Pseudo-małżeństwo, ratunku bo utonę!!!

[papanetta]

Cześć!!! Pomóżcie, bo jak napisałam tonę razem z moim małżeństwem. Jak
dzielny kapitan na posterunku, cha, cha.. Mam 2 letnią córeczkę i
teoretycznie jestem mężatką, piszę teoretycznie, bo związek w jakim jestem mi
przypomina raczej układ współlokatorów i ograniczonej wspólnoty ekonomicznej,
a nie małżeństwo. Więcej tu chłodu niż na K2, więcej gniewu i nienawiści niż
mogłaby pomieścić puszka pandory. Mój mąż jest poprawny: nie pije, nie bije,
do domu pieniądze przynosi, nie łajdaczy się, a nawet jak powiedział "dąży do
ideału", szkopuł w tym, że do mojego. To znaczy mnie poprawia, naprawia,
ulepsza, poucza. Wszak prawdziwa cnota krytyk się nie boi. A ja? Żyję w
poczuciu zagrożenia, czuję się deptana, łamana, urabiana i wiecznie oceniana
(często negatywnie). Tak po prawdzie to jestem już bardzo zmęczona, wypalona
i doprawdy nie wiem co dalej ze sobą począć. Może przesadzam, ale duszę
się...tak czuję,
Pomóżcie, tu na forum, bo @ nie są poufne.

[lidka21]

Niestety moge sobie z Toba reke podac buuuu
Jęsli chciałabys pogadac to mój gg 4301795

[kassa1]

No to ja też się dołączę do Was,
Mój też nie bije, nie pije, itp. dokładnie tak jak u ciebie.
I to wychowywnie mnie, no bo przecież kto mi zwróci uwagę jak nie on, też mam
tego dość,
Na dzień dzisiejszy osiągnął już tyle, że nie mam ochoty na żadne czułości z
jego strony, boję się cokolwiek odezwać, bo będzie komentarz.
I co z tym zrobić, walczę już prawie trzy lata i powoli mam dość
Też mam prawie dwuletnią córeczkę.
Moje GG:3825551 ale tylko do godziny 15, bo gadam z pracy.
Pozdrawiam Kaśka

[ruda_kasia]

Dziewczyny, na miłość Boga! skąd Wy bierzecie takich facetów? Czy po slubie się
zmieniają, a wcześniej przynosili Wam gwiazdki z nieba i pisali wiersze?
Rad nie udzielam, bo nie wiem, jakich oczekujecie, czy chcecie naprawiać czy
tylko się wyżalić. Sugeruję jednak, że bez konstruktywnego działania może się
rozpaść nie tylko związek, ale i Wasza psychika również. Kochajcie siebie i nie
dajcie sobie wmówić, że nie jestescie doskonałe
kasia

[kasia_3]

Też do Was dołączę. Mój mąż poza tym jeszcze lubi sobie wychodzić nie mówiąc
gdzie i wracać "po kilku głębszych".
Mam dość. Przez te wieczne kłótnie staję się paskudną babą, która ciągle się
drze na IDEAŁA. Na jego "wyskoki" nie umiem już reagować inaczej niż agresją.
Czasami aż mnie dusi ze złości.

Mam 1,5 roczną córeczkę.

Kasiu (ruda), jeśli możesz to podrzuć kilka konkretnych rad, może uda nam się
ponaprawiać nasze związki.
Powiem szczerze, że po części też jestem winna - jestem uparta, tak jak on i
zbyt często krzyczę. Na początku było dobrze, bo wielu sprawach potrafiłam
ustąpić. Teraz już nie zamierzam ustępować, dlaczego ciągle ja mam być tą
uległą?

Kasia

[ma.pi]

A moze tak zaczniecie "naprawiac" te swoje idealne drugie polowki. Niech
zobacza jak to fajnie jak sie ich ciagle krytykuje.
A moze spytajcie dlaczego was tak ciagle poprawiaja. Wytlumaczcie, ze wam to
nieodpowiada, ze wy nie musicie tak zyc aby uszczesliwiac wszystkich dookola,
tylko tak aby samemu byc szczesliwym.
Moj maz tez mial takie zapedy, ale wytlumaczylam mu, ze nie tedy droga. Np. w
sytuacji gdy mialam z kims odmienne zdanie. Moj maz czepial sie mnie. To ja mu
na to odpowiadalam, zeby poszedl sie przyczepic tej drugiej osoby. Przeciez to
tamata osoba ma odmienne zdanie od mojego. Oczywiscie nie poszedl, bo przeciez
nie moze komus tam zwracac uwagi, ze nie zgadza sie z jego zona. No to niby
jakim prawem krytykuje zone? I takim sposobem uswiadomilam mu, ze jestem
odrebna jednostka i nie musze "uszczesliwiac" calego swiata wlaczywszy w to
wlasnego meza.Troche to trwalo, ale naprawde warto uswiadomic mezowi (czy
zonie), ze ta jego druga polowka ma prawo do bycia soba.
A najgorsze co moze byc to chyba wlasnie probowanie dogodzenia takiemu
czepialskiemu delkwentowi.
Pozdrowienia i obyscie szybko rozwiazaly ten problem.
mapi

[trombita]

A czy on wie ze ty to tak odbierasz (że poucza?), bo może on myśli że
mówi "normalnie", a tylko ty to tak odbierasz. Ja już nieraz zastanawiałam się,
że moja definicja "pouczania" odbiega od definicji mojego męża. Jak nie jestem
zmęczona to zbawia mnie poczucie humoru, ale dzisiaj to byłam tak wkurzona, że
myślałam, że go pogryzę i siebie też.
Najgorsze,że nie umiem mu wytłumaczyć dlaczego odbieram to wszystko jako
pouczanie, a jednocześnie, czuję że jest to podważanie moich matczynych
umiejętności.
Obawiam się, że takich "dydaktyków" się nie zmieni, można zmienić tylko siebie -
poczuć się bardzo pewnie - to co robię dobre jest i basta, ale gdzie wtedy
miejsce na rozmowę?
Pozdrawiam
ale zapewniam cię, że nie jest to taki najgorszy wariant męża - mimo wszystko

[papanetta]

Hej! Widzę, że niestety nie jestem odosobniona w swoim problemie. Niewątpliwie
coś z tym trzeba zrobić i czekam, że może odezwie się jakaś emama, która
poradziła sobie ze swoim małżeństwem, samą sobą i teoriami życiowymi ślubnego.
Może ktoś ma jednak jakiś sprawdzony sposób. A skąd bierzemy takich facetów? Ja
swojego z głupoty, czyli miłości co na jedno wychodzi. I oczywiście zanim
zaczęliśmy nosić wspólne nazwisko też miał w stosunku do mnie plany naprawcze,
ale gdy się nie tworzy rodziny i nie ma między dorosłymi dziecka jest trochę
inny ciężar zależności. W część rzeczy, które do mnie adresował wierzyłam
święcie i starałam się zasługiwać na uwagę, pochwałę i miłość, ale dziś wiem,
że mogę nawet zamienić się w chodzący ideał, ale mój mąż i tak znajdzie we
mnie "to coś". I nie będzie to komplement. Nie robię z siebie męczennicy i nie
chcę, żebyście mnie tak postrzegały. Po prostu uwięzłam w czymś z czego nie
bardzo umiem wybrnąć, a bielmo uczucia zeszło z moich oczu. Wypaliłam się.
I jak tu dalej żyć? Zostać, odejść. Prawdziwy życiowy zakręt. Prawda?

[ruda_kasia]

A może załóż to bielmo z powrotem na oczy? może łatwiej się z nim żyje?
Jeśli zawsze mąż taki był, to trudno go zmieniac, skoro pewnych rzeczy nie
ustaliliście przed ślubem. Może spróbuj przypomnieć sobie, dlaczego byłaś
zakochana i czy to coś wartego miłości i brania ślubu się zmieniło, czy
pozostało takie samo, ale dostrzegłaś inne rzeczy.
Albo zacznij się zachowywać tak, jak on, żeby odczuł dolegliwośc tego typu
zachowań. Bo najlepsza jest praktyka. Podobnie z tym wychodzeniem bez słowa na
pare głębszych: zostawić delikwenta, niech się martwi i niech się wkurza, że
zoneczka wypilła drinka nie pytając go o zdanie.
Jednak wszystko trzeba poprzedzić rozważeniem: czy chce mi się walczyć i
naprawiać. Bo jeśli nie i już nie kochacie się, to najlepiej się rozstać, ale
bywa wygodniej żyć obok siebie. Ludzie podejmują takie decyzje.
Bywa też tak, że dziecko podrośnie i wszystko minie. Kiedy będziesz mniej
zmęczona. Chociaż najsensowniej byłoby, żebyście oboje tak samo byli zmęczeni
lub wypoczęci łatwiej się wtedy ze sobą dogadać. Bo an razie to chyba jest tak,
że Wy przy dzieciaczkach, zajęte, zabiegane, zmęczone... A faceci ciągle
niezadowoleni ze wszystkiego i anrastająca frustracja. A jakby małżonek był
urypany jak koń po westernie, to i krytykowac by mu sie nie chciało i do knajpy
leźć również nie.

[birdi]

Powiem Ci tylko jedno sam jestem facetem i może to dziwnie zabrzmi ale moim
zdaniem mogą być tego tylko 2 przyczyny,albo jest impotentem i przyczyn tego
stanu doszukuje się w tobie,albo jest bardzo zakompleksiony i sam sobie ze
sobą nie radzi zacznij go olewać i to totalnie a przekonasz się sama że po
jakimś czasie zacznie się zmieniać (i tak niemasz nic do stracenia)