czy depresja...

[nikusia1986]

poporodowa może się ujawnić z opóźnieniem???
moja córcia ma już skończone 4 m-ce a ja od jakiś 3 tyg jestem w stanie
całkowitego rozbicia
nie potrafię sobie z niczym poradzić, do tego płaczę, nie panuję nad sobą,
wybucham w najmniej odpowiednich momentach...
mam dość!!! nie daję rady...
a może to jest zupełnie coś innego????
najpierw dostaje szału, potem beczę a na koniec mam wszystko gdzieś
tak jest w tej chwili od 2h mała beczy.
na początku jakąś ją zabawiłam, potem dostałam wariacji, przebeczałam pół
godz, a teraz siedzę i nie rusza mnie to, że ona dalej płacze.
Zaraz znowu się rozbeczę..........
co ja mam robić???
proszę o pomoc

[aleksandra1977]

oczywiscie, ze tak. Depresja poporodowa pojawia sie nawet kilka
miesiecy po porodzie. Wczesniejszy spadek formy, nastroju, to tzw.
baby blues, zwany rowniez "depresja dnia trzeciego" (pojawia sie
najczesciej w 3. lub 4. dobie po porodzie). Baby blues z reguly mija
sam, w ciagu kilku dni lub tygodni.
Depresja poporodowa moze wystapic duzo pozniej po porodzie (nawet u
tych mam, ktore nie doswiadczyly baby blues'a).

[aleksandra1977]

objawy, które wskazują na depresję poporodową i powinny niepokoic to:
Nasilający się brak pewności siebie, unikanie kontaktów towarzyskich
i izolowanie się.
Uciekanie w rutynę, brak tolerancji na jakąkolwiek zmianę: np. w
rozkładzie dnia, kolejności wykonywanych czynności.
Nastrój przygnębienia, negatywne myśli, poczucie "bycia w dołku".
Złe samopoczucie fizyczne, bolesność ciała bez wyraźnej somatycznej
przyczyny.
Jak sobie z tym radzić?
Nie obwiniaj się. Macierzyństwa nie można nauczyć się w jeden dzień,
dlatego nie miej sobie za złe, jeśli nie udaje ci się sprawnie
przewinąć dziecka, masz kłopoty z karmieniem czy z innych powodów
nie czujesz się doskonałą matką.
Rozmawiaj o swoich uczuciach z innymi młodymi mamami.
Nie zamykaj się w czterech ścianach. Jak najczęściej odwiedzaj
miejsca, w których przebywanie sprawia ci przyjemność. Zaangażuj
męża w pomoc w obowiązkach domowych, przy dziecku, a ty w tym czasie
wybierz się na zakupy albo idź z koleżanką do kawiarni.
Nie odmawiaj sobie przyjemności. Nastrój na pewno poprawi ci dobra
książka albo dobry film – ale wybierz raczej komedię niż dramat
psychologiczny.
Śpij , kiedy tylko możesz. Bezsenność źle wpływa na samopoczucie, nic
więc dziwnego, że teraz, kiedy zarywasz noce, jesteś rozdrażniona.
Dlatego gdy maluch śpi w ciągu dnia, koniecznie się zdrzemnij .
Odwiedź miejsce pracy. Zwłaszcza gdy przed porodem dużo pracowałaś.
Dowiedz się, co słychać, przeczytaj maile. Pokaż koleżankom
maleństwo albo pochwal się zdjęciami.
Zdrowo się odżywiaj. Warzywa, owoce i ryby sprawiają, że będziesz
mniej podatna na stres. Pij również dużo niegazowanej wody –
odwodnienie powoduje zmęczenie i bóle głowy.
Po konsultacji z lekarzem zacznij ćwiczyć. Ruch pomaga poczuć się
lepiej (podnosi poziom endorfin), pozwala też wrócić do formy i
figury sprzed ciąży.

Przewrażliwienie na punkcie zdrowia i rozwoju dziecka,
wyolbrzymianie drobnych trudności związanych z karmieniem, snem czy
płaczem dziecka, szukanie pomocy specjalistów.
Niepokój i ciągłe pobudzenie zmuszające do działania i sprawdzania
tego, co dzieje się z dzieckiem - czy śpi, czy oddycha itp.
Lub też odwrotnie: obojętność wobec potrzeb dziecka, lęk przed nim,
rozdrażnienie, złość w kontakcie z nim, wyobrażanie sobie śmierci
dziecka.
Uczucie wyczerpania przy jednoczesnej niemożności wypoczynku,
kłopoty ze snem, wczesne budzenie się.

Oczywiście wsparcie ze strony bliskich osób jest ważne, ale czasami
nie wystarcza. Nie jest niczym złym ani wstydliwym zwrócić się o
pomoc do swojego lekarza, który być może skieruje cię do
specjalisty - psychologa lub psychiatry.
Leczenie polega na rozmowach, psychoterapii, a czasami na podawaniu
leków przeciwdepresyjnych. Leki te nie uzależniają, działają
delikatnie i choć przechodzą częściowo do pokarmu, nie wyrządzają
dziecku szkody. Leczenie farmakologiczne trwa długo, leki trzeba
przyjmować nawet jeszcze przez pół roku po ustąpieniu objawów
depresji, by zapobiec jej nawrotom.

Też to przeszłam.

[easyenglishpz]

wiesz, osobiscie nie doswiadczylam doprechy poporodowej, jednak
mysle, ze najistotniejsze jest, aby byl obok Ciebie ktos w domu, kto
pomoze Tobie zajac sie mala ( jak mniemam, maz pracuje)moze
poprosisz tesciowa, rodzicow, znajoma, aby dwa razy w tygodniu
zajrzaly do Ciebie ( czy wrecz przyjechaly)i pomogly w wychowaniu
malej. Sama nie dasz rady tego ogarnac..

[mika_p]

A masz czas dla siebie? Wysypiasz się? Może zwyczajnie ejsteś przemęczona i jak
odpoczniesz, to ci sie poprawi.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=31156185&a=31156343

[naughty-angel]

Odpocznij, kochana... Dobrze by było, gdyby ktoś Cię czasem wyręczył
przy dzidziusiu, bo jesteś przemęczona. A gdy Ty będziesz płakać,
córcia też- dzieci w jakiś tajemniczy sposób wyczuwają emocje mamy.

[nikusia1986]

dziękuję za odzew.
może rzeczywiście jestem przemęczona...
sama do 15 póki mąż nie wróci, wszystko na mojej głowie, nie wyrabiam się
praktycznie z niczym.
a co do opieki nad małą to pomagają, ale to jest tylko chwila a ja znowu zostaje
sama...
macie rację, muszę pomyśleć troszkę o sobie.
dom i rodzina są ważne, ale jeśli czegoś nie zmienię w stosunku co do siebie to
chyba nie wytrzymam.
dziękuję bardzo.

[elske]

Jesli to depresja ,to radze odwiedzic psychologa.Depresja sama z siebie nie
przejdzie,za to moze sie nasilic.

[puellapulchra]

> Jesli to depresja ,to radze odwiedzic psychologa.Depresja sama z
siebie nie
> przejdzie,za to moze sie nasilic.

i doprowadzić do największego głupstwa, jakie może zrobić matka -
nie chcemy opłakiwać Cię na forach - MARSZ DO SPECJALISTY!

[hanka13]

Mieszkamy w miescie gdzie zero rodziny, kiedy urodzilam starszego
synka, znajomi nie mieli czasu bo albo tez male dzieci albo
zapracowani.... maz wracal z pracy ok. 18. - 18.30; synek
nienawidzil spacerow... po 3-4 miesiacach zaczelam miec wszystkiego
dosc, na nic nie mialam ochoty, nic mnie nie cieszylo, latwo sie
denerwowalam.... Idz do lekarza, nie rob bledu ktory ja popelnilam -
"przeczekalam"... w efekcie mecyzlam siebie i meza (mam nadzieje,
ze najmniej dziecko) do momentu "wyjscia do ludzi", tj. powrotu do
pracy...Teraz, przy drugim dziecku, jestem juz madrzejsza i od
poczatku zapobiegam pojawieniu sie podobnej sytuacji.
hanka

[awtorek]

Ja też byłam załamana ale to trwało tak do 3-4 miesiąca. W najgorszych momentach
płakałam nawet jak córka uśmiechała się do mnie! Dzwoniłam do męża i mówiłam, że
to koniec, ja już po prostu dalej nie mogę. U córki były problemy z: alergią,
brzuszkiem, jedzeniem a przede wszystkim spaniem. Wszystkie podstawowe czynności
życiowe (jedzenie, wizyty w WC, prysznic) wykonywałam w pośpiechu i z duszą na
ramieniu, że córka zaraz zacznie płakać.

Pomogła mi na pewno pomoc rodziny (zostawali z córką i mogłam wyjść nawet na 1-2
godziny ale SAMA bez córki, co było zbawienne), dowiedziałam się wszystkiego na
temat skutecznych sposobów uspokajanie niemowląt, mówiłam o swoich problemach
wszystkim otwarcie - mamie, przyjaciółce, pisałam na forum, no i im dalej tym
córka coraz bardziej zmieniała się na plus, była coraz spokojniejsza, pogodna,
kontaktowa.

Być może pomogą u Ciebie niewielkie zmiany - chwila dla siebie, wizyta u
fryzjera, odwiedziny przyjaciółki, cokolwiek. Ale jeśli stwierdzisz, że czujesz
się coraz gorzej to proszę Cię, nie wahaj się pójść do specjalisty. To bardzo
ważne. Wklejam link, który jest naprawdę dramatyczny i szokujący, ale
zdecydowałam się go załączyć ku przestrodze. Musisz myśleć o sobie i w razie
potrzeby głośno prosić o pomoc.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=36868&w=83613773

[zuza21.10]

ale ten link nie dziala........

[epreis]

ostatnio czytałam wątek dziewczyny, matki 8miesięczniaka..
popełniła 25 sierpnia samobóstwo bi nikt wcześniej nie zaobserwował, ze ma depresję..a ona nie chciała przyjąć tego do wiadomości..

jesteś zmęczona- no teoretycznie masz prawo..ale brak sił to jeden z objawów depresji, częsty płacz też???
chorowałam na to..
męczyłam się 18 miesięcy...myśląc, ze powodem tego jak się czuję są inne problemy..
oprzytomniałam gdy nie mogłam znieśc dotyku swojego dziecka..gdy tak na niego krzyczałam, że przestał do mnie przychodzić, że gdy na mnie patrzył to w jego oczach był strach...
wystarczyła sama rozmowa z lekarzem..kim kto ma wiedzę i obiektywizm..
dostałam jakieś leki, które brałam miesiąc..i znów poczułam, że jestem szczęśliwą matką...

nawet jeśli to nie jest depresja..to idź do specjalisty- nie ma się czego wstydzić!!!

[nikusia1986]

w moim przypadku jest tak jak w Twoim...
tego się obawiałam
muszę pójść, bo nie potrafię już wytrzymać.
wpadam ze skrajności w skrajność, co utrudnia normalne funkcjonowanie.
od dziś miałam wrócić do pracy, ale wzięłam jeszcze urlop by się uporać z samą sobą.

[renatz]

a to ku przestrodze, ze nie wolno takich stanów lekcewazyc
nasza-klasa.pl/profile/13838285/gallery/20

[m_laczynska]

Wszystkie rady o tym, żeby znaleźć sobie czas tylko dla siebie, przyjemności
itp. są jak najbardziej wskazane. Dodam tylko, że czasem w depresji nie dajemy
rady się na to zdobyć. Po prostu nie idzie się niczym cieszyć. W takiej sytuacji
warto zasięgnąć konsultacji u specjalisty - psychiatry, psychologa. To nic
wstydliwego - depresja to choroba - taka sama jak grypa. A jak człowiek chory,
to warto się leczyć. Tym bardziej warto, że robisz to też dla dziecka, któremu
potrzebna jest zadowolona mama.

[memphis90]

>w moim przypadku jest tak jak w Twoim...
>tego się obawiałam

No to teraz trzeba przestać się obawiać i podjąć działania. Nikogo nie dziwi, że
po porodzie można mieć ropień w piersi, że może boleć rana po nacięciu czy po
cc, że można złapać katar czy zapalenie płuc. Tak samo czasem może zachorować
dusza i nie ma co jej zostawiać samej sobie, tylko pomóc, leczyć. Nie jesteś
winna temu, że możesz mieć depresję, tak jak nie jesteś winna temu, że dostajesz
wysypki po nowym balsamie czy anginy. To też część Twojego ciała, poddana teraz
szczególnie dużym obciążeniom- bądź więc dla niej tak samo dobra, jak dla skóry,
w którą wklepujesz kremy jak jest zbyt sucha. Skoro psychika nie radzi sobie- to
pomóż jej uporać się z problemami, odwiedź lekarza, choćby rodzinnego- może
dobrze byłoby wspomóc się jakimiś lekami, zanim sama nie zyskasz siły do
zmierzenia się z uciążliwościami dnia codziennego?

nikusia..

[epreis]

powodzenia!!! ja teraz mam dwójkę i na szczęście jest inaczej, ale cała otoczka mojego "drugiego macierzyństwa" była inna..

trzymam kciuki by ci się udało..
to coś pięknego znów poczuć miłość gdy masz blisko dziecko!!

[nikusia1986]

dziękuję za Wasze wsparcie
byłam wczoraj u siostry, trochę z nią pogadałam i jest ciut lepiej, ale muszę
pójść do mojej lekarki rodzinnej i się dowiedzieć co i jak
jeszcze raz wielkie dzięki.

[jluczko01]

U mnie było podobnie. około 4 miesiąca po porodzie siedziałam z małą
przy piersi i ryk. Ciągle sama w domu, mąż w pracy do 18-tej, tylko
dziecko, dziecko, dziecko. Nic nie przynosiło mi radości, dziecko
kochane, w miare grzeczne, ale co z tego. Wtedy pomogła mi
tygodniowa wizyta mojej mamy (mam z nią bardzo dobry kontakt).
Pobyłam z nią, mogłam gdzieś się wybrać bez dziecka, trochę
odetchnęłam. Moja znajoma pocieszyła mnie, że ona (mama trójki
dzieci) miała bardzo podobne objawy nawet przy 3 dziecku - wszystko
mija około 6 miesiąca. Rzeczywiście jak mała skończyła pół roku ze
mną jest dużo lepiej. Też zdarzają się kryzysy ale to raczej
normalne. Zapisałam się na aerobik, babcia przyjeżdza czasami na
weekend więc z mężem możemy gdzieś wyskoczyć we dwójkę. Zobaczysz
będzie ok. A złe dni zawsze będą, ale pamietaj nie ma mam
doskonałych tylko kochające.

[triskele]

a może masz problemy z tarczycą?? zrób badanie hormonów. znajoma miała podobnie,
dostała leki i było lepiej. pozdrowienia.

[edit38]

Idź do psychologa niech Ci pomoże, sama raczej sobie nie poradzisz. Ja miałam
depresję prawie od samego porodu i gdyby nie pomoc lekarska i leki uspokajające
to nie dałabym rady, zrobiłabym krzywda sobie lub co gorsza dziecku. Leki
przyjmowałam przez ponad m-c i czułam sie po nich dobrze, niestety gdy je
odstawiłam znosu poczułam się gorzej ale że co dzień wychodziłam z maleńką na
spacery to doszłam jakoś do siebie. Taraz Zuza ma 15 m-cy i czasami stany
depresyjne chyba do mnie wracają gdy jestem przemęczona ale już potrafię sobie z
tym radzić, chociaż obrywa sie przy tym trochę mężowi. Czasami zastanawiam się
czy nie powinnam jeszcze raz udać sie do specjalisty aby uporać się z tym na dobre.