mama i pełnoetatowy pracownik

[gaskama]

Pytanie do mam i nie-mam,
czasami zastanawiam się nad tym, w jaki sposób zmieniło mnie dla
mojego pracodawcy dziecko. Oglądając ostatnio plakaty z serii "Mama
w pracy może więcej" zastanawiam się, czy to prawda.
Jeśli chodzi o mnie, to wydaje mi się, że przez dziecko stałam się
niestety trochę mniej mobilna (wyjazdy służbowe muszę oczywiście
konsultować z niemężem, organizować nianie, babcie), ... trochę
mniej można na mnie polegać .... Nie wiem, jak to zręcznie ująć.
Chodzi mi o to, że bardzo lubię moją pracę, cenią ją, jestem chyba
dobrym pracownikiem. Ale ... no niestety np. choroby dziecka. W
ubiegłym tygodniu miałam ważną imprezę, coś co przygotowywałam
tygodniami. Niestety w dniu imprezy rozłożył mi się i syn i niania.
Niemąż nie mógł wziąć wolnego a syn był w takim stanie (wymioty,
gorączka), że pewnie i tak bym go z nianią nie zostawiła. Więc
imprezę, którą przygotowywałam od miesięcy "obsługiwałam" z domu
przez telefon trzymając wymiotujące dziecko nad kiblem. A nowy szef
niby rozumiał ale zatroskany pytał, czy mi dziecko często choruje.
Nie jestem już tak chętna na wypady służbowe wieczorem. Czasami
ludzie zostają dłużej w pracy by zrobić dobre wrażenie. Ja niestety
bardzo się staram, by wszystkie zadania wykonać w przepisowych
godzinach pracy.
A czy coś zyskałam zawodowo? Chyba większy dystans do drobiazgów.
Śmieszą mnie długie dyskusje, jaki kolor ma mieć wizytówka; co
zamówić na służbową kolację itp. Jestem chyba trochę bardziej karna,
czyli nie dyskutuję z przełożonym godzinami, czy zadanie, które mi
przekazał jest sensowne, czy nie wykracza poza zasięg moich
obowiązków, staram się je wykonać szybko i sprawnie.
Ale generalnie chyba byłam lepszą pracowniczką przed dzieckiem.
Takie mam dziś szarobure przemyślenia, chyba przez pogodę.
A jak Wy uważacie. Będąc mamami jesteście lepszymi, gorszymi
pracowniczkami? Czy według Was nie ma to znaczenia?

[lola211]

U mnie w pracy matki sa najbardziej obowiazkowymi i sumiennymi
pracownikami, najmniej zas osoby bez rodzinnych zobowiazan.

[justi54]

Oczywiście, że jestem gorszym pracownikiem niż przed urodzeniem
dziecka. Po pierwsze choroby - zawsze, ale to zawsze biorę opiekę na
chore dziecko w roku przysługuje im 60 dni więc nie ma się czym
martwić. Jakaś niania nie wchodzi w rachubę nie po to płacę składki
na ubezpieczenie chorobowe czy jak tam to sie nazywa by potem w
razie potrzeby płacic obcej babie za opiekę. A tak ZUS płaci mi 80%
a ja siedzę sobie spokojnie na zwolnieniu. Bardziej też dbam o swoje
zdrowie. Kiedys to przychodziłam do pracy nawet na czterech łapach a
teraz ide na zwolnienie. Tak zwyczajnie to mam dla kogo żyć. Wyjazdy
czy wypady służbowe olewam a jak muszę to zabieram rodzinę.
Mieszkaja sobie w pobliżu na własny koszt a ja po zajęciach mam czas
na zwiedzanie razem z nimi. Życie towarzyskie po pracy dla mnie nie
istnieje. A swoją pracę wykonuję bez zarzutu.

[gaskama]

Może masz szczęście z chorobami dziecka. Mój odkąd poszedł do
przedszkola choruje non stop. Gdybym brała za każdym razem
zwolnienie, to szybko by się te 60 dni uzbierało. No a 60 dni, to 3
miesiące nieobecności, doliczając do tego 1,5 miesiąca urlopu, to
przez 1/3 roku by mnie nie było w pracy. ... Niestety ktoś musiałby
wykonywać w tym czasie moją pracę a pracuję w małym biurze (6 osób),
koleżanki by mnie zagryzły.

[justi54]

Teraz choroby już odpuściły, ale jak mały poszedł do przedszkola to
faktycznie niebezpiecznie zbliżałam się do granicy tych 60 dni. A te
Twoje gryzące koleżanki to co na zwolnienia nie chodzą. W tym czasie
chyba Ty za nie pracujesz.

[gaskama]

justi,
one nie mają dzieci. Więc też chodzą na zwolnienia, ale ile razy w
roku jest się na zwolnieniu, raz, dwa, góra trzy i za każdym razem
tylko 2-4 dni. Ja też czasem jestem na zwolnieniu. Ale mój syn bije
rekordy, w czasie od września 06 do września 07 był 13 razy
chory/przeziębiony.

[mozambia80]

Ja przez trzy lata pracowałam jak idiotka: nadgodziny, praca do domu, wieczory w
pracy itp. I co z tego miałam??? To, że jak było coś do zrobienia, to lecieli z
tym do mnie, bo ja, głupi jelonek, posiedzę do wieczora i zrobię. Teraz jestem w
domu z dzieckiem ale od stycznia wracam do pracy i wiem jedno: Koniec z tym!
Teraz mam inne priorytety. Będę się spieszyć do domu, będę dzwonić z pracy do
niani, będę szukać na necie pediatry lub porad nt. dzieci, jeżeli mi to będzie
akurat potrzebne.

na lepsze

[deela]

pracodawca postrzega mnie jako te ktorej bardziej zalezy na pracy bo ma dziecko
i to prawda
wiecej powiem do naszej filii jak wybieral pracownice wzial te.... bez
doswiadczenia ale z dzieckiem z tych samych powodow
i to byl strzal w dziesiatke, ja bezposrednio z nia wspolpracuje i wiem ze jest
bardzo sumienna i obowiazkowa

[kali_pso]

deela napisała:

> pracodawca postrzega mnie jako te ktorej bardziej zalezy na pracy
bo ma dziecko
> i to prawda
> wiecej powiem do naszej filii jak wybieral pracownice wzial te....
bez
> doswiadczenia ale z dzieckiem z tych samych powodow



Każdy kij ma dwa końce, Deelo
Nie zastanawiałaś się nigdy, dlaczego niektórzy pracodawcy tak
chętnie zatrudniają matki? Kiedyś myślałam, że rzeczywiście dlatego,
bo wierzą w ich szczere zaangazowanie- z racji charakteru pracy mam
kontakt w róznymi ludzmi, z prywatnymi pracodawcami również. Część z
nich twierdzi, że zatrudnia młode matki dlatego, że kobiety w ogóle
sa mniej mobilne jesli chodzi o pracę, a matkom, z racji posiadania
dziecka i rodziny bardziej zależy na pracy niż bezdzietnym, które
łatwiej potrafia powiedzieć "pa-pa" w chwili kiedy pracodawca ma
zbyt duże wymgania. Matka częściej weźmie nieplanową pracę, łatwiej
przychodzi jej pogodzenie się z dodatkowymi obowiązkami, nawet tymi,
za którą nie dostają super wynagrodzeniaP
Ile w tym wykorzystywania a ile rzeczywistego przekonania, że
kobiety dzieciate są lepszymi pracownikami, bo LEPIEJ pracują?P
Ja nie umiem ocenić jednoznacznie

kalipso

[deela]

tylko ja w tej pracy wyszlam za maz zaszlam w ziaze urodzilam dziecko i wrocilam
po macierzynskim po czym dostalam podwyzke..... wiec to nie do konca tak jak piszesz
od trzech m-cy, nie ukrywam mam wieksze obowiazki ale wiem ze pod koniec roku
szef mi nastepna podwyzke szykuje

[kali_pso]

Jasne, że nie można generalizować i nie było moim celem, aby
poddawać w wątpliwośc etyczność Twojego szefaP
Bywa po prostu róznie i zdarza się, że zaangażowanie matek jest
wykorzystywane.

[e_r_i_n]

Nie bylam nigdy pracownikiem niemamą, wiec nie mam porownania.
Na rynek pracy weszłam ze sporym potomkiem, co ma swoje plusy .
W pierwszej pracy nie bylo klopotow wiekszych - moze z radosci nie
skakali, jak szlam na zwolnienie na mlodego, ale tez nie bałam sie
go wziac, chociaz staralam sie jak najmniej korzystac ze zwolnien,
bo doszly mnie sluchy, ze w koncu problem moze byc (na szczescie
akurat wtedy moj tata byl mobilny, wiec nie bylo zle) - w sumie
dziwne to, bo prace do domu bralam i tak, a zwolnienie na dziecko od
razu placi ZUS. Ale tam malo kto mial dzieci, a jak juz mial, to byl
to albo facet z zona w domu, albo dziewczyna z babaciami na
podorędziu.
W obecnej pracy mam cudnie - 'gora' wie, ze jak jest cos do
zrobienia, to bedzie zrobione, nawet jak mlody zachorzeje. Mam na
szczescie prace, ktora mozna robic w 90 % poza biurem, wiec luzik.
Nikt na mnie nie patrzy spod byka, jak wychodze o 16:30 (i tak po
godzinach, ale to dlatego, ze mlody wychodzi z przedszkola
ostatni ) - wiedza, ze musze i juz. Wyjazdy i inne takie sa i tak
planowane z wyprzedzeniem, wiec jak chce, to jade.
Generalnie wiec fakt posiadania dziecka nie jest problemem w pracy.
Za to motywatorem sporym .

[g0sik]

Z perspektywy pracodawcy chyba lepszym, moja szefowa już
zapowiedziała, że chciałaby abym po macierzyńskim zajęła się nową i
jeszcze bardziej odpowiedzialna działką. To drugie dziecko które
urodzę w tej firmie więc pewnie nie jest źle. Z mojej perspektywy
staram się tak samo, na zwolnienia nie chodzę, córka ma opiekunkę,
sama rzadko choruję, siedzenia po godzinach raczej się nie
praktykuje w naszej firmie.....Jeśli chodzi o imprezy integracyjne i
jakieś wyjścia służbowe jestem tak samo chętna jak kiedyś, urodzenie
dziecka niczego nie zmieniło.

[smiglak1]

W moim przypadku, po urodzeniu dziecka, w pracy nastąpiły pozytywne
zmiany. Po powrocie z urlopu macierzyńskiego, starałam się rzetelnie
wykonywać swoje obowiązki, tak aby pracodawca nie odczuł różnicy
(oczywiście, okupione jest to dużo większym wysiłkiem z mojej
strony), ale moje zaangażowanie zostało docenione i w krótkim czasie
awansowałam.
Oczywiście nie angażuję się już tak chętnie w wyjazy służbowe,
intrgracyjne itp., ale myślę, że stałam się bardziej odpowiedzialna
i obowiązkowa, zresztą nie tylko w pracy ale i w życiu prywatnym.

[forata]

ja podobnie jak gaskama mniej przejmuje sie drobiazgami - brak czasu
na to po prostu...staram sie zrobic wszystko w miare mozliwosci i
biegne o 17tej po malego do przedszkola..kiedy choruje na szzcescie
narazie nie jest chorowitym dzieciakiem, zamieniamy sie z mezem i
zostajemy przy nim. w pracy mam naokolo mamy wiec jakas nic
porozumienia istnieje..sluzbowe wyjscia traktuje tak samo, bo
wieczorem synek zostaje z mezem, a ja chetnie odrywam sie od
codziennosci...zmienily sie priorytety kiedys praca byla moim zyciem
teraz mam balans i dobrze mi z tym

[gosika78]

Mam większy dystans do ludzi przede wszystkim, zmieniły się moje relacje z szefem i szefową (na lepsze), nie jestem tak uparta i zadziorna jak byłam. To, z czego szef może nie być zadowolony to to, że korzystam z przywilejów młodej matki, jakie zapewnia mi kodeks pracy (czasowo 3/4 etatu, miałam przerwy na karmienie, zero delegacji, wyjazdów itd.) no i zwolnienia oczywiście - staram się jak najmniej, ale ciężko chorego dziecka nie zostawię nawet z ukochaną babcią.

[mysiam]

ja mam wrażenie ,ze teraz kiedy jestem mama ,jestem bardziej
odporna na stresowe sytuacje w pracy,bardziej odważna ,by
wyartykuowac swoje zdanie,nawet wtedy ,gdy zarząd spólki jest zdania
zupelnie odmiennego
Jesli chodzi o sumiennosc ,uważam ,ze bez zmian-poprostu zawsze
starałam się wywiazac ze swoich obowiazków.
Czasowo? hm...kiedys mialam czas na kawki po pracy z e
znajomymi,teraz śmigam do domu ,bo wolę syna odebrać z przedszkola i
pobyc z nim .
Imprezy ,wyjazdy-coz jeżdzę ,co prawda z zupelnie innym
nastawieniem ,ale jednak-wlasnie w piatek zostawiam moich facetow na
weekend ,a ja na konferencję ....
i nawet ostatnio awansowalam) ,więc chyba jestem dobrym
pracownikiem))

[nieistotne74]

A ja się wypowiem z punktu widzenia szefa... niezależnie od posiadanego
potomstwa albo ktoś jest pracowity albo nie. Sama jestem samotną matka i tak jak
przed urodzeniem dziecka tak i przez jedenaście lat od urodzenia potomka cechuje
mnie ten sam, bardzo wysoki poziom zaangażowania w to co robę. W ciągu tych lat
na zwolnieniu na dziecko byłam dwa razy.
I obalę jeszcze jeden mit, siedzenie po godzinach nie robi dobrego wrażenia na
szefostwie. Wręcz przeciwnie, jeśli ktoś musi zostawać po godzinach to znaczy,
że jest nieudolny i nie potrafi wykonać swojej pracy w przewidzianym terminie.
Mało tego, taki pracownik jest drogi, przecież trzeba mu zapłacić za nadgodziny.
I osoba bezdzietna i matka może być świetnym pracownikiem jeśli tylko polubi
swoją pracę

[mayra3]

Chyba będę w mniejszości, tyle tu zadowolonych Mam, a ja nie
sprawdziłam się jako Mama i pracownik ( mimo pracy tylko na 1/2
etatu). Przychodziłam do pracy niewyspana, popełniałam błędy (jestem
prawnikiem), które miały swoje konsekwencje. W ten sposób męczyłam
się równy rok. O d ponad roku jestem na wychowawczym i nie chcę na
razie wracać do pracy na etat, jakiś czas pozostanę przy umowach
zlecenia, zalezy mi na elastycznym zatrudnieniu