Mieszkałyście kiedyś same?

[broceliande]

Bo ja trafiłam od rodziców prosto do męża. No a na studiach
mieszkałam z koleżankami.
Tak się właśnie zastanawiam, jak to by było, gdybym była sama i
samodzielna przed związkiem.

[tyssia]

Ja też nie mieszkałam sama a szkoda czasem mam ochotę pare dni byc SAMA i miec
SWIĘTY SPokój!!

[carrie78]

Nie żałuj broceliande, nie żałuj...
Ja wprawdzie nie mieszkałam sama przed ślubem, ale w ubiegłym roku
zostałam sama z córką, kiedy ze względów ekonomicznych mój mąż
wyjechał do pracy do Konina. To był koszmar, nie mieć do kogo się
przytulić w nocy, poszukac otuchy, dac do potrzymania szklankę,
takie bzdety na które normalnie nie zwracasz uwagi.
Jak mąż wrócił po 10 miesiacach to dziękowałam Bogu. jednocześnie
okazało się, że nabrałam juz różnych przywyczajeń i przez jakiś
czas, krótki, łapałam się na tym, że patrzę z oburzeniem jak mi
zabiera pilota i przełącza kanał bez pytania, albo wkurzałam się,
jak znajdowałam skarpetki na podłodze w łazience.
Przeszło mi szybko , bo zdawałam sobie sprawę, że są to
błogosławione oznaki obecności koło mnie bliskiej osoby.

[lila1974]

Tak.
Było dla mnie sprawą jasną, że z chwilą, gdy pójdę do pracy,
opuszczę rodzinne gniazdko, bo czułam wielkie parcie na
samodzielność.
Z perspektywy czasu nie oceniam tamtej decyzji jako absolutnie
słusznej. A mieszkanie samej jakoś mnie nie uszczęsliwiło bardziej
niż mieszkanie z rodzicami, czy później z koleżankami.

[hudaka]

Ja podobnie jak ty zawsze z kimś mieszkalam albo spalam.Ostatnio
mojego meza czesto nie ma i odkrylam jak wspaniale jest spanie w
pojedynke, cale lozko mam dla siebie, nikt mi koldry nie zabiera,
nie chrapie

[bri]

Tak, mieszkałam przez pewien czas sama. Trochę mi było samotnie i
nawet wzięłam sobie dwa kotki do domu czego później bardzo żałowałam.

[breneka]

Mieszkalam sama okolo roku. W Warszawie, mama i cala rodzina 50 km
ode mnie. Wspominam to dobrze, choc byly wieczory, kiedy siedzialam
i ryczalam pijac wino. Ale to bardzo usamodzielnia i tak.... daje
poczucie, ze sie ma swoje zycie w swoich rekach. Ze sie liczy tylko
na siebie i trzeba samemu wszystko ogarnac. Nie ma tak, ze ktos za
ciebie wyniesie smieci, pozmywa czy zaplaci rachunki. Z jednej
strony ciezko a z drugiej daje kopa, wiatr w skrzydla i poczucie, ze
JEDNAK potrafie W sumie pozytywne uczucie i szczerze polecam.

[chipsi]

Hmmm, ciekawe. Sama to ja tylko na wakacjach mieszkałam. Aktualnie
mieszkam z mężem, córą, rodzicami, rodzeństwem i dziadkami. A i
jeszcze 2 psy i nie mysle jakby to było mieszkać samej bo bym z
nudy umarła.

[tolka11]

Sama to ja mieszkałam od ukończenia 18-nastki [czyli IV kl liceum]
do ślubu [po studiach]. I o dziwo sama się utrzymywwałam, nawet na
dziennych studiach. Ale to były inne czasy. Raczkujący kapitalizm.

[triss_merigold6]

Owszem i było mi super. Fantastyczne doświadczenie życiowe.

[madziaaaa]

Mieszkałam sama 1,5 roku. Fajnie było. I każdemu polecam

[mara_jade73]

Mieszkałam sama (z kotem) i miło to wspominam. Myślę, że było to
fajne i potrzebne doświadczenie. Taka normalna kolej rzeczy:
najpierw z rodzicami, potem sama i wreszcie ze swoja rodziną.

[mijaczek]

Mieszkalam sama na studiach...ale nie bylam w 100% samodzielna, rodzice mi
pomagali finansowo. Teraz to mi sie wydaje takie nierealne...haha...

[mathiola]

tak żeby mieszkać na stałe to nie. Ale w delegacje wyjeżdżałam
kilkutygodniowe i wtedy się sama rządziłam w hotelach. Fajnie było :-
))

[madame_edith]

Mieszkałam tylko kilka miesięcy, jak już miałam swoje mieszkanie,
byłam w ciąży, a mój facet pojechał do pracy za granicę. Było
WSPANIALE. Uwielbiam mieszkać sama, robić co chcę, śpiewać kiedy
chcę i sprzątać tylko po sobie. Problem tylko wtedy jak trzeba coś
dźwigać, naprawić bądź zabić np. pająka.
Teraz mój facet też wyjeżdża na całe miesiące, ale jestem z synkiem
i też mi świetnie. Inna sprawa, że moje mieszkanie jest małe, jak
jesteśmy wszyscy to się robi za ciasno, bałagan większy. A może ja
się już nauczyłam żyć bez niego, nie wiem, generalnie nocek z
tęsknoty nie zarywam.

[ma_dre]

Tak, mieszkalam kiedys sama, bylam juz wtedy niezalezna od rodzicow,
geograficznie daleko od nich (za granica)...i fajnie bylo gdybym
kiedys miala znowu zamieszkac sama... to wiem ze nie byloby mi zle.

[kiwi1910]

Tak, mieszkałam tylko z córką. Samodzielna mamuska. 5 lat- wspominam
fantastycznie ten okres, czasami nie było łatwo ( brak kasy
oczywiście). Moja córka, też czuło się wyraża o tych latach.

[czarna_maruda]

Mieszkałam sama przez dwa lata na studiach. W dwupokojowym
mieszkanku z jadną małą wadą, a mianowicie brak ciepłej wody -do
dziś pamiętam jak w zimie myłam głowę lodowatą wodą bo mi się nie
chciało zagotować. Ale nie żałuję, bo to najfajniejsze lata
studenckie, mieszkając z koleżanką, mimo, że nie miałyśmy zatargów,
czułam się strasznie źle.
Nie byłam do końca samodzielna bo finansowali mnie rodzice +
dorabiałam na promocjach
Było super, nie żałuję. Jak czułam się samotnie, zapraszałam gości
Lubię być czasami sama, wręcz do dobrego funkcjonowania jest mi to
potrzebne, a mając męża i dziecko bardzo mi tego brakuje czasami...

[falka79]

Mmieszkałam sama z psem kilka lat w dużym domu.
Cudowne przyżycie. Czułam się dorosła i wolna. Nikt nade mną nie
sterczał i nie mowil mi co mam robic. Musiałam sama o siebie zadbac.
Czasami sie bałam jak były burze . I tylko nocą. Ale zazwyczaj nie
byłam sama tylko otaczała mnie grupa przyjaciół i jacys faceci.
Ale jak chciałam byc sama to byłam. I to było fajne.

Najbliższą rodzinę miałam 800 km ode mnie.

Moj partner zamieszkał ze mną u mnie.

[myelegans]

Mieszkalam przez wiele lat, w roznych mieszkaniach w kraju i za granica.
Przyzwyczailam sie do tego tak, ze mialam opory przed wprowadzeniem sie do
przyszlego meza. Do tej pory lubie samotne wieczory, jak maly spi, a maz w
pracy, ani nie jest mi smutno, i NIGDY sie nie nudze.
Kiedy mieszkalam sama to mialam najbujniejsze zycie towarzyskie i rozliczne
romanse. Ja tak chcialam, nie przeprowadzilabym sie od rodzicow do meza, ten
etap zakladalam, nie wiedzialam tylko, ze sie tak przedluzy ;0)
Moj maz mieszkal sam przez 5 lat przed naszym slubem, wczesniej mieszkal 3 lata
z dziewczyna.

[fajka7]

Mieszkalam sama w kawalerce i ok

[aluc]

tak, kilka lat pomiędzy studiami a wprowadzeniem się niemęża
i prawdę mowiąc brak tego doświadczenia jest dla mnie czymś w
rodzaju kalectwa

[zapracowana6]

Mieszkałam. Były to wspaniałe lata i bardzo ważne dla określenia
siebie, złapania dystansu do wielu spraw i ludzi .

[magdagl]

wyprowadzilam sie z domu jak mialam 18 lat. juz pracowalam.
miszkalam z facetem. bylam z nim do niemal 25 roku zycia potem sie
rozstalismy. Mieszkalam sama dwa i pol roku,byly to lata bardzo
pouczajace,czasem smutne,czasem szalone z imprezami do rana i
swoboda,poczatek byl ciezki,potem docenilam niezaleznosc. wyszlam za
maz w wieku niecalych 28 lat. slub wzialismy po pol roku wspolnego
bycia i 3 miesiacach mieszkania. niczego nie zaluje.

tak, półtora roku n/t

[ania.silenter]

[michalina7]

Tak, przez 3 lata w swoim własnym mieszkaniu. Generalnie większość
czasu spędzałam w pracy, na wyjazdach. Do domu wracałam na noc. Ale
fajnie było poleniuchować w weekendy, spać do 10, potem czytać i
oglądać filmy w łózku do 14, zamówić pizze na telefon żeby dłużej w
łóżku gnić

[twojasasiadka]

mieszkalam sama i wspominam to jako nieustającą balangę)))
w pracy piłam kefirki i dochodziłam do siebie

[morgen_stern]

Tak, przez kilka lat. Na początku byłam jednocześnie przerażona i
zachwycona. Zachwycona, bo jako samotniczka z zamiłowania wreszcie
miałam święty spokój, mogłam se sprowadzać gachów i generalnie
nikt mi nad głową nie ględził.
Przerażona, bo nagle się okazało, że nie wiem, gdzie się płaci
rachunki telefoniczne (serio - w domu robiła to, albo hmm.. nie
robiła mama i wogóle nie zajmowałam się sprawami urzędowymi) i
dodatkowo miałam duże problemy związane z mieszkaniem (wszystko się
psuło i sypało), które mocno mnie przytłaczały. Nagle trzeba było
użerać się z różnymi fachowcami, biegać z pismami do gazowni i
administracji, wymieniać ciągle wywalane korki i marznąć w zimie,
kiedy padło ogrzewanie (dwa sezony z jednym piecykiem olejowym)...
Oj, przeszłam ja w tym mieszkaniu sporo ale szkoła życia to była
nie do zastąpienia.

[jopowa]

Jak mialam 19 lat to wyjechalam z kraju do kolezanki,ktora tu
pracowala.Mieszkalam z nia przez pol roku.Potem ona poznala
mezczyzne,oni mieszkali razem a ja sama.Dobrze sobei radzilam,ale
bylam samotna i w koncyu bardzo sie ucieszylam gdy poznalam mojego
przyszlego meza,chociaz wolala bym zeby jednak byl kawalerem