Do mam grubych dzieci

[gosia.w40]

Mam cztery córki, dwie starsze są niestety puszyste, staram się, aby
odżywiały się prawidłowo i sporo ruszały, nie zawsze mi to wychodzi.
W moim otoczeniu są osoby nierozumiejące problemu (babcia, ciocie)
które uszczęśliwiają dzieci słodyczami, są też takie, które
wypominaja mi, że dzieci utuczyłam (szkieletowate panie doktor).
Czasem mam świadomośc, że cała Polska tuczy dzieci, szczególnie było
to widać w szpitalu, gdzie rodzice niemal na siłę karmili dzieci, a
pielęgniarka straszyła, że będą strzykawką wlewać jedzenie, byłam
chyba jedyną matką, która nie namawiała dziecka do jedzenia (nigdy
tego nie robię, a co dopiero w szpitalu), herbatki szpitalne były
tak słodkie, że nie dało się ich przełknąć, nic więc dziwnego, że
córka po dwóch tygodniach wróciła pół kilo grubsza.
Wkurza mnie, że w sklepach nie ma ładnych ubrań na tęższe dzieci,
nawet do spodni dresowych są wszywane gumki, nie mówiąc o ładnych
sukienkach, które są szyte tylko dla szczupłych.
Jak sobie radzicie z tym problemem, staracie sie odchudzić, czy
macie nadzieje, że same z czasem wyrosną?

[mathiola]

GDYBYM miała, starałabym odchudzić.
Starszy syn coś nam ostatnio przybrał na wadze, nie że gruby, ale
grubszy niż zwykle. Wiem, że trzeba mu ukrócić słodycze, do których
ma słabość i właśnie to czynię. Moja mama ma takie same
spostrzeżenia, więc nie ma problemu. Do przedszkola owoc, a nie
wymarzony pączek i ustalone: coś słodkiego góra raz dziennie (soczek
liczy się jako słodycz).
Nie lubię grubych dzieci. I nie lubię rodziców grubych dzieci,
którzy nic z tym nie robią i czekają aż wyrosną.
Miałam przyjemność niedawno oglądać dziewczynkę w wieku lat ok. 2.
Bardzo ładna, czarna, z lokami, rumiana.... ale GRUBA. Nie pulchna
tylko gruba. Ekspedientka w sklepie rzuciła do mamy bez oporów: "ale
tłusta!" Mamusia powiedziała: no tak, niestety... ale mam nadzieję,
że wyrośnie, bo inaczej, to wie pani, będziemy jeździć na wczasy
odchudzające...
Dziewczynka miała w ręku duży napój, jakiegoś Kubusia Play czy coś.
A wychodząc ze sklepu, zaszła z mamą (patrzyłam za nimi z czystej
ciekawości)... na lody.
Bez komentarza.

[e.logan]

mathiola napisała:

> Nie lubię grubych dzieci. I nie lubię rodziców grubych dzieci,
> którzy nic z tym nie robią i czekają aż wyrosną.

Powiedz mi poczułas sie lepiej? Co dało Ci uzewnetrznienie Tweojego
wstretu do dzieci otyłych?A jak to pomogło autorce watku?

Ona szuka porady a nie epopeji o obrzydzeniu wzgledem dzieci otylych.


Droga autorko.
Problem z otyłoscia nie jest mi obcy bo pomimo ze ja i moja siostra
mamy tych samych rodzicow o ona ma wiecej genow matki ja ojca.

Ona nigdy nie miala klopotow z nadwaga ja zawsze musialam uwazac co
i ile jem.

Ten problem dotknal tez mojego syna. 1 sposrod trojki dzieci. Nie
wiem dlaczego bo jemy to samo ale to u niego spalenie tego co je
musi byc intensywniejsze. Staram sie go kontrolowac. Zadnych
slodzonych napoji w domu. Soczek jedynie do szkoly i to maly
kartonik. WArzywa i jeszcze raz warzywa a na dodatek sport.Chodzimy
we dwoje na basen czy na rowery.I własnie taki przyklad ruszania sie
i inspirowanie go jest dobre. W niedziele po obiedzie nie blogie
leniuchowanie tylko wlasnie spacer, rower czy wyjazd do lasu.
Syn tez nie jada po 18 chyba ze jest to jablko. Tylko sie nie
zniechecaj i nie popadaj w skrajnosc bo to tez nie jest dobre dla
dziecka.

Pozdrawiam.

[magda762]

Nie ma się co oburzać, Mathiola napisała tylko to, co myśli większa
część społeczeństwa. Tak już jest i nic na to nie poradzisz:
generalnie grube dzieci są nie lubiane (albo może inaczej - muszą
zrobić troszkę więcej, aby zostać zaakceptowane). To samo w
przypadku ludzi dorosłych. Nie żeby mi się to podobało, bo ja sama
raczej w tych "pulchnych"

[e.logan]

Mathiola napisała tylko to, co myśli większa
> część społeczeństwa.

Sorry ale to uogolnienie nie poparte ZADNYMI badaniami.I co autorke
obchodzi co mysli M .Ona zadala konstruktywne pytanie i chciala
odpowiedzi . A nie odczuc estetycznych forumowiczki.

Ona robi cos by zmienic figury corek .Swiadczy o tym chodzby ten
post.


generalnie grube dzieci są nie lubiane (albo może inaczej - muszą
> zrobić troszkę więcej, aby zostać zaakceptowane).

Widzisz tu sie nie zgodze. Moj syn jest przewdoniczacfym klasy i
przywodca stada.Gdzie kolwiek idziemy(czy to na plac zabaw czy do
znajomych ) jest lubiany i zapraszany do zabaw. Moj syn nigdy nie
bedzie drobny koscisty ale nie zauwazylam nigdy by mial klopoty z
nawiazywaniem znajomosci. W ub roku odwiedzilismy przedszkole do
ktorego chodzil.Wrzask jak go zobaczyli ewidetnie swiadczyl ze go
tam lubili. nie dlatego ze korpulentny a dlatego jaki jest.

do e.logan - pytanie

[mijaczek]

e.logan napisała:

> Ona robi cos by zmienic figury corek .Swiadczy o tym chodzby ten
> post.
>


A gdzie ty to wyczytalas, ze ona cos probuje zmienic w swoich
dzieciach? bo ja przeczytalam jej pierwszy post 3 razy i nie
znalazlam dowodow na to, ze ona probuje dzieciom uswiadomic, ze
otylosc to choroba...

jedyne, co widze w pierwszym poscie to proba zwalenia winy za
otylosc dzieci na szpital, a drugie to narzekanie, ze nie ma ladnych
ubran dla grubaskow...

rada dla autorki watku - krzywdzisz swoje dzieci, zaniedbujesz ich
zdrowie, otylosc to nie tylko estetyka - pomysl o wszystkich
chorobach, na ktore narazasz swoje dzieci...
>

[kropkacom]

> Nie ma się co oburzać, Mathiola napisała tylko to, co myśli większa
> część społeczeństwa.

To bardzo na wyrost stwierdzenie. Chyba że jesteś ta większością? )

Mnie przybija jak czytam że odmienność (jakakolwiek) prawie zawsze skazana jest
na społeczne odrzucenie i niewybredne komentarze. Rozumiem że grube kojarzy się
wielu z obżerającym się na potęgę dzieckiem i mamusią która karmi na siłę i
koniecznie tłusto? Dla mnie to nadużycie.

[titta]

Nawet gdyby wiekszasc spoleczestwa tak myslala, to nie jest to
wytlumaczenie. Glupote i brak tolerancji nalezy pietnowac!
Nielubic mozna kogos, bo jest wredny (glupota rzecz wrodzona, ale
wredote mozna zwalaczac), a nie dlatego, ze jest gruby.
Estetyka rzecz wzgledna.
Poza tym co oznacza grube dziecko? Jedno rzeczywiscie bedzie
utuczone przez nadopiekunczych lub niestawiajacych granic rodzicow,
drugie bedzie mialo takie geny lub bedzie po prostu chore. I taka
madrala wrzuci wszystko do jednego worka?
Poza tym czesto zdarza sie, ze dzieci (choc uwaga: dotyczy to
wylacznie okresu dojrzewania!) maja tluszzcyk ze wzgledu na burze
chormonalna. Czesto wyrastaja z nich szkieletory.

[babcia47]

WArzywa i jeszcze raz warzywa
mnie sprowadził na ziemię lekarz, który "ustawiał" mi dietę przy
pewnym schorzeniu..niestety od warzyw gotowanych się tyje i to
bardzo..to głównie węglowodany i cukry!!

[kaska9943]

do Mathiola a ja Ciebie nie lubie nawet jesli jestes sliczna
szczupla dziewczyna.a pewnie nie jestes....

[dorciare]

"Nie lubię grubych dzieci. I nie lubię rodziców grubych dzieci"

To teraz juz wiem dlaczego grube dzieci sa w szkolach wysmiewane
przez inne dzieci. Skoro ich rodzice maja takie podejscie...Załosne.:
(

a widzisz i tu się mylisz

[mathiola]

Mój syn ma w zerówce najlepszego przyjaciela. Ten przyjaciel jest
GRUBY. Napisałam specjalnie dużymi literami, bo on jest naprawdę
potężny jak na swój wiek.
Pewnego dnia moje dziecko przyszło z przedszkola ze smutną miną,
mówiąc, że dzieci wyśmiewały się z Jasia (imię zmienione) mówiąc, że
jest gruby.
Uczę swoje dziecko od zawsze tolerancji, tolerancji i jeszcze raz
tolerancji. Wytłumaczyłam mu, że dzieci w jego grupie robią źle,
ranią kolegę, oceniając go po wyglądzie. Wytłumaczyłam (po raz setny
zresztą) że nie ocenia się ludzi po tym jak wyglądają, tylko po tym
jak się zachowują.

Powiedziałam, że nie lubię grubych dzieci - przesadziłam, przyznaję.
Nie lubię rodziców grubych dzieci, bo same dzieci nie są winne. Bo
to rodzice czynią im krzywdę. Bo nie dbają o ich zdrowie. Pozwalają,
żeby młode organizmy ich dzieci obrastały tłuszczem. Jest to
niezdrowe i nieestetyczne. Powoduje wiele problemów zarówno
zdrowotnych jak i społecznych.

Sama w sobie jestem czlowiekiem niezmiernie tolerancyjnym, ale
akurat otyłości dziecięcej nie umiem ominąć bez słowa. Bo to
krzywda, którą rodzice robią swoim dzieciom.
I nie mówię o dzieciach chorych - zaznaczam - bo wiem, że za chwilę
zacznie się krucjata

[minerallna]

Ile lat mają te starsze córki? Bo dziś mogą być puszyste,jutro wręcz chude.
Ostatnio spotkałam pewne znajome mi kiedyś dziewczę, które pamiętałam jako pulchną dziewczynę lat 14. I byłam w szoku. Nigdy sama bym jej nie poznała. Szczupła,wręcz bardzo,bardzo.
A co do ciuchów dla dzieci,to ja akurat mam jazdę w drugą stronę. Wszystko z tyłka spada i wisi A ciuchy z gumkami nie są normą,niestety.
Uważam,że łatwiej ubrać dziecko lekko puszyste,niż takiego prawie szkieleta. Akurat moda dzieciąca chyba podąża za puszystością. Sama to w sklepach widzę,a i ciuszki są fajne.

[gosia.w40]

Jedna 10, druga 8, Z tą młodsza sa większe problemy, ale jest na
lekach, które swoje robią, a poza tym lubi zjeść, gdy się urodziła
miała większy obwód brzucha niż głowy, a ważyła prawie 4 i pół kg.
Staram sie, aby głównym napojem była w domu woda, a przekąską owoc,
ale nie zabraniam też słodyczy

[gku25]

I ty się dziwisz? Owoce zamień na warzywa i wydzielaj słodycze.

[bea.bea]

może warto poprosić pomoc endkrynologa, albo dietetyka?

lubi zjeść

[zonka77]

Myślę że jednak niewiele robisz. Moja też lubi zjeść. A najchętniej słodycze.
Ale jest szczupła - myślę że tylko dlatego że bardzo pilnuję co i ile i kiedy
zjada - córka to caly tatuś i ma skłonności do tycia po jego rodzinie. Słodycze
je TYLKO w weekend i to w ograniczoej ilości. Pije głównie wodę i soki
niesłodzone. Staram się żeby miała ograniczone pieczywo białe (jest nauczona od
malego jeść pieczywo chrupkie)
Czasem ludzie się dziwią czemu ja tak pilnuję jej żywienia i co ze mnie za matka
że odmawiam np słodyczy stanowczo. A ja znam swoje dziecko które chociaż nie
grube ale też nie chude - jest w sam raz. Wystarczy jednak kilka dni na kuchni
babci żeby natychmiast przytyła. Jeśli ja jej nie przypilnuję z wagą i nie
nauczę teraz jak jeść to po prostu zrobię jej krzywdę.

[hratli]

proponuje wizyte u lekarza, ktory zajmuje sie otyloscia dla dzieci.
moga tu w gre wchodzic sprawy hormonalne, zwiazane z przemiana
materii. moze nie do konca odpowiednia dieta. nie wiem, ale lekarz
powinien spojrzec fachowym okiem (mam kolezanke, ktora zaczela
batalie z otyloscia dziecka wlasnie od takiej wizyty).

otylosc u dzieci to jest duzy problem. nie chodzi tutaj o same
wzgledy estetyczne, ale zdrowotne. organy wewnetrzne, ktore dopiero
sie rozwijaja sa powleczone tluszczem. babcie i ciocie problemu nie
przyswoja, bo dziecko ladne i "zdrowe" to podstawa.
problem bedzie tym wiekszy, im starsze bedzie dziecko. tym bardziej,
ze sa to dziewczyny.

[azile.oli]

Miałam podobny problem.Moje dzieci,obecnie 13 i 14 letnie w wieku
lat 10 były grube.Nie otyłe,ale grube.Nie przekarmiałam ich,jadły
wręcz mniej od innych dzieci,ale mają słabą przemianę materii.Nie
jadły chipsów,nie piły napojów gazowanych,ja nie używałam tłuszczu
do smażenia,a one były grube.Dodam,że mąż też jako dziecko był
gruby,potem też miał nadwagę,teraz waży swoje,ale wygląda dobrze.Ja
też mam taką przemianę materii,że zjem trochę, przytyję
kilogram.Więc gdy już miałam problem z kupowaniem ciuchów i córka
miała wszystkie chłopięce,bo te dziewczęce na niąś nie
pasowały,postanowiłam coś z tym zrobić.Zapisałam ich oboje do sekcji
sportowych,treningi intensywne,3 razy w tygodniu po dwie
godziny.Obecnie córka ma 14 lat i jest po prostu laską,wysoką,
zgrabną, z mięśniami zamiast sadełka.Może chodzić w dopasowanych
ciuchach.Synowi trochę sadełka pozostało,ale on teraz rośnie dość
intensywnie,oprócz treningów ćwiczy na siłowni w domu(córka też) i
choć nie jest szczupły,to nie można go też nazwać grubym,po prostu
kawał chłopa.Dalej gotuję zdrowo,ale słodycze też jedząż,tyle, że
nie w nadmiarze,sami sobie ograniczają.Są do tego
przyzwyczajeni,zwłaszcza córka,bo sport jaki trenowała wymagał
limitów wagi i często musiała zrzucić parę kilogramów.Obecnie robi
co innego,ale też się rusza.I z najgorszej ofermy na wf teraz jest
najlepsza,często reprezentuje szkołę na zawodach.Waży sporo,75
kg,ale przy wzroście 180cm.Ale nikt nie wierzy,że tyle waży,dają jej
góra 60.Dlatego myślę,że Twoim córkom sport też by pomógł,ale musi
być uprawiany systematycznie i pod okiem trenera,bo same w tym wieku
nie są w stanie zmobilizować się do systematycznych ćwiczeń.Niech
sobie wybiorą to,co lubią,mogą chodzić razem,będą się nawzajem
motywować.Wybierzcie wspólnie coś,co będzie im się podobało i niech
trenują,mogą rekreacyjnie,byle systematycznie,choć dzieci bardziej
motywuje sport wyczynowy,bo startując w zawodach bardziej
przykładają się do treningów.W ostateczności SKS w szkole. Nie
czekaj,że wyrosną,bo mogą nie wyrosnąć,a nawet problem może się
pogłębić,poza tym problem ubrania też jest ważny.10-latkę jeszcze
ubierzesz w spodnie z gumką,ale 14-latki już nie.I nie słuchaj
opinii,że dzieci utuczyłaś,u nas w rodzinie wolny metabolizm jest
regułą i naprawdę trzeba się bardzo postarać,aby nie utyć.Jak się
zaczną ruszać to będą mogły zjeść wszystko,nawet słodycze,byle w
rozsądnej ilości.Unikaj w diecie klusek,naleśników itd.Skup się na
produktach wartościowych,spośród nich wybierz rzeczy,które dzieci
lubią.Nie słuchaj uwag,że dzieci grube.Ludzie są różni,mnie
anorektyczne dzieci też nie zachwycają,ale nigdy bym przy matce,ani
tym bardziej przy dziecku nie wyraziła swojej opinii.Twoje córki sąś
teraz w wieku,w którym łatwo zgubią zbędne kilogramy, bo jeszcze
urosną,a jeśli będą ćwiczyć zmieni im się sylwetka.Taka jest moja
rada,bo u mnie się sprawdziła.Samą dietą niewiele bym zdziałała,bo
dzieci mam wybredne.

[19_sierpniowa]

Piekny post, azile.oli,

No, warto moze zaczac rodzinnie chodzic na basen, grac w tenisa – te
dwa sporty pierwsze przyszly mi do glowy, dla dziewczynek.
Moja siostra ciotyeczna tez jako dziecko byla – nie otyla, ale przy
kosci- grube kosci ma
W wieku nastoletnim urosla I teraz, mimo ze sie odchudza nieco,
zwraca uwage co je, musi uwazac, to jak dla mnie jest zgrabna I
kobieca!
Wlasnie grala w tenisa..w sszkole podstawowej miala basen..

Teraz mozesz nauczyc ich dobrych nawykow (sport, oganiczanie
slodyczy) , ale na pewno wyrosna I wypieknieja (maja wieksze szanse
schudnac niz ja przytyc np I sie zaokraglic

[olamad]

Ja byłam grubym dzieckiem znaczy z tzw. skłonnością do tycia,
któremu nikt specjalnie słodyczy nie zabraniał.
Wiem jak to jest, gdy dzieci się w szkole śmieją, a na w-fie nie
jest się w stanie przeskoczyć przez konia.
Gdy urodziła się starsza, stwierdziłam, ze zrobię wszystko, by ona
takich problemów nie miała.. I chyba mi się udało, bo na razie jest
szczupła - nie chyda ale szczupła - bez problemu kupuję jej ubrania
we wszystkich sieciówkach.
Od zawsze pilnowałam, by nie jadła za dużo słodyczy i dużo
przebywała na dworze. Gdy widzę, że tyje, słodycze ograniczam,
zamieniam na owoce.
Zastanawiam się tylko, jak to będzie gdy zacznie dojrzewać - córka
jest raczej grubokościcstej budowy, i tendencję do tycia ma.. Tak
jak małemu dziecku można pewne rzeczy narzucić, to nastolatce już
nie bardzo..

[alicja.sunshine]

Ja jako małe dziecko byłam chudziutka- tata i brat wołali na mnie ''cienki
bolek'' i mogli mnie dłońmi objąć w pasie, gdy zaczęłam dojrzewać zaczęłam tyć,
mam grube kości-chociaż nie wiem czy to wymówka czy co, tendencje też mam bo
jestem strasznie podobna do babci a babcia była pulchna.Teraz jestem w 39tc i
przytyłam w całej ciąży 17kg wiem że to dużo ale wszystko jest na brzuchu i
biodrach.Mam ambitny plan aby po urodzeniu doprowadzić się do takiego stanu żeby
ubrania na mnie ładnie leżały i żebym wychodząc gdzieś nie musiała wciągać brzucha

[sanna.i]

Gosiu. Ja też miałam (mam) problem z dość pulchnym dzieckiem, mimo, że sama
jestem chuda jak nie wiem. Moje dziecko jest raczej podobne do mojej
ex-teściowej, ona jest gruba i cała jej rodzina też.Dlatego BARDZO uważam. Mój
syn jest jeszcze mały (2,1 l.), ale już teraz dbam o to, żeby się ruszał
(wychodzę z nim grać w piłkę , zapisałam go na zajęcia ogólnorozwojowe,gdzie
jest sporo gimnastyki), nie daję mu słodyczy, czipsów, chrupek. Przekąski to
płatki kukurydziane,które na szczęście uwielbia. Na razie efekt jest, syn jest
dzieckiem dużym, ale nie otyłym, przestaje być taką bambaryłą. Problemem są też
moi teściowie,kiedy syn jedzie z tatą do dziadków wciskają w niego
ciastka,parówki itp. Teściowa wychodzi z założenia,że chude dzieci nie są fajne
a grube i owszem.O tym,że z grubych dzieci wyrastają grubasy takie jak ona,które
potem przez całe życie mają kompleksy - zapomniała.Teraz jest trochę
lepiej,dogadałam się z ojcem dziecka,że mały jeździ tam tylko raz na dwa
tygodnie,poza tym ojciec obiecał kontrolować sprawę (w co szczerze wątpię, bo
nigdy nie potrafił sprzeciwić się mamie,ale zobaczymy...). Myślę,że musisz być
konsekwentna, nieprzejednana wręcz w sprawie słodyczy i bardzo zachęcać
dziewczyny do ruchu (sama ruszaj się razem z nimi, zapisz je gdzieś).Na twoim
miejscu również odwiedziłabym lekarza.

Gosia, a ile ważą te córki 8 i 10 lat?

[zebra12]

I ile mają wzrostu? Może nie jest tak źle? Moja 11,5 letnia córka
waży 49 kg.Choć ostatnio ją ważyłam w wakacje. Nie wiem czy schudła
czy przytyła.
Ile ważą Twoje?

[sloma_81]

Witam, ja też mam taki problem z córką. Tyle, że moja mała ma 27 m-
cy...no ale je za trzech....zresztą zawsze tak było...tylko ktoś
ruszy ustami a ona już stoi obok z pytaniem czy może spróbować.
Nawet na spacerze jak widzi, że obcy człowiek je hod-doga itp. też
nie omieszka do niego podejść....na szczęćie słowo 'tam jest cebula'
potrafi ją skutecznie odstraszyć. Teraz młoda waży 16 kg a ma 98 cm
wzorstu....całe szczęście że jest taka wysoka bo w przeciwnym razie
straszny były z niej pulpecik (a i teraz wygląda bardzo dobrze).
Zarówno ja jak i mąż jesteśmy typem wysokiego chudzielca....córa to
istna kopia tatusia, który jak był mały miał identyczny apetyt a był
o 1/4 grubszy. Czy córka z tego wyrośnie? Nie wiem, może tak może
nie, to jeszcze małe dziecko a w porównaniu z wyglądem sprzed roku
jest lepiej. Jak będzie miała 3-4 latka zadecyduję co dalej. Gdyby
miała 10 czy więcej lat i by miała problem z nadwagą próbowałabym
zainteresować ją sportem, basen, jakieś zajęcia gimnastyczne, może
jakiś taniec....próbowałabym ją nawet i teraz tym zainteresować ale
w mieścinie w której mieszkam takie 'rozrywki' nie są przewidziane
dla 2-3 latków

[wieczna-gosia]

wrzuc im duzo sportu. Wprowadz ograniczenia slodyczy- skoro babci nie da sie
wytlumaczyc- niech dziecko je slodycze tylko u babci. A jeszcze lepiej gdyby
nafutrowane przez babcie poszlo na basen
Staram sie nie uzywac slowa odchudzanie, gonie za uzywanie slowa "gruby" bo
dziecko za male. Ale chodzi 2 razy tygodniowo na basen plus w weekendy na zagle.
Sodycze- tyl;ko u babci albo na tzw. wyjsciach typu urodziny imprezka

i widac rezultaty- golym okiem i po ubraniach

[rybalon1]

no to jest ostatnio duzy problem . Moja siostra pulchniutka jako
dziecko do dzis walczy z nadmiarem ciała a ma 26 lat tak więc nie
nalezy liczyc na to , ze z czasem wyrosnie. trzeba zachecac do
prawidłowej diety, ograniczyć soki i słodycze, zorganizowac jakies
zajecia ruchowe (basen, areobik, karate itp . Lepiej zaoszczedzić
dziecku wielu kompleksów związanych z nadmiarem ciała.

[grazna1501]

może spróbuj u lekarza endokrynologa , moja siostra chodziła ze
swoim synem i naprawde trafiła na świetnego lekarza , chłopak schudł
może nie idealnie , ma taką grubo kościstą budowe po ojcu ale
napewno nie jest już gruby , jest teraz normalnym 13 letnim
przecietnym chłopakiem .

[alabama8]

Nie daj sobie wmówić że grube dziecko wyrośnie na boską, szczupłą
nastolatkę. Opisywana tu przez jedną z koleżanek dziewczyna która
była gruba w dzieciństwie, a szczupła jako osoba dorosła, zapewne
okupiła to wieloma wyrzeczeniami, dietą, odmawianiem sobie
wszystkiego. Nie chudnie się ot tak - z wiekiem. Dziś pewnie
wegetuje na granicy anoreksji lub bulimii z bagażem postrzegania
siebie jako grubej nastolatki.
Szczególnie dla dziewczynki za parę lat to będzie tragedia. Dzieci
nie chcą odstawać od kolegów, chcą być atrakcyjne, szczupłe, nosić
spodnie pod pępek i krótki bluzeczki.
Pora coś zrobić teraz, zanim dziecku na zawsze zapadnie w umysle
obraz samego siebie - grubego tłuściocha.

[bi_scotti]

Tak naprawde to recepta jest dosc prosta aczkolwiek wcale nie taka mila:
ustalone pory posilkow, wyliczona ilosc skladnikow (proteiny, warzywa, owoce,
produkty zbozowe, produkty mleczne) zgodnie z zapotrzebowaniem wiekowym, zadnego
podjadania czegokolwiek (owoce, szczegolnie winogrona, banany, mango, gruszki,
sliwki maja zdecydowanie za duzo cukru na to zeby osoby ze sklonnosciami do
tycia mogly sobie pozwolic na podjadanie ich w ciagu dnia bez ograniczen) i duzo
ruchu. Slodycze sa w ogole nie potrzebne w diecie i po prostu nie nalezy ich
kupowac i miec w domu. Jesli dziecko zje cos slodkiego poza domem to trudno,
stalo sie ale w domu nie ma powodu miec czekoladki czy ciasteczka. Nalezy tez
uwazac ze sportem - wiele dzieci tyje wlasnie PO treningach, bo rodzicom sie
wydaje, ze tyle spalily cwiczac, ze moga teraz zjesc wiecej. To jest bardzo
zludne. Cala idea sportu dla osob z nadwaga bedzie skuteczna jesli dziecko
bedzie jesc mniej i cwiczyc wiecej. A tak naprawde najwazniejsze sa nawyki i
dobry przyklad rodzicow. Jesli rodzice nie cwicza i zle sie odzywiaja to trudno
oczekiwac, ze dziecko bedzie umialo dbac o swoje cialo.

[verdana]

To ja się odezwę z drugiej strony. Jako dziecko mialam nadwagę,
ktorą rodzice, zgodnie z Waszymi zaleceniami zwalczali. Ograniczenie
do minimum słodyczy, jedno danie na obiad, niesłodzona herbata,
skapo wydzielane kluski, ziemniaki itd, w ogole dbałość, abym za
wiele nie jadła.
Nie stalam się nigdy szczupłą laską. Owszem, na studiach mialam juz
całkiem przyzwoita figurę i utrzymalam ją do dziś - tylko co z tego?
Przez to, ze caly czas w dzieciństwie musiałam pamiętac, ze jestem
za gruba, pozostalam za gruba na zawsze. Ani minuty w życiu nie
czulam się atrakcyjna, nawet jako obiektywnie ładna dziewczyną.
Bylam otyła i obrzydliwa i tak zaostało. Nie patrzę w lustro, nie
chodzę na basen (kostium), na plazy siedze w ubraniu, mam malo
ubran, bo spojrzenie w lustro w przymierzalni jest dla mnie nie do
przyjęcia, odwracam się od swojego odbicia, nie chodze do fryzjera
czy kosmetyczki - po co? I tak jestem paskudna.
W dodatku odchudzając się i pilnujac wagi od .... lat, spowodowalam,
ze nie mogę już schudnąć, nawet dietetyczka się zalamala.
Owszem, nalezy odchudzac dzieci otyłe. Ale i te dyskretnie -
odchudzanie dziecka powinno oznaczac odchudzanie calej rodziny, a
nie ograniczenia żywieniowe tylko dla niego. Dziecko nie powinno
czuć cały czas, ze jest za grube i ma schudnąć.
Teraz jestem szczuplejsza od chyba 80% kobiet w moim wieku. Ale one
się maluja, ubierają, czują sie dobrze w swoim ciele. Ja nie.

[turzyca]

Nie masz wrazenia, ze nastapilo przegiecie w druga strone? Bo u mnie program byl
podobny, tyle ze bez przegiecia - nie jedno danie na obiad, ale obiad tak
skomponowany, zeby sie najesc a nie upasc (zupa warzywna niezabielana, zawsze
salatka). Raczej haslo "chce bys nadal byla szczupla" niz "jestes za gruba".
I w sumie wlasnie stwierdzam, ze haslo "zagrubosci" nigdy si nie pojawilo. Nawet
jak wrocilam z wakacji grubsza o 5 kilo, nie padly zadne komentarze. I dopiero
teraz jak sobie o tym mysle, to mi sie przypomina, ze akurat po tamtych
wakacjach zaczelam chodzic na basen. Ale na pewno nie uslyszalam nic na temat
odchudzania, raczej bylo cos o umiejetnosci plywania. Zdaje sie ze rodzice
pojechali na moim upodobaniu do wody. A jakie byly prawdziwe przyczyny, czy nie
wlasnie chec wprowadzenia dodatkowej dawki ruchu dwa razy w tygodniu? Tego to ja
nie wiem i nigdy nie wiedzialam.
Nie jestem chuda, raczej wzglednie szczupla, ale rozlozysta z mocno kobieca
linia. Lubie moje cialo. To jedno czego zostalam nauczona. A jednoczesnie dzieki
takiemu a nie innemu trybowi zycia w dziecinstwie mam potrzebe pojscia na jakies
zajecia sportowe, nie mam odruchu jedzenia slodyczy codziennie, wsypuje do
ciasta mniej cukru niz jest w przepisie, bo tak slodkie mi nie smakuje, nie
slodze herbaty ani herbatek, bo mi bez cukru bardziej smakuja, lubie warzywa.
Drobne przyzwyczajenia, ktore dla mnie nie sa wyrzeczeniem, bo ja tak robie "od
zawsze", a oszczedzaja mi przegladania diet. To drugie czego zostalam nauczona.
Moze takie zdroworozsadkowe podejscie bez tlumaczenia, dlaczego sie robi tak a
nie inaczej (a szczegolnie bez tlumaczenia negatywnego w stylu "bo jestes za
gruby") jest rozwiazaniem? Wyrobienie w dziecku takich odruchow, zeby sobie nie
szkodzilo?

[verdana]

U mnie tez chyba "przegiecia" nie bylo, ale pamietam, ze jak utylam
na koloniach 1,5 kilo bo zmuszali do jedzenia, to byłam zrozpaczona.
No i pamietam np. chodzenie do kawiarni w niedziele, gdzie moglam
sobie wziąć tylko gorzka herbatę (sokow wtedy jeszcze nie bylo...).
Nikt mi nie mowil, ze jestem gruba, ale ja to sama zrozumialam - ze
nie podobam się nawet rodzicom.
Na basen tez chodzilam - przez rok w niedziele, a że to byl jedyny
wolny dzień - znienawidzilam basen...
Ja owszem, mam odruch jedzenia słodyczy (ale staram się nie jeść),
nic nie słodzę, ciast nie robię, tłuszczu unikam, masła i smietany
nie jadam, nie panieruje itd. - i w latach, gdy inne kobiety tyja,
ale mają z czego zrezygnować - ja juz nie mam. Więc utyję.
Naprawde, dzieci ,a szczegolnie nastoletnie rozumieja duzo wiecej,
niż im się mowi wprost.

[turzyca]

Mam odmienne wrazenie, ale trudno wyrokowac tylko po postach.
Ty znienawidzilas basen bo zajmowal Ci jedyny wolny dzien, ja chodzilam akurat
na basen, bo moi rodzice swietnie sobie zdawali sprawe, ze wode uwielbiam.
Pewnie gdybym uwielbiala muzyke, to chodzilabym na zajecia taneczne. Moje
zajecia sportowe nie byly wymuszone, byly raczej hobby, a ze akurat z uzytecznym
skutkiem ubocznym? Madrosc rodzicow.
Ty bylas zrozpaczona tyjac 1,5 kilo, ja zakladalam, ze jak teraz przytylam, to
kiedys tam schudne i faktycznie tak sie dzialo.
Tobie zakazywano wziecia czegokolwiek poza gorzka herbata, ja mialam na co dzien
taki jadlospis, ze to jedno ciastko w niedziele niczemu nie szkodzilo.
I wiesz, ja mam wrazenie, ze glowna roznica, to taka, ze ja od moich rodzicow, a
Mamy w szczegolnosci dostalam bardzo silny przekaz, ze im sie podobam. Moja Mama
czasem patrzy na mnie i moja siostre i mowi "ze tez ja takie ladne corki
urodzilam". I w ogole przez lata powtarzala, ze jestesmy ladne i zgrabne i
zebysmy tego nie marnowaly. Od ktoregos tam momentu zachecala mnie do ubierania
sie bardziej do sylwetki, do zrobienia sobie lekkiego makijazu (ona ogolnie ma
na odwrot niz wiekszosc matek i goni mnie do tego, czego wiekszosc zakazuje )
- zebym "eksponowala to, co mam, bo warto".
Ogolnie uwazam, ze to, co dostalam - umiejetnosc skomponowania sensownego
jadlospisu, nawyk regularnego ruchu, a przede wszystkim poczucie wlasnej
wartosci takze, jesli chodzi o cialo - jest znakomitym posagiem. Fajnie gdyby
kazda matka umiala cos takiego zaszczepic w swoim dziecku.

Do verdany

[take_that]

Wierzę, że przyjdzie dzień, kiedy spojrzysz na siebie innym okiem.
Ja jestem z rodziny grubasów, jak mieszkałam z moją mamą na przemian
chudłam i tyłam, co bardzo zaburzyło moją samoocenę, do tego
stopnia, że dopiero po latach, kiedy zobaczyłam swoją kartę zdrowia
z podstawówki uświadomiłam sobie, że kończąc 8 klasę ważyłam 54 kg
przy 174 cm wzrostu, a mnie się wydawało, że jestem otyła. Obecnie
uważam się za szczupłą osobę, jak wstanę rano to nie wygladam jak
suoermodelka, ale jak się umaluję i ubiorę..., a cerę i nogi na
pewno mam lepsze niż nieretuszowana Kate Moss. Na pewno pomagają
mi nieustanne komplementy męża i syna i nałogowe oglądanie
programów "Jak się nie ubierać" i "Jak dobrze wyglądać nago" na tvn
style. 95% kobiet przerabianych w tych programach jest ode mnie
grubsza, ale jak je "zrobią", wyglądają po prostu świetnie. Dobrane
ciuchy to podstawa.
I jeszcze jedno - staram się nie porównywać (z Kate Moss to żart).
Co z tego, że koleżanka ma lepszą figurę niż ja, ja jestem
zadowolona z siebie i swojego życia (co nie znaczy bezkrytyczna.
Nie pozwól swoim myślom zatruwać najlepszych lat swojego życia!

verdana

[zonka77]

Dbanie o to żeby dziecko schudło lub nie tyło wcale nie musi tak wyglądać jak u
Ciebie. Moja córka ma skłonności do tycia ale dzieki temu że ją bardzo pilnuję -
nie tyje. Pewnością siebie mogłaby obdzielić ze dwie dziewczynki jeszcze
Od zawsze wie że dla mnie jest śliczna (bo zresztą jest b. ładną dziewczynka)
Wie też dlaczego pilnujemy np. nie jedzenia słodyczy. Dużo z nią rozmawiam z
jednej strony tłumacząc i uświadamiając że musi uważać co je i nie może się
opychać słodyczami bo będzie po prostu gruba. Z drugiej strony ma naszą pełną
akceptację i nawet jeśli widzę że zaczyna nabierać brzuszka to nic nie mówię
tylko robię - zaczynam bardziej pilnować i jedzenia i ruchu.

[kiddy]

Zgadzam się w 100%. Przez 4 pierwsze lata życia byłam niejadkiem.
Potem pewna pediatra poleciła podawanie mi leku na wzmożenie
łaknienia. Zaczęłam tyć. Do 8. klasy podstawówki byłam gruba. Dzieci
śmiały się ze mnie, matka stale powtarzała, że jestem gruba,
złościła się, że jem (sama jest otyła, je kompulsywnie). Gdy miałam
15 lat nasza lekarka rodzinna zaserwowała mi dietę. Schudłam 7 kilo.
W ciągu kolejnych kilku lat znów 5 kilo. Ważyłam 57 kg przy wzroście
164 cm. Ale ciągle byłam gruba. W głowie miałam ciągle obraz grubej
siebie. Potem przyszła depresja, w 2 tygodnie zjechałam do 52 kg.
Wyglądałam jak kościotrup. Mam ostre rysy twarzy, "kobiecy" typ
sylwetki, więc taki spadek wagi nie dodał mi urody. Depresja minęła.
Wahania wagi trwały - 5 kg w dół, pięć w górę. Po studiach przez rok
nie mogłam znaleźć pracy. Przytyłam do 69 kg. W czerwcu zaczęłam się
odchudzać u dietetyka. Schudłam do 62 kg. Mam stresującą,
wyczerpującą pracę. Od miesiąca jem normalnie. Czyli objadam się.
Przytyłam kilogram.
Nie rób swoim dzieciom tego, co mnie zaserwowano. Byłam zdolnym,
kochającym rodziców dzieckiem. Bardzo chciałam spełniać ich
wymagania. A moja matka stale mówiła mi, że jestem gruba. Moja waga,
mój wygląd były tematem centralnym. Ja nigdy nie będę dla siebie
szczupła, choćbym nie wiem ile ważyła. Nigdy nie będę się sobie
podobać.
Dbaj o zrównoważoną i zdrową diete dzieci, ale nie domawiaj im
wszystkiego. Coś słodkiego od czasu do czasu (budyń, baton muesli,
deser owocowy) nie zaszkodzi im, a nie będą miały poczucia, że
jedzenie to coś, co rządzi ich życiem.
Sport - tak, ale taki, który lubia i o takim natężeniu, które
sprawia im przyjemność.

[azile.oli]

Z tym hasłem dużo sportu,mało jedzenia to nie do końca
prawda.Dziecko intynsywnie trenujące i w dodatku w okresie
wzrastania musi mieć odpowiednio dobraną dietę,prawidłowo
zbilansowaną.Wiem,co mówię,bo dwoje moich dzieci trenuje wyczynowo i
konsultowałam to ze specjalistami.Dodam też,że wcześniej dzieci
miały problemy z nadwagą.Najważniejsze,aby nie jadły rzeczy
tuczących,a bezwartościowych.No i trzeba zaopatrzć się w
wagę.Sprawdzić,ile dziecko spala na treningu.Mój syn w czasie 2-
godzinnego treningu był w stanie zrzucić nawet 2 kg.Jego
zapotrzebowanie energetyczne znacznie się zwiększyło.Mimo,że teraz
je więcej w porównaniu do okresu ,w którym nie uprawiał sportu, nie
tyje. No, niestety,przyszło mi bawić się w dietetyczkę,ale efekt
jest super,a dzieci szczupłe i zadowolone.Jedzą słodycze,ale w
rozsądnych ilościach,nie batony i ciastka,ale kawałek gorzkiej
czekolady.Piją głównie wodę mineralną i soki bez cukru,ale takie
wolą.Córka nie je owoców,bo nie lubi,za to je dużo surówek.A ,i
jeszcze jedno,dzieciom naprawdę intensywnie trenującym należy
podawać preparaty witaminowe,bo ilość zawarta w pożywieniu jest
niewystarczająca.Lekarz sportowy zalecił stosowanie witamin
przeznaczonych dla małych dzieci,oczywiście w większej
dawce,ponieważ są one wyższej jakości niż popularne kompleksy
multiwitaminowe.

[titta]

A moze zamiast obrzydzac dziecku dziecinstwo i znecac sie nad nim,
zaakceptowac, ze pulchne osoby tez sa ladne? I przekonac do tego
dziecko? Puluchne, nie otyle.Oczywiscie duzo sportu i dieta w
granicach rozsadku - ale bez katorzniczych ograniczen pt. nie wolno
ci zjesc sliwki czy ekstra banana, bo jestes grubea( to zreszta
pewna droga do anoreksji).
Zle nawyki to jedno. Katowanie dziecka to przesada w druga strone.
Potem wiele naprawde zdrowych kobiet z calkowicie dobrym BMI uwaza
siebie za "grube potwory" bo ma jedna faldke tluszczu i nie nosi
rozmiaru 34. Tymczasem bycie zbyt chudym - dolne limity normy i
niedowaga to tez problem (np. wieksze ryzyko poronienia).
Zreszta najlepiej aby na takie tematy wypowiedal sie lekarz - po
obejrzeniu dziecka.
Poza tym naprawde wiele grubiutkich osob w wieku 9-13 lat wyrasta na
szczuple osoby. Oczywiscie, warunkiem sa tu wlasciwe nawyki.

[gabbie]

Alabama, OK masz rację, że należy popracować z dzieciakami ale co
również jest ważnie, nie należy okazywać tym dzieciom, że ich waga
jest wielkim problemem.

Ja akurat dopuszczam możliwość, że może sobie istnieć osoba grubaśna
ale akceptująca siebie i lubiana. Szczupłość nie zagwarantuje
dziecku tego, że będzie się dobrze czuło we własnej skórze. Mało
jest ślicznych dziewczyn, które wciąż wymyślają sobie jakies wady?

Moja opinia jest taka, że należy w sposób rozsądny pracować nad wagą
dzieci, najlepiej przy pomocy specjalisty ale należy to robić w taki
sposób żeby nie dać odczuć dziewczynkom, że są grubasami,
tłuściochami i na pewno nie będą lubiane i nie powinno ograniczać
się jedzeniea ani do nich komentować ich wyglądu.

Najważniejsze jest to żeby człowiek, gruby czy chudy, sam siebie
lubił.

[verdana]

Otóż to....
A tak na marginesie - ludzie z umiarkowana nadwagą (BMI 26-7) żyją o
pare lat dłużej niż ci, z waga prawidłową.
Czyli część osób odchudza się li i jedynie dla urody, zdecydowanie
nie dla zdrowia.

[azile.oli]

I jeszcze jedno. czasem trudno namówić dziecko do uprawiania
sportu,bo tego po prostu nie lubi.Warto wtedy zaproponować jakąś
inną formę aktywności fizycznej:może taniec? Ważne jest też,żeby nie
robić z powodu nadwagi dziecka afery,nie mówić mu,że musi
schudnąć,bo w ten sposób odbierze komunikat-jestem grube i to jest
złe.To może być trauma na całe życie.Znam osoby grube i zdrowe,co
prawda nie chorobliwie otyłe,ale grube.I szczęśliwe.

[bi_scotti]

Oczywiscie, ze troska o zdrowie (a do tego zalicza sie przeciez
kwestia wagi i aktywnosci fizycznej) to sprawa calej rodziny. Jesli
nie ma slodyczy w domu to nie je ich nie tylko maly grubasek ale i
mama, i tata, i szczuplejsze rodzenstwo. Jesli rodzice uprawiaja
sporty (nie wyczynowo ale dla zwyklej, ludzkiej przyjemenosci) typu
rower, narty, plywanie, turystyka kwalifikowana itp. to dotyczy to w
koncu calej rodziny i dzieci dosc latwo lapia bakcyla jesli widza,
ze rodzice maja w tym przyjemnosc i ze cala rodzina fajnie jest cos
robic razem. Nie jestem przekonana do sportu wyczynowego, bo ten
najczesciej laczy sie w koncu z roznymi kontuzjami ale to juz sa
wybory indywidualne - niektore dzieci po prostu chca walczyc i
wygrywac.
Verdana - my, panie "w pewnym wieku" mamy rozne problemy z psyche i
soma podobnie jak panie w kazdym innym wieku Jezeli nie lubisz
swojego ciala to smutne ale przynajmniej mozesz miec poczucie, ze
jest ono najpewniej zdrowsze i sprawniejsze niz ciala tych pulchnych
rowiesniczek wkladajacych kolejna karpatke w umalowane usteczka,
ktore z trudem juz widac w faldkach tluszczu na twarzy. Pewnie
jednak nie mozna miec wszystkiego Zgadzam sie w zupelnosci, ze
nie nalezy robic w domu problemu pt. "od dzis rodzinnie odchudzamy
Jole czy Macka" ale warto sobie przemyslec w ogole diete i sposob
spedzania wolnego czasu calej rodziny i zmodyfikowac to tak zeby
korzystali wszyscy a maly grubasek w szczegolnosci. O skutkach
otylosci dzieciecej i nastoletniej mozna poczytac w tylu
opracowaniach i jezykach, ze az wstyd po raz kolejny odsylac do
google

[gosia.w40]

Dzieki za wszystkie rady, jedne wezmę do serca, inne szczególnie
tych chudych, co nie miały problemów z nadwagą puszczę bokiem.
Endokrynologa zaliczyłam, wykluczył choroby tarczycy i inne i
stwierdził, że nie należy dopuścić, aby było gorzej. Dziewczynki
chodzą 2 razy dziennie na gimnastykę korekcyjną, oprócz tego
normalne wf-y, spacerki, rowerki itp. Z basenem gorzej, u nas w
miejscowości go nie ma, a nie mogę sobie pozwolić, aby z nimi
jeździć (dwoje młodszych dzieci)U starszej w klasie są dwie
dziewczynki znacznie grubsze, nie jest wię tą naj.... Ale wkurza
mnie, ze nie mogę im kupić ładnych sukienek. Sama jako nastolatka
miałam nadwagę i byłam słaba z w-fu, a teraz mam lepszą figurę i
kondycję, niż większośc moich czterdziestoletnich koleżnek.
Artykułów o odchudzaniu dzieci przeczytałam dużo, ale artukuł to
jedno, a życie to drugie. Dodam jeszcze, że maje dziecko było
dwukrotnie w szpitalu, raz na intensywnej terapii z powodu bardzo
ciężkiego zapalenia płuc, więc boję się intensywnych spirtów
(biegów), bo nie chciałabym kolejnego pobytu w szpitalu.

[verdana]

E, gdybym ja teraz miała problemy z "psyche" to nie byloby problemu.
Ale ja czulam się obrzydliwa jako młoda kobieta, nie chodzilam na
zabawy, nie tanczylam, nie podrywalam facetów. Teraz jest juz
lepiej.
Cud, że męża znalazłam...
Kiedy wiesz, ze jesteś nieatrakcyjna nawet w oczach rodzicow (a moi
rodzice naprawde starali się, jak mogli, ale jednak idiotką nie
bylam), to watpię, czy to pomoże w doroslym zyciu.
Nie mówiac już o tym, ze moja ginekolog twierdzi, ze gdybym jadla
normalnie całe zycie, a nie stale byla na diecie, to pewnie teraz
bylabym szczuplejsza, nie grubsza. Nie mowiac już o tym, ze na pewno
szczęśliwsza. Nie mialabym wyrzutow sumienia jedzac cokolwiek.
Otyłość jest chorobą i na pewno trzeba ja leczyć - nie mam co do
tego watpliwosci. Nadwaga chorobą nie jest.

[paulka25]

Ja bym przede wszystkim rozroznila 2 kwestie. Czy dziecko jest faktycznie otyle
czy tylko grubokosciste a co za tym idzie "wieksze" i ciezsze od rowiesnikow.
Moja corka po mnie jest niestety grubokoscista i nigdy pewnie nie bedzie zwiewna
istotka. Ale to nie wiaze sie automatycznie z tym, ze bedzie gruba. Owszem wazy
wiecej od drobnych dzieci ale nie widze powodow zeby jej cokolwiek ograniczac
skoro nie jest otluszczona. Natomiast znam dzieci, ktore eweidentnie maja
problem z nadwaga i tu wtedy rozsadek rodzicow jest wskazany. Nalezy pilnowac
takiemu dziecku diety (nie zaszkodzi konsultacja u dietetyka) i zaproponowac
rozne rodzaje aktywnosci fizycznej. I to wszystko nie ze wzgledow estetycznych
ale zdrowotnych. Nie ma co sie ludzic, ze dziecko w magiczny sposob z grubaska
zamieni sie w szkieletorka. I kwestia najwazniejsza moim zdaniem to to o czym
wspominaja niektore dziewczyny. Nie sadze aby informowanie dziecka o tym, ze
jest grube i nie moze zjesc tego czy tamtego bylo konieczne. Raczej stawialabym
w tlumaczeniu na kwestie zdrowotne. Wtedy jest szansa, ze dziecko nie bedzie
mialo w przyszlosci kompleksow, ktorych jak wie chyba wiekszosc kobiet trudno
sie ot tak pozbyc.

[pola.cocci]

Ja jestem troche przewrazliwiona na punkcie dzieciecej otylosci, bo
moja tesciowa (z ktora chwilowo mieszkam) za glowny cel w zyciu
obrala sobie przekarmianie swojej rodziny. Ma 3 synow i meza, ktorzy
waza kazdy ponad 100kg, sama tez jest mocno przy kosci. Wiec staram
sie zwracac uwage na to co i ile daje jesc mojemu synowi (2.5 lat),
ktory nie ma problemow z waga-cale szczescie.
Moja tesciowa jest niesamowita-dla niej w zyciu liczy sie tylko
jedzenie i najlepiej tlusto i slodko. Kazdemu w domu potrafi
przygotowac inne danie, bo kazdy przeciez lubi co innego, od rana do
wieczora siedzi w kuchni, gotuje bbb. duzo tak, zeby kazdy mogl
sobie dolozyc, a ze w tej rodzinie nie uznaje sie wyrzucania
jedzenia to chlopaki zjadaja wszystko. No to mamusia nastepnym razem
robi wiecej jedzenia "no bo przeciez tak im smakowalo"! Tragedia!!!
A najlepsze jest to ze oni wszyscy regularnie dietuja, co jakis czas
zjezdzaja z waga ponizej 100 po czym na nowo moga sie obzerac.
Niestety moj maz jest taki sam Ja mam wrazenie, ze u nich to
jest juz jakies uzaleznienie psychiczne, bo oni nie panuja nad swoim
apetytem (oprocz okresow diety-nie wiem na czym to polega).
Ale wracajac do dzieciecej otylosci to bardzo wiele zalezy od tego
okresu, nie nalezy dopuscic do powstania nadwagi w mlodym wieku, bo
komorki tluszczowe, ktore sie pojawiaja za mlodu juz nigdy nie
znikna i czlowiek zawsze bedzie mial tendencje do tycia. Dlatego
uwazam, ze nalezy zwracac uwage na to zeby nasze dzieci nie
przejadaly sie i jadly po to zeby sie najesc a nie dla samej
przyjemnosci jedzenia, no i na pewno nie mozna ich do jedzenia
zmuszac, a nawet jak maja za duzy apetyt to delikatnie ograniczac
porcje (bez robienia z tego dramatu, zeby dziecka nie stresowac)
Zupelnie innaczej mysli moja tesciowa, a efekty widac po wszystkich
czlonkach tej rodziny.

[toniesamowite]

otyle dzieci to zasluga rodzicow.Zmien nawyki zywieniowe.Moze
gotujesz za duzo i za tlusto? porozmawiaj tez z otoczeniem- po sto
razy powtarzaj:zadnych slodyczy bez mojej zgody.

[take_that]

Żeby nie było wątpliwości - borykam się z tym samym problemem - w
mojej rodzinie kobiety ważą po 130 kg, a mojego syna muszę pilnować.
Ale to ja walczę, on tego bardzo nie odczuwa, nie chcę, żeby jego
dzieciństwo kręciło się wokół tego tematu - temat jest obok
normalnego życia, a w sumie to go nie ma. W skrócie - gotuję chudo,
rzadko (ale konsekwentnie) pozwalam na słodycze i czipsy, w domu syn
pije tylko wodę, żadnych soczków, nawet do szkoły, nikt nie słodzi
kawy czy herbaty, ciasta piekę najwyżej 3 razy do roku, jak
zgłodnieje między posiłkami, zawsze w domu są jogurty i owoce. Dużo
spacerujemy, niestety syn nie przejawia żadnych sportowych
zainteresowań, a ja na siłę zmuszać nie będę, najwyżej basen. Z
rodziną łatwo nie jest, jedna babcia jest rozsądna, nie tuczy i u
niej może spędzać część wakacji, druga (żeby nie było - moja mama)
nie potrafi się opanować i na nią jest szlaban (spotkania tylko
kontrolowane). Były płacze z obu stron, ale ja wiem do czego ona
jest zdolna (mój brat z nią mieszka i waży 130 kg, ja od wielu lat
nie i ważę normalnie ok 63 kg/176cm).

Nie oburzaj się, że nie ma ciuchów ładnych na grubsze dzieci, to
może być bodziec do zmian, szczególnie dla dziewczynek, które lubią
się ładnie ubrać. Nie zastanawiaj się, czy wyrosną, chyba nie
zamierzasz eksperymentować na własnych dzieciach? Argumenty, że ktoś
zna dziewczynkę, która była gruba, a jako kobieta jest szczupła jest
co najmniej nietrafiony. Ja też taka znam, ale ma za sobą bulimię,
anoreksję i nieudane małżeństwo.

Kolejna rada którejś emamy, żeby odpuścić, bo można być szczęśliwym
grubasem, zamiast katowanym dietą dzieckiem też jest co najmniej
dziwny, niech córeczki zadecydują jak będą dorosłe, czy chcą być
puszyste i szczęśliwe, a póki co decyzję i ciężar walki musi podjąć
mama, na pewno będzie Ci trudno, przy 4 dzieci.

Ja u mojej rodziny zauważyłam kilka "przyczyn" otyłości, wywody
domorosłego psychologa:
- oszukiwanie się (jem jak ptaszek)
- przyczyny są nie związane ze mną (leki, geny itp)
- gotowanie za dużo (na dwa dni, a dziwnym trafem wszystko jest
zjedzone w jeden)
- brak ruchu
- o tłustym i niezdrowym jedzeniu nawet szkoda pisać
- jedzenie jest tematem numer jeden - gdzie pojechać na zakupy, co
sobie ugotujemy, jaki fajny przepis był w telewizji, co na obolałą
wątrobę.

Pozdrawiam Cię i życzę powodzenia

[sanna.i]

To ja jeszcze coś dodam - mam przyjaciółkę, świetną babkę, z dużą nadwagą
niestety. W dzieciństwie była grubym dzieckiem, przekarmianym przez mamę, babcie
itp. Wtedy jadła, a jakże, smakowało jej, rozpieszczali ją.Dziś ma do swojej
rodziny ogromny żal, bo rzadko z grubego dziecka wyrasta szczupły dorosły i jej
się to też nie udało. Świetna kobieta, ale przy tym kupa kompleksów, frustracji,
rozżalenia. Ciągłe diety, niepłodność (przez otyłość) itp.Widzę to,słucham tego
i wiem na pewno, że moje dziecko będę pilnowała. Niestety,dziadkowie to bardzo
duży problem Nie wiem dlaczego dorośli ludzie nie są w stanie pojąć, że
krzywdzą swoje wnuki, które ponoć tak kochają...

[miang]

> tak słodkie, że nie dało się ich przełknąć, nic więc dziwnego, że tr
nie mozna bylo mineralnej kupic???

[oli.nek]

gosia.w40, ja ci w ogóle pogratuluję 4 córek ) sama mam dwie

to, co napisała verdana to mogłabym ja sama napisać. jakbym czytała o sobie. aż
niesamowite, że ktoś czuje tak identycznie. ja dopiero atrakcyjnie poczułam się,
gdy urodziłam pierwszą córkę. po urodzeniu dzieci czuję się młodsz, piekniejsza,
szczuplejsza.

co do otyłości - gdy zobaczyłam po narodzinach moją drugą córę pomyślałam, ze
jest szersza od siostry i tak jest do dziś. ale znowuż jaka to odmiana.
starsza drobny niejadek. młodsza silna 'baba' dla której aż miło gotować.

to, co napisała verdana, że pulchniejsi żyją dłużej. u nas siłę fizyczną i
zdrowie. starsza to chucherko, młodsza jest silna fizycznie i odporniejsza - bo
zjada więcej witamin etc.

anyway, my w rodzinie cieszymy się z naszych dzieci takie, jakie są. widocznie
takie miały się urodzić

[nunik]

Pogadaj z dziewczynami moja 5 latka zrozumiała po jednej rozmowie że
nie może jeść słodyczy -tatuś tak pięknie o bakteriach naopowiadał
że babci sama powiedziała że nie może jeść słodyczy a to co babcia
przyniosła schowała na kiedyś .

[majeczka262]

Droga autorko wątku,znam doskonale ten problem.
Od dzieciństwa miałam kłopoty z wagą,bo mama uważała:grube
dziecko=zdrowe dziecko,choć byłam dzieckiem najbardziej chrowitym z
całej 5tki.
Pamiętam do dziś jak mi dzieci dokuczały i jak mi było wstyd,kiedy w
7 klasie przed opercją wyrostka lekarz się złapał za głowę,bo
ważyłam 81kg!!!
Potem się tak zawzięłam,że schudłam przez pół roku do 67kg.
Obwiniałam moją mamę o taki stan rzeczy,wypominałam jej,że mnie
pasła.
Niestety problemy mam nadal,lubię jeść,co 5 lat muszę się
katować,żeby schudnąć,bo tkanka tłuszczowa nabyta w dzieciństwie nie
zanika.
Nie chcę Cię obwiniać,ale zaapelować do Ciebie,żebyś próbowała coś z
tym zrobić,są poradnie,specjaliści.
Kończąc temat powiem Ci,że w chwili obecnej moje obie córki cierpią
na niedoczynność tarczycy i pomimo leków,pobytu w szpitalach
(zwłaszcza starsza)tyje.Jest mi z tego powodu cholernie przykro,tym
bardziej,że walczę z otyłością sama(mąż,rodzice i pozostała rodzina
nie widzą problemu,a jak chce to jej dać batona,czy co sobie zażyczy.
Ja jej tłumaczę,ćwiczymy,trzymamy dietę,ale efekty niewielkie,może
małymi kroczkami.
W chwili obecenj przy wzroście 144cm waży 50kg,co będzie dalej???Ma
do piero 7,5roku.
Młodsza waży 18kg,przy 107cm.
Pozdrawim i zyczę powodzenia i wytrwałości w odchudzaniu.
Ja właśnie znowu(jak co 5 lat)jestem na diecie