Czy zdecydowałabyś się na dziecko gdy..

[korniz]

wiesz że możesz przekazać mu jakąś chorobę np genetyczną?Oglądałam program o
takich matkach i podziwiam je.Urodzily jedne dziecko z chorobą (klopoty z
oddychaniem-nie pamiętam nazwy)a póżniej drugie też chore i mimo to jeszcze 3
mając nadzieję że w końcu urodzi się zdrowe bez obciążeń genetycznych.Bo
przecież te chore dziecko też może przekazać tą chorobę swoim dzieciom.Ja tak
bym nie umiała -zabrakło by mi odwagi.A poza tym nie chciałabym żeby moje
dzieci przeze mnie cierpiały.Co sądzisz o takich matkach ? Z jednej strony je
podziwiam a z drugiej trochę dla mnie nie odpowiedzialne.

nie...

[hexella]

ale też ja nigdy nie miałam, aż tak wielkiego parcia na posiadanie dzieci, żeby
je mieć mimo wszystko.

[lola211]

Zalezy jaka choroba.Jesli ciezka, bardzo utudniajaca zycie to jest to
nieodpowiedzialnosc.I nie ma tu co podziwiac, wrecz prezeciwnie.

[syriana]

raczej nie

[gofer73]

Nikomu nie życzę aby stawał przed takim wyborem, bo nie ma jednoznacznych
odpowiedzi w takim przypadku. Za każdym razem jest to dla takich rodziców
bardzo trudna decyzja. Obgadana, przedyskutowana przez wiele godzin i z wieloma
specjalistami. I uwierzcie nie są to decyzje pochopne i nieprzemyślane.

[iwonag25]

Ja oglądałam program, gdy głucho - niemej matce i niesłyszącemu ojcu urodziło
się dziecko i modlili się, żeby ten dzidziuś również był niesłyszący.
Oczywiście mały jest głuchy i rodzice cieszyli się jak dzieci mając świadomość,
że będzie mu ciężko w życiu.
Ja nie wiem czy bym się zdecydowała. Na tą chwilę nie. Ale gdyby potrzeba
posiadania dziecka była tak bardzo silna, wówczas nie wiem jakbym postąpiła.

nigdy

[shady27]

[twojasasiadka]

czy możesz mi wyjaśnić za co podziwiasz takie matki?

podziwiam za to że

[korniz]

miały odwagę zaryzykować i zajść w ciążę drugą,trzecią,wiedząc że pierwszemu
już nie jest i nie będzie w życiu łatwo.

[twojasasiadka]

korniz napisała:

> miały odwagę zaryzykować i zajść w ciążę drugą,trzecią,wiedząc że pierwszemu
> już nie jest i nie będzie w życiu łatwo.
___
Ty to nazywasz odwagą?
to szafowanie nie swoim życiem- zabawa z bogiem jakby nie patrzeć

[sapalka1]

zgadzam sie, dla mnie to jest egoizm : chce miec dzieci, bez wzgledu, na to czy będą one w życiu cierpiały czy nie. Coś strasznego. Jeżlei byłabymw takiej sytuacji, adpotowałabym dziecko i tyle (oczywiscie wiedzac, ze choroba, którą mam w jakis sposob nie obciąży tego dziecka, tzn ze nie bedzie sie mną musiało zajmowac itp)

[tolka11]

Nie, nigdy. Ale urodziłam i ile mnie to kosztowało tylko ja wiem. Moje drugie
dziecko ma genetyczną wadę mózgu. Gdy okazało się, że jestem w 3 ciąży
[tabletki zawiodły] nie chciałam nawet zrobić badań genetycznych, 50% szans, że
dziecko będzie zdrowe. A potem było tylko coraz gorzej: konflikt serologiczny,
narastające przeciwciała, nieprawidłowości w rozwoju płodu, tygodnie spędone w
szpitalu. I rozwiązanie w 34 t.c. ze świadomością, że to znowu wczesniak.
nikomu nie życzę takiej gehenny, a już na własne życzenie i z pełną
świadomością zagrożenia, no i wiedzą, że dziecko będzie cierpiało. Przyznam, że
nie potrafię tego pojąć.

[bri]

Nie wiem. Wydaje mi się, że nie ale z drugiej strony słyszałam, że osoby
niepełnosprawne czasem marzą właśnie o tym, żeby dzieci odziedziczyły ich
upośledzenie.

[oxygen100]

Nie
natomiast nie ocenialabym rodzicow ktorzy podjeli taka decyzje. Ich prawo. Chca
sie poswiecic bo to nadaje sens ich zyciu niech sie poswiecaja. Niestety
konflikt interesow chory plod-satysfakcja/nadzieja rodzicow jest nieunikniony.
Tylko chyba nikt nie jest upowazniony do moralnej oceny takiej postawy

[gofer73]

Niestety
> konflikt interesow chory plod-satysfakcja/nadzieja rodzicow jest
nieunikniony.
kobieto co ty wygadujesz???? Nie spotkałam jeszcze takiego rodzica który miał
nadzieję ba satysfakcję z tego że będzie miał chore dziecko. Trochę szacunku
dla takich rodzin.

[oxygen100]

Nie spotkałam jeszcze takiego rodzica który miał
> nadzieję ba satysfakcję z tego że będzie miał chore dziecko. Trochę szacunku
> dla takich rodzin

Nie rozumiesz, lub nie chcesz sie wysilic zeby zrozumiec. Bywa. Ludzie miejwaja
rozmaite dysfunkcje, a nie chce mi sie tlumaczyc. To ze Ty nie spotkalas to nie
znaczy ze takich ludzi nie ma. Wiecej pokory moja droga hehe

[sapalka1]

jakaś osoba wcześniej wspominała o małżeństwie osób niesłyszących, cieszących się, że ich dziecko też nie słyszy, mimo,ze wiedzieli, iż będzie mu trudno w życiu. Oni po prostu chcieli mieć dziecko, może bali się wychować takie które jest w pełni sprawne i inne niż oni - i stąd ich radość? Niektórzy zdrowi rodzice nie chcą żeby ich dzieci były od nich lepsze: miały lepsze wykształcenie, pracę, małżonków. Tak bywa, może to ich włąsne kompleksy powodują, że nie chcą żeby dziecko miało lepiej? Boją się być gorszymi? Nie potrafię tego do końca zrozumieć, ale cóż ludzie są różni.

[joasia1234]

Jest jeszcze druga strona medalu - rodzice się poświęcają, ale to dziecko
cierpi. Ale masz rację, nikt takiej postawy oceniać nie powinien.

[bri]

Czytałam artykuł o ludziach dotkniętych karłowatością. W Stanach stanowią oni
pewną społeczność, która trzyma się razem (Little People). Jeśli takiej parze
urodzi się zdrowe dziecko to w pewien sposób automatycznie zostaje z niej
wyłączone.

Niektórzy ludzie uważają, że dzięki swojemu upośledzeniu coś zyskują, nie tylko
tracą. I m.in. dlatego chcą tych samych przeżyć dla swoich dzieci.

[myelegans]

Gdyby byly makery genetyczne choroby, to poddalabym sie IVF i wybrala zdrowe
zarodki do implantacji. Na zywiol bym nie poszla. Zreszta zalezy od choroby,
jezeli uniemozliwialaby samodzielne zycie i czlowiek musialby liczyc na rodzine
lub instytucje do konca zycia, to juz na pewno bym sie nie zdecydowala.

[oxygen100]

marker okresli tylko prawdopodobienstwo. Nigdy nie bedziesz miala pewnosci,
chyba ze jest to choroba dziedziczona prosto jednogenowo i oboje rodzice sa
chorzy

[myelegans]

To tez prawda, niektore sa jednak prostsze niz inne np. mukowiscydoza, niektore
zlozone, ale prawdopodobienstwo 1:500 jest lepsze niz 100%. Zalezy od
przypadku, wiekszosc tych markerow jednak nie ma.

[oxygen100]

moze z czasem beda
jednak jesli ktos swiadomie odmawia wykonania tych badan mimo ze wie ze ryzyko
istnieje to ma do tego prawo. Wowczas nei staje przed dylematem terminowac
ciaze czy nie, przyjmuje to co zsyla los z dobrodziejstwem inwentarza.
Oszczedza sobie stresu zwiazanego z mysleniem co zrobic z tym fantem (choroba
dziecka). Pytanie tylko czy ma moralne prawo dla wlasnej satysfakcji (misji ze
poswieca zycie choremu dziecku) skazywac potomstwo na nieuchronne cierpienie??

[bri]

W momencie kiedy dojdzie już do poczęcia katolicy w gruncie rzeczy nie mają
wyjścia. Powinni urodzić dziecko niezależnie od stopnia ryzyka, że będzie ono
skazane na ciężką i bolesną chorobę. Jedyne co mogą zrobić to na dobrą sprawę
powstrzymać się od współżycia, żeby ryzyka poczęcia uniknąć.

[oxygen100]

ale wtedy moga zostac oskarzeni o zabijanie niepoczetych jakby nie patrzec
prze-je-ba-ne

[anka_po_prostu]

oglądałam ten serial od początku (dziś był trzeci, ostatni odcinek).

Matka, która chciała urodzić kolejne dziecko, nie robiła badań, czekała na
roztrzygnięcie dopiero po urodzeniu, dziś zrobiła na mnie największe wrażenie.

W zeszłym odcinku miała podjąć decyzję, czy zostawić dziecko w szpitalu +
zdycydować o nieranimowaniu córki w przypadku następnego bezdechu. Wybrała
pobyt w domu, z obsługą 24 godziny na dobę.
Dziewczynka przeżyła, poszła do szkoły specjalnej, nauczycielki chwaliły, że
reaguje sprawiniej od sporej grupy dzieci, które uczyły.

Czy umiałabym podjąć decyzję: "jeśli moje dziecko kolejny raz trafi na bezdech,
nie ratujcie jej"? Nie mogę nawet wczuć się w sytuację tej kobiety. Wybrała to,
co uznala za słuszne.

Powiedziała dziś ważne zdanie: "nie interesuje mnie, co ludzie powiedzą, to
nasze życie". Dodam jeszcze, że ta matka ma czwórkę zdrowych dzieci, nie było
tak, że czekała na kolejne, żeby w końcu urodzic zdrowe.

a.

Zdecydowanie NIE!

[emilly4]

Wyobrazam sobie jakie to straszne miec chore dziecko,przesiadywac z nim w
szpitalu,narazac je na zastrzyki,lekarstwa,towarzystwo obcych lekarzy,noce w
lozku szpitalnym-KOSZMAR! A z wlasnej woli-igrajac z ogniem,zdecydowac sie na
dziecko bedac chorym....o NIE! Jesli bedac chora, naprawde pragnelabym dziecka
to zdecydowalabym sie na adopcje

Oxygen100

[tolka11]

kliknij na blog Gofer73 i przeczytaj. A potem mów o pokorze.

[oxygen100]

nie chce mi sie. Musze??

[tolka11]

Jeśli piszesz teksty o pokorze to powinnaś. Jeśli jedyny argument brzmi "nie
chce mi się", to nie pouczaj innych. Czasem warto się zastanowić nad wagą słów
lekko rzuconych.

Judyta 1998; wcześniaki: Miłosz 2003 28 tydz.ROP V st.; Sara 2006 34 tydz.
Jeśli chodzi o ilość posiadanych dzieci, to dopiero się rozkręcam !

[oxygen100]

dobrze wyjasnie Ci. Dama nie jest wszechwiedzaca i fakt ze osobiscie nie zna
rzeczonych przypadkow kompletnie nie oznacza ze ich nie ma tak?
Wiecej pokory, bo swiat nie kreci sie wokol Niej nawet jesli zycie bolesnie owa
dama doswiadczylo. Zdobycie pewnych doswiadczen czy przykrosci niestety nie
upowaznia do radykalnych stwierdzen. Ja nie znam = takich przypadkow w
przyrodzie nie ma.
dziekuje za uwage

[tolka11]

Jednak nie zrozumiałaś. Szkoda. A pokory wobec życia i innych to Gofer mogłaby
ci sporo użyczyć. Przyjemnego dnia zyczę.

[wieczna-gosia]

Niestety
konflikt interesow chory plod-satysfakcja/nadzieja rodzicow jest nieunikniony.

NIEUNIKNIONY napisalas. A wiec bylas pierwsza osoba ktora zalozyla z gory, ze
choroba plodu wyklucza satysfakcje rodzicow.
Zdobycie pewnych doswiadczen czy przykrosci niestety nie
> upowaznia do radykalnych stwierdzen. Ja nie znam = takich przypadkow w
> przyrodzie nie ma.
> dziekuje za uwage

bardzo ladnie sama siebie skomentowalas.

[oxygen100]

Tja.... nastepna
nieunikniony z punktu widzenia ETYKI. To taka nauka. Warto ja poglebiac. Kazdy
kij ma dwa konce. Warto o tym pamietac.

[hexella]

Baby! Przecież chodzi o to, że rodzic może mieć satysfakcję z posiadania
chorego dziecka, co nie oznacza, że samo dziecko będzie miało satysfakcję z
TAKIEGO życia.

[gofer73]

Nie jestem wszechwiedząca, ale mam w domu nieuleczalnie chore dziecko, które
napewno oboje przeżyjemy. I z tej perspektywy mówię Ci, że chorym jest
twierdzenie, ze rodzic może czerpać satysfakcję z choroby swojego dziecka.
Bardzo łatwo rzuca sie takie okrąglutkie zdania z perspektywy teorii. Nie wiem,
czy masz wlasne dzieci ale może przydalo by Ci się odrobinę empatii zanim coś
podobnego powiesz.

Gofer

[hexella]

nie z choroby dziecka, a z chorego dziecka, z akcentem na dziecko!
Jest subtelna różnica, ale jest!
Zabardzo bierzesz to do siebie...

[gofer73]

Ja widocznie tej róznicy nie rozumiem. I biorę do siebie bo czytając posty
wynika jestem nienormalna i chora psychicznie bo świadomie narażam swoje chore
dziecko na cierpienie (oczywiście przez nie niezawinione) i jeszcze czerpię z
tego satysfakcę. Chore dziecko to dla każdego zdrowo myślącego i czującego
człowieka jedna z największych tragedii w życiu. Śmierć dziecka to odbranie
całego rodzicielstwa i ogromna pustka. Tym większa jeśli jesteśmy świadomi, że
możemy obdarować każde następne dziecko takim "genetycznym" bagażem i że
zdroworozsądkowo nigdy nie powinnismy więcej zostać rodzicami. Ale chęć
doświadczenia z poziomu rodzica tego czego się nie doświadczyło mając chore
dziecko - gaworzenia, pierwszych kroków, słowa mama, samodzielnie zjedzonej
zupy jest przeogromna. I dlatego Ci rodzice ryzykują. Bo w Polsce PGD o ktorym
piszecie jest w powijakach i nie osiągalna dla zwykłej kieszeni. Bo diagnostyka
prenatalna często wykonywana jest w takim tempie, że po otrzymaniu wyników ZA
PÓŹNO jest na wszelkie decyzje i nie pozostaje ci nic innego jak donosić taką
bombę zegarową. Bo w końcu i PGD i diagnostyka nie daja 100% pewności. I
dlatego Ci rodzice decydują się na taki szaleńczy krok.
Są ludzie, którzy faktycznie będąc chorymi trzymają się w swojej zamkniętej
społeczności, ale nie sądzę aby ich uwarunkowanie genetyczne sprawiało, że żyją
w poczuciu wyższości. To raczej forma przetrwania w świecie - między takimi
samymi osobnikami jak oni. Bo nikt ich lepiej nie zrozumie...

[oxygen100]

jest pewna roznica jesli dziecko chore rodzi sie przypadkiem (bo np. Bog tak
chcial albo geny sie zle zestroily i wyszlo co wyszlo) a jesli rodzice wiedzac
o wysokim ryzyku swiadomie decyduja sie na kolejne dziecko bo a noz bedzie
zdrowe.Wtedy nawet gdy rodzi sie chore, moga miec satysfakcje ze mimo tego
staraja sie zeby to zycie pelne bolu i cierpienia bylo jak najlepszej jakosci.
Proste jak swinski ogon

[...]

[gofer73]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[oxygen100]

Twoim zdaniem. Inni maja prawo do wlasnego pojecia heroizmu ktorym moze byc
powolywanie do zycia chorych dzieci bo maja cien nadziei ze dziecko bedzie
zdrowe. Nawet jesli jest chore to mimo cierpienia opiekan nad takim dzieckiem
przynosi im swoista satysfakcje. Chore? Mozliwe ale tacy ludzie maja do tego
prawo

[gofer73]

Po pierwsze opieka nad chorym dzieckiem nie jest żadnym heroizmem.
Po drugie o jakiej satysfakcji mówisz? Wyjaśnij proszę bo nie jestem w stanie
tego pojąć
Po trzecie ja tylko twierdzę, że nie nam osądzac takich rodziców.

[oxygen100]

dla Ciebie moze nie jest. Otworz sie na innych i wyjdz poza kanon wlasnego
myslenia. Wtedy zrozumiesz.

[gofer73]

Wiesz ty chyba jestes za bardzo przeintelektualizowaną teoretyczką. Wszelkie
twierdzenia typu "normy moralne", "kanony", "etyka" i inne bzdety są dobre do
poczytania w książkach a nie stosowania w życiu.
Piszesz o satysfakcji (satysfakcja to uczucie zadowolenia ze spełnienia pewnych
oczekiwań)
Jakie to oczekiwania?
Oczekiwanie na śmierć swojego dziecka?
Czy zadowolenie z pogarszajacej się sytuacji materialnej
A moeże to satysfakcja z kontaktów z ludźmi Twojego pokroju (którzy niestety
często noszą kitle)?

Widziałaś jak umiera dziecko? Czy wiesz co wtedy się czuje?
Chyba nie bo byś nie pisała o tym jak rodzice w bezmyślny sposób robią sobie
dla zabawy chore dzieci.

[guderianka]

wtrącę się w wasz dialog

nie wiem czy dobrze zrozumiałam skrót myślowy -oxygen-mam nadzieję -ogromną-że
chodziło właśnie o to
ale

ja mam satysfakcję z mojej córki. z mojej niepełnosprawnej córki. bo robi
postępy. bo wszystkich zadziwia. bo mimo swojej niepelnosprawności radzi sobie
w codziennym zyciu. bo jest piękna i samodzielna. bo..duża w tym moja właśnie
zasługa..

[gofer73]

Guedrianka ale własnie to dla Oxygen jest chore...........

[gofer73]

......bo to chyba jedyny rodzaj satysfakcji jaką moga mieć rodzice chorego
dziecka. Zapewnienie mu zycia bez cierpień i odpowiednie wsparcie sprzętowe i
rehabilitacyjne nazwałabym zapewnieniem godności. Dzięki temu rodzice chorych
dzieci mogą jeszcze patrzeć na siebie w lustrze. Oczywiście nie wszyscy....

[guderianka]

dlaczego jedyny oxygen?
każdy jest na coś chory-zobacz ilu wkoło jest alergików?ilu jest chorych na
cukrzycę? każdy wyznacza sobie jakiś własny cel do którego dąży. i nikomu-ani
tobie ani innym-nie dane oceniać czy ten cel jest słuszny czy nie
czym tak naprawde dziecko chore różni się od dziecka zdrowego? jest tak samo
kochane, akceptowane-tak samo się smieje, bawi, ma ulubione zabawki i
ulubionych kolegów, robi postępy tak jak i dziecko zdrowe

zauwazam tez jedno- że często zdrowi ludzi są kalekami emocjonalnymi-mimo że
ich rodzice mają satysfakcję z tego że wychowali zdrowych i przebojowych ludzi,
to tak naprawde w sensie globalnym i ogólnoludzkim-tacy ludzie się porażką. I
jesli miałabym negować istnienie którejś z form życia-zdrowej ale niesprawnej
emocjonalnie a chorej i w pełni władz emocjonalnych-wybralabym tę drugą

ponadto-pisząc o satysfakcji z góry skreślasz ZDANIE OSOBY CHOREJ. dlaczego-mam
wrażenie-skupiasz sie tylko na rodzicu-nie zastanawiając sie nawet KIM JEST I
JAKA jest osoba chora , jakie są jej przemyslenia a przede wszystkim JAKĄ ONA
MA SATYSFAKCJĘ ze swojego życia?

[oxygen100]

guderianka ale kogo Ty pytasz?
dlaczego jedyny? dlaczego oxygen??) cos Ci sie poplatalo chyba

[guderianka]

oxygen ciebie pytałam

bo nie wiem dlaczego zwracasz tak dużą uwagę na rodziców a pomijasz dzieci?

[oxygen100]

gofer a Ty jak zdarta plyta. Nie rozumiesz o czym pisze ale na wlasny uzytek
przekrecasz sens mojej wypowiedzi. Nie chce mi sie z toba gadac, bo to strata
czasu

[zuzia412]

Nie zdecydowałabym się świadomie zajść w ciążę w takim przypadku. Nie rozumiem
dlaczego podziwiasz te kobiety - czy za to że przekazały dziecku chorobę i
zachodziły w kolejne ciąże licząc że w końcu się uda? (Nie oglądałam programu
ale tak wywnioskowałam z twojego postu). A odwaga .... dla mnie to kompletna
niedopowiedzialność narażać świadomie na ból, cierpienie, ciągłe pobyty w
szpitalu.

[wieczna-gosia]

zbyt zlozone pytanie. Zalezy od tylu rzeczy ze szkoda wyneiniac.
Ale na potrzeby ankieterskie moge powiedziec ze TAK. Na pewnioo urodzenie byloby
brane pod uwage jako opcja.

[bejoy]

nie n/t

[maniusza]

nie.
nie chciałabym przez moje "chcenie" dziecka skazywać niewinnej istotki na
ciężką i może nieuleczalną chorobę. gdybym była w takiej sytuacji -
zaadoptowałabym dziecko. Tym samym nie unieszczęsliwiała bym nowego dziecka a
wręćz przeciwnie - uszczęśliwiła istniejące.

[melmire]

Nie, chyba ze sztuczne zaplodnienie, po sprawdzeniu genotypu embrionu. Ale nie
wiem czy mialabym az takie parcie na dziecko.

[agao_72]

po urodzeniu dziecka zachorowałam. okazało się, że moja choroba ma podłoże
genetyczne i że córka może ją "w spadku" odziedziczyć. nie chcę mieć więcej
dzieci.

"podziwiam" to wielkie słowo

[mathiola]

ja ich nie podziwiam, ja im się dziwię że się zdecydowały. Tak jakby
produkowały sobie zabawki - jedna zepsuta, to może druga bedzie dobra? A dzieci
które cierpiały przez te choroby? Ktoś pomyślał, że one cierpiały?
Ja bym się nie zdecydowała.

mathiola:)

[hexella]

OT
jak u Twoich dzieciaków z tymi smokami? Dajecie radę? Bo ja chyba od dzisiaj
zaczne...

[mathiola]

No, my już nie pamiętamy co to smoki ))

[demarta]

no właśnie też cię mathiola chciałam z tym pytaniem o smoki przydybać. skoro
już wiem wszystko na temat - gratuluję i proszę meldować o kolejnych wielkich
planach, napewno się dołączymy ))

Nie.

[sir.vimes]

i nie podziwiam. Ich sprawa.

szkoda dzieci

[twojasasiadka]

a rodzice to skrajni egoiści-z niepohamowaną chęcią rozmnażania-bez liczenia
sie z konsekwencjami

[iwles]

twojasasiadka napisała:

> a rodzice to skrajni egoiści-z niepohamowaną chęcią rozmnażania-bez liczenia
> sie z konsekwencjami




a gdyby tych dzieci nie było w ogóle na świecie, byłoby ich mniej szkoda ?

[mathiola]

a masz jakieś wątpliwości?

[verdana]

Mam dzieci, a parę dni temu dowiedziałam się, ze choroba, na którą cierpi mój
ojciec, jest dziedziczna.
Nie ma takiej siły, kazdy z nas przekazuje dzieciom jakieś "złe" geny.

[twojasasiadka]

verdana- to o czym mówisz to tak zwana loteria
a tu mówimy o przypadku świadomego zachodzenia w ciąże kiedy wiesz na 100% że
przekażesz dziecku cieżką chorobę.

[anka_po_prostu]

twojasasiadka napisała:

> a tu mówimy o przypadku świadomego zachodzenia w ciąże kiedy wiesz na 100% że
> przekażesz dziecku cieżką chorobę.

-------
w filmie, który wywołał post, nie było wcale mowy o 100-procentowej pewności,
zresztą przecież geny chorej matki to tylko 50 procent "szansy" na wadę u
dziecka.
Chłopiec który się urodził, był całkowicie zdrowy.

a.

[myelegans]

Tu jest szansa 1:4, czyli 25%, czyli czwarte dziecko bylo chore, zgodnie z
mendelowskim dziedziczeniem

[oxygen100]

nie ma 100% ppewnosci. nawet gdy ryzyko wydaje sie wysokie zawsze moze dojsc do
rekombinajcji genow

[myelegans]

> Nie ma takiej siły, kazdy z nas przekazuje dzieciom jakieś "złe" geny.

Tylko niektorzy robia to z pelna swiadomoscia i statystyka w koncu ich
doscignie, a jednostki chorobowe, ktore wykluczaja samodzielne funkcjowanie w
zyciu.

Moj syn jest silnie obciazony ryzykiem nowotwora jelita glubego i choroby
wiencowej.

Verdano

[mathiola]

Są choroby i choroby. Ja np. mogłam przekazać swoim dzieciom gen cukrzycowy.
Ale nie skazuję przez to dzieci na cierpienie i powolną śmierć, tak jak matki z
programu o którym mowa - jeśli to ten sam który ja oglądałam, tam była mowa o
chorobach ŚMIERTELNYCH, kiedy wiadomo, że dziecko przeżyje góra kilkanaście lat
i będzie cierpiało.
Bo jakby sie tak głębiej zastanowić, no to rzeczywiście, większośc z nas nie
powinna mieć dzieci z racji możliwości przekazania tego, czy tamtego, jeśli nie
chorób, to chociażby nieforemnego nosa )
Ale są sytuacje skrajne i gdybym stanęła przed dylematem: urodzić chore
dziecko, które przeżyje kilkanaście lat pod respiratorem w dodatku, czy nie
rodzić, żeby nie kupić losu - nie urodziłabym.

[twojasasiadka]

iwles napisała:

> twojasasiadka napisała:
>
> > a rodzice to skrajni egoiści-z niepohamowaną chęcią rozmnażania-bez licze
> nia
> > sie z konsekwencjami
>
>
>
>
> a gdyby tych dzieci nie było w ogóle na świecie, byłoby ich mniej szkoda ?
>
________
wtedy nie litowalibyśmy się nad pokręconymi ciałkami

[guderianka]

ciężki orzech- w zasadzie dopiero po zajściu ciążę "upewniłam się" że moja
starsza córka nie ma choroby genetycznej ale urodziła się z bardzo bardzo
nietypową chorobą, która zdarza sięraz na milion albo rzadziej.
istniało jakies tam ryzyko że drugie dziecko urodzi się chore.
takie ryzyko istnieje nawet u matek które nie są nosicielkami chorób gentycznych

nie odważę sie oceniac mam które decydują sie rodzic dzieci mając juz dzieci z
wadą genetyczną

[luxure]

Nigdy w życiu. I nie podziwiam rodziców którzy świadomie się na dziecko w
takiej sytuacji decydują. Co tu podziwiać? Bezmyślność? Egoizm?

[oxygen100]

moze to ze wciaz maja nadzieje.
Inna sprawa czy to bedzie dobre dla tego dziecka jesli nadzieja okaze sie
zludna.
mozna tak dyskutowac w nieskjonczonosc. Powtorze raz jeszcze zawsze staniemy
przed konfliktem interesow: to co dobre dla rodzica (bo bedzie mial dziecko)
nie zawsze musi byc dobre dla tego dziecka (i tu sie rodzi pytanie czy lepiej
sie nie urodzic czy urodzic i cierpiec). Gdyby problemy te byly rozwiazywalne
nie byloby dyskusji nad tym co jest etyczne a co nie.
I tu dochodzimy do paradoksu: czy wartosci chrzescijanskie promujace otwarcie
na zycie (na kazde zycie nawet te mocno uposledzone i zalezne od innych)sa
jedynie sluszne? Bo w swietle etyki slusznosc tych pogladow jest nieostra i
moze budzic wiele watpliwosci np. czy mamy moralne prawo powolywac do zycia
istoty z duzym prawdopodobienstwem ulomne? czy to jest w porzadku ze z gory
skazujemy kogos na cierpienie tylko w imie czystosci wlasnego sumienia??
Moze to katolickie ale czy etyczne??

[guderianka]

masz racje oxygen że to dyskusyjne. czasem jak widzę strasznie chore dzieci,
strasznie ułomne, na siłę niemalże podtrzymywane przy życiu, których los zalezy
tylko od aparatury myslę że działamy wbrew naturze. Myślę, że w naturze szanse
przetrwania ma osobnik silny a słaby umiera, że niegdyś wszelkie upośledzenia
konczyły sie śmiercią takiej jednstki.BYły to o tyle słuszne, że nie osłabiało
gatunku ludzkiego...
straszne to wiem o tym-piszę to nie jako matka ale staram się myśleć obiektywnie

[iki81]

To poczytajcie o mojej córce pod respiratorem. zobaczcie jej uśmiech i
szczęście i wtedy oceniajcie czy takie dzieci powinny żyć!!!

[oxygen100]

tak tyle ze obowiazkiem lekarza jest zrobic wszystko aby podtrzymac to zycie,
bez wzgledu na jego jakosc. Czy to sluszne podejscie? Nie wiem. Nikt nie wie. Z
jednej storny zycie pod respiratorem tez jest zyciem i taki pacjent ma prawo do
godnego zycia. Z drugiej powinien miec prawo zdecydowac czy tego rodzaju
egzystencja jest dla niego dobra. Czy chce tak dalej zyc czy nie.
Ale nie bardzo moze bo eutanazja jest nielegalna a odebranie sobie zycia
poprzez odlaczenie od aparatury jest grzechem.
Tylko ze czlowiek takze katoliccy meczennicy swiadomie umierali jesli ich
poglady wartosci czy honor byly pogwalcone. Decydowali o tym ze wola smierc niz
zycie wbrew sobie. W naszym panstwie prawa i wartosci chcescijanskich czlowiek
obywatel takiego prawa nie ma. A moze powinien je miec. I tak wkolo Panie
macieju im dalej w las tym wiecej drzew (i dylematow).
Sprawy sa trudne i nie dajace sie ujac jednoplaszczyznowo. Gdzies po drodze
nieuchronnie rodza sie nierozwiazywalne konflikty. Mowie o tych dylematach nie
oceniam nikogo tylko stram sie wyexponowac newralgiczne punkty. Wiem moze dla
niektorych z Was to zbyt trudne zeby zrozumiec. Ale Wasz punkt widzenia nie
jest jedynym slusznym (gofer) bo ludzie sa rozni maja rozne potrzeby i nie ozna
nikogo mierzyc wlasna miara

[gofer73]

Nie znasz mojego punktu widzenia na problem poruszany w wątku bo go po prostu
nie przedstawiłam . Jedyne co usiłowałam tu uzmyslowić to, że nie nam wydawać
moralne osądy na takich rodziców, zwlaszcza jeśli się teoretyzuje, a pisanie o
satysfakcji, zadowoleniu z poświęcania się rodziców w kontekscie posiadania
kolejnego chorego dziecka jest po prostu niesmaczne. Ja nie mam jedynego
słusznego punktu widzenia. Wyrażając swój pogląd opieram się na doświadczeniu -
swoim i innych rodziców chorych dzieci (a znam ich trochę). A znam rodziców
którzy walczą o swoje chore dzieci jak lwy i znam takich, którzy nie
reanimowali dzieci gdy coś się działo. Więc nie reprezentuję tylko jednej
frakcji. A wydaje mi się, że opinia poparta doświadczeniem to coś więcej od
większości teoretycznych wypowiedzi na powyższy temat.

Nie-to dla mnie nieodpowiedzialnosc i egoizm

[gacusia1]

[dorotus76]

Nie. Nie miałabym odwagi.

nie

[bea.bea]

świadomie bym nie chciała mieć upośledzonego dziecka

[siasiuszek]

świadomie - nie, ze względu na swoje i dziecka dobro

[iki81]

chyba nikt świadomie nie chce mieć upośledzonego dziecka..

[babsee]

Nie.Dla zaspokojenie potrzeb macierzynstwa prędzej adoptowalabym dziecko. Majac
swiadomosc ze mam szanse 1/4 urodzic zdrowe dziecko, w zyciu nie podjelabym
takiej decyzji.Wlasnie po to,by nie robic markerow w ciązy i stac przed jeszcze
wiekszym dylematem-rodzic czy terminacja?
Dzisiejsza mecycyna ma niezywkle wrecz parcie na przedluzanie zycia.

[iki81]

Moja córka ma nieuleczalną genetyczną chorobę (www.julinek.blox.pl)
odziedziczoną po obojgu rodzicach (zresztą nieświadomie). Ryzyko urodzenia
kolejnego, chorego dziecka to 25%...
Jak patrzę na moją małą uśmiechniętą pyzę (wprawdzie pod respiratorem) to
cieszę się że jest na świecie. Ona nie cierpi - świadczy o tym jej uśmiech.
Matki zdrowych dzieci tego NIGDY nie zrozumieją i dlatego uważam, że ta
dyskusja niepotrzebnie została rozpoczęta...
Z powodu ryzyka nie będę się sterylizować. Wierzę, że mogę urodzić zdrowe
dziecko i absolutnie nie uważam się za osobę nieodpowiedzialną.

[symplegada]

> Matki zdrowych dzieci tego NIGDY nie zrozumieją
nie pisz w ten sposób, nie stawiaj niepotrzebnie muru między matkami zdrowych dzieci i chorych! Czytam regularnie cztery blogi: Twój, Precla, Wiecznej Gosi i Zimno. Czytam je dlatego, że są ciekawe, dobrze napisane, wciągające i o dzieciach, a ja lubię czytać o dzieciach (sama miałabym o czym pisać, ale nie chcę). Nie ma nic do rzeczy, że dwójka tych dzieci jest zdrowych, a ósemka (jeśli dobrze liczę dzieci opsesyjnej - zdrowych.
> Jak patrzę na moją małą uśmiechniętą pyzę (wprawdzie pod respiratorem) to
> cieszę się że jest na świecie.
Jak chyba każdy, kto widział zdjęcia Julki, Twoja córeczka jest wcieloną radością życia

> dyskusja niepotrzebnie została rozpoczęta...
I tu się zgadzam. Tyle o sobie wiemy, ile nas sprawdzono. Oczywiście poza-jak-zwykle-wszystko-wiedzącymi i umiejącymi się wczuć w każdą sytuację niektórymi forumowiczkami.

[iki81]

> > Matki zdrowych dzieci tego NIGDY nie zrozumieją
> nie pisz w ten sposób, nie stawiaj niepotrzebnie muru między matkami zdrowych
dzieci i chorych!
Nie chodzi mi o mur absolutnie. Sama przyjaźnię się z matkami zdrowych dzieci.
Jednak to są rzeczy często przez nas same nie do końca pojęte, a tu padają
oceny kobiet które w takiej sytuacji się nigdy nie znalazły i nie życzę im, aby
musiały to rozumieć.

[guderianka]

ależ to prawda -podobnie jak z innymi sytuacjami. pewnych rzeczy trzeba po
prostu doświadczyć. to tak jak kobieta po cc nie zrozumie jak to jest rodzic
cc, a fanka nurkowania nie zrozumie co jest fajnego w skakaniu na spadochronie
itp itd

[mama_nuli1]

To morze wystrzelajmy wszystkich lekarzy i zamknijmy szpitale. Niech przetrwają
zdrowi i silni, a nasz gatunek będzie silniejszy! Jak w Sparcie.
Jestem chora na OI. Moja córeczka niestety (wbrew zapewnieniom genetyka)
odziedziczyła po mnie chorobę. Nie marzyłam o tym. Marzyłam, że będzie zdrowa,
śliczna i szczęśliwa. To pierwsze się nie udało. Jest dla mnie wszystkim. Gdybym
wiedziała, jak będzie nie zmieniłabym decyzji o dziecku. Zapraszam na
nulka.blox.pl/html.
P.S. Znam Julkę i Precla. Są wspaniałymi dzieciakami. A Wy nie macie prawa
nikogo oceniać bo nic nie wiecie!

[koza_w_rajtuzach]

Nie wiem...
Zależy jaka byłaby to choroba genetyczna. Na więcej dzieci niż 1 bym się nie
zdecydowała. Ale chociaż jedno raczej chciałabym mieć.

[babsee]

Ja nie oceniam.Bo jakos to o ocenianimu pod moim postem bylo.Nie oceniam bo nie
mam chorego dziecka.Wiec nie wiem "jak to smakuje"
Wiem,ze będąc chorą i mając pewność ze mam 25%(az)na przekazanie choroby
smiertelnej.bolesnej,nie zdecydowalabym sie na macierzynstwo.

[agao_72]

jako osoba "obdarzona" chorobą o podłożu genetycznym (uprzedzajac pytania -
choroba ujawniła się po urodzeniu dziecka, a w zasadzie urodzenie dziecka było
katalizatorem choroby) zastanawiam się, jak ja mam powiedzieć córce, że ona
MOŻE zachorować. że choroba sama w sobie nie jest potworna i straszna, ale
potrafi nieźle namieszać w życiu. że dzięki niej się zyskuje coś niesamowitego,
ale można wszystko stracić. i żeby rozważyła posiadanie dzieci...

młoda ma niespełna 2 lata, a ja już o tym myślę. i te myśli będą mnie do końca
życia prześladować.