Moje dziecko - moja schiza

[vatum]

Czy któraś z Was Drogie Mamy też jest tak nadopiekuńcza jak ja?
Cały czas chucham i dmucham na swoją córeczkę. Ze względu na jej problemy z jelitami, przechodzę koszmar przy każdym usłyszanym: "mamo, jestem smutna" - to znak, że brzuszek ją boli, to znak, że zacznie wymiotować, to znak, że źle się czuje.
Pójście do przedszkola zaowocowało nowymi koszmarami jakimi są infekcje wirusowe, wieczne gorączki, antybiotyki no i oczywiście jelita przez to wszystko rozchwiane, wariujące, więc nerwy bez zmian.
Wpadłam w jakąś psychozę. Obserwuję małą, mierzę gorączkę - zdrowa czy chora, ja ją badam, obserwuję i szukam, szukam jakichkolwiek objawów nowej, starej, jakiejkolwiek choroby.
Te lęki o nią, wieczne nerwy narastały pomalutku, powolutku aż pękły w dniu kiedy dławiła się cukierkiem. O matko jak to długo trwało! Tu ją trzymam do góry nogami, drugą ręką klepię w plecy, trzecią wykręcam numer na pogotowie, Jezu.... Już sama nie wiem co wtedy robiłam żeby jej pomóc... W końcu przeszło, ale zaczęła wymiotować i znów cukierek utknął... Na szczęście wszystko dobrze się skończyło ale ja popadłam w jakąś psychozę, że ją stracę, że beze mnie umrze, że muszę być ciągle czujna.
Ratunku...

[mamciakam]

po śmierci pierworodnego(mineło 12 lat) kiedy w koncu udało nam sie miec dziecko
miałam fioła na pukcie oddychania potrafiłam kikakrotnie w nocy wstawac i
spraawdzac czy oddycha aprzy tym sama wstrzymywałam oddech i miałam wrazenie ze
serce mi gardłem wyskoczy...
do dzis tak mam i majac obecnie troje dzieci- no i oczywiscie aniołka w niebie -
bardzo często kiedy spia sprawdzam czy oddychaja choc juz nie tak czesto jak
kiedys nawet tyczy sie to mego meza juz mam taka schize na punkcie oddychania.
Jezeli chodzi o choroby to tez aczkolwiek nie tak mocno ,ale bierze to się stad
,ze jak już pisałam ,sa bardzo cieżcy by przyjmowac jakikolwiek lek.

[dagmama]

Ja mam schizę na punkcie synka, teraz ma niecałe 3 lata, panicznie się boję, że
coś się stanie i go stracę.
A przez cały czas, odpukać, jest zdrowy jak koń.

do mamciakam

[vatum]

Jeśli chodzi o oddychanie to nie zasnę jeśli nie usłyszę, że mała oddycha. Tak... Przykro mi że straciłaś dziecko ale też cieszę się, że się po tym pozbierałaś... Ja bym chyba nie umiała.
Tak czy inaczej ciężko jest żyć z tym ciężarem, z tym lękiem o potomstwo, z obserwowaniem, nasłuchiwaniem itd.
Ojcowie, faceci, zazdroszczę im, że inaczej odczuwają, że nie panikują itp choć czasem wygląda to tak jakby wszystko olewali
Ech, my, kobietki z ogromniastymi sercami..

[meggi_more]

Moja koleżanka strasznie panikowała (jej córeczka urodziła się z jaskrą) więc
ja na nią wrzeszczałam, że jest przewrażliwiona i nadopiekuńcza i by dała temu
dziecku trochę luzu. Teraz sama jestem mamą i też się łapię na tym, że popadam
w taką schizę, ale walczę z tym, wiem, że muszę, bo inaczej wychowam
jakąś "kalekę" ze zrytym beretem mamusi Jak przypomnę sobie czasy, gdy ja
byłam w podstawówce, to pamiętam jak matka jednego z uczniów przychodziła z
zupką na długiej przerwie by zjadł sobie na parapecie, albo z innymi butami (bo
stwierdziła że jest za ciepło i jej synek przegrzeje sobie stopy). Wszyscy się
z niego śmiali, a ona poprostu chciała dobrze. Z kolei moja kuzynka urodziła
się z wadą wzroku- tą samą, co dziecko koleżanki - cała rodzina się nad nią
rozczulała, bo taka biedna, bo sobie nie poradzi, bo trzeba po nia wyjść, bo
nie zobaczy nr autobusu, bo nic nie widzi, bo to, bo tamto. Kuzynka pewnego
dnia krzyknęła dość, nie róbcie ze mnie kaleki! Zawsze jakieś przywileje,
zawsze parasol ochronny, a ona chciała normalnie żyć!

[malila]

Był taki okres w życiu jednego z moich dzieci, kiedy potwornie bałam się, że
umrze. Nie chciałam jeździć z nim na badania, chciałam stracić przytomność i
przespać cały ten czas oczekiwania. Patrzyłam na niego i myślałam, co będzie
jeśli go stracę. Wzięłam się w garść, bo stwierdziłam, że jeśli to mają być
jego ostatnie dni, to niech one będą jak najwspanialsze. Uznałam, że nie będę
dobijać ani jego, ani siebie swoimi lękami i czarnymi myślami. A strach i
napięcie w niczym nam nie pomoże, bo jeśli coś się będzie działo, to na pewno
tego nie przeoczę.
Taki sobie znalazłam sposób

[mathiola]

Nie mam schizy. Jedynie się boję, żeby moje dzieci nie zachorowały i nic im się
nie stało. Poza tym nie jestem nadopiekuńcza, raczej wręcz przeciwnie. Ale ja
mam zdrowe dzieci (oprócz tego że ostatnio są ciągle chore). Nie wiem jaką mama
byłabym gdybym miała chore dziecko.

[kaga-1]

Kiedy urodziłam pierwszą córcię, niczego się nie bałam. Nie wstawałam w nocy
aby sprawdzić czy oddycha, nie chuchałam czy jest za lekko czy za ciepło
ubrana. Wydawało mi się że jak urodziła się zdrowa (i w okresie niemowlęcym nie
złapała nawet katarku) to będzie zdrowa i nie ma co sie szczypać ze
sprawdzaniem czy może zapada na jakąś wyimaginowanę chorobę.
Tak było do czasu, gdy mając 6mcy rano obudziła się mocno wymiotując, bez
apetytu, bez temperatury, w ogóle bez żadnych objawów oprócz tych wymiotów. Po
kilku godzinach załatwiła się krwią, o 17.00 leżała już na stole operacyjnym.
Wgłobienie jelit. Lekarka operująca małą powiedziała że 2h i byłoby za późno. A
dzień wcześniej biegaliśmy po parku trzymając ją na barana, wciąż pamiętam jej
krzyki radości.
Teraz mam drugą córcię. Wstaję w nocy by sprawdzić cy oddycha. Dostaję drgawek
na każde chlustnięcie mleczkiem, na każdą dziwnie wyglądającą kupkę, na każdy
kaszelek, katarek, temperaturę. Ciągle wydaje mi się że tak mało wiem o
niebezpiecznych chorobach, które pojawiają się prawie bezobjawowo, a w ciągu
kilku godzin mogą skończyć się tragedią.
Kiedy leżałam z młodszą córcią w szpitalu, dziewczyna leżąca w tej samej sali
powiedziała, że miała taki przypadek w rodzinia, kiedy to jej (chyba)
szwagierka nakarmiła o 5rano półroczną córcię, położyła ją z powrotem spać, a
kiedy o 7rano jej mąż wstał aby małą przeiwnąć, dziecko już nie żyło.
Stwierdzono śmierć łóżeczkową. Wiecie, ja nawet nie wiedziałam że zespół nagłej
śmierci łóżeczkowej dotyczy dzieci do 9 miesiąca życia! Wcześniej myślałam że
to dotyczy dzieci do góra 2 miesiąca życia.
Taki historie tylko wzmagają mój strach, strach matki przed stratą dziecka.
Chyba nie ma większego strachu niż ten.

[vatum]

Moja też ma wgłabiajace się jelito z tym, że nie na stałe dlatego jest to takie okropne, bo nie wiadomo kiedy jej to tam utknie. MAKABRA.
Kiedyś powiedziałam, że gdyby ktoś mi uświadomił jaka to odpowiedzialnośc i ciagły strach o dziecko to nie wiem czy odważyłabym się zajść w ciażę...

[moniam14]

mam schizę na punkcie mojej córci, nie potrafię normalnie funkcjonować kiedy
jest chora a nawet kiedy jest zdrowa. Kiedy pomyślę tylko, że może umrzeć to
płaczę. Chciałabym cieszyć się macierzyństwem ale nie potrafię. Zaczęło się
kiedy w zeszłym roku zachorowała na zapalenie oskrzeli, później miała chore
jelita które oodnawiają się po każdym podaniu antybiotyku a ostatnio zapalenie
płuc. Nie mam już siły, chciałabym to zmienić i czasem zastanawiam się czy nie
skorzystać z pomocy np.psychologa
pozdrawiam

[vicky1]

A ja chcialabym z innej strony
no coz... taka metoda to tylko zrobicie kaleki i nieszczesliwe istoty z dzieci
Sama jestem osoba z powazna wada - mam jaskre (prawdopodobnie wrodzona albo
wczesnodziecieca). Skutek - utrata wzroku w jednym oku (w niemowlectwie),
krotkowzrocznosc drugiego oka.
Oprocz tego przez 4 lata bylam leczona neurologicznie - podejrzenie zmian
rozrostowych w mozgu - skonczylo sie na tym, ze wystepuja bardzo silne bole
glowy o nie do konca ustalonej etiologii
ale... przy tym wszystkim jestem calkowicie samodzielna
dzieki mojej Mamie! tylko i wylacznie. nigdy sie nade mna nie trzesla, nie
mialam zadnej taryfy ulgowej. Dzieki takiemu podejsciu skonczylam normalna
szkole srednia, dwa kierunki studiow ( z wyroznieniem - kilkakrotne stypendia
Ministra, liczne publikacje, doktorat na ukonczeniu, samodzielna
satysfakcjonujaca praca)
gdyby moja kochana Mama tak sie rozczulala, trzesla, panikowala prawdopodobnie
bylabym zalezna od innych, niesamodzielna i czekajaca tylko na pomoc osoba
a dzieki takiemu podejsciu - zadnego rozczulania sie (choc wiele milosci),
wymagania jak dla osoby calkiem zdrowej (uprawiam nawet aktywnie sporty!) jestem
szczesliwa i samodzielna
i dlatego kochane Mamy - takie histerie, nadopiekunczosc tylko zniszcza dziecko
mniej wiecej wiem to po historiach osob bedacych w podobnej do mojej albo nawet
lepszej sytuacji zdrowotnej
Vicky

[vatum]

Wiemy, że nadopiekuńczość jest zła. I tu właśnie tkwi problem, bo ciężko z tą słabością walczyć.
Ja też nie byłam wychowywana pod kloszem a jestem niepełnosprawna od urodzenia. Jestem samodzielna, dzielna i cholernie zaradna. Ale nie radzę sobie z małą, z tym lękiem, to jak choroba i faktycznie przydałaby się tu pomoc psychologa.
Jestem w niej tk zakochana, że świata poza nią nie widzę - może to też przyczyna...

[vicky1]

Hej

Jeśli w Twojej glowie pojawia sie mysl o psychologu - to czas najwyzszy tam isc
Bo zbytnia nadopiekunczoscia, histeria, nerwami zameczysz dziecko i siebie. a
przeciez nie o to chodzi. wcale nie o to aby zamykac w klatce (nawet jesli
budowana z milosci i troski) tylko zeby pomoc rozwinac wlasne skrzydelka
tak sobie mysle, ze pojawiaja sie u Ciebie sygnaly wskazujace, ze teraz Ty
potrzebujesz pomocy, na pewno ja znajdziesz jesli zechcesz
dobry psycholog, dobra poradnia pomoga uporac sie z silnym lekiem
z doswiadczenia (zwiazanego z praca) powiem Ci, ze taka nadwrazliwosc,
wyszukiwanie objawow choroby to nie za dobrze rokujacy znak, im szybciej sie
wychwyci tym lepiej. W swojej praktyce dwukrotnie mialam okazje spotkac sie z
matkami, u ktorych troska i nadopiekunczosc byly tak rozwiniete, ze ciagle
dopatrywaly sie u dzieci objawow choroby, okres zdrowia traktowaly jako przerwe
miedzy chorobami, przede wszystkim ciagle umawialy sie do lekarzy na konsultacje
w celu wykluczenia kolejnych chorob, wydawalo im sie, ze widza jakies znaki
choroby. zycie tych matek bylo koszmarem ale przede wszystkim widzielismy, ze z
czasem coraz bardziej zawstydzone i udreczone byly dzieci, z ktorych nie
spuszczano wzroku, ograniczono dzialania (z troski przed
zachorowaniem),nieustannie prowadzono do lekarzy i na sile doszukiwano sie chorob
do takiego stanu nie dochodzi sie w ciagu jednego dnia, to dluzszy proces
i dlatego chyba jednak wychwycenie u siebie pierwszych niepokojacych zachowan to
moment aby nie pozwolic dalej tego rozwijac
Vicky

[vatum]

Dzięki vicky