najstarsza i dostawałam nowe narty, łyżwy, ubrania itp. Poza tym mieliśmy w
domu o jeden pokój za mało i musiałam mieszkać z siostrą. W okresie dojrzewania
wywoływało to niesamowite awantury. Mam jeszcze brata. Ten z kolei jakiś taki
rozpuszczony jest i dokąd razem mieszkaliśmy zdarzało mu się pożyczyć bez
pytania mój sprzęt fotograficzny/samochód/itp. Nie wyobrażasz sobie jakie to
irytujące, kiedy budzisz się o piątej bo jesteś umowiona z kimś na robienie
zdjęć a okazuje się, że braciszek poprzedniego dnia pożyczył Twój aparat bo
jechał na biwak.

Poza tym jednak czułam nie raz brak uwagi ze strony rodziców. Nikt mnie nie
odwoził na wycieczki, nie przyjeżdżał po mnie jak wracałam ze szkolnych
dyskotek. Nawet na wywiadówki rzadko kiedy rodzice chodzili bo siostra była w
tej samej szkole i terminy się pokrywały. To, że mam siostrę doceniłam dopiero
jak obie się usamodzielniłyśmy. Obiektywnych zalet posiadania młodszego brata
nadal nie widzę choć niewątpliwie go kocham

[azile.oli]

Ten brak uwagi ze strony rodziców to trochę dziwny. Mam dwoje
dzieci, różnica rok, więc w zasadzie ciągle są w jednej szkole i
wywiadówki się pokrywają. Zawsze do jednego dziecka idę ja, do
drugiego mąż. Szczerze mówiąc to moje dzieci by chyba nie narzekały,
jakbyśmy im poświęcili trochę mniej uwagi. Fakt, że warunki mają
dobre, osobne pokoje, żadne nie jest wyróżniane, czasem się kłócą,
ale ogólnie jedno za drugie dałoby się pokroić. Ja jestem
jedynaczką, w dzieciństwie niby nie narzekałam, wszystko było dla
mnie, ale bynajmniej nie byłam rozpieszczana. Szczerze powiedziawszy
to ciążył mi trochę matczyny nadzór, ojciec był bardziej na luzie.
Wiesz, kiedy tak naprawdę odczułam, że jestem jedynaczką? Kiedy
ojciec zmarł w wieku 50 lat, a ja musiałam iść wybrać trumnę. Sama.
Bo nikogo innego nie było.

gdy ciezko na sercu

[sykreczka]

azile.oli napisała:
> Wiesz, kiedy tak naprawdę odczułam, że jestem jedynaczką? Kiedy
> ojciec zmarł w wieku 50 lat, a ja musiałam iść wybrać trumnę. Sama.
> Bo nikogo innego nie było.
No właśnie - gdy rodzice zaczynają ciężko chorować lub umrą, wtedy bardzo
docenia się fakt posiadania rodzeństwa albo żałuje się jego braku.

[anetwoj]

no własnie, ja, dla mnie, dla siebie, o mnie.
Czy pracowaliście z taką osobą? Leci do dyrektora, jak tylko poczuje, że
kablując można coś osiągnąć dla siebie, coś zagarnąć, bo tego jest nauczona
przez ciągle patrzącą na nią i zachwycających się tylko nią rodziców. nikt inny
się nie liczy, tylko ona! Błagam was, nie piszcie dyrdymałów typu, że brat czy
siostra nie ma wpływu na rozwój dziecka!

[opal1977]

A ja znam osobę taką jak opisana przez Ciebie. I ona ma rodzeństwo. No i?

[wj_2000]

opal1977 napisała:

> A ja znam osobę taką jak opisana przez Ciebie. I ona ma rodzeństwo. No i?

A znasz przysłowie o "wyjątku potwierdzającym regułę".

Powiedzenie może i głupawe, ale przypomina, że rozmaite sądy o ludziach, ich
charakterach, rozmaitych korelacjach mają charakter bardziej statystyczny niż
deterministyczny.

Gdy namawiałem żonę by rzuciła palenie stale kontrargumentowała wskazując na
kogoś z bliższego, czy dalszego otoczenia który akurat palił i żył długo, albo
innego co nie palił a umarł młodo i w cierpieniach.
Dopiero gdy jej się udało wreszcie to palenie rzucić przestała bredzić. I tylko
powtarza czasami, gdy na raka płuc zaczęli wymierać nasi palący przyjaciele:
"Jakaż ja byłam głupia".

[ik_ecc]

4dzieciimy napisała:

> Ja jak patrzę na jedynaków to żal serce ściska.

Oj, nie lituj sie, nie lituj, bo nie ma nad czym. Jestem jedynaczka, nigdy nie
narzekalam, chociaz jako dziecko myslalam, ze chcialam miec starszego brata.
Zawsze mialam duzo znajomych, bylam bardzo otwarta na ludzi, nigdy nie mialam
problemow z "dzieleniem sie" czy samotnoscia. Nie uwazam tez bynajmniej, ze
wszystko mi sie nalezy. Jestem bardzo silnie zwiazana z rodzina.

Moj maz natomaist jest najmlodszy z trojki rodzenstwa, dorastanie wspomina jako
koszmar, z zadnym z braci nie utrzymuje kontaktow - jeden nie wiadomo nawet
gdzie mieszka (nie wiedza tego tez rodzice), drugi mieszka w tym samym miescie
co my i w ciagu 6 lat widzialam go 2 razy. Oba razy przyszedl kiedy potrzebowal
pieniedzy. Niejednokrotnie probowalismy nawiazac z nim blizszy kontakt, ale nie
odpowiada ani na maile ani na telefony, nigdy tez nie zainteresowal sie swoja
bratannica. Tescie z reszta tez niespecjalnie sa zaaferowani wnuczka, przez
poltora roku widzieli ja 3 razy.

Moja przyjaciolka ma starsza siostre i uwaza ja za najbardziej toksyczna osobe
jaka jej sie przydarzyla w zyciu - przez lata byla na terapii wlasnie przez
siostre.

I tak dalej. Sa rodziny i rodziny, sa rodzenstwa i rodzenstwa oraz jedynacy i
jedynacy. Lituj sie nad szczegolnymi przypadkami, nie nad jedynakami.

[echo1111]

Widzę, że któreś dziecię pomagało ci redagować ten tekst
A na poważnie to podziwiam bo ja nie miałabym cierpliwości. Choć
zawsze uważałam że to nieszczęście być jedynakiem - mówię z własnego
doświadczenia.

[deodyma]

4dzieciimy napisała:

> Ja jak patrzę na jedynaków to żal serce ściska. Nie wyobrażam sobibyci
> nśęćmjakpale.Mam rodzeństwo, mój mąż też, każde święta spędzamy razem, pomagamy
>
> sobie w najbardziej błahych i tych najtrudniejszych sprawach.


a czemu tak Ci zal serce sciska?
myslisz, ze wszyscy jedynacy sa ni8eszczesliwi?
moj maz ma siostre blizniaczke i szczerze mowiac to relacji miedzy nimi nie ma
na dzien dzisiejszy zadnych.
nie kintaktuja sie ze soba, nie rozmawiaja ze soba, nie dzwonia do siebie. sa
dla siebie, jak obcy ludzie.
kiedys, gdy rodzicow zabraknie, kazde bedzie sobie zylo wsrod swoich rodzin,
przyjaciolm, znajomych i nie poswieci nawet chwili uwagi sobie.

[aga1000]

Qrczę, nie uważacie ze to idiotyczne-dorabianie jakiejś ideologii co do liczby
dzieci?
Jestem pewna że są rodziny ze szczesliwym jednym dzieckiem,a są i takie w
których nawet kilkoro rodzeństwa czuje się bardzo samotne bo rodzice są
zwyczajnie toksyczni albo olewający potomstwo. Wszystko zalezy chyba od nas
rodziców, jak nas wychowano i jakie mamy podejscie do rodzicielstwa.
Ja mam dwoje dzieci i jest fajnie, ale czy to znaczy ze moje dzieci będą
inne/lepsze/gorsze od jedynaków albo dzieciarni która ma większą liczbe
rodzeństwa? No dajcie spokój.
Zupelnie z innej beczki-nie wkurza Was ten zmasowany atak na rozmnażanie? To juz
zaczyna trącać jakims państwem fundamentalistycznym. Gazety trabią jak cudownie
się rozmnazać (żeby jeszcze dawały cudowne recepty jak sobie potem radzić,
zwłaszcza nam kobietom), posłowie jedynie słusznej opcji deliberują jak by nam
tu zohydzić skuteczną antykoncepcję, jedna pani posłanka protestuje przeciwko
nazywaniu kobiet w ciąży ciężarnymi jako, ze to sugeruje ciężar (ha, to chyba i
słowo ciąża trzeba zmienić). Mnie to juz do szału doprowadza.

NO CÓŻ....

[4dzieciimy]

Fakt, może nie znam wielu jedynaków, tak się złożyło, że większość moich
znajomych, rodziny ma jednak rodzeństwo, a to co opisujecie o relacjach, o
toksyczności jest mi zupełnie obce.
Wypowiadam się na podstawie tych co znam, a im po prostu współczuję.
Mam bardzo dobrą koleżankę - jedynaczkę, rzeczywiście super dziewczyna, świetny
kumpel, ale .... Mamy znajomych, którzy mają synka-jedynaka. Fajny dzieciak,
trochę samotny, ciągle uwieszony na rodzicach z braku towarzystwa do zabaw.,
ale..... No z innymi jest podobnie, są fajni, towarzyscy, mili, niby nic im
nie brakuje, a jednak to "wszystko było dla mnie", "rodzice poświęcali swój
czas dla mnie" wychodzi zza kołnierza. Nie mam nic do jedynaków, ale ze względu
na to, że trochę w innych warunkach się wychowali ma duże znaczenie. I wcale
nie chodzi tu o to co mieli, a czego dzieci z rodzin wielodzietnych nie mają.
Bo akurat w tym myślę, że np. moje dzieci nie są w niczym gorsze. Powodzi nam
się nie źle i nie sądzę, by mimo czwórki moje dzieci były biedniejsze w jakieś
dobra.
Tu chodzi o relacje, o bliskość, o nauczenie się pewnych zachowań, o których
jedynak nie ma pojęcia. A jeżeli po latach rodzeństwo się nie odzywa, nie
utrzymuje kontaktów to nie jest wina ilości dzieci tylko złego ich wychowania.

A co do litości, to żal mi, ponieważ to właśnie ci jedynacy tak żałują że nie
posiadają rodzeństwa.... )))
No i poza tym jak patrzę na swoją rodzinę, na moje dzieci jak potrafią stać za
sobą murem, jak sobie pomagać to żal mi że są dzieci same, że tego poprostu nie
przeżyją. I tyle.

pozdrawiam
aldi

[demonii]

Mam znajomych jedynaków i takich, którzy maja rodzeństwo. I każde z nich jest
inne - nie sądzę by ilośc rodzeństwa miała wpływ na to jakimi są ludźmi.

"ciągle uwieszony na rodzicach z braku towarzystwa do zabaw "
- moje dzieci też są ciągle uwieszone do mnie i do tatusia - towarzystwa do
zabaw im nie brakuje, aczkolwiek w domu długo ze sobą nie wytrzymują, każde
potrzebuje własnej przestrzeni i ma swoje towarzystwo do zabaw - gdyby miały
bawić się tylko ze sobą, najpewniej by się pozabijały )) (poza Juniorem - jemu
odpowiada każde towarzystwo)
"Tu chodzi o relacje, o bliskość, o nauczenie się pewnych zachowań, o których
> jedynak nie ma pojęcia"
- moim zdaniem ma pojęcie - jeśli rodzice odpowiednio jedynaka wychowają i
przekażą mu owe wartości - w końcu rodzina jest rodziną - bez względu na liczbe
potomstwa )

"A co do litości, to żal mi, ponieważ to właśnie ci jedynacy tak żałują że nie
> posiadają rodzeństwa.... )))
> No i poza tym jak patrzę na swoją rodzinę, na moje dzieci jak potrafią stać za
> sobą murem, jak sobie pomagać to żal mi że są dzieci same, że tego poprostu
nie przeżyją. I tyle."

Nie wszyscy jedynacy boleją nad brakiem rodzeństwa, podobnie jak nie wszystkie
dzieciaki z rodzeństwem radują się z faktu posiadania rodzeństwa w liczbie
mnogiej ) Co do przeżyć - siostrę czy brata doskonale może zastapić siostra
cioteczna lub brat stryjeczny lub inne kuzynostwo - wiem, że też potrafią za
sobą stać murem i pomagać )

W naszej rodzinie nie ma, ze skoro jest czteroosobowa Banda, to dzielimy na
czworo: uczucia, czas, i wszystko inne - jest odwrotnie: wszystkiego jest razy
cztery ) U nas nie ma "wszystko jest dla mnie", ale "wszystko jest dla nas"
Wesołych Świat )

p.s. argumentacja z artukułu bardzo irytująca - to napisałam ja - mama
czteroosobowej Bandy )

[lola211]

A jeżeli po latach rodzeństwo się nie odzywa, nie
> utrzymuje kontaktów to nie jest wina ilości dzieci tylko złego ich wychowania.
Nie zgodze sie.Ja nie utrzymuje kontaktu ze starszym bratem, bo tak bardzo sie
roznimy, ze nie mamy ze soba o czym gadac.Dzieli nas przepasc. Mlodszy brat ma
swoje towarzystwo, swoj swiat, widujemy ze kilka razy w roku.
Moja rodzina to moj facet i dziecko, mama, reszta- jest, bo jest.
Moja mama ma 4 rodzenstwa- jest dokladnie tak samo.Zero bliskich relacji.Ty
masz inne doswiadczenia i dlatego tak idealizujesz rodziny wielodzietne.

[imp9]

tak, dealizuję rodziny wielodzietne, choć nikgo do nich nie namawiam.Jedni chcą
tak, inni inaczej. A ja nie zamierzam tego zmieniać.
I nie uwierzę w opowieści że takie same relacje są w rodzinie wielodzietnej i
takiej 2 i 1.
A co przestrzeni, to nie wiem w czym problem. Każdy ma swój pokój i swoją
prywatność.
Żyjemy w XXI wieku i czasy gdzie 6 osób mieszkało w jednej izbie i jadło z
jednej miski mamy już za sobą.

pozdrawiam

[kayah73]

imp9 napisała:

> tak, dealizuję rodziny wielodzietne, choć nikgo do nich nie namawiam.

Znam kilka osob z rodzin wielodzietnych i jakos tak sie sklada ze oni sami maja
albo jedynaka albo dwojeczke.

Moj bliski znajomy jest najstarszy z 6 rodzenstwa, twierdzi ze jego rodzice nie
mieli czasu dla zadnego z nich, im dziecko mlodsze tym ma wieksze problemy
emocjonalne, bo sie wychowywalo "sila rozpedu", samo sobie. Najmlodsza
dziewczynka jest bardzo dziwna, bardzo stroni od ludzi, nie umie sie zachowac,
odezwac, a ma 15 lat. Dodam, ze rodzina bynajmniej nie patologiczna, bylo i
wyksztalcenie i pieniadze, mama byla w domu. Moj znajomy jest blizej zwiazany
tylko z jedna siostra, ktora, IMO, swietnie przeszlaby za jedynaczke - zawsze
rozhisteryzowana, zawsze musi byc w centrum zainteresowania, wszystko ma sie
zawsze krecic dookola niej, nie ma zadnego wzgledu na nikogo obok.

Pamietam inna rodzine, chyba 5 drobiazgu tam byla, najstarszy chlopiec uciekl z
domu w wieku 14 lat, bo nie mogl swojej rodziny zniesc. Z tego co wiem
wyprowadzil sie pozniej do dziadkow i dolaczyl tam do niego mlodszy brat. Znow -
bynajmniej nie patologia, tylko ciezko pracujacy rodzice.

Nie wysuwam na tej podstawie wnioskow na temat rodzin wielodzietnych, tylko
daje przyklady ze nie zawsze jest tak cudownie kolorowo.

> I nie uwierzę w opowieści że takie same relacje są w rodzinie wielodzietnej i
> takiej 2 i 1.

Pewnie ze nie takie same, tylko ciekawe ktore dzieciom wychodza na lepsze - i
jak ta *lepszosc* mierzyc.

[lola211]

> Żyjemy w XXI wieku i czasy gdzie 6 osób mieszkało w jednej izbie i jadło z
> jednej miski mamy już za sobą.
Zatem zycia nie znasz.Bo rodzin, gdzie gniezdza sie 3 pokolenia jest pełno.I
niejedno dziecko marzy o wlasnym pokoju.
Jak dla mnie to mozna miec i 10 dzieci, mnie to rybka, tylko bardzo prosze o
niewspolczucie jedynakom, bo nie ma naprawde czego.A czesto mozna im tylko
pozazdroscic.

Imp 9...

[anulka.p]

4dzieciny zapomniałaś się przelogować?

[ik_ecc]

4dzieciimy napisała:

> Tu chodzi o relacje, o bliskość, o nauczenie się pewnych zachowań, o których
> jedynak nie ma pojęcia.

I moze dobrze ze nie ma pojecia? Jako jedynaczka, np. nigdy nie bylam uderzona
ani nigdy nikogo nie musialam uderzyc. Nikt mi nigdy nie naplul do herbaty, nic
zlosliwie nie zepsul, nie musialam chowac swoich cukierkow i bronic swojego w
inny sposob - rzeczy ktore obserwowalam ciagle u znajomych z rodzenstwem
(slyszalam o sprawach duzo gorszych). I wiesz co? Jako dorosla tez nie musze
tego robic, wiec te akurat zachowania, ktorych doskonale uczy rodzenstwo,
akurat do niczego sie nie nie przydaja. To nie te czasy ze tylko fizycznie
najsilniejszy przezywa.

> A jeżeli po latach rodzeństwo się nie odzywa, nie
> utrzymuje kontaktów to nie jest wina ilości dzieci tylko złego ich wychowania.

Ale moze zle wchowanie pojawilo sie wlasnie dlatego, ze dzieci bylo zbyt wiele?
Moze gdyby bylo ich mniej, rodzice mieliby wiecej czasu i energii do
poswiecenia poszczegolnym dzieciom, zamiast traktowac je hurtem?


Dodam jeszcze, ze sama planuje miec drugie dziecko, ale nie z litosci nad corka-
jedynaczka, tylko dlatego, ze po prostu chce. Ja sama jestem bardzo blisko
zwiazana z rodzina, a moja corka w zasadzie nie ma wcale rodziny - mieszkamy za
granica, nie ma dostepu do babc i cioc. Duzo bardziej wolalabym wlasnie zeby
miala kontakt z wieloma pokoleniami a nie tylko ze swoim.

[goo11]

Mój Mąż jest cudownym jedynakiem,ale...Nie rozumie pewnych sytułacji, np ,że po
kłótni z moim młodszym bratem wysyłam mu pieniądze bo wiem że ih potrzebuje.Bo
nigdy nie przestanie być moim bratem, niezależnie od sytuacji w jakiej się
znajdziemy.On po prostu nigdy tego nie przeżył.

[vanilla_sky7]

A ja miałam brata bliżniaka i młodszego brata. Całe dzieciństwo do ok. 12 roku
życia upłynęło mi na walce z bliżniakiem. Napatrzyłam się, jak rodzice ledwo
wiązali koniec z końcem, próbując wykarmić nasza trójkę.
Na miłośc i uwagę dla nas nie mieli czasu ani siły. Mama wiecznie zmęczona,
ojca nigdy nie było w domu.
Teraz mam jednego 3-latka, i najmniejszej ochoty na drugie dziecko.
Nie dopuszczę aby zabrakło mu mojej miłości i uwagi, czegoś czego ja nie
zaznałam.
Dziś z bliżniakiem prawie wcale nie rozmawiam, z młodszym też niewiele.
Ale jak ktos psychicznie i finansowo czuje sie na siłach, to niech ma nawet i
10 dzieci

[emissy]

Vanilla doskonale Cię rozumiem i całkowicie się z Tobą zgadzam. Mam takie same wspomnienie z dzieciństwa , z tą różnicą , że jam mam siostry... Niedługo syn kończy 2 latka, rozmawialiśmy z mężem czy może drugie - no i na razie chyba niekoniecznie. Mam dokładnie te same obawy co Ty. Trzymaj się
--

[ik_ecc]

> Mój Mąż jest cudownym jedynakiem,ale...Nie rozumie pewnych sytułacji, np ,że
po
>
> kłótni z moim młodszym bratem wysyłam mu pieniądze bo wiem że ih
potrzebuje.Bo
> nigdy nie przestanie być moim bratem, niezależnie od sytuacji w jakiej się
> znajdziemy.On po prostu nigdy tego nie przeżył.

Bez przesady. Ja jako jedynaczka rozumiem ze ktos moze tak postepowac z
rodzenstwem, nie sprawia mi to wiekszego problemu.

Kiedy drugie dziecko

[moofka]

cudny cudny artykul
to mnie zachwycilo (zawsze trzeba znalezc jasne strony)

"Na ogół takie rodziny żyją dość skromnie, co może sprzyjać rozwijaniu postaw
niekonsumpcyjnych"

a jesli zdradzila cie zona, ciesz sie, ze zdradzila ciebie, nie ojczyzne ;P

[gonia0012]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=46768073&a=46768073

[imp9]

Widicznie nie ma złotego środka.
Ja jestem jedynaczką i zawsze chciałam mieć rodzeństwo. Chciałam się z kimś
pokłócić, poszaleć, zawiązać koalicję przeciw rodzicom i mieć takiego kogoś,
kogo nie zastąpi mi nikt inny.
Sama mam dwójkę dzieci, mieszkają w jednym pokoju, czasem się kłocą, częściej
bawią, tęsknią i mam nadzieję, że za 20 lat będą chciały się znać.
W dzieciństwie miałam sporo profitów, których pewnie by nie było, gdybym miała
kilkoro rodzeństwa: rodzice kupili mi mieszkanie, opłacili studia
prywatne....Mój mąż nie został tak wyposażony, ale ma siostrę, na którą zawsze
może liczyć, z którą ma świetny kontakt i z którą łączy go coś takiego, czego
ja nie miałam szansy przeżyć.
Dlatego ja też popieram rodziny z większą ilością dzieci niż jedno...

Myślę, że nigdy

[zaholec]

Pierwsze dziecko jest wspaniałym darem od losu. Chcianym, zaplanowanym i
kochanym. Okupionym tak dużym poczuciem straty, winy, niepewności i utraty
poczucia własnej wartości z mojej strony, że wątpie bym zdecydował się mieć
kolejne dziecko. Wspaniała Mama naszej Córeczki nie naciska, raptem raz czy dwa
spytała co myślę o drugim ale na moje odpowiedzi nie reaguje jakoś stanowczo.


ot taki męski punkt widzenia (jeden z milionów różnorodnych punktów widzenia)


pozdrawiam

[bri]

A skąd się wzięło to poczucie straty, i obniżenie poczucia własnej wartości?

[zaholec]

Witaj
przed urodzeniem miałem wspaniałą Żonę, teraz jej nie ma. To jest strata.
Przed urodzeniem byłem brany pod uwagę podczas planowania dnia, urlopu, wolnego
czasu. Teraz nie jestem branmy pod uwage w zadnym elemencie naszego wspólnego
życia. Jestem najmniej ważnym elementem układanki. To znak utraty wartości
odbierany przeze mnie mocno i boleśnie.

pozdrawiam

[ik_ecc]

zaholec napisał:

> Witaj
> przed urodzeniem miałem wspaniałą Żonę, teraz jej nie ma. To jest strata.
> Przed urodzeniem byłem brany pod uwagę podczas planowania dnia, urlopu,
> wolnego czasu. Teraz nie jestem branmy pod uwage w zadnym elemencie naszego
> wspólnego
> życia. Jestem najmniej ważnym elementem układanki. To znak utraty wartości
> odbierany przeze mnie mocno i boleśnie.

Zastanowilo mnie to co napisales, z punktu widzenia zony, ktora byc moze tez to
robi nie zdajac sobie z tego sprawy - a ma meza, ktory, byc moze, znosi
wszystko w milczeniu(?). Mam nadzieje, ze nie jest tak... Mozesz troche
rozwinac..?
A jak wysoko stawia zona sama siebie jesli chodzi o planowanie dnia, urlopu,
itd.?
Czy chodzi o to ze wszystko jest robione pod dziecko, czy pod dziecko i pod
nia, Ciebie nie pytajac o zdanie?

Bo, fakt, corka i u nas przeorganizowala wszystko i dzien w duzej mierze
dostosowany jest do niej. Ale staram sie decyzje podejmowac z mezem, staram sie
tez dac mezowi znac, ze bardzo doceniam co robi dla nas - wliczajac w to
zarowno jego prace zarobkowa, jak i czas i energie ktora poswieca corce, mnie,
psom, domowi (domu?)... Ale moze to niewystarczajace? Bo rzeczywiscie malo co
dzieje sie "pod meza". Raczej wreczam mu liste rzeczy ktora musi byc zrobiona i
jakos sie tym dzielimy. Malo mamy czasu tylko dla siebie.

Mezesz powiedziec konkretnie co bys chcial zeby bylo w Waszym zwiazku inaczej?

[zaholec]

U nas jest wszystko pod dziecko. Żona oddaje mu całą siebie i wszystko co ma.
Ja to rozumiem, też mam świadomość ,ze ten mały ludzik winien dostać wszystko
dla swojego rozwoju. Jednak jestem zwolennikiem odcinania pępowiny po jakims
czasie. Mam tu na myśli pępowinę łączącą Mamę z Dzieckiem, a nie pępowine
Dziecka.
Dla mnie sporym problemem jest rozchwierutany kręgosłup. Nasz Szkrabek co noc
do nas tupta i śpi pomiędzy nami. To słodkie i miłe ale ja nie moge spać
wygodnie i co rano wstaję z uczuciem połamania. Dla mojej Żony to, że ja
czasami nie jestem w stanie się podnieść bez łez nie ma znaczenia.
Najważniejsze, że One śpią razem i jest cudownie. To irytujące gdy Twoje
poważne kłopoty są lekceważone. Żona twierdzi: - No wiesz, przecież ona musi
mieć poczucie bezpieczeństwa. - Ja to rozumiem ale od samego rozumienia nie
naprawi mi się kręgosłup.
To jest to z czym ja sobie nie radze w ogóle. Nieśmiertelny argument: Zrozum
to, że....
No cholera jasna ! Co mi z rozumienia? Sam fakt rozumienia,że coś czy coś nie
zmienia mojej gospodarki hormonalnej, nie zmienia moich zasobów siły fizycznej
ani nie uzdrowi mojej alergii czy kręgosłupa. Nie mogę sobie poradzić z
żądaniem zmiany mojej fizjologii czy budowy mózgu. Po prostu nie potrafię, już
nie mam siły.
Inna kwestia to pouczanie i brak konsekwencji.
Często jest tak, że nie zajmuję sie dzieckiem bo wychodzę rano i wracam
wieczorem. Często jest tak, że tylko nakarmię Dziecko, odwożę do żłobka lub
Babci i wracam po kąpieli. Pomijam oczekiwanie Żony, że po 10-11 godzinach
pracy zajmę się kąpielą, po prostu pomijam. Ledwie stoje czy siedzę ale na
kąpiel w wannie na kolanach zgięty w pół powinienem lecieć pędem. To na prawdę
drobiazg i piszę to bez żadnej kąśliwości, serio, serio.
Kiedy jestem sam z Dzieckiem to jest nam OK. Córa najedzona, bezpieczna,
odsikana i przewinięta, zadbana i uczesana. Ale kiedy jesteśmy w trójkę to już
nie jest kolorowo. Każda moja czynność jest poprawiana, krytykowana i
poddawana, z regóły, negatywnej ocenie. Żona nie zwraca uwagi na to że robi mi
wytyki przy dziecku i notorycznie zmienia moje decyzje pod dyktando Córki.
Dziecko ma niecałe trzy lata i doskonale manipuluje nami aby osiągnąć swój cel.
Niestety Żona jest niewrażliwa na żadne uwagi na ten temat. Ma chęć mnie
korygować? OK, ale musi to się dziać przy dziecku? Mała już doskonale wie, że
jak ja jej nie dam to trzeba iść do mamy i dostanie to co chce; rzecz,
pozwolenie, akceptację jakiegoś zachowania. W ten sposób nie dojdziemy do
niczego w kwestii jakiejkolwiek dyscypliny czy jakiegokolwiek posłuszeństwa.
Nie myślę tu o musztrowaniu ale o prostych sprawach; odłóż to bo to jest
niebezpieczne, nie rysuj mi po twarzy długopisem bo to boli, nie krzycz proszę
bo mamy nie słyszę itp. Żona akceptuje zachowania Córki i oczekuje, że ja też
będe wszystko akceptował. Czasami Żona podejmuje reakcję, wręcz spełnia rolę
kawalerii ale to już zachowanie restrykcyjne, a nie profilaktyczne.

no i tak długo można, Córa ma 2lata i 8m-cy..... i tak sobie to trwa.


pozdrawiam i na przyszłość proszę o bardziej precyzyjne pytania bom gaduła ))

[ik_ecc]

> Dla mnie sporym problemem jest rozchwierutany kręgosłup. Nasz Szkrabek co noc
> do nas tupta i śpi pomiędzy nami. To słodkie i miłe ale ja nie moge spać
> wygodnie i co rano wstaję z uczuciem połamania.

My tez spimy z corka, ale mamy przystawione jej lozeczko na styk do naszego.
Nie spi pomiedzy nami (bo w ten sposob zadne z nas nie spi), ale spi przy mnie
na wyciagniecie reki, wiec poczucie bezpieczenstwa ma (i cycka 138 razy w
nocy). Sporadycznie w srodku spi maz, ale przez 18 mies nie zdazylo sie to
wiecej niz 10 razy.
Nie udaloby sie u Was czegos podobnego zorganizowac? Moze Zona poszlaby na
kompromis tego rodzaju? Szersze lozko, czy przystawic cos do Waszego? A moze
polozyc materaz w pokoju corki obok jej lozka i przyzwyczajac ja do spania tam,
dyzurujac w nocy przy niej? IMO wszystko da sie jakos pogodzic, a przynajmniej
starac sie znalezc zloty (czy chociaz zlotawy) srodek.

> Ale kiedy jesteśmy w trójkę to już
> nie jest kolorowo. Każda moja czynność jest poprawiana, krytykowana i
> poddawana, z regóły, negatywnej ocenie. Żona nie zwraca uwagi na to że robi
> mi
> wytyki przy dziecku i notorycznie zmienia moje decyzje pod dyktando Córki.

No nie, to juz brzydko... Probowales z Zona na ten temat rozmawiac? Na
spokojnie, nie jako wyrzut, ale powiedziec jej ze ciagla krytyka wszystkiego co
robisz nie prowadzi do niczego dobrego? Powiedz jej dokladnie jak to na Ciebie
dziala - nie ze "cie wkurza" tylko konkretnie - obniza Twoje poczucie wartosci,
sprawia, ze nie masz ochoty nic robic, bo wiesz ze zostaniesz zbesztany, obniza
Twoj autorytet u corki, itd. Mozesz ja spytac jak konkretnie chce zebys robil
pewne rzeczy, ale Zona musi tez sobie uswiadomic, ze jestescie dwiema osobnymi
osobami i pewne rzeczy bedziecie robic inaczej. Zazadaj od niej zeby Ci
powiedziala dokladnie CO MASZ robic, a nie czego masz NIE robic. I nie przy
dziecku. Mozesz ja poprosic zeby sie zastanowila jak taka krytyka wplynelaby na
dziecko - gdyby to wlasnie corka byla ciagle besztana, pouczana i poprawiana.
Dziecko czy dorosly, krytyka na kazdego wplywa tak samo.

Ja strasznie tego pilnuje od poczatku. Moj maz nigdy nie mial nic do czynienia
z zadnym dzieckiem przed urodzeniem sie corki, ja z reszta tez. Oboje sie
uczylismy, mnie to przychodzilo jakos latwiej, ale on sie tez bardzo staral i
na prawde staralam sie go nigdy nie poprawiac i nie pouczac. Opieprzylam go raz
kiedy wyszedl z nia na pelne slonce bez kapelusza, bo corka ma strasznie biala
skore. Poza tym przelykam - i okazuje sie ze dziecko przezywa te
jego "niedociagniecia" - wiec najwyrazniej to co robi jest ok. Najwyrazniej nie
sa to "niedociagniecia", tylko rzeczy, ktore robimy inaczej (to samo sie odnosi
do kogokolwiek innego ktos sie zajmuje mloda ).

Na prawde nie dajecie rady o tym na spokojnie porozmawiac? Nie kiedy wszystko
wrze, ale w jakims spokojnym momencie? My z mezem od czasu do czasu spisujemy
jakich zmian bysmy chcieli w zwiazku, starajac sie byc jak najbardziej
precyzyjnymi i nieobrazliwymi jak tylko mozna. U nas to dziala - nie wyszstko
zmiany dadza sie wprowadzic, ale mozna na ich temat pogadac i znalezc cos
pomiedzy. A niektore sprawy okazuja sie na prawde latwe, tylko ze po prostu nie
przyszly tej drugiej stronie do glowy.

[zaholec]

Gdyby Mama naszej Córci choć starała się słuchać co mówię do niej to pewnie nie
byłybym sfrustrowanymi zestresowanym tatuśkiem ) szkoda słów.

pozdrawiam

[zaholec]

Poczucie własnej wartości.....
Skoro niczego nie robie dobrze to czy ja sie do tego, w ogóle, nadaję? Raczej
kiepsko to widzę. Świadomośc się buntuje ale fakty sa jakie są, zawsze jestem
korygowany.....

[szarsz]

W podobny sposób rozpadło się bardzo bliskie mi małżeństwo. Najpierw
było spanie z dzieckiem - nie żeby samo w sobie spanie z dzieckiem
było złe, ale spanie z dzieckiem przy wyraźnym proteście ojca
dziecka. Był brak kontaktu, brak komunikacji między rodzicami,
wieczna krytyka ojca dziecka... Potem trafiły się kłopoty finansowe
i "przyjaciel" w pracy, który rozumiał, wspierał i w ogóle okazał
się być fajniejszy niż własny mąż.
Dziewczynka ma cztery latka i szkoda mi jej, bo jest okropnie
zaniedbania emocjonalnie. Nie ma żadnych umiejętności społecznych.
Trudno z nią wytrzymać, a w końcu nie jest to jej wina, tylko
dorosłych... Mamy, która pozwalała na wszystko i dawała sobą
manipulować i Ojca... Który nie umiał się postawić wtedy, kiedy
trzeba było. Mężczyźni w ogóle mają trudniej.
Ale jeśli nie dotrzesz do swojej kobiety - będzie już tylko gorzej.

Życzę powodzenia, bo straszny smutek bije z Twoich postów.

[echo1111]

Myślę, że brakuje ci stanowczości. Nie wyobrażam sobie spania razem
z dzieckiem. Jestem na tym tle szczególnie przeczulona gdyż jako
dziecko spałam z mamą do 6 lat. I potem naprawdę bardzo sie bałam
spania w oddielnym pokoju, uwazam ze gdyby rodzice od początku
nauczyli mnie spać w swoim łózku i konsekwentnie tego przestrzegali
to oszczędiliby mi wiele strachu. Jak urodziłam swoje dziecko to
postanowiłam że nigdy nie dopuszczę do tego żeby syt sie powtórzyła -
nauczyłam moje dziecko OD POCZĄTKU że śpi w swoim łóżeczku i nigdy
nie miałam z tym problemów.
Radziłabym jednak córcię odstawić do swojego wyrka - poczucie
bezpieczeństwa można zapewnić w inny sposób, ja spałam z rodzicami
do 6 lat i byłam raczej lękliwym dzieckiem, nie wierzącym w siebie.

[wiotka_trzpiotka]

takie czyste?

kiedy? w marcu!!! u mnie przynajmniej...;-)

[jk3377]

a u mnie w maju :)))

[boziaj]

j.w.

[elucha11]

U MNIE TEż W MARCU!!!!!!

[cruk]

ja sie smieje ze czesc zycia bylam jedynaczka bo miedzy mna a siostra jest 10 lat roznicy.. mam wrazenie patrzac na nasze relacje i relacje znajomych ze swym rodzenstwem (gdzie nie ma takiej roznicy) ze to jednak za duzo..

gdy byla mala wprawdzie pomagalam ja nakarmic, przewinac, pobawilam sie z nia, ale unikalam jak ognia tych malych tuptajacych nozek ktore chcialy wszedzie za mna biegac, wiecznego potykania sie o klocki w pokoju, nie mialam dla niej cierpliwosci, a jednoczesnie wspolnego jezyka. Ja juz wyrastalam z dziecinnych zabawek i trafily one do kosza, a z drugiej strony bylam do nich jak pies ogrodnika przywiazana i nie bardzo umialam sie z nia nimi dzielic. Z ciotecznym bratem (jedynakiem - stad nasze bliskie relacje, bo on byl i zostal jedynakiem a ja przez ciezko znoszone ciaze mojej mamy, mialam nia byc) pralam sie za to non stop, kochalismy sie i kochamy bardzo, mielismy wspolne tematy, zabawy, sprawy i tajemnice. Ale tu roznica 3 lata.

Z moja siostra do dzis ciezko mi sie dogadac. Rozumiem jej mlodziencze bunty, szkolne i sercowe tematy, ale jednoczesnie jestem juz "starym zgredem" bo tez rozumiem podejscie "starych". Ona podkochuje sie w moich kolegach i ciezko jej znalezc wspolny jezyk z rowiesnikami. Paradoksalnie. Ale dla mych rowiesnikow jest smarkata maturzystka. Mi jest ciezko ja ciagac ze soba na wyjazdy czy spotkania z moimi znajomymi, czy do teatru czy do kina. Uwazam, ze powinna jednak pokrecic sie wsrod ludzi w podobnym wieku +- 2-4 lata a nie dychu starszych, gdzie zupelnie inny kaliber tematow, problemow etc. Jak moge ja wyciagam czy ona sie podpina. Ale to jednak nie to. Starsi faceci jej imponuja.

Wszystko ma swoje plusy i minusy i trudno jednozncznie powiedziec jakie rozwiazanie jest najlepsze (i dla kogo ). Mam synka i patrzac na niego mysle ze jest super facetem i wiem ze teraz moge mu dac z siebie maksymalnie duzo, ale chce by mial rodzenstwo, bo mnie(nas) kiedys zabraknie a nie chce by sam zostal na swiecie. Brat czy siostra zawsze bedzie - w co wierze - dla niego oparciem, bez wzgledu na wszystko. Tak wierze, w to mocno i moze naiwnie i moze idealistycznie.

Coz rodzina zony, tesciowie, ciotki, wujki, znajomi etc. nie zastapia w chwilach naprawde trudnych czy np. w czasie takich ot Swiat tej najblizszej, najblizszej rodziny brat to zawsze brat, a siostra siostra i pozostanie tak bez wzgledu na wszystko, nawet gdy nie zawsze uklada sie jak trzeba..

[2razy_mama]

Ja jestem jedynaczką... Mam 2 synów, bo nie chciałam żeby mój pierworodny był
sam! Dopiero gdy wyszłam za mąż zrozumiałam ,że jedynakowi jest ciężej dzielić
życie z drugą osobą... Choć moi Rodzice bardzo się starali żeby mnie dobrze
wychować to nie mogli stworzć relacji jakie panują między rodzeństwem, a co za
tym idzie - nie mogli mi pomóc na przyszłość! Bo jedynak NIE MUSI znosić
czyjegoś innego zdania (tak jak to jest potem w życiu z partnerem), JEST MNIEJ
SAMODZIELNY (bo rodzice mający jedno dziecko zawsze bardziej się o nie martwią),
jedynak NIE MUSI SIĘ DZIELIĆ, np.: czekoladą (nawet jak chce się dzielić z
rodzicami to oni często mówią i myślą - "a to niech dziecko sobie zje" - brat
lub siostra ZAWSZE TEŻ CHCE ZJEŚĆ!). Bycie jedynakiem jest chore!!! Trzeba mieć
więcej dzieci - dla ich własnego dobra, dla ich przyszłych relacji z ludźmi!!! I
dla siebie - żeby kiedyś, "na stare lata" gościć u siebie na Święta, dużą,
radosną, rozkrzyczaną RODZINĘ! Dom pełen zgiełku ŻYJE!
Czego Wam, w Wigilię, życzę z całego serca...

[mimione]

Wydaje mi sie ze dyskusja nad wyzszoscia posiadania rodznenstwa nad nie
posiadaniem go jest kompletnie bez sensu! Zawsze znajdzie sie ktos kto powie ze
jemu jako jedynakowi bylo zle a znajdzie sie tez kilku takich ktorzy powiedza
ze szkoda ze nie sa jedynakami! Wszystko zalezy od sposobu wychowania! Nie
kazdy jedynak musi byc rozpuszczony i samolubny! Tak samo jak 3 rodzenstwa moze
byc rozpieczona i samolubna! To rodzice wychowuja dziecko a nie rodzenstwo czy
tez jego brak! Ja mam jedno kochane dziecko i chyab tak zostanie! Ja mimo ze ma
jeszcze 2 braci nigdy jakos nie mialam z nimi dobrych kontaktow i wcale nie
uwazam tego za jakis atut czy argument za posiadaniem wiekszej liczby dzici !

[kiniox]

Przykro mi Cię rozczarować, ale to jest TWÓJ problem i to TY byłaś najwyraźniej
źle wychowana, a nie wszyscy jedynacy jako kategoria ludzi. Ja również jestem
jedynaczką, a mój mąż pochodzi z rodziny wielodzietnej. Nigdy, nawet przez
chwilę, nie mieliśmy problemu z dostosowaniem się do siebie. To kwestia
wyobraźni, której się nie nabywa poprzez posiadanie rodzaństwa. Co do
kwestii "brat zawsze też chce czekoladę", to z moich obserwacji wynika raczej,
że to jedynacy chętniej się dzielą, bo się nie boją podświadomie, że dla nich
zabraknie. Tymczasem ludzie doświadczeni dzieciństwem spędzonym wśród licznego
rodzeństwa raczej zjedzą tę przysłowiową czekoladę sami i to jak najszybciej,
bo w podświadomości będzie im tkwiło, że jak jej szybko nie zjedzą, to ktoś
inny im zje. Wbrew Twojej opinii jedynak MUSI znosić czyjeś inne zdanie, bo nie
żyje na Marsie, tylko wśród ludzi. Jedynak MUSI być samodzielny, a czasem jest
wręcz nad wiek dojrzały, bo rodzice skupiają się na nim i więcej od niego
oczekują. Owszem, jedynak zwykle wymaga, aby mu poświęcać uwagę. I słusznie.
Nie po to żyjemy w rodzinach, żeby na siebie nawzajem nie zwracać uwagi.
Co do moich dzieci, to ja też chcę mieć większą rodzinę, ale wcale nie dlatego,
że cierpiałam z powodu własnego jedynactwa. Po prostu chcę mieć więcej dzieci,
a nie więcej rodzeństwa dla mojego jedynaka, czy jedynaczki. To według mnie
zasadnicza różnica. Mam też nadzieję, że będę miała na tyle rozsądku, żeby
zatrzymać się w reprodukcyjnych zapędach zanim to moje dzieci zaczną wychowywać
młodsze rodzeństwo, a nie ja sama. Bo takie są również efekty uboczne rodzin
wielodzietnych, o których się jakoś zapomina. Rodzicom nie starcza sił i czasu
na doglądanie wszystkich. A to nie o to chodzi, żeby dzieci pasły się jak owce,
ale żeby je wychować na porządnych ludzi. To jest Twoje zadanie, jako rodzica,
a nie starszego rodzeństwa.
A na koniec powiem tylko, że takie stereotypowe postrzeganie ludzi owocuje np.
tym, że przez całe moje życie słyszę od znajomych i mniej znajomych -
"Jedynaczką? Ty? To niemożliwe!". Pozdrawiam.

[bez27]

2razy_mama napisała:

Bo jedynak NIE MUSI znosić
> czyjegoś innego zdania (tak jak to jest potem w życiu z
partnerem),
Przecież rodzice nie są tego samego zdania co dziecko jedynka/
więc ma okazję do wymiany zdań, nawet krzykiem, bo często tak też
dzieci reagują;

JEST MNIEJ
> SAMODZIELNY (bo rodzice mający jedno dziecko zawsze bardziej się o
nie martwią)
martwią się o jedno, martwili by się o troje , gdyby mieli; co ma
martwienie się do samodzielności?? ucze moje dziecko samodzielności;
a moja przyjaciółka , mająca doje dzieci :: robi wszytsko niemalże
za dzieci!!! dla mnie z kolei nie do pomyślenia

,
> jedynak NIE MUSI SIĘ DZIELIĆ, np.: czekoladą (nawet jak chce się
dzielić z
> rodzicami to oni często mówią i myślą - "a to niech dziecko sobie
zje" - brat
> lub siostra ZAWSZE TEŻ CHCE ZJEŚĆ!).
RODZIC też chce jeść!! Moje dziecko dzieli się z nami
miśkiem żelkiem, gumą (najmniej chętnie), batonem, czekoladą!
dziwne to Twoje stwierdzenie



> Bycie jedynakiem jest chore!!!
HM, odważne słowa!! i niesprawiedliwe


Trzeba mieć
> więcej dzieci - dla ich własnego dobra, dla ich przyszłych relacji
z ludźmi!!!
> I
> dla siebie - żeby kiedyś, "na stare lata" gościć u siebie na
Święta, dużą,
> radosną, rozkrzyczaną RODZINĘ! Dom pełen zgiełku ŻYJE!
> Czego Wam, w Wigilię, życzę z całego serca...

Tak!!
znam ludzi/rodzeństwa, którzy spędzają wigilie osobno!! nie masz
gwarancji na NIC w życiu!! to są złudne życzenia, szablony!!

Pozdrawiam
mama Jedynaka
i raczej tak zostanie
starsza z rodzeństwa

bla, bla, bla...

[fnoll]

sowa przemądrzała się odezwała...

powiedzcie mi proszę, jak zaplanować sobie rodziców??

Kiedy drugie dziecko

[gabriel51]

Moja córka ma 3 lata i kilka miesięcy. Marzę o drugim dziecku, zawsze chciałam
miec przynajmniej dwoje dzieci i 4 lata różnicy pomiędzy nimi. Jedyne co mnie
trapi to to że budujemy dom na którego wykończenie właśnie zaciągnęliśmy
kredyt. Wprowadzenie się do nowego domu planujemy na koniec roku lub początek
następnego, czyli przeprowadzka zbiegłaby sie z narodzinami nowego członka
rodziny. Aspekt finansowy też wchodzi w rachubę, choc oboje z mężem mamy pracę
i raczej stabilną sytuację, jednak jest jakaś obawa. Nie wiem również jak moja
córka zareaguje na tyle nowych wrażeń wok ół niej nowy dom, rodzeństwo, własny
pokój, mama na którą nie będzie miała już wyłączności. Nie ukryuwam ze aspekt
mojej pracy zawpodowej również ma tutaj znaczenie choć nie stracę pracy przez
urodzenie dziecka, to zapewne strace pozycję na którą ciężko pracowałam i
wszystko zacznie sie od nowa. I nie wiem czy to juz czy jeszcze zaczekac.
Chciałabym poznac opinie szczególnie dotyczące faktu, czy nie nałożę zbyt wiele
na barki swoje a przede wszystkim starszej córki. Prosze o ewentualne
odpowiedzi na adres [e-mail] Dzieki

[mika77ka]

tzn. tych które mają, chcą i nie wyobrażają sobie mieć więcej dzieci.
Oby Wasze dziecko w zdrowiu sie chowało i Was przeżyło. W przeciwnym razie
tracąc dziecko /z jakiegokolwiek powodu/ i nie mając już szans i możliwości na
drugie, nie darujecie sobie tego do końca życia. JA wiem, że to jest czarny
scenariusz, ale każda myśli o złych relacjach z innym rodzeństwem, braku czasu
dla innych dzieci i o wygodzie. A nie zastanawiałyści się nigdy drogie mamy
jedynaków co by było gdyby....

pitolenie

[demarta]

znajoma para staruszków miała 3 synów. dzis nie żyje ani jeden. i co mają sobie
w brodę pluć, że 4 nie mieli? uwielbiam takie inteligentne rozmówki polsko-
polskie.

[emilia74]

Dokładnie- chodzi mi o wypowiedź demarty.
Ja też uważam pomysł fundowania sobie drugiego dziecka, tylko dlatego, że temu
pierwszemu może się coś stać za kompletnie bez sensu. Można równie dobrze
stracić jednocześnie dwoje dzieci np. w wypadku samochodowym (mam taki
przypadek wśród dalekich znajomych - dwóch synów zginęło jednocześnie w
zderzeniu z Tirem).A zresztą nawet gdyby się coś stało to i tak kolejne dziecko
nigdy nie zastąpi tego pierwszego.A na zdarzenia losowe, choroby itp. nie mamy
niestety żadnego wpływu...

[wj_2000]

emilia74 napisała:
> Można równie dobrze
> stracić jednocześnie dwoje dzieci

Wprost kocham takie GŁUPOTY! Prawdopodobieństwo utraty dwójki dzieci jest (może
tylko w przybliżeniu) ILOCZYNEM prawdopodobieństw utraty każdego z tych dzieci z
osobna.
Zamiast 1% dostajemy 0,01%. Czy to "równie dobrze?"

właśnie piszesz głupoty

[sir.vimes]

Po pierwsze - drugie dziecko nie zastąpi pierwszego, nie nastarczy za siebie i
zmarłe rodzeństwo. Po drugie - prawdopodobieństwo, ze rodzeństwo np. ciężko
chorego dziecka też będzie chore jest zazwyczaj spore.


> Wprost kocham takie GŁUPOTY! Prawdopodobieństwo utraty dwójki dzieci jest (może
> tylko w przybliżeniu) ILOCZYNEM prawdopodobieństw utraty każdego z tych dzieci
> z
> osobna.
> Zamiast 1% dostajemy 0,01%. Czy to "równie dobrze?"

[diamencik777]

wydaje mi się, że strata dziecka sama w sobie jest dramatem i nie ma tu
znaczenia, czy jest to jedyna, czy jedno z iluś. Myślenie takimi kategoriami
jest bardzo płytki. Przecież nikt nie produkuje kolejnych dzieci, bo któremuś
może się coś stać.

[atowlasnieja]

Niektórzy uważają, że dziecko jest po to by im służyć

[only_marcopol]

mika77ka napisała:

> tzn. tych które mają, chcą i nie wyobrażają sobie mieć więcej dzieci.
> Oby Wasze dziecko w zdrowiu sie chowało i Was przeżyło. W przeciwnym razie
> tracąc dziecko /z jakiegokolwiek powodu/ i nie mając już szans i możliwości na
> drugie, nie darujecie sobie tego do końca życia. JA wiem, że to jest czarny
> scenariusz, ale każda myśli o złych relacjach z innym rodzeństwem, braku czasu
> dla innych dzieci i o wygodzie. A nie zastanawiałyści się nigdy drogie mamy
> jedynaków co by było gdyby....


najgłupsze podejście świata - rozumiem ze gdybys miała dwójke nie bolała by cie
utrata jednego - a co tam skoro masz drugie - Boże uchowaj - w zyciu nie
słyszałam czegos głupszego

jakby tak patrzec to trzeba by miec z 10 bo ja znam rodziny w które straciły
dwójke dzieci a nawet trójkę - tyle ze dla mnie takie podejście jest delikatnie
mówiąc nienormalne i osoba je wygłaszająca również - sorki ale mna trząchneło -
wspólczuje twoim dzieciom jak masz taki do nich stosunek

[mamma82]

a ja znowu bede mama w maju...no chyba,ze malenstwo sie pospieszy i dolaczy do
nas juz w kwietniu

19 sierpnia:)

[be.em]

Podsumowanie

[california89]

Artykul jest bardzo jedno stronny i subjektywny. Jak juz ktos wczesniej
napisal pewnie pisany przez kogos z podobnymi upodobaniami jak rzad (LPR,
PiS). O jak mnie zirytowal. Jestem jedynaczka i sobie nie wyobrazam
inaczej...uwielbiam to chociaz docenialam to wiecej i wiecej czym bylam
starsza. Ze wzgledu na to zawsze bylam bardzo dorosla na swoj wiek i czulam
sie wspaniale ze starszymi. No i z tego co widac to jednak jest to bardzo
sprawa indiwidualna. Jak ktos ma jedno i mu pasuje to po co mowic rzeczy
typu "a moze drugie bi pierwszemu bedzie fajniej." Jak ktos inny chce 5 to i
tez dobre tylko niech bedzie takie osoby na to stac. Nie kazdy ceni
braci/siostry i nie kazdy ceni bycie jedynakiem. A wiec szczescia i prawa
WYBORU. A tak jeszcze apropo jedynakow....wlasnie nie dawno bylo udowodnione
ze staroswieckie podejscie do jedynactwa jest mitem. Wcale nie jest prawda ze
jedynakow sie zle wychowuje czy tez ze nie umia sie dzielic czy nie
satolerancyjni.Same takie bzudry naleza zostac w sredniowieczu. Ja sie
dzielilam duzo lepiej niz inni z domow wielo-dzietnych a co do wyrozumienia dla
innych to napewno nie mam malo...wrecz przeciwnie. Pozdrowienia dla wszystkich
jedynakow

[reteczu]

nie chce mi się czytać tego artykułu ale się wtrącę bo mam dwie córki
egoistycznie z mężem chcieliśmy mieć dwoje dzieci
no i mamy
czekaliśmy na mój awans w pracy a potem 2 miesiące ciężko "pracowaliśmy" żeby
się poczęło,co noc "pracowaliśmy"
różnica wiekowa między nimi to 4 lata i jest w miarę ok bo starsza wiele zrobi
przy sobie i nie jestem tak bardzo obciążona
chylę niziutko czoła przed mamami które mają różnicę wiekową między dziećmi do
3 lat i przed mamami bliźniaczek
być mamą trojaczków czy czworaczków itd nie wyobrażam sobie!

[czarna9610]

mam jedno dziecko i bardzo je kocham , i nie chcę drugiego . Nie mam ochoty
fundować sobie drugiego bo coś się może stać pierwszemu, a niby dlaczego ma się
stać ? A zresztą wtedy mogę choćby skoczyć z 7 pietra,

[morekac]

Niewątpliwie najtrudniej jest wychować jedynaka, choć i z nich wyrastają
wartościowi i szczęśliwi ludzie. - jakbym moją ciotkę slyszała. Ciotka ma
jedynaka, a ja wtedy 2 małych dzieci. Pewnie, że trudniej jest wychowac dwoje
dzieci - większe są koszty pieniężno-czasowe etc. etc.

[korniz]

Ja mam jedynaka i świadomie drugiego nie planuję.Piszecie że może mu
się coś stać.Wydaje mi się że mając więcej dzieci nie upilnujemy ich
tzn możemy pilnować młodszego a w tym czasie stanie się coś
starszemu .A ile jest takich beztroskich rodziców którzy chcą
odpocząć od dzieci,od ich hałasu wypuszczają na podwórko do
póżna,potem takie maluchy spacerują pod blokami bez opieki-aż strach
pomyśleć.Ważne jest żeby mieć dzieci z miłości z pragnienia i tyle
żeby móc je wychować .Błedem jest podchodzenie do tej sprawy w
sposób taki że nie wypada mieć jedynaka bo nikt z rodziny ze
znajomych nie ma i ja też muszę mieć dwoje bo koleżanka ma.Nie
powinniliśmy ulegać presji bo tak trzeba.

Kiedy drugie dziecko

[anetwoj]

A co tu ma irytować? Mój mąż jest jedynakiem i powiedział, że nie pozwoli, aby
nasza córka była sama. Znam wiele dzieci samych w domu i bywają takie, które
potrafią się dzielić, funkcjonować w społeczeństwie, ale większość jest
straszna!!! Rodzice próbują tłumaczyć, trzeba się dzielić, trzeba tolerować,
akceptować, a ono i tak uważa, że tylko to co ono mówi i robi jest dobre, a to
co inni, jest złe. Zal mi tych dzieciaków, ich rodzice nie zamierzają im dać
rodzeństwa, bo pracują, a potem w przyszłości ktoś będzie musiał pracować z
zapatrzoną w sobie i skupioną tylko na tym co dla mnie i o mnie osobie.
Ja wychowałam się w domu, gdzie było nas 8! Mam 3o lat, a moja najmłodsza
siostra ma ich 5. Z każdym po kolei mam świetny kontak, pomagam im rozwiązywać
ich kłopoty, jeśli mnie poproszą, jak ja potrzebuję, to mnie tez wysłuchają,
mamy gdzie jeździć na wakacje, a nasze dzieci w przysżłości będą zwiedzać pół
Polski odwiedzając ciocie i wujków. A co wy zapewnicie swoim jedynakom,
jedynaki? Widzę jak umierają rodziny. Jest babcia, dziadzio, mama, tata,dziecko,
brat mamy i jego żona i jedno dziecko. Święta jak się patrzy, zwłaszcza, gdy
brat mamy wyjedzie z rodziną za granicę, babcia umrze z dziadkiem, i zostaje
trójka - strasznie to smutne. Nas na święta jest 25 osób, jak zaśpiewamy kolędę,
to się czuje, że rodzina się zebrała, a i tak z 10 osób z rodzinki jest za
granicą. Nie pozwólcie, aby wasze dziecko zostało kiedyś same, kiedy was już
zabraknie, niech ma chociaż siostrę lub brata. Żadna przyjaźń nie zastąpi rodziny.

[maminka-2]

szczególnie punkt szósty jest bardzo przekonujący

cóz za kretyński artykuł. więcej niż dwoje dzieci to patologia.

Kiedy drugie dziecko

[aga999929]

Jestem mamą czwórki dzieci. Między starszymi jest osiemnaście
miesięcy różnicy i szczerze mówiąc 18 lat tem gdy okazało się, że
jestem po raz drugi w ciąży byłam przerażona. Okazało się, że
wychowyanie dzieci "w jednych pieluchach" wcale nie oznacza
obowiązki razy dwa, gdyż człowiek po prostu mając już doświadczenie
oraganizuje sobie czas i opiekę w bardziej racjonalny sposób a potem
dzieciaki są już odchowane. Mam także jedenastoletniego syna. Gdy
był malutki nazywałam go "promocja" bo zanim zdązył zapłakać
wiedziałam co będzie chciał. przepracowałam to na starszaka i on
jako niemowlę to była sama radość. Niestety w wieku 5 lat okazało
się, ze będzie niepełnosprawny. Mam także "kinder niespodziankę"
byłam przestraszona jak to będzie i przede wszystkim jaka będzie
reakcja rodziny. Dziś siedmioteltnia Marta to moja pocieszka.Mimo że
rok temu opuścił mnie mąż spełniam się jako mama i dzieci dają mi
szczęście. Jednak jak sobie pomyślę że już nigdy nie będę miała na
głowie małego dziecka to się do siebie uśmiecham. Jestem spełniona i
cieszę się że ten etap minął. Staram się teraz zdobywać nowe
kwalifikacje i jak tylko niepełnosprawność syn pozowli podejmę
pracę. Nie wyobrażam sobie życia bez dzieci. Z całą pewnością bycie
mamą to główna częśc mojej osobowości i wspaniała przygda w którą
się kiedyś wybrałam. Z resztą zanim zaszłam w ciążę z pierwszym
dzieckiem byłam pewna, że nie będę mieć dzieci bo się w tym nie
widzę i do tego nie nadaję. Natura zdecydowałam za mnie i... okazało
się, że mam talent i się w tym spełniam!

[deodyma]

mnie rozwalil tekst, ze z jedynakow "tez wyrastaja wartosciowi ludzie"

[karra-mia]

mnie też i cieszę się, że jako jedynaczka wg kogos też mogę być
wartościowa

idiotyczny artykuł, pewnie napisany przez idiotę

[goblin.girl]

karra-mia napisała:

> mnie też i cieszę się, że jako jedynaczka wg kogos też mogę być
> wartościowa

mnie tez kamien z serca zlecial z łoskotem. A tak w ogóle, to będac jedynaczka
nie tęskniłam za rodzeństwem, od bratnich dusz miałam i psiapsółę od serca, i
kumpla po sąsiedzku, z którym strzelałam z procy i puszczalam liściki przez
balkon. Zaletą tego stanu rzeczy był fakt, ze bylo to towarzystwo, które sama
sobie wybralam, a nie zostalam na nie skazana od urodzenia. Poza tym mialam
wlasny pokoj i to też było nie pogardzenia.
W kwestii egoizmu, to cóż, dzieci są egoistami z natury, co nie zmienia
oczywiscie faktu, ze dzieci są jak najbardziej zdolne do empatii, wspólczucia i
roznych gestów takm chętnie postrzeganych przez dorosłych jako altruistyczne.
Z bycia jedynaczką wyniosłam m.in. to, ze nie mam zwyczaju się nudzic, jestem
samodzielna, wiem, czego chcę od życia i staram się to zdobywać, i przeważnie mi
sie udaje - żeby nie było, jak mi się nie uda, też potrafię zrozumieć dlaczego i
przejsc nad tym do porządku. Poza tym został mi tez zdrowy egoizm, który w sobie
cenię.
A własną rodzinę też mam i jesteśmy szczęsliwi.

[jmendala]

Ja uwazam ze rodzice ktorzy decyduja sie na jedno dziecko sa wielkimi egoistami
bo mysla tylko o sobie.Fakt faktem rodzice wiecznie nie zyja a zycie dziecka
moze sie tak ulozyc, ze nie zalozy wlasnej rodziny i wtedy bedzie zylo samotnie
na swiecie.Jedynacy nie powinni sie wypowiadac na temat rodzenstwa bo zupelnie
nie maja pojecia jak to jest miec brata lub siostre.Ja mam 3 braci i zawsze jako
dzieci swietnie sie rozumielismy mielismy wspolne tajemnice przed rodzicami a to
ze sie nie ma wlasnego pokoju to jest malo istotne.Teraz jestesmy dorosli i
mozemy na siebie liczyc,bo przyjazn jest ulotna dzisiaj jest jutro nie ma a
rodzenstwo jest na zawsze i przynajmniej w swieta jest wesolo.

Kiedy drugie dziecko?3,5,9?To jest mozliwe.

[marek.lipski]

Uff jak karra-mia napisała:
mnie też i cieszę się, że jako jedynaczka wg kogos też mogę być
wartościowa idiotyczny artykuł, pewnie napisany przez idiotę
___________________
Dzieci i ich przyszlosc to oczywiscie sprawa pieniedzy.
Takich artykulow jest wiele na zachodzie.
Swietnie i bardzo dobrze.Argumenty dla dziecka,sa bardzo dobre.
Nasze spoleczenstwo w Polsce i Europie,tak samo w USA,
sie starzeje,dla tego i nie tylko z tego powodu,
jestem osobiscie za 2+X.
Nie jestem,dodam islamista,czy buddysta,2-4 zony i
druzyna hokejowa czy pilkarska.....Przepraszam.
Usmiechnelem sie jak przeczytalem artykul.Pomimo ze mam inne kierunki
za soba zgadzam sie z autorka artykulu.
Jako ojciec i dziadek,ktory wczesnie,wyjatkowo wczesnie,
los podarowal to co najwazniejsze w zyciu,dzieci i wnuki,
jestem za polityka pro rodzinna i rodzina wielodzietna.

Odwagi panowie i panie.Zycie jest wyjatkowo krotkie
a pamietajmy ze dzieci to tez nasza przyszlosc.
Demagogia? Nie.Realia.Pozdrawiam.

[tolka11]

>więcej niż dwoje dzieci to patologia<
A jakiego typu?

[tolka11]

>więcej niż dwoje dzieci to patologia<
A jakiego typu?

Ale stary wątek odgrzebany...

[koralik12]

cudowne przykłady problemów wychowawczych

[sir.vimes]

dziecko ma własne zdanie - no tragedia!

"Twoje starsze dzieci dorastają i stwarzają coraz poważniejsze problemy
wychowawcze. Jedno jest nadpobudliwe, drugie chyba jest dyslektykiem. Z synkiem
musisz robić gimnastykę korekcyjną, a córeczka ma ciągle własne zdanie."

[sanna.i]

Ja bym mogła mieć nawet i czworo, pod warunkiem, że będę miała na to kasę,a żeby
mieć kasę muszę pracować.Żeby pracować, muszę wydawać na nianie i przedszkola
(no i miejsca w przedszkolach muszą być).W dodatku pracodawcy muszą bez
problemów przyjmować młode mamy do pracy i nie robić afery,jak się dziecko
rozchoruje i trzeba na zwolnienie iść.A jak nie da się zagwarantować powrotu do
pracy,miejsc w przedszkolach i niań,to niech chociaż dopłacają do
wychowawczego,jak w Szwecji.Wszystko inne to takie ble ble ble,bo tak naprawdę
warunkiem posiadania dzieci jest sensowna sytuacja materialna.

[altariel2]

W Polsce jest jakaś presja na posiadanie kolejnych dzieci generalnie, niezależnie od sytuacji materialnej/mieszkaniowej itp. My mamy jedno, obecnie lat 4,5 i nie spieszymy sie z następnym, chociaż mamy "duże" jak na standardy statystyczne mieszkanie, aż 50m2 i dwa pokoje(lol). W/g polityki prorodzinnej, spokojnie moglibyśmy pozwolić sobie nawet na czwórkę. Chcemy najpierw zbudować dom, trochę odbić się finansowo, zanim zdecydujemy się na nastepne. Oczywiście słyszymy wciąż od rodziny "kiedy następne?". Mało kto jest w stanie nas zrozumieć, nie tylko wśród starszego pokolenia. A nam zależy tylko na tym, żeby nie tylko naszej córce i nam, ale i jej potencjalnemu przyszłemu rodzeństwu żyło się jak najlepiej. Może zaraz napadnie mnie masa "Matek Polek", które uważają, że dziecko nie potrzebuje pieniędzy tylko miości. Mogę sie z tym zgodzić jeśli chodzi o małe dziecko(tak do 4 lat), oraz kiedy mówimy o zbytku. Ale nikt mi nie wmówi, że nie jest ważne, żeby rodzice mogli sobie pozwolić na zakup dla dzieci wyprawki szkolnej, ubrań (niekoniecznie markowych), butów na zimę itp bez wyrzeczeń i ostrych cięć w domowym budżecie. Oczywiście, że dzieci, które wychowały się w biednych rodzinach też mają szanse na sukces, ale jednak wymaga to od nich dużow więcej samozaparcia. Po co fundować to własnemu dziecku? Jakby było jedynakiem to rodzice nie musieliby wciąż na wszystkim oszczędzać a, że postanowili "zafundować mu" czwórkę rodzeństwa, to nic dziwnego, że ciężko związać koniec z końcem.

[bez27]

artykuł irytujący;
jest jakaś nagonka na rodzenie dzieci w tym mało prorodzinnym
kraju
artykuł jednostronny; bardzo...