Czy rodzice was bili?

nie-nigdy n/t

[kotbehemot6]

[amelia85]

Lania nie dostałam nigdy, kilka razy w afekcie dostałam ręką bądź w przelocie
czymś co w ręku było. Czy zasłużyłam? nie wiem, na pewno nie bez powodu
oberwałam, ale nie miło wspominam takie momenty i nie bardzo chcę je pamiętać.Do
rodziców nie mam żalu, bardzo ich oboje kocham i zawsze wiedziałam i widziałam,
że oni mnie kochają,mimo błędów wychowawczych jakie popełniali. Chyba dzięki tej
miłości właśnie, nie pamiętam złego. Jestem przeciwnikiem bicia, które wywołuje
tylko agresję i lęk dziecka oraz pozostawia wieczny ślad w psychice.
Pozdrawiam

[mikita10]

Nie, nie byłam bita - dwa razy dostałam klapsa i to wszystko. Nie
krzyczano na mnie, ale mama zawsze mówiła: "rób jak uważasz", ale to
jak uważasz musiało być po jej myśli Nie sprawiałam żadnych
kłopotów wychowawczych, byłam posłusznym dzieckiem.

Za to raz dostałam lanie od dziadka - nie wytrzymał, bo codziennie
urządzałam nieziemskie ryki przy czesaniu (chcialam kucyk, a babcia
pletła warkocz). Od tej pory byłam cicho Żalu nie mam, bo
dziadka kochałam bardziej od rodziców

[bi_scotti]

amelia85 napisała:

> Do rodziców nie mam żalu, bardzo ich oboje kocham i zawsze
>wiedziałam i widziałam,
> że oni mnie kochają,mimo błędów wychowawczych jakie popełniali.
>Chyba dzięki tej miłości właśnie, nie pamiętam złego.

I w tym chyba tkwi sek tego wszystkiego. Klapsy (oczywiscie nie
znecanie sie!), kary, wypominanie i inne takie trafiaja sie w
wiekszosci normalnych, zwyczajnych domow i rodzin. My, jako rodzice,
popelniamy bledy nieustajaco. Cala sprawa w tym zeby nie zgubic po
drodze uczucia do dziecka. Jako dorosly czlowiek mozna rodzicom
wiele wybaczyc jesli ma sie pewnosc, ze nawet popelniajac bledy
wychowawcze czy ulegajac wlasnym slabosciom, nigdy nie przestali nas
kochac. Problem jest wtedy gdy jako dorosly czlowiek ma sie
swiadomosc, ze te bledy byly wynikiem i odzwierciedleniem braku
uczucia. Wtedy tez i nie ma wybaczenia.
Zgadzam sie z Zebra - jest to super smutny watek pokazujacy w jak
wielu domach brakowalo jednak milosci i czulosci wobec dzieci. I
wyroslismy tacy troche glodni na milosc... I teraz wlasnym dzieciom
chcemy dac wiecej, duzo wiecej niz sami dostalismy - przy okazji tez
przeciez popelniamy kolejne bledy... Oby nasze dzieci mogly nam je
kiedys wybaczyc gdy uswiadomia sobie jak bardzo je kochamy

[marva]

Tak. Byłam bita. Od ojca dostałam dwa razy w życiu, ale nie zapomnę
do końca życia. Mama prała mnie i siostrę często i za byle co.
Dostawałam kablem, trzepaczką do dywanów, mokrą ścierą a nawet
witką. Kocham ich mimo wszystko bezwględnie. Ojciec przez
kilkanaście lat pił niemalże non stop. Teraz od kilku lat stara się
wszystko naprawić, zmienić. Jest teraz naprawdę super ojcem. Nie
zapomniałam niczego. Nigdy nie zapomnę. Mamę szanuję, pomagam jej,
zawsze jestem na jej każde zawołanie. Niestety nigdy nie będę miała
do niej zaufania. Zawsze uważam co do Niej mówię i nigdy się nie
zwierzam. Skrzywili mnie psychicznie. W pewnym sensie jakoś
wytłumaczyłam sobie to wszystko. Mama sama z nami, nigdy nie mogła
liczyć na ojca pijaka. Ciągle w nerwach. Ojciec- cieszę się, że się
zmienił, lepiej późno niż wcale. Mi pozostał uraz psychiczny, ale
niestety zdarzyło mi się dać klapa mojemu synowi. Dałam mu trzy małe
klapsy....do tej pory nie mogę sobie z tym dac rady emocjonalnie.
Niestety moja siostra odziedziczyła po mamie umiłowanie do
egzekwowania dobrego zachowania "ręcznie" wobec swojej
córki....Wiecznie się o to kłócimy i ciągle słyszę to samo : nie
wpieprzaj się w wyhowywanie mojego dziecka.....
Żal mi tej małej.

[majmajka]

A moj tata nie zyje, wiec nie moge sie na niego gniewac, ze mnie bil. Pasem po dupie. Za to, ze powiedzialam cos nie tak(np. ze nazwalam siostre "podciepem", co dla mnie znaczylo - smarkacz, a dla niego dziecko nie jego, tylko podrzucone czy cos...). To pamietam, bo siostra mlodsza glaskala mnie i pocieszala jak plakalam w kacie. Bylo to najbardziej niezasluzone lanie. Dostawalam pasem czesto i chyba za pierdoly, bo za bardzo niegrzeczna to nie bylam. Nie kochalam go. Zastanawiam sie dlaczego tak obrzydliwe zachowanie bylo w wiekszosci domach norma? Zrobiles cos nie tak? Wypinac d...i pasiorem. Tra-ge-dia...

[ledzeppelin3]

> A moj tata nie zyje, wiec nie moge sie na niego gniewac, ze mnie
bil.

Skąds taki głupi pomysł? Masz prawo i powinnaś być na niego
wściekła. Jesli będziesz wypierać żal i złość bo "tata nie zyje", to
zniszczysz siebie.
To przesąd, że o umarlakach nie mówi się źle.

[ewcia1976]

Tata - nie, nie przypominam sobie. Jest typem choleryka ( ja też)
więc czasem wydarł się i tyle. Mama kilkakrotnie nie wytrzymała i
dostałam " ręką", dziś ją zrozumieć. Wychodziłam na podwórko,
traciałam poczucie czasu i ginęłam. Szłam do jakieś koleżanki lub na
inny plac zabaw a Oni mnie szukali, potem mamie czasem puszczały
nerwy.

[lila1974]

Od mamy dostawałam klapy, bywało, że i ścierką bez łeb, a nawet pas
szedł w ruch - dziś żalu nie mam, choć wóczas miotałam pod nosem
jakieś okropne przekleństwa.

Tata potrafił się ze mną dogadać bez klapów ale bywał gościem w domu
z powodu pracy na morzu, więc i cierpliwości do mnie miał więcej

[in-ca]

To chyba jestem szczęściarą, nie oberwałam nigdy, za nic

[gazdziikowa]

pretensje rodziców do dorosłych dzieci, które nie chcą utrzymywać z nimi
kontaktów czy rozmawiać są nieuzasadnione. Niezrozumiałe jest również dlaczego
tak mało osób (wydawało by się na poziomie) nie wie skąd się wzięła niechęć ich
dziecka do własnej osoby.
Kiedy czytam wypowiedzi matki, która ma żal do dorosłej 24 letniej córki o to,
że ta źle się do niej odnosi, nie dokłada się do czynszy za mieszkanie...a dalej
pisze, że miała przez wiele lat męża alkoholika, ale się długo nie rozwodziła,
dopiero parę lat temu podjęła decyzję...nic dziwnego, że córka ma teraz do niej
pretensje, skoro skazała ją na nieciekawe dzieciństwo i jego konsekwencje w
dorosłym zyciu, skoro przez tyle lat dawała się zwodzić, mając na uwadze dobro,
tylko nie wiadomo czyje.

Rodzicom, którzy wiedzieli że dziecku dzieje się krzywda-brat lał siostrę pod
ich nieobecność należy się porządny opierz plus wygarnięcie wszystkich żali,
zdecydowanie schłodzenie stosunków.
Nie rozumiem dlaczego część z was ma obiekcję, czy nie złożenie życzeń to będzie
przegięcie, a jak nie przyjdę na obiad to zostanie to źle odebrane w końcu o
stosunki trzeba dbać. I czego ci rodzice się uczą? Może nic nie zrozumieją, ale
przynajmniej zachowane zostaną resztki godności dorosłych dzieci.

Mnie tata bił jak psa

[dzikus999]

Nie byłem złym dzieciakiem, same świadectwa z paskiem, wygrywałem olimpiady
wojewódzkie, i tym podobne. Uczyłem się bardzo dobrze. On mnie bił. Za byle co.
Za 4 zamiast 5. Za zainteresowania, za to, że zamiast ciągle się uczyć, np.
grałem na komputerze (na Boga też chciałem odpocząć!). Pamiętam, że wszystko się
popsuło jak miałem 5 lat. Zaczęły się wyzwiska: "ty trutniu" "ty g... " "ty
sku...". Pamiętam jak zawsze trząsłem się przed nim, bałem z nim rozmawiać, co
powiedziałem było źle. Miał do mnie żal, że wybrałem liceum takie, a takie.
Teraz nie mogę doczekać się kiedy się usamodzielnie i wyprowadze. Szczerze mam
szacunek, że zarabia i żyje się na normalnej stopie, lecz ja go po prostu nie
kocham! Nie potrafię ! Za co? Za to, że mój młodszy o 11 lat brat ma to czego ja
nie miałem? Jego ojciec potrafi przytulić, zabrać gdzies...

Ja nie pamiętam kiedy mój tata mnie przytulił, mój tata... chyba mnie nie chciał...

Teraz gdy jestem na diecie i lecze się z otyłości, śmieje się ze mnie. Zawsze
wyśmiewał moją tuszę. Gdy schudłem teraz 25 kg, nawet się nie zapytał jak się
czuje, jak sobie radze...

chyba mnie nienawidzi...

Jednocześnie zawsze jest to uczucie, takiego strachu kiedy jest w domu... i
samotności... i samotności...

[figrut]

Ojciec zbił mnie dwa razy i było to na zlecenie babki (wiem, wiem, dziwne), po
za tym mnie nie bił. Od mamy dostawałam w twarz no i czasami dostałam laczkiem
na tyłek. Ten laczek pamiętam jak przez mgłę, za to te uderzenia w twarz choć
nie były zbyt bolesne, pamiętam do dziś.
Nie mam żadnego żalu za tego laczka, ale to bicie po twarzy hmmm... wolałabym,
aby nigdy nie miało miejsca.
Kocham obydwoje rodziców.

[figrut]

Tak mi się przypomniało. Miałam kiedyś chłopaka, który ma starszą siostrę. Ta
siostra wymierzała tzw. tygodniówkę dzieciom w wieku 3 i 4 lat. Zawsze w sobotę
to, które coś zbroiło w ciągu tygodnia musiało kłaść się przez taboret, wypiąć
tyłek i dostawało tyle razów pasem ile razy coś przeskrobało. Dla mnie koszmar -
kara wymierzona z zimną krwią mimo tego, że po przewinieniu dziecko starało się
zachowywać grzecznie i do tego tak małe dzieci.

[montechristo4]

Tak i to bardzo Mama bardziej emocjonalnie, a od ojca dostawałam
koszmarne lanie. Bałam się go strasznie i mam wiele żalu o swoje
dzieciństwo. Teraz i tak niczego nie zmienią wspomnienia o tym, jak
siedząc przy biurku modliłam się o to, żeby przypadkiem nie wszedł
do mojego pokoju, kiedy wróci z pracy.
Mam jeszcze kilka wspomnień, ale to za duży hardcore jak na to
forum, a nie chce mi się zakładać jednorazowego nicka.

Myslę, że to bardzo w konsekwencji przekłada się na dorosłe życie,
poczucie bycia gorszym.

[fung1]

Moja matka bardzo bardzo nieczęsto. Na ogół raczej protestowała, gdy ojciec nas
bił, ale niezbyt to wychodziło, bo wtedy ją siłą wyprowadzał z pokoju.

Co do ojca, to dawał nam klapsy za każdą ocenę poniżej 4, w tym za 4-. Ale nigdy
mi nie przyszło do głowy, by okłamać ojca co do ocen. Zamykaliśmy się zwykle w
łazience, a on gasił światło i groził, że wyważy drzwi, więc zawsze prędzej czy
później wychodziliśmy.

Łatwo się denerwował i denerwuje i często nami potrząsał, rzucał, okładał nas.
Gdy mówiliśmy, by nas nie bił, odpowiadał, że on nas tylko głaszcze, a gdy nas
uderzy, to wylądujemy w szpitalu. W sumie prawda, mógł mocniej. Mówię to bez
ironii. Sądzę, że naprawdę się starał, by nas nie skrzywdzić, mimo całej swojej
złości i strasznych min.

Raz złamał mi ząb, ale poza tym miałem najwyżej siniaki. Zresztą nie musiał bić,
wystarczyło wykręcać palec, co było dużo bardziej skuteczne. Ale to wtedy, gdy
był w dobrym humorze, a nie wtedy, gdy się zdenerwował.

Denerwujące było to, że gdy bił nas, płakaliśmy, a wtedy on ponownie uderzał
mnie w twarz z takim pełnym obrzydzenia wyrazem twarzy mówiąc, bym się nie mazał
i bym "otarł ślozy".
To był jeden z powtarzających się motywów, oprócz tego "głaskania" i tego, że
zmuszał do przyznania, że ma rację. Gdy się mówiło "nie", lub nic, uderzał w
twarz - nie mogę powiedzieć, by mocno, ale bolało = aż w końcu się powiedziało
"tak".

[avvg]

Twój ojciec nie miał przypadkiem związków z SB? Bo metody brzmią
znajomo...

nigdy

[cathy1976]

ja tez nigdy nie uderze dziecka

[candyca]

Mnie sie dostalo tylko raz od ojca pasem,zupelnie nieslusznie.
Chcialam jeszcze posiedziec chwilke w pokoju z doroslymi bo przyszla
moja ulubiona ciocia.Nie pozwolili mi i oberwalam.Moj brat byl bity
bardzo czesto przez ojca i zmuszany do przepraszania matki na
kolanach.Ja bylam malenka i ze strachu chowalam sie i plakalam.Nie
zapomne tego do konca zycia i zal mam o to wiekszy wlasnie do matki
a nie do ojca.To dlatego,ze matka nie stawala w obronie tylko
przyzwalala na tluczenie mojego brata. Ojciec byl tyranem.

[vibe-b]

Przeczytalam pare wypowiedzi od gory i mi sie nasunelo. Juz chyba
latwiej zniesc i zaakceptowac lanie, nawet pasem w ypadkach takich
jak opisuje chyba Figrut- za nagminne lamanie zakazu zabawy w jakims
niebezpiecznym miejscu, w koncu obity tylek lepszy od kalectwa.
Za to takie "dostalam sciera przez twarz" - nie do zaakceptowania,
bo nie tyle uczy czegokolwiek, co jest wyrazem pogardy i
obrzydzenia...
Tez obrywalam w dziecinstwie, moze nie jakos tak notorycznie ale
zdarzalo sie. Z perspektywy czasu stwierdzam, ze zupelnie
niesprawiedliwie- bylo to raczej wyladowanie wlasnej bezsilnosci i
frustracji..moge powiedziec ze matka moja miala "szczescie" ze nie
trafil sie jej jako potomek meski wyrosniety okaz, bo za niektore
akcje to by chyba sama oberwala w rewanzu, takie byly durne i
niesprawiedliwe.
Na dzien dzisiejszy uwazam takie jednostki za slabe i
niezrownowazone. Nie moglabym miec np. przyjaciolki ktora by lala
sowje dzieci, nie mogla bym jej ani lubic ani szanowac.

Nie

[triss_merigold6]

Parę klapsów w dzieciństwie i raz ścierką przez łeb od matki jako
nastolatka - wróciłam późno bez uprzedzenia w epoce bez telefonów,
mało kobieta na zawał nie zeszła bo się bała, że coś się stało.

Ten wątek jest dowodem na to, że wszyscy ci świetni w swoim
mniemaniu rodzice ze starszego pokolenia powinni możliwie
najszybciej umrzeć. A juz na pewno nie maja prawa wymagać "szklanki
wody na starość".

To potworne...

[gacusia1]

Jak wiele z nas bylo bitych przez rodzicow i jak niewiele NIE BYLO.
Dlaczego tak bylo? Czy nadal tak jest? Pewnie tak chociaz mam
nadzieje,ze w duzo mniejszym stopniu. Mam nadzieje,ze swiadomosc
naszego pokolenia co do niszczycielskiej sily bicia jest duzo
wieksza niz swiadomosc naszych rodzicow. Strsznie smutne...

Jak na zamowienie

[gacusia1]

Wieczorem moj maz przylozyl synkowi w tylek za to,ze mlody rzucil w
niego resorowka.Gdy probowalam zareagowac,to zarzucil mi ze sie
wymadrzam i wiem wszystko o wychowaniu dzieci.No i sie obrazil na
smierc. Maz juz nie raz oberwal samochodem lub klockiem i zawsze
zamiast wytlumaczyc,drze sie na synka i grozi laniem. Nie da sobie
wytlumaczyc,ze zle robi. On uwaza,ze jest facetem i nie da sobie na
glowe wejsc...tylko dziwnym trafem wlasnie jego metody zupelnie nie
skutkuja. No i mamy na swieta rewelacyjna atmosfere,...wa mać!

[asia_i_p]

Gacusia, spoko, święta w środę, twoim małym chłopczykom przejdzie do
tego czasu .
Dogadacie się. Zaproponuj mu inny model nie wchodzenia na głowę,
może wyniesienie dzieciaka z pokoju? Coś po czym poczuje się
stanowczo (a dziecku też to dobrze zrobi, w końcu trzylatek to
trochę za duże dziecko, żeby rzucać klockami i resorakami w ojca), a
nie będzie agresywne.

[18_lipcowa1]

Nie. Tata nigdy mnie nie uderzyl.
Mama probowala kilka razy w wieku mojego buntu strzelic mi plaskiego
( czemu sie nie dziwie )ale nie przypomniam sobie jakiegos wiekszego
strzalu.
Ogolnie czasem wolalbym dostac niz sluchac jej jeczenia, wyrzutow
itp bo to bylo gorsze niz bicie....

Ogolnie mialam zdrowe dziecinstwo, dobrych rodzicow, zadnej traumy.
Nikt mnie nie ponizal, nie bil, nie wysmiewal. Rodzice dawali mi
wsparcie, ale zdarzalo im sie tez skrytykowac, nie mam zalu.

na szczescie nie

[hratli]

niestety

[mamaemmy]

dostałam kilka razy.Do dzis mysle ze to było niepotrzebne i mam lekki żal,ale
nie na tyle,zeby zmieniło to stosunki miedzy mama a mną.
Jedyny klaps który rozumiem,to ten ktory dostałam jak wybiegłam na ulicę
-wyrwałam sie mimo ze trzymała mnie za rękę.Omal nie przejechał mnie
samochód.Dostałam klapsa-od tej pory juz sie pilnowałam-wiec wg mnie ten klaps
był "potrzebny"..bo mysle ze 2 latka gadania i tak by nie zrozumiała..

[phantomka]

Mamoemmy a jeszcze nie tak dawno temu bylas zagorzala zwolenniczka
klapsow jako metody ustawiania dzieci do pionu. To skad zal do mamy,
ze tak cie traktowala?

[mamaemmy]

phantomka napisała:

> Mamoemmy a jeszcze nie tak dawno temu bylas zagorzala zwolenniczka
> klapsow jako metody ustawiania dzieci do pionu. To skad zal do mamy,
> ze tak cie traktowala?

Bo akurat od niej dostałam w takiej a nie innej sytuacji.Zreszta rozmawiałam z
nia o tym-i sama przyznała mi racje-ze to było niepotzrebne.
Nie dostałam za"niegrzeczne" zachowanie,za specjalne zrobienie komus na złosc
czy cos takiego,byłam dzieckiem któremu mozna było wszystko wytłumaczyc.Dostałam
za bzdury niezalezne ode mnie i tego nie pochwalam,zreszta moja mam tez
nie.Wiesz za co dostawałam??Za to ze coś zgubilam;/Np pasek od chałatu czy worek
z butami zostawiony w szkole-do dzis jak szukam czegos w torebce np portfela czy
kluczy i nie moge znalesc,oblewa mnie zimny pot,jest mo słabo i zaczynam sie
cała trzepac,mysląc ze cos zgubiłam;///
Ale wciaz uwazam,że czasami klaps jest jedyną opcją-ale jest róznica miedzy
trzepnięciem ścierką po plecach czy końcami palców po tyłku-gdy dziecko nawet
tego nie poczuje,a między kładzeniem dziecka na krzesle i biciem go paskiem
kilkanascie razy;///

Po przeczytaniu tego wątku jednak zastanawiam się nad swoim mysleniem

[phantomka]

No wlasnie, chodzi nie tylko o nasze racje, ale tez to, co dziecko
moze czuc po naszym "malym klapsie" Jak widac po tym watku, malo
jest tych pozytywnych odczuc typu "nalezalo mi sie" Najczesciej
stwierdzamy, ze kara nie byla stosowna do przewinienia. No bo o to w
tym chodzi, ze nasze male dzieci, ktore dostaja tylko klapsa, kiedys
beda doroslymi osobami - i moze warto zastanowic sie, czy nie beda
mialy do nas zalu za takie zachowanie.
Ja np. czasem krzycze na corke. I tez ucze sie, ze ten krzyk moze
byc dla niej pozniej zrodlem jakiegos konfliktu, ze przeciez jest
wiele sytuacji, kiedy wystarczy dobry argument zamiast podniesionego
glosu. I faktycznie zdaje to egzamin.

[mamaemmy]

Masz racje.
Moze to bedzie smieszne co napisze,ale dzieki temu forum wiele rzeczy
zrozumiałam od innej strony,jednym słowem-duzo mi pomogło.
W sumie teraz tak mysle-oprócz tego klapsa,dzięki któremu nie wybiegałam juz na
ulice,to uwazam ze zadnego nie powinnam dostac.
Ale ja byłam grzecznym dzieckiem.
Jednak gdybym np meczyła,czy dręczyła zwierzeta(nie robiłam tego nigdy),to
uwazam ze wtedy powinnam dostac w tyłek i to tak zeby poczuc.
I uwierz mi jak czytam o skatowanych zwierzakach to zrobiłabym chetnie to samo z
oprawca ,bez względu na to czy ma lat 50 czy 15 ..
Gdyby moje dziecko złosliwie męczyło zwierzeta-dostałoby na 100%.

[lila1974]

Podobno od taty dostałam klapa dwa razy w życiu - raz za histerię i
rzucanie się na podłogę, drugi raz za to, że trzęsłam kołem, które
on próbował szybko napompowac, bo spóźniał się własnie do roboty.

Jak to dziś wspominamy, to tata pierwszego klapa uważa za słusznego,
podobno jeszcze tylko raz spróbowałam się rzucić, ale gdy tylko tata
wstał ja byłam już na równych nogach ... widac tyłek mnie długo
piekł
O drugim klapie mówi, że już wówczas było mu wstyd i do dziś dnia
żałuje, że mi go wymierzył - desperacja przez niego przemawiała.


Co się tyczy mamy - dostawałam rzadko ale jednak. Podejrzewam, że za
kłamstwa jakies, bo na tym tle moja mama bardzo czuła. Raz dostałam
w twarz za przekleństwo. Pamiętam tez, że wyrzuciłyśmy z siostrą pas
w maliny, żeby już nigdy nim nie oberwać, ale mama znalazła
kabel ... śmy sobie polepszyły

Dziś, chociaż o tym pamiętam, to nie rozpamiętuję w kategoriach
strasznej krzywdy. pamiętam jednak, że wówczas szczerze mamy
niecierpiałam za to lanie i źle sobie o niej myslałam.

Na szczęście dla mnie rodzice nie szczędzili nam swoich uczuć i
te "krzywdy" w końcu im wybaczalismy, szczególnie, że manto
spuszczane było nie za blahostki tylko za cięzki kaliber.

Jako, że pamiętam swój stan umysłu z tamtych chwil, to dziś swoich
dziewczynek nie biję. Wiem, że żal i upokorzenie jest duże. Staram
się jak mogę stosować po prostu konsekwencje. Nie jestem co prawda
bez grzechu, bo czasami w przypływie własnej bezsilności zdazyło mi
się zdzielić klapa, ale są to jednostkowe wpadki, które uznaję za
swoją porażkę.

Ponieważ dość często zdarzało mi się wrzeszczeć na nie (zwłaszcza na
starszą) to uznałam, że to nie jest normalne i zgłosiłam się do
psychiatry. Nie chcę im wyrzadzić krzywdy jakimś nieodpowiedzialnym
swoim zachowaniem.

[phantomka]

Niektore historie sa wstrzasajace...
Moi rodzice nie bili mnie. Zdarzylo sie ze 2 razy, ze dostalam
klapsa na tylek (calkowicie zasluzonego, tzn. z powodu, ktory dla
mnie samej-przeciwniczki "klapsow"- jest powodem do takiej reakcji,
czyli np. strach o zycie dziecka) Raz dostalam jako nastolatka
scierka przez plecy, tez z bezsilnosci mamy. Generalnie rodzicow
mialam kochanych, szczegolnie ojca. Najwieksza kara byla rozmowa.
Pamietam, jak kiedys przyszlam do nich z pretensjami, ze inne dzieci
maja szlaban albo inna kare, a ja co?

[lenka30a]

Lania nigdy nie dostałam...
za to miałam "pogadanki" i ciche dni, do tej pory pamiętam zaciętą
ze złości twarz mojej mamy, gdy zrobiłam coś nie tak
tata sie nie mieszał, jak go wkurzyłam to tylko pogadał cos pod nosem
w porównaniu z niektórymi wypowiedziami moja historia jest sielankowa

[ledzeppelin3]

Ponieważ dość często zdarzało mi się wrzeszczeć na nie (zwłaszcza na
> starszą) to uznałam, że to nie jest normalne i zgłosiłam się do
> psychiatry.

Wrzask na dzieci może być przejawem wypartej i niewyrazonej złości.
Częsty objaw u dorosłych, którzy jako dzieci mieli wpojone, że
złościć się "nie wolno", ze odczuwanie złości jest naganne.
Wypieranie złości i agresji może prowadzić nawet do depresji. To
tylko takie sobie moje dywagacje, absolutnie nie muszą mieć związku
z Twoją sytuacją.

-
- Jesteś pan zbiorem molekuł

[emiliah]

Niestety tak. Kontakty z nimi mam dość "płytkie" (nie wiem, jakie słowo by tu
pasowało). U męża podobnie.
My nie bijemy w ŻADEN sposób. Zdarza mi się krzyczeć, choć wiem, że nie powinnam
ale są sytuacje, kiedy naprawdę trudno to powstrzymać.
Za to wiem, że moja córka oberwała kiedyś od babć. Babcie dostały taki ochrzan,
że już więcej tego nie robią.

[paulka25]

Klapsa w tyłek albo scierka przez plecy sie zdarzalo. A ze 2, moze 3 razy w zyciu dostalam konkretne lanie pasem. Ale poniewaz wychowalam sie w kochajacej rodzinie w zwiazku z tym zadnej traumy nie mam. Bardziej pamietam niesprawiedliwe lanie linijka w lapach w szkole przez nauczyciela.

[lan321]

mnie nadal bija. mam 13 lat i dostaje lanie pasem.dostaje zawsze od taty jego
grubym, skorzanym pasem. dostaje przez majtki.

[weronikarb]

Mimo iz wychowalam sie w patologicznej rodzinie - ojciec alkoholik.
Mimo iz nie mialam latwego i przyjemnego dziecinstwaa - to nigdy z
bratem nie dostalismy lania. Czasami matka sciera nas z kuchni
wyganiala (taka od wycierania naczyn - czyli lekka i nei robiaca
zadneej krzywdy), pare razy chyba laczka tez puscicla - ale tak zeby
nie trafic
A nie bylismy slodcy, czesto sasiedzi przychodzili sie skarzyc -
orlami w szkole tez nie bylismy.

Acha klapsy czasami sie trafily ale raczej takie przypomnajace
anzeli za kare - zreszta jakos malo pamietam aby bylo cos za kare

Mama nas wychowywala w duch "jak sobie poscielesz tak sie wyspisz"
czyli jak zaliczysz rok w szkole to o ten rok musisz sie dluzej
uczyc, musisz sie rozstac z kolezankami - i tak rok w rok pod koniec
dopiero my przysiadywali faldow coby zdac

sasiedzi i tak mimo ze wywijalismy, to do pomocy pierwsi - dlatego
nam wybaczali

Matka nakladala nam do glowy duzo - to jej gadanie to czasami
bokami nam wychodzilo - nieraz nie dwa zesmy jej mowili aby nam
tylek zlala i przestala gadac

Światło na oświecenie pogan..

[gabsiella]

Na szczęście zmieniaja się "metody wychowawcze" i rodzice są coraz bardziej świadomi krzywdy wyrządzanej w ten sposób swoim dzieciom. (ale i w tych czasach- jak wiele jest nagłośnionych przypadków bicia, a wręcz masakrowania dzici - juz od maleńkości!) Ja miałam okazję doświadczyc przemocy fizycznej, psychicznej- maltretowania w pełni tego słowa znaczeniu. Wszystkim osobom mającym podobne doświadczenia z dzieciństwa współczuję, ale nie rozumiem kiedy piszą: dostała/em słysznie etc.
Mnie taka sytuacja nauczyła szacunku do siebie, dałą mi siłę walki.
Życie jest zbyt krótkie na powracanie do tych chwil.

Mam córkę. Kocham- nie biję.
--
Wesołych Świąt!

[stewardessy]

ja jestem z tak zwanej dobrej rodziny. mój, jakże wspaniały tatuś, zasłużony,
szanowany obywatel, lał mnie przez 16 lat. za jedynkę w szkole, za
nieodpowiednie towarzystwo, za niewłaściwe w jego odczuciu poglądy. do tej pory,
chociaż mam już 25 lat i własne dziecko, zdarza mi się budzić z płaczem w nocy
bo to, jak znęca się nade mną własny tatuś do tej pory mi się śni.
próbowałam z nim o tym rozmawiać. stwierdził, że to było konieczne i zarzucił
mnie jakimiś opowieściami o "wykroczeniach" przeciwko jego świętemu majestatowi,
które rzekomo popełniłam. te opowieści są tak samo niedorzeczne jak jego
zachowanie a zarzuty wobec mnie nie mają żadnego pokrycia w rzeczywistości -
myślę, że najbardziej boli go to, że nie jestem taka, jak chciał, żebym była -
mam wolny zawód, sama wychowuję dziecko i kilka razy przerywałam studia, co ma
się nijak do sielankowego obrazka jego wymarzonej rodziny.

mnie z kolei boli to, że ten człowiek konsekwentnie przez całe życie upokarzał
mnie i deprecjonował. najpierw bił do krwi a potem pisał usprawiedliwienia na
lekcje wf, żeby nikt nie zauważył. rzadko kiedy zwracał się do mnie po imieniu.

jestem w stanie zrozumieć motywacje, które nim kierowały, ale wcale nie chcę mu
wybaczać. gardzę nim. czuję satysfakcję w momentach, kiedy mogę podrażnić jego
męskie ego, pokazując na przykład, że więcej od niego zarabiam, lepiej radzę
sobie w wielu dziedzinach i jestem elokwentniejsza. dużo pracowałam na to, żeby
zmienić nasze relacje, ale po kilkudziesięciu nieudanych próbach pojednania mam
je w nosie. nie zamierzam zaprzątać sobie głowy człowiekiem, do którego nic nie
czuję. jestem na tyle dużą dziewczynką, że nie potrzebuję już tatusia.

[pola.com]

wątek dla mnie i o mnie niestety...
bicie u nas w domu było czymś pewniejszym nit to, że będzie co jeść na
obiad.Biła mnie najczęściej mama, ostro, kablem, pasem, ścierą. Ojciec bił
rzadziej ale jak już sie dorwał to był koszmar. Najwięcej dostałam ja ale moje
rodzeństwo też obrywała. Siostra dostawała za to, ze płacze w nocy a miała
niewiele ponad rok, trząchał nią debil, szarpał, nie pozwała, żeby ktoś mu ja
zabrał. Pieprzony sadysta. Nawet nie macie pojęcia jak go nienawidzę. Nie
zmieniło sie. nic przez tyle lat. Nawet teraz, dokładnie dziś płakałam przez
niego. W domu jest chora atmosfera, nie daje mamie pieniędzy na życie, kupuje
tylko sobie dupek jedzenie, reszta dzieci go nie interesuje(tych młodszych).Na
każdym kroku przy nas pokazuje jaka mama jest okropna, jak nią gardzi, że zła z
niej gospodyni, zła matka, zły człowiek. Znęcanie psychiczne to jego hobby.
Ulżyłam sobie przy okazji tego wątku, bo naprawdę mam dziś przez niego doła.
Zastanawiam się, czy nie zrobić coś do jedzenia na święta, dodać jakaś trutkę i
mu podać, niech go szlag go trafi raz porządnie, a my będziemy mieć spokojne
święta.
Powinnam dziękować Bogu, bo ojciec chociaż nie pije i nie ma awantur ale ja nie
mogę wytrzymać i zatrzymać tej nienawiści do niego.Mam takie poczucie, ze gdy
będę coś mówić na niego, to on zacznie znów pić. To wszystko jest takie chore.....

nie, rodzice mieli inne metody wychowawcze

[ciri_77]

"lanie" - czyli kilka klapsów dostałam raz, gdy wybrałam sie na wycieczkę z
koleżanka równolatką (lat 5) na basen, na drugi koniec miasta i "wyszłam na pól
godziny a wróciłam wieczorem" - gdy wróciłyśmy po kilku godzinach szukało nas
mnóstwo ludzi, policja itp. Matka płakała i dala mi z tej bezsilności kilka
klapsów, a potem płakała i mnie przepraszała za to bicie.

[blanka_32]

Nie. Kilka razy dostałam klapsa, ale wtedy zawsze miałam do matki
kub ojca tekst - ,,Ciekawe, co na to by powiedział Korczak''. No i
matka i ojcieć w końcu całkowicie z tego (klapsów) zrezygnowali.

[karanissa]

No, niestety - bili. Ale czytajac powyzsze posty widze, ze nie
jestem sama ze zlymi wspomnieniami.

Matka - nieszczesliwa, despotyczna, nerwowa, sfrustrowana nieudanym
malzenstwiem z ojcem (czemu sie nie rozwiedli - doprawdy nie wiem).
Ojciec - slaby czlowieczek, bierny, o bardzo niskiej samoocenie.

To tak gwoli proby usprawiedliwienia takiego niesprawiedliwego
zachowania sie rodzicow wobec mnie.

Kary i bicie za tzw. "bycie niegrzeczna". Patrzac z perspektywy na
to wszystko, jako matka pieciolatka widze, ze bylam normalnym
dzieckiem, czasem nieposlusznym. Spokojnie bicia mozna bylo uniknac.
W mojej pamieci pozostaly dantejskie awantury, krzyki, bicie, ja
placzaca i czolgajaca sie do pokoju i matka-furiatka lub ojciec z
obledem w oczach lecacy za mna z pasem lub kapciem. Za
niesprzatniecie czegos, za tzw. pyskowanie... Konkretnego powodu nie
pamietam. Gdy juz bylam w szkole (czasy podstawowkowe, bo w liceum,
chwala Bogu, matka zbastowala) awantury i nierzadko bicie bylo za
ocene nizsza od 5-tki.

I nigdy, nigdy nikt mnie za to nie przeprosil. Ze nerwy poniosly, ze
niepotrzebne byly te krzyki - nic.

Matka stosowala tez "ciche dni". Kiedys, oczywiscie nie pomne
przyczyny (pewnie znowu jakies "pyskowanie") nie odzywala sie do
mnie przez pare dni (mialam z 11 lat).

No i jako matka 5-letniego synka mowie - NIE BIJE. To zadna metoda.
Nic nie da. Moge zrozumiec, ze czasem w tym zapetleniu i nerwach
reka sama sie podnosi do klapsa, ale STOP - nie tedy droga.

A juz zgroza napelnia mnie opowiadanie kolezanki (w moim wieku), ze
u nich w domu (dziecko lat ok. 4) jest - w razie nieposluszenstwa -
najpierw ostrzezenie: "oj, bo zaraz lanie dostaniesz", a w razie
ponownego przewinienia - zaprowadzenie delikwenta do lazienki i tam,
na spokojnie, odbycie kary w postaci kilku klapsow danych w tylek.
Koszmar. Zawsze bardzo nerwowo podchodze do takich opowiesci, bo
pamietam moj bol i poczucie niesprawiedliwosci.

Oczywiscie nie musze mowic, ze bardzo negatywnie wplynelo to na moje
stosunki z rodzicami w doroslym zyciu.

A dla bijacych - polecam wspaniala i przejmujaca ksiazke Jana
Guillou "Zlo". Mialam dreszcze przy jej czytaniu:

merlin.pl/Zlo_Jan-Guillou/browse/product/1,428852.html

<*>
Pozdrawiam
Karanissa

[mamabuly]

Ja też, niestety, byłam ofiarą bicia i to takiego jak popadło i czym
popadło.
Najbardziej pamiętam jedno z ostatnich. Miałam wtedy okres, ojciec
mnie zlał za pyskówkę i to tak, że dostałam mega krwotoku. Na
podłodzę była krew, moja krew. A ja głupia jeszcze próbowałam to
ukryć przed "katem". Widziałam jak to zauważył i jak się wystraszył.
Nigdy więcej nie podniósł na mnie ręki. Kilka lat później zmarł.
Nigdy nie miałam, odwagi, okazji mu tego wypomnieć, a skoda.

[2122joan]

nie ojciec nie bil bo wyjechal za granice jak mialam 6 lat.Moja mama
mnie bila,zreszta moje trzy siostry tez.Bila bez powodu pasem,bila
naszymi glowami o sciane.Raz polamala na mnie taboret.To nie bylo
tylko bicie tez psychicznie nas wykanczala.Nasmiewala sie z
nas,wyzywala od k...w,s...k.Mysle ze tak robila przez ojca bo on ja
bil,psychicznie moze cos nie tak ....niewiem.Dlatego tez wszystkie
szybko wyfrunelysmy z domu ja majac 16 lat ucieklam z
domu.Mieszkalam u mojej matki siostry za co do teraz matka nie moze
mi wybaczyc.Pozniej wyjechalam do Usa jestem tu juz 8 lat i tyle tez
nie widzialam mojej matki.I wcale za nia nie tesknie.Dzwonie tak raz
dwa razy w roku.Mam teraz swoja wlasna rodzine i nigdy przenigdy mam
nadzieje nie uderze swoich dzieci.Boje sie dac nawet malego klapsa
bo niewiem czy bede umiala sie zatrzymac,czy nie bede lala az mnie
sama rece beda bolec.Koszmarem bylo moje dziecinstwo,a raczej jego
brak z siostrami dopiero teraz dochodzimy do siebie.Ale cos takiego
zostaje na cale zycie. Napewno nigdy jej nie
wybacze .Przedewszystkim dlatego bo ona nie widzi swojej
winy. Moja matka teraz
ma nowa rodzine ma nowego faceta i syna ktorego nigdy nie bije wiem
o tym .Bo jej obecny na to by jej nie pozwolil.Ale mysle ze gdyby
nie on to mojemu bratu by sie dostalo nie raz.

[pati9.78]

Parę razy dostałam pasem od taty, ale ja do łatwych dzieci nie
należałam. Z rodzicami mam świetne relacje. Zresztą uważam,że więcej
złego jest w "bezstresowym" wychowaniu niż w owych klapsach czy
nawet pasie. Oczywiście nie mówię tu o katowaniu..

[morgen_stern]

Jak jeszcze raz usłyszę kolejne bzdury o "bezstresowym wychowaniu" od osoby,
która nie ma zielonego pojęcia, o czym pisze to sama się zabiorę za lanie

[2122joan]

morgen_stern napisała:

> Jak jeszcze raz usłyszę kolejne bzdury o "bezstresowym wychowaniu"
od osoby,
> która nie ma zielonego pojęcia, o czym pisze to sama się zabiorę
za lanie
>
czy to jest do mnie???Nie zabardzo rozumiem do kogo to piszesz????

[morgen_stern]

To się przyjrzyj i przeczytaj, co napisałam. I po kim jestem podpięta.
Dlaczego pomyślałaś, że to do ciebie, bo nie rozumiem, na Boga?

[2122joan]

No to sorki jakos przeoczylam ten inny post.Ale wiesz jak jest
roznych ludzi sie tu spotyka...

[morgen_stern]

Wiem, jestem jedną z nich, tych żmij

[2122joan]

Zmije sa fajne gorsze te slimaki z powolnym mysleniem.

[morgen_stern]

[pati9.78]

Tak się składa droga forumowiczko, że mam wykształcenie
pedagogiczne. Wiem, wiem, nie istnieje coś takiego jak "bezstresowe
wychowanie". Jeżeli mowa o bezstresowym to nie jest już wychowanie,
ale w powszechnej opinii tak się przyjęło nazywać pewien schemat
podejścia do dzieci, bardzo modnego jakiś czas temu i zresztą
obecnie też, a przynoszącego wielkie szkody dziecku (przede
wszystkim brak poczucia bezpieczeństwa) Tak się składa, że jestem po
kolegium nauczycielskim i przez trzy lata "przerobiłam" wszystkie
możliwe modele wychowania na zajęciach pod tytułem "podstawy
edukacji".Myślę, że na ten temat wiem więcej niż Ty. I w teorii i
tym bardziej w praktyce, gdyż posiadam dwoje dzieci w
przeciwieństwie do Ciebie, o ile dobrze kojarzę.

[2122joan]

Droga Pati wiem ze nie do mnie to pisalas ale i tak napisze pare
slow.Po pierwsze takie uwagi "ja mam dwoje ,ty jedno wiec nic nie
wiesz "sa troche przedszkolne ja mam trojke wiec co jestem tu
najmadrzejsza???Sluchaj niektorzy moga miec i 10 -ro dzieci i dalej
nic o ich wychowaniu nie wiedzac(nie pisze ze ty nic nie
wiesz).Wychowac dziecko bez bicia tez mozna i to na calkiem
przyzwoitych ludzi.Ja nie bije i bic nie bede za to inne kary maja
jak cos zle zrobia.Np.nie pozwalam tv ogladac ,czy schowam
zabawki,gry komputerowe i przedewszystkim zawsze tlumacze ze
tak "nie wolno".Jak narazie nie zachowuja sie jak rozpuszczone
bachory. A to ze skonczylas kolegium nauczycielskie robi z ciebie
nieomylna wszechwiedzaca najidealniejsza matke na calej
planecie.Jezu bez przesady nikt nie jest idealny i przestan udawac
ze jestes.

[pati9.78]

Oczywiście, że ukończenie takiej czy innej szkoły nie pomoże w
wychowaniu mądrego człowieka (no może troszeczkę). Ja nie jestem
nieomylna i idealna, złe wyciągnęłaś wnioski, droga 2122joan. Ja też
swoich dzieci nie biję, mimo iż mi zdarzyło się dostać parę razy (i
jak już pisałam nie mam o to żalu do rodziców i życzę wszystkim
takich relacji jakie z nimi mam).Uważam jednak, że ktoś kto nie ma
dzieci naprawdę mało wie na temat ich wychowania. To tak jakbym ja
miałą dyskutować z fizykiem jądrowym.

[morgen_stern]

Skoro jesteś taka mundra u dzieciata, to dlaczego operujesz schematami i
porównujesz niebicie dzieci do wychowania bezstresowego? Z twojej wypowiedzi
wynikało, że uważasz to za jedno i to samo, a skoro tak myślisz, to chyba nie
jesteś taka mundra, jak myślisz

[pati9.78]

Jeżeli Twoim zdaniem z mojej wypowiediz wynikało, że niebicie dzieci
i wychowanie bezstresowe to jest to samo, to gratulujęumiejętności
czytania ze zrozumieniem.A tak a propos to wybiorę sie na dysputy z
owym fizykiem jądrowym...Pa

[mathiola]

pamiętam dosłownie parę razy, kiedy to dostałam w dupsko. Nie tkwi
to we mnie jakoś szczególnie.

[asia_i_p]

Pamiętam dwa klapsy od taty - dla mnie wspomnienie obojętne, w
najgorszym razie przykre, dla taty, sądząc z częstotliwości, z jaką
to wspomina, traumatyczne.

[asia_i_p]

Aha, te dwa klapsy to była jedna "akcja". Jedyna z użyciem siły
fizycznej ze strony moich rodziców jaką pamiętam.

[thaures]

Mama nieraz sieknęła mnie ścierką- nie bolało, było ostrzeżeniem.Mając 18 lat
dostałam w twarz.Tata raz jedyny w życiu dał mi klapsa-do dzisiaj pamiętam za
co. I postąpiłabym tak samo w stosunku do moich dzieci, gdyby się tak zachowały.
Od prawie 15 lat jestem matką- starszy syn dostał ode mnie 2 razy lanie- gdy z
rozmysłem pokopał dziadka po chorych nogach i gdy mając 6 lat uciekł z
przedszkola. Wielokrotnie rozmawiałam z nim o tym- pamięta zajście, ale żalu nie
ma. Młodszego syna nie uderzyłam nigdy.

[doros1]

Przerażające są niektóre historie...
Tato nas klapsował, najczęściej za to ,że biłyśmy się z siostrą, dostawałyśmy
po tyle klapsów ile miałyśmy lat.Wyrok wykonywał bez zbędnych emocji. Młodsza
siostra płakała ,mnie to zawsze bawiło(byłam bardziej zahartowana ..(śmiech
przez łzy).Nie mam żalu do taty o to.
Hartowała mnie mama...najczęściej kapciem po plecach , za jakieś
bzdury.Wyładowywała na mnie swoje skumulowane negatywne emocje.Tym kapciem to
tylko mnie traktowała, młodszą siostrę oszczędziła.Często nazywała mnie "wrednym
bachorem ".Mam trochę żalu do niej o to.
Rozgrzeszam swoich rodziców. Oboje są DDA.I tak dobrze ,że udało im się stworzyć
taki dom jaki miałyśmy z siostrą.
Kiedyś mama zadała pytanie mojemu ok.3 letniemu dziecku, tak ni z gruszki ni z
pietruszki-"A mama i tata chociaż Ciebie nie biją?".Pękłam i wygarnęłam jej
swoje żale.Po moim monologu zamilkła. Uznałam to za przeprosiny(zazwyczaj mama
wdaje się w pyskówkę i lubi mieć ostatnie zdanie).
Mój mąż jest z bardzo podobnej rodziny.Nie krzyczy i nie bije dzieci. Ja jestem
cholerykiem i sporo wysiłku kosztuje mnie nie klapsowanie ich i ciągle jestem na
etapie wyeliminowania "darcia mordy".

[m0nalisa]

powiem tak. Nie bylismy bici . Moj brat w ogole. Ja dostalam raz- straszakiem-
nahają. Zwialam wbrew zakazowi mamy na dwor na 2 godziny. Znalazla mnie i
dostalam rzemieniem. Potem razem ze mna plakala. Wiecej na mnie reki nie podniosla.

Ale dostalam nie raz ani dwa od ojca kiedy stawalam w obronie mamy kiedy stary
narabany bil matke.
Trzezwy nigdy na mnie reki nie podniosł. Trzezwy byl wspanialym ojcem.
Zorganizowany opiekunczy kochajacy.
Tiaaaaaa
Po pijaku wychodzil mr. Hyde.
Kiedy wiec byla w domu jazda a ja juz troche podroslam zeby zabrac glos to ja
stawalam ze starym do walki, choc mama starala sie mnie chronic to nie moglam
sluchac co sie dzieje za sciana i przybiegalam i rzucalam sie na starego albo
zaslanialam mame
Wiec nieraz dostalam. Moja wychowawczyni wiedziala, pare razy nie bylam w
szkole, bosmy sie obie z mama z raz wylizywaly.
Koszmar skonczyl sie kiedy mialam 14 lat.
Ropzwiodla sie i zmienilismy miasto.
Mimo to nie mam z nia dobrych relacji, jest nadopiekuncza, nieznosnie
despotyczna od kiedy odzyskala kontrole nad swoim zyciem. Mamy czesto konflikty
bo sie wtrynia w moje zycie.
Ja tez za zdrowa emocjonalnie nie jestem.
Bywam impulsywna, kiedys bylo gorzej dostawalam furii teraz sie wyciszylal. Mimo
to czasem rykne na Mumina. Bardzo rzadko ale jednak.
Z drugiej strony mysle ze nie ma czegos takiego jak bezstresowe wychowanie. Nie
uznaje bicia.
Ale czasem w pampka mlodemu machne. Nie bije go - nie umialabym i nie chce.

[m0nalisa]

co do ojca- nie mam z nim kontaktu- chyba jest bezdomny bo ostatnie informacje
jakie mam (rodzina mieszkajaca w tym miescie miewala z nim kontakt) to ze jakies
3 lata temu wywalili go z domu brata alberta. Jesli zyje oczywiscie.
Jakie mam w stosunku do niego uczucia? nie wiem.
Mame szanuje, wkurza mnie ale szanuje i zawsze jej pomoge. Ojciec? nie nie
szanuje go ale mysle czasem o nim- gdzie jest, ze glupi, ze nie umial powalczyc
z alkoholizmem (wiele razy probowal, nie pil nawet po kilka lat- wtedy mialam z
nim kontakt) ze nie zna wnukow bo dziadkiem bylby swietnym. troche mi go
brakuje. Wybaczylam mu.

[blanka_32]

,,Ale matka moze wiedzieć, co wrodzone, cy wypracowane z mozołem - i
winna pamiętac, że wszystko, co osiągnięte tresurą, naciskiem,
przemocą, jest nietrwałe, niepewne, zawodne'' (fragment
książki ,,Jak kochać dziecko'', autor - janusz Korczak)
,,Bez szczęśliwego dzieciństwa, całe życie jest kalekie'' (Janusz
Korczak)
,,Kiedy jesteście zmęczeni i źli, wtedy, kiedy dzieci są nieznośne i
wyprowadzają was z rónowagi, wtedy, kiedy gniewacie się i
krzyczycie, wtedy, kiedy chcecie karać w uniesieniu - pamiętajcie o
zalęknionym, szybko bijącym sercu dziecka''
,,Dzieci nie będa dopiero, ale już są ludźmi, a nie lalkami. Można
przemówić do ich rozumu - odpowiedzą nasm; przemówmy do ich serca -
odczują nas''
Te cytaty powinny być obowiązkowe do nauczania, dla wszystkich
rodzców, którzy leją swe dzieci, czym popadnie.

[blanka_32]

P.S. wszystkie są autorstwa Korczaka

a pamiętacie ksiązki Ożogowskiej ?

[mamaemmy]

Zaczytywałam sie w nich we wczesniej podstawówce,pare lat temu do nich
wróciłam-i po prostu padłam...lanie dostawał tam każdy za dwóję i to tak,ze nie
mógł siedziec potem na tyłku.Rózne nazwy na "bicie" i to bicie to takie normalne
było wtedy..

[asia_i_p]

Zgadzam się z każdym z powyższych cytatów, głęboko szanuję Korczaka.
Ale Korczak twierdził też, że jak matka ma dziecku truć cały dzień,
to już lepiej niech da tego klapsa (czytałam u Korczaka, a nie
słyszałam o Korczaku). Tak, że całkowite odwrócenie się od przemocy
fizycznej w wychowaniu to jednak osiągnięcie naszych czasów. I może
rzeczywiście warto byłoby, żeby było częścią jakiegoś spójnego
programu wychowawczego, eliminującego agresję, bo jeśli poczuciem
winy albo prawem stłumi sie tylko klapsy, bez nauczenia rodziców
szacunku dla dziecka, to wynikająca z tego agresja werbalna może być
przerażająca.

[blanka_32]

W jak kochać dziecko, owszem, jest też fragment: ,,Jesteś porywczy -
mówię chłopcu - dobrze, bij, byle niebyt mocno, złość się, ale raz
na dzień tylko'. W tym jednym zdaniu straściłem całą metodę
wychowawczą, którą się posługuję'' (Janusz Korczak, jak kochać
dziecko)
Ale Korczak mówi tutaj o naprawde delikatnym klapsie, raczej takim
ostrzegającym, niż zadającym silny ból fizyczny.
Bo już widze mine Korczaka, gdyby widział, jak rodzice leją co
poniektóre dzieci
Myśle, ze Korczak mógłby żyć teraz. O wiele inaczej by sytuacja
dzieci wtedy wyglądała.

[morgen_stern]

Przeklejam z forum Toksyczni Rodzice, a test jest z książki S.Forward. Można się odpytać, jakby ktoś miał ochotę.

=========================================================

Dla uproszczenia pytania odnoszą się do rodziców w liczbie mnogiej. Twoja odpowiedź może jednak dotyczyć tylko jednego rodzica.

I Twój związek z rodzicami, kiedy byłeś dzieckiem:

1.Czy rodzice mówili ci, że jesteś niedobry lub bezwartościowy? Czy używali wobec ciebie wyzwisk? Czy ciągle cię krytykowali?
2.Czy rodzice używali siły fizycznej aby cię utrzymać w ryzach? Czy bili cię paskiem, szczotką lub innymi przedmiotami?
3.Czy twoi rodzice pili lub narkotyzowali się? Czy czułeś się zakłopotany, nieswój, przestraszony,dotknięty lub zawstydzony z tego powodu?
4.Czy twoi rodzice przeżywali ciężkie depresje lub zamykali się przed tobą z powodu własnych emocjonalnych problemów lub umysłowej czy fizycznej choroby?
5. Czy musiałeś opiekować się rodzicami z powodu ich problemów?
6. Czy rodzice zrobili coś co miało być utrzymane w tajemnicy? Czy byłeś w jakiś sposób seksualnie napastowany?
7. Czy zazwyczaj bałeś się swoich rodziców?
8. Czy bałeś się wyrazić swoją złość na rodziców?

II Twoje dorosłe życie:

1.Czy znajdujesz się obecnie w destrukcyjnym lub nieodpowiednim dla ciebie związku?
2.Czy wierzysz, że jeśli będziesz z kimś zbyt blisko, możesz zostać zraniony lub opuszczony?
3. Czy spodziewasz się od ludzi najgorszego? A od życia w ogóle?
4. Czy sprawia ci trudność uświadomienie sobie kim jesteś, co czujesz i co chcesz?
5. Czy obawiasz się, że gdyby ludzie znali twoje prawdziwe ja, nie lubiliby ciebie?
6.Czy kiedy odnosisz sukces, czujesz się zaniepokojony lub przerażony, że ktoś odkryje, iż jesteś oszustem?
7. Czy bez wyraźnej przyczyny złościsz się lub jesteś smutny?
8. Czy jesteś perfekcjonistą?
9. Czy trudno jest ci zrelaksować się lub zabawić?
10. Czy dostrzegasz, że mimo swoich najlepszych chęci, zachowujesz się tak jak twoi rodzice?

III Twój związek z rodzicami jako człowieka dorosłego:

1. Czy rodzice nadal traktują cię jak małe dziecko?
2. Czy dużo twoich życiowych decyzji zależy od akceptacji rodziców?
3. Czy doświadczasz intensywnych emocjonalnych lub fizycznych reakcji po spotkaniu lub przed planowanym spotkaniem z rodzicami?
4. Czy obawiasz się sprzeciwić rodzicom?
5. Czy rodzice manipulują tobą poprzez groźbę lub poczucie winy?
6. Czy rodzice manipulują tobą za pomocą pieniędzy?
7. Czy czujesz się odpowiedzialny za odczucia rodziców? Czy kiedy są nieszczęśliwi, czujesz,że to twój błąd? Czy do twoich zadań należy zmiana ich odczuć na lepsze?
8. Czy uważasz, że cokolwiek zrobisz, i tak nigdy nie będzie to wystarczająco dobre dla rodziców?
9. Czy masz nadzieję, że pewnego dnia, w jakiś sposób, twoi rodzice zmienią się na lepsze?

[asia_i_p]

Tylko jedno tak - jestem perfekcjonistką. To chyba za mało, żeby
uznać, że te dwa klapsy od taty zniszczyły mi psychikę. To już
prędzej jest spadek po mamie-perfekcjonistce (nie krytykowała mnie
ani nie zapędzała do perfekcjonizmu, widać wystarczyło popatrzeć).