depresja

[hmurka]

czy któraś z was cierpiała na depresje? minęły już ponad dwa miesiące od
porodu, a ja wciąż nie daję rady...

[anula011]

cześc,
miałam depresje poporodową 14 lat temu jak urodziłam pierwszego syna. Byłam
wtedy bardzo młoda i tak naprawde nikt tego nie zdiagnozował, czyli nie
otrzymałam żadnej pomocy.
Płakałam z byle powodu, nic mnie nie cieszyło, a najgorsze było to że nie
cieszyło mnie dziecko, wszystkie czynności wykonywałam z musu. jedyne co mogę
podpowiedzieć to przeczekać, bo na pewno minie no i wiem że teraz jest oferowana
taka pomoc mamą, więc może zapytaj ginekologa lub od razu pójdź do psychologa.
Rozumiem Cie bardzo dobrze i współczuje. Na pocieszenie to na pewno minie.

pozdrawiam,
Ania

[lukrecja34]

moja córcia kończy dziś 4 m-ce a moja depresja powoli odpływa w siną dal..oby
nigdy,nikt jej nie doświadczył..trzymam kciuki za ciebie

[hmurka]

dzięki dziewczyny za wsparcie, najgorsze jest to że nie umiem się cieszyć mała,
najgorzej jest gdy płacze, a płacze dużo.. no i najgorsza jest agresja jaka
czuję czasem w stosunku do niej...

[lukrecja34]

miałam dokładnie to samo.jeśli czujesz agresję i niechęć do dziecka to proponuję
wizytę u psychologa lub psychiatry-to naprawdę nic strasznego a może
pomóc.zapewniam cię,że nie jesteś osamotniona ze swoim problemem tylko,że nie
każdy ma odwagę się do tego przyznać.depresja to straszna rzecz.
poza tym jak dziecko zaczyna być bardziej kontaktowe,tzn. zaczyna się
uśmiechać,gadać to bardzo zmienia się stosunek do niego.to już niedługo.
życzę ci,żebyś wytrwała i znalazła pomoc.miłość macierzyńska to najpiękniejsza
rzecz na świecie tylko czasem trzeba na nią trochę poczekać.
jeśli masz ochotę to możesz napisać do mnie na priva to pogadamy

[aleksandra1977]

hmurka, jakbym o sobie czytala...
Najpierw nie moglam doczekc sie dziecka. Jak sie urodzilo, to nie
potrafilam, nie mialam sily sie nim cieszyc. Coreczka byla mi jakas
taka obojetna... Do tego fatalnie fizycznie czulam sie po porodzie.
Moj maz wzial 3 tyg. urlopu i zajmowal sie dzieckiem, a raczej
dwojka - noworodkiem i mna. A ja lezalam w lozku, najchetniej
lezalabym tak do konca swiata, nie chcialam jesc, nie chcialo mi sie
nigdzie ruszyc, najlepiej mi bylo, gdy spalam, gdy nikt niczego ode
mnie nie chcial... Ciagle plakalam bez powodu. Ja w lozku, a dziecko
obok... Nie udalo sie pobudzic laktacji...
Teraz moja corka ma 9 miesiecy. Z moim samopoczuciem jest lepiej.
Poniewaz nie karmie piersia, byl czas, ze bralam deprim.
Hmurka, nie obwiniaj sie za to, ze jestes w kiepskiej kondycji
psychicznej. To nie jest Twoja wina. Duzo kobiet cierpi na depresje
poporodowa. Jesli czujesz, ze sytuacja Cie przerasta, to idz do
lekarza psychologa lub psychiatry. To zaden wstyd.

[aannaa6]

wiesz co? to co opisujesz to chyba nie jest depresja poporodowa, większość
młodych mam czuje się podobnie, tez tak miałam i przeszło, podobnie moje
koleżanki, ale 'wyluzowałam' mniej więcej po 4 miesiącach

[patrycja25.live]

A ja się czuję podobnie tylko ze moje dziecko ma 9 m-cy, tzn. kocham go niemożliwie, ale czasami nie daje rady z nim, doprowadza mnie do szału musze wtedy wyjsc z pokoju bo bym mu chyba krzywde zrobiła. Czuje sie z tego powodu okropnie, w dodatku przychodza mi straszne myśli do głowy i wogóle... Czy któraś też ta ma czy to tylko ja taka wariatka? Prosze poradzcie cos...

[aleksandra1977]

patrycja25.live, to przemeczenie. U mnie dochodza tez objawy
psychosomatyczne (np. boli mnie glowa, brzuch, wszystkie miesnie,
czuje sie bardzo zmeczona). Kiedy ostatni raz mialas czas tylko dla
siebie? Ja juz nie pamietam...
Ja z dzieckiem jestem sama, nie mam do pomocy babci, niani. Na pomoc
mamy moge liczyc w niewielkim stopniu, bo sama jest po wylewie i
operacji kregoslupa. Maz caly dzien w pracy i choc popoludniami
stara mi sie pomagac, to brakuje mi go podczas dnia...
Korzystam z chwili wolnosci, gdy Zuzia zasnie. Czasami po prostu tez
klade sie spac, czasami nadrabiam zaleglosci w prasowaniu, albo choc
przewertuje gazete...
Mnie pomaga to, ze nauczylam sie mowic o tym, ze jest mi w danej
chwili zle, ze jestem potwornie zmeczona, ze nie daje juz rady.
Zreszta wszyscy widza, ze jestem zmeczona i coraz czesciej
dostrzegaja moj zapieprz...

[aleksandra1977]

aannaa6, znasz objawy depresji poporodowej? Bo ja znam. Bylam z tym
u psychiatry, bo nie dawalam sobie rady.
Co to znaczy, ze "'wyluzowalam' mniej wiecej po 4 miesiacach"?
Depresja poporodowa jest spowodowana w duzej mierze gwaltownym
spadkiem hormonow plciowych oraz hormonu przysadki mozgowej -
seratoniny, ktore przez okres ciazy stopniowo wzrastaja. I nie maja
nic wspolnego z wyluzowaniem po 4 miesiacach...

[aannaa6]

dla mnie to co napisała hmura to typowy babyblues, depresja nie pojawia sie tak
szybko po porodzie, pojawia sie po dopiero po dłuższym okresie

[aleksandra1977]

z tego, co mi mowil lekarz, to baby blues pojawia sie do 6 tyg. po
porodzie...
przy depresji poporodowej moga wystapic takie objawy jak:
obniżony nastrój (matce trudno dostrzec pozytywne strony życia),
kłopoty z poradzeniem sobie z czynnościami związanymi z dbaniem o
siebie, dom i o dziecko,
strach, martwienie się o zdrowie swoje i maluszka,
spadek zainteresowania dzieckiem oraz sobą (wlasciwie po co mam sie
ubrac, uczesac, skoro i tak siedze z dzieckiem?)
płacz bez wyraźnej przyczyny (bardzo częsty),
problemy z koncentracją uwagi, najprostsze zadania postrzegane są
jako wymagające wykorzystania zbyt dużej ilości energii,
drażliwość,
zaburzenia snu (problemy z zasypianiem, długi sen, po obudzeniu
nadal występuje uczucie zmęczenia) i apetytu (jego brak, wilczy
apetyt, zachcianki),
niepokój oraz napady paniki,
przygnębienie, zniechęcenie,
utrata poczucia czasu - kobieta nie odczuwa różnicy między 15
minutami a 1 godziną,
poczucie winy i nieudolności (mysli typu: inni z powodzeniem
organizują sobie życie, a mnie się to nigdy nie uda)
utrata zainteresowania seksem,
nieuzasadnione medycznie bóle (badania nie potwierdzaja
diagnozowanej choroby).

[hmurka]

najgorsze jest to że było już lepiej, a wczoraj obudziłam się w nocy i
stwierdziłam że to wszystko nie ma sensu, że nie mam ochoty już więcej karmić
małej, a mąż pewnie w końcu mnie z tego powodu zostawi, bo sobie nie radzę.
Staram się żeby w domu było posprzątane, obiad na stole, ale najbardziej tęsknię
za tym co było, czyli gdy nie było dziecka i miałam dużo czasu dla siebie i
męża. I już nie wiem czy bardziej mam wyrzuty sumienia ze nie kocham dziecka
tak jak powinnam, czy że w ogóle zgodziłam się na nie...Koszmar... Może jednak
po 30 kobieta nie powinna mieć dzieci? Nie chcę iść do psychologa, bo tłumaczę
sobie że lekarz nie nauczy mnie jak kochać własne dziecko...

[aleksandra1977]

Hmurka, szczerze mowiac, tez bronilam sie przed wizyta u lekarza.
Bo psycholodzy i psychiatrzy, to tylko dla wariatow. Bronilam sie i
cierpialam. Ktoregos dnia naprawde nie moglam nawet wstac do
dziecka. Moje cale cialo wazylo wtedy chyba z 1000 ton.
Lezalam, plakalam i nagle cos we mnie peklo - umowilam sie do
lekarza, bo pomyslalam sobie, ze moje dziecko, to malutkie,
potrzebuje matki, a matka jestem tylko ja! Tak czekalismy wszyscy na
Zuzie i nie moge wszystkiego zaprzepascic. Sa odpowiednie leki,
ktore pomoga Ci stanac na nogi. A z tego, co piszesz, to sytuacja
sie nasila i wcale nie jest Ci z tym dobrze. Ani Tobie, ani Twojej
rodzinie...
Jestes wspaniala kobieta, matka i zona, ktora ma prawo do zlego
nastroju, placzu, depresji. Tylko skoro mozna sobie skutecznie
pomoc, to po cholere tak sie meczyc?
Nikt Cie nie przekona do pomocy, jesli sama nie bedziesz chciala
sobie pomoc.

[ap3333]

hmurka, trzymaj się, po 30. jest pewnie trudniej, bo masz już jakieś "życiowe"
doświadczenie i wiesz, z czego rezygnujesz. Ale nie jesteś sama - większość mam
tak ma, tylko czasem wstydzi się przyznać, bo przed wszystkimi wypada grać
super-matkę. Ja mam synka 10 m. i też mi się zdarzały różne zjazdy, nocne
płacze, doły itd. Ostatnio dostałam furii, kiedy mały nie chciał jeść i pluł na
mnie każdym daniem. Wzięłam michę, wepchnęłam tatusiowi do ręki i powiedziałam,
że teraz to on karmi, a ja się idę uspokoić - i jakoś poszło. Ale kiedy mały po
raz piąty budzi się w nocy, ja mam iść rano do pracy, a tatuś małego słodko śpi
i nie słyszy, jak on ryczy, to mam ochotę wstać i wyjść z domu. I rano mówię o
tym, że jestem wściekła, że wszystko mnie boli i w ogóle jest do d., że nie daję
rady. Jak to z siebie wyrzucę, to od razu mi ciut lepiej. A jakby tatuś małego z
tego powodu zamierzał mnie zostawić, to znaczyłoby, że się w ogóle na tatusia
nie nadaje. Pomyśl egoistycznie o sobie i zaakceptuj, że możesz mieć podły
nastrój, depresję, czy jakkolwiek zechcesz to nazwać. W domu może być czasem
nieposprzątane, mąż może raz na tydzień zamówić pizzę albo zjeść kanapki.
Powiedz mu o tym. Mnie też przeszkadza to, że nie mam wcale czasu dla siebie.
Ale już nie mogę sobie wyobrazić, żeby mały nagle zniknął. I nie miej nigdy
wyrzutów sumienia - nie robisz nic złego. Najgorzej jest wpaść w taki stan,
kiedy wszystko poświęcasz dla dziecka, a potem masz poczucie zmarnowanych szans.
Trzymaj się!

[kangoashja]

Nie wiem czy to była depresja, czy ogromny dołek ale po powrocie ze
szpitala chodziłam po ściaanach.Patrzyłam na mego syna jak na
obcego, nie czułam wcale ,że on jest mój, bardzo zły stan fizyczny
potęgował to wszystko a najgorsze było to ze jak mąż wychodził do
pracy zostawałam sama.Nie miałam do kogo się odezwać, moja rodzina
cała jest daleko a ja wyłam i wyłam i wyłam. Wszelkie prace ( bo
tak musze to nazwac ) przy dziecku były tylko do odbębnienia z
ogromnego przymusu. Nie cieszyło mnie nic a najbardziej bałam się ze
przez te moje zachowanie stracę męza. Nigdy bym nie zrobiła krzywdy
memu dziecku ale on uwazał ze jestem do tego zdolna , strasznie mnie
to bolało. Teraz syn ma 2 miesiące i jest juz coraz lepiej.Kocham go
ponad wszystko więc Kochana trzeba uzbroić się w cierpliwość i
myśleć o o rzeczach przyjemnych związanych z dzieckiem...pierwszy
uśmiech, wyiągnięte rączki, pierwsze słowa........zobaczysz wszystko
co złe minie. Pozdrawiam i życze wszystkiego co najlepsze.

[gabrysia29]

nie wiem czy to co przeżywałam było depresją czy nie ale podobne
objawy (plus prawie całkowita bezsenność spowodowana stresem
związanym ze zmianą w życiu) miałam przy córce i teraz przy synku
miałam to samo. Przeszło w podobnym czasie - czyli gdy dzieciaki
kończyły 4 miechy. Coś chyba jest w tych czterech miesiącach bo
czytam wasze posty i widzę że nie tylko ja lepiej sięzaczęłam czućpo
tych 4 miesiacach właśnie...

dodam jeszcze że córka była aniołem a mały darł się niemiłosiernie
przez 3 miesiace a moje samopoczucie podobne przy obojgu.
Teraz mały ma 6. miesiąc i jest prawie super

[mika_p]

Poczytaj:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=31156185&v=2&s=0
fragmenty ksiazki, opowieści dziewczyn, linki...

[aannaa6]

Jak zwał tak zwał. Z tego co piszecie dużo z nas miało podobne objawy. Wkurzają
mnie te wszystkie słodkie programy dla matek, magazyny z bezsensownymi poradami
i pięknymi zdjęciami. Ja przez pierwsze 5 miesięcy życia dziecka mogłam tylko
pomarzyć o wejściu na neta. Ale teraz mogę powiedzieć (mały ma prawie 11
miesięcy) - to najlepszy okres mojego życia. Jest ciężko ale warto. No i jestem
mama po 30

[margaretnet]

Droga koleżanko,

Myślę, że wiekszośc kobiet ma depresję, a wszystko jest uzaleznione
od tego czy dzidzia daje nam odpocząc czy tez nie.
Znam mamy, które mają cudowne, grzeczne dzieci, które spia, jedzą i
robią kupkę...
Niestety to tylko wyjatki...
Z reguły dzieci krzyczą, buczą, a my nie wiemy o co im chodzi
(KOLKI, ZABKI, ALERGIE ITP) i to doprowadza nas (i naszych
partnerów) do rozstroju nerwowego.
Ale co nas nie zbije to nas wzmocni!!!!
Ja mam córcię, która od pierwszych dni duzo płakała i buczała ))
Teraz ma 11 miesięcy (NADAL ATOPOWE ZAPALENIE SKÓRY) i troche mniej
płacze i buczy ...
Tak więc GŁOWA DO GÓRY!!! DASZ RADĘ !!! NIE JESTEŚ SAMA!! A PROSZKI
ANTY-DEPRESYJNE POTRAKTUJ JAKO OSTATECZNOŚC!!!!
KOBIETY SĄ DZIELNE!!!
POZDRAWIAM SERDECZNIE

[aleksandra1977]

ja mimo wszystko sugerowalabym wizyte u lekarza. Jesli uzna, ze
dziewczynie nie jest potrzebna pomoc farmakologiczna, to nie da jej
lekow jak cukierkow. Z tego co pisze Hmurka widac, ze jest jej
ciezko i ta sytuacja juz ja potwornie zmeczyla. Tu rady w
stylu: "wez sie w garsc", "glowa do gory" nie dadza pozadanego
rezultatu. Raczej beda dzialaly jak przyslowiowa plachta na byka.
Osoba, ktora ma symptomy depresji, bardzo chce (przynajmiej na
poczatku) gdzies w glebi duszy, aby wszystko wrocilo do normy, ale
jednoczesnie rzeczywistosc w jakis sposob ja przytlacza, odbiera
chec do dzialania i tym samym tkwi w punkcie wyjscia. Placzaca,
bezsilna, z glowa pelna czarnych mysli, pozostawiona sama sobie,
obawiajaca sie o swoja przyszlosc...
Hmurka, karmisz piersia? Jesli nie, to kup sobie w aptece deprim i
drazetki vita buerlecithin - jest to naturalna lecytyna z soi z
witaminami z grupy B, wspomagajaca uklad nerwowy -
Vita Buerlecithin drażetki i bierz zgodnie z ulotka.
Sadze, ze po 2 tygodniach bedziesz mogla juz powiedziec, czy Twoj
nastroj poprawil sie chociaz troszke.
Jesli karmisz piersia, to kup tylko drazetki vita buerlecithin (nie
w plynie, bo w plynie jest na alkoholu).

[hmurka]

karmię piersią... dziś mała jest strasznie marudna, nie chce się uspokoić i mi
nerwy puszczają. Cały czas siebie obwiniam że to przeze mnie ona ma problemy

[edi761]

glowa do gory! cokolwiek to jest czy minie teraz czy pozniej
powinnas wymyslec hytry plan,znalezc cos co mogloby ci
pomoc:psycholog? niania do dziecka? inne mamy kolezanki do pogadania?
ja mam 3,5 miesieczniaka i dosc czesto(chociaz juz coraz mniej)mam
ochote uciec z domu!a jak juz mam zwałke totalna to aby nie
zwariowac mysle o zatrudnieniu kogos do pomocy-bo mysle ze wlasnie
gdyby akurat mnie ktos odciazyl byloby o niebo lepiej.I jak juz
zaczynam szukac to jakos tak przychodzi lepszy dzien potem nastepny
i tak do nastepnego razu. dlatego musisz pomyslec co tobie
ulatwiloby zycie i nie wahajac sie skorzystac z tego.
O chocby pogadac z mezem ja swojego faszeruje tym ze bylo ciezko,
ze padam na ryj, ze leb mi peka,ze nie zdazylam zjesc, slysze
tylko:masz racje, no tak,rzeczywiscie albo lepiej,co mowisz?Faceci
chyba nigdy nie zrozumieja nawet ci najbardziej tatusiowie jak
ciezka jest praca przy smrodku.powodzenia

[ulli75]

myślę, że to jest kwestia czasu pewnie i oswojenia się z nową sytuacją,
pamiętam, że mi też nie było łatwo, pamiętam, że w nocy dostawałam szału...ale
pewnie przejdzie...

[lacitaa]

Może to i kwestia czasue aleto jest depresja jak kazda inna i uwazam ze powinna
byc leczona bo moze sama nie przejsc bo moze nie byc tylko winikiem burzy
hormonow nie ma zartow powiedzmy sobie szczerze ze moze byc niebezpieczna
smyk.com/index.php?option=com_forum&action=post&id=5819&Itemid=0 a
zreszta zgadzam sie z ekspertkami tam ze to trzeba leczyc, jak kazda inna
farmakologicznie!

[ulli75]

weszłam tam i muszę powiedzieć, że się przeraziłam, ale nie straszyłabym tak,
myślę, że to jest kwestia tego, że każdy jest inny, ale na pewno warto mieć
takie możliwości na uwadze.

[epreis]

powiem ci tak nie bagatelizuj, ja mieszkałam z teściową i miałam problemy z mężem...przez rok ryczałam dzień w dzień i z dnia na dzień stawałam się większym głębkiem nerwów i oceanem smutku ale byłam pewna że to wina tego iż mieszkamy z teściami,że źle się tam czuję i wina są moje złe relacje z teściową których mąż nie może zrozumieć, marzyłam o własnym mieszkanku, po roku marzenie się spełniło a mój nastrój zniknął na miesiąc..potem znów się zaczęło, strach, koszmary, brak zaufania do ludzi i sił by opiekować się synkiem, skoki nastroju- z jednej strony ogromna miłość do synka która wręcz mnie rozrywała a z drugiej przy jakichkolwiek problemach związanych z wychowaniem od razu agresja wywołana bezsilnośćią..miałam dość bo poczucie winy że krzywdzę dziecko krzycząc na nie ciągle i odpychając od siebie wygrało chyba ze wstydem..poszłam do psychiatry-wspaniały facet, właściwie wystarczyła rozmowa która potrafiła zrozumieć mi moje uczucia i zajrzeć w głąb siebie, dostałam leki jako że stan zaawansowania depresji był wielki ale brałam je kruciutko i przerwałam leczenie, nie powinnam ale byłam pewna, że jest już ok i raczej się nie myliłam bo dziś, prawie po roku jestem zupełnie inną osobą..

[hmurka]

No tak ale jak trafić na dobrego lekarza? mam cały czas wrażenie że mała przeze
mnie jest płaczliwa i nerwowa (ma prawdopodobnie zespół WNM), do tego zaczęła
rzucać mi się strasznie przy piersi, tak ze karmienie nie jest zdecydowanie
przyjemnością. Z dnia na dzień zamiast coraz lepiej, jest gorzej. Bardzo wam
dziękuję za listy...

[mysz56]

aleksandra 1977 -możesz napisać jaki lek postawił cię na nogi i ile
go brałaś? dzięki

[aleksandra1977]

ten lek to seroxat. Zaczyna sie od bardzo malych dawek (1/4
tabletki), bierze sie go na noc, stopniowo zwiekszajac dawke. Lek
wykazuje swoje pelne dzialanie po 3-4 tygodniach od wziecia
pierwszej dawki. Biore go od 6 miesiecy.
Leczenie trwa rok, a w uzasadnionych przypadkach dluzej.
Czuje sie zdecydowanie lepiej, umiem sie wreszcie smiac i cieszyc ze
swojego dziecka.
---
Zuzia ma już...
Nasza Zuzia

[hancik5]

Ale po co się szprycować lekami... Ja też miałam mego depresję z pierwszym
dzieckiem , ale to dlatego, że żal mi było dawnego życia, a tu 24 godziny na
dobę trzeba być czujnym .. Czułam się zakładnikiem własnego dziecka..
Co pomaga.. Pomoc innych, nie leki.. Chwile oddechu, kawiarnia, spacer po
mieście bez dziecka. Dla mnie było to bardzo pomocne. Deprechę miałam długo,
dziecko ryczało i ryczało...
Dla mnie depresja nie ma nic wspólnego z hormanami, lecz ze zmianą życia. Zmianą
bardzo trudną...
Proście innych o pomoc. Nawet wynajmijcie opiekunkę na kilka godzin.
Moje pierwsze dziecko urosło, a ja mam nawet drugie.. I przy drugim o niebo
lepiej, po prostu dziecko nie było już dla mnie stworzeniem z kosmosu, miałam
już pewne doświadczenia.
A przede wszystkim , pamiętajcie : wszystko mija szybciej niż myślicie, ja
później nie mogłam się wręcz nacieszyć moim dzieckiem.
Trzymajcie się...

[kashiraa]

sama c prawda nie mialam depresji ale znam dziewczyny ktore przez to
przechodzily.. koniecznie idz do specjalisty rozmawiaj z bliskimi
niech wiedza i niech pomagaja. Im tez jest ciezko bo samaimoga nie
rozumiec co sie z Toba dzieje, mozesz byc dla nich niemila i to moze
ich meczyc... ale szczera rozmowa pomaga, fakt leki to ostatecznosc
ale czasami sa niezbedne. DZIEWCZYNY PAMIETAJCIE DEPRESJA ZABIJA

[mysz56]

alexandro-czy seroxat likwiduje objawy lękowe?też się zgadzam że
rozmowa z kimś kto wysłucha zrozumie jest b ważna ale czasem jeżeli
stan obniżonego nastroju się przeciąga to po co to hodować jak można
wspomoc się lekiem

[aleksandra1977]

tak, likwiduje.

[aleksandra1977]

tak, likwiduje, ale nie od razu. I o tym uprzedza lekarz. Poczatkowo
moze (na krotko) nasilic objawy leku. Pierwsze dni od rozpoczecia
leczenia moga sprawiac wrazenie, ze lek sie nasilil. Jednak po
tygodniu mija, a w niedlugim czasie wraca spokoj i dobry nastroj
(nie euforia). Doslownie z dnia na dzien czlowiek czuje, ze ma
energie do zycia, ze chce cos robic, ze swiat wcale nie jest taki
beznadziejny, jakim go postrzegal.
Przy leczeniu wazne jest to, aby NIE ODSTAWIAC leku zbyt wczesnie
lub NIE ZMIENIAC DAWKI bez konsultacji z lekarzem. Choc przyznam z
wlasnego doswiadczenia, ze mialam juz chec na zaprzestanie brania
seroxatu, bo moje samopoczucie jest naprawde dobre. Jednak lekarz
uprzedzil mnie, ze takie postepowanie moze spowodowac szybki nawrot
choroby, a tego na pewno nie chce.

[milka_milka]

Ja z depresji po pierwszym porodzie wygrzebywałam się chyba ze cztery miesiące
(może pięć).