Kury domowej-nikt nie szanuje

[naatka]

Ani inne kobiety ( pełno rad na tym forum,że nawet warto dopłacić opiekunce i
stratnym być - byle iść do pracy- bo to ważniejsze niż osobiste wychowywanie
dziecka)
Ani mężczyźni- dla nich zajęcia domowe i opieka nad dziećmi- to przecież żadna
praca! Oni to dopiero PRACUJĄ!
Ani nawet same "kury domowe": ze wstydem przed koleżankami i znajomymi się
mówi: " nie nie pracuję, siedzę w domu z dziećmi" i często pojawia się tu
współczujący lub pełen politowania uśmieszek u rozmówcy.
Chociaż jestem od niedawna w tej roli...to już to zdążyłam odczuć niestety.

[deela]

ale wspolczuc ci czy gratulowac?
1. inne kobiety doradzaja zazwyczaj ruszenie tylka do roboty w momencie gdy
nagle okazuje sie ze - nie maja swojej kasy, ani kasy od partnera, nie sa przez
niego powazane a siedzenie w domu je wyraznie frustruje - a nie w celu
pracowania dla idei pracy - jak w malzenstwie jest ok i obojgu odpowiada taki
uklad to nie widzialam zeby ktos rzucal rada - "to idz do pracy"
2. widzialy galy co brały
3. to maja problem z wlasna samoocena - nie moj to ból

[wilk.w.owczej.skorze]

Dokładnie tak, jak pisze deela.
A poza tym, nia każda kobieta, która siedzi w w domu z dziećmi to
te dzieci "wychowuje". Po zachowaniu wielu dzieci widać, że
wychowania to akurat im brak.
Bywa i tak, że koleżanki zadzroszczą swoim psiapsiółom, że te mogą
sobie pozwolić na takie siedzenie w domu, bo ich partner jest w
stanie zarobić na rodzinę i jeszcze odłożyć na wakacje, czy czarną
godzinę. A ich o zdanie NIKT nie pyta, ona MUSZĄ iść do pracy, bo
pan wi władca nie da na nowy lakier do paznokci dla niej i firmowe
ciuchy dla ich dziecka.

[naatka]

deela napisała:

> ale wspolczuc ci czy gratulowac?
No pewnie jedno i drugie.
> 1. inne kobiety doradzaja zazwyczaj ruszenie tylka do roboty w momencie gdy
nagle okazuje sie ze - nie maja swojej kasy, ani kasy od partnera, nie sa przez
niego powazane a siedzenie w domu je wyraznie frustruje - a nie w celu
pracowania dla idei pracy <<

No to zacytuje z innego wątku: "karola1008 17.11.08,"Może warto przez jakiś czas
zgodzić się na wydawanie większości, czy nawet całej pensji na opiekunkę, a w
zamian mieć pracę. zdobywać doswiadczenie-po prostu skorzystać z tej okzaji.
Może się zastanów?"

> 2. widzialy galy co brały<<

Jak " gały brały" to pracowały i to w 3 firmach i stan ten trwał dobrych kilka
lat

> 3. to maja problem z wlasna samoocena - nie moj to ból.<<

Czasem trudno o dobre samopoczucie, gdy inni cię lekceważyć zaczynają, zamiast
pogratulować hartu ducha i samozapacia

[deela]

1 podaj linka do watku bo nie moge znalezc tej odp - ale nie wydaje mi sie zeby
tamten uklad byl szczegolnie szczesliwy
2 chodzilo mi o to ze jak zawierza sie utrzymanie siebie i dziecka/dzieci
partnerowi ktoremu jak sie okazuje nie mozna bylo ufac - to moze warto bylo
lepiej przemyslec sprawe?
3 > Czasem trudno o dobre samopoczucie, gdy inni cię lekceważyć zaczynają, zamiast
> pogratulować hartu ducha i samozapacia
sorka ale czego tu GRATULOWAC? siedzenia w domu? wychowywania dziecka?
ugotowania obiadu? sorka podchodzi do ciebie znajoma i mowi - gratuluje ci ze
jestes na spacerze z dzieckiem..... ja myslalam ze gratuluje sie jakis
szczegolonych wydarzen :o

[travka1]

ja bardzo sie ciesze,ze moglam zostac z dzieckiem
widocznie masz zazdrosne kolezanki albo takie ,ktore chca sie
dowartosciowac dzieki Tobie.
Chociaz z drugiej strony kura kurze nie rowna
A co do meza to moj nawet okiem nie drgie na moje
czasami "nieprzemyslane" zakupy bo wie,ze wroce do pracy i wiecznie
w domu nie bede - juz nawet z nudow-bo co robic jak dziecko pojdzie
do przedszkola?

[mathiola]

ja cię proszę... ale skąd ty masz takie informacje??
Zajmuję się dziećmi od 2,5 roku.
Nie przyznaję się do tego ze wstydem, bo też i nie robię nic
wstydliwego.
Wybrałam (wspólnie wybraliśmy - mąż też miał coś do powiedzenia w
tej kwestii) taką a nie inna drogę. Urodziłam dzieci. Czuję się za
nie odpowiedzialna. Wydaje mi się, że nikt tak dobrze jak ja nie
zajmie się nimi, nie przekaże im tego, co ja sama chcę im
przekazać... więc jestem z nimi dzień po dniu. Póki nie pójdą do
przedszkola, wtedy ja wrócę do pracy.
Gdzie tu miejsce na wstyd?

Inna sprawa, że nigdy nie dałam się do końca pogrzebać między
zlewozmywakiem a przewijakiem. Jestem istotą jednak rozrywkową,
potrzebuję do życia kontaktów z dorosłymi ludźmi i dzieci tego nie
są w stanie zmienić
Może dlatego nie mam kompleksów.
Zresztą nie mam czasu na kompleksy, mam za dużo na głowie.

[madameblanka]

ja też "siedzę w domu" z wyboru mojego i męża. I powiem ci że nikt tego nie
szanuje. Tego że to był wybór MOJ i MĘŻA. Rodzina męża myśli że mi sie po prostu
nie chce iść do pracy, że pewnie leże całymi dniami i oglądam TV. Też nie mam
kompleksów, ale jest ciężko.

[minerallna]

A siedź kobieto z dzieckiem ile chcesz, bo to chyba nie ten problem.
Nie musisz iść do pracy, to nie idź.
Czytasz opinie innych i stresujesz się.
Dzisass,daj se na luz. To Twoje życie!

[jagna_1]

Naatka!

A ja gratuluję Ci z całego serca hartu ducha! Oraz powiem szczerze,
że trochę zazdroszczę, gdyż ja muszę swojego malucha zostawić
wkrótce z niańką Pełen szacun!!!

A mało uprzejmymi spojrzeniami czy komentarzami zwyczajnie się nie
przejmuj, bo jak wiesz taka już polska natura, zawsze jest się o co
przy...ać do innych.

[smok9691]

Ja chyba rozumiem, o co chodzi autorce.
Samo stwierdzenie "siedziec w domu" to jakies nieporozumienie.

Jesli ktos zostaje w domu z wyboru, aby wychowac dzieci, przekazać
im wartosci, rozwijac je, a jako dodatkową robotę ma całą ta
niewdzieczną robotę okołodomową, pranie, gotowanie, sprzątanie,
ktorej nie widać i jest taka "oczywista", to naprawdę nic wspolnego
z siedzeniem nie ma. Na dodatek, cała ta robota jest bezpłatna. Choc
jak przyszłoby nie jednemu zapłac za sprzątanie, zapłacic za
opiekunke i obiadki, to okazałoby sie,że niezłą pensję ta "siedząca"
w domu zgarnia. A czesto nawet dziekuje nie usłyszy.

Ja rowniez zostałam w domu, bo moge sobie na to pozwolic, bo tak sie
podzielilismy chwilowo obowiązkami, poki dzieci sa male, bo nie
wyobrażam sobie, aby ktos inny wychowywał dzieci, ktore tak bardzo
chciałam mieć. Czas tak galopuje jak sa małe, te chwile sa bezcenne,
jak niemowle zmienia sie w rozumną istatę. Szkoda byłobym mi nie
zobaczyć pierwszych kroków, pierszych słów itp.

Ale to nie same wzniosłe chwile, to ciężka praca (jesli ktos
przejmie sie swoją rolą i zajmuje sie tymi dziecmi, a nie tylko z
nimi siedzi).To równiez rutyna, monotonia, syzyfowa praca.

Przykre jest to,że nie jest doceniana, bo taki jest stereotyp,
jestes w domu to nie robisz nic wartosciowego, jesteś kurą domową,
nie wiem cały intelekt Ci wyparował?, to czego sie nauczyłas na
studiach wyparowało i juz nie jesteś wartosciowym człowiekiem?

A pani sekretarka (nikogo nie obrażając), pani sklepowa, księgowa,
wykonuje bardziej tworczą pracę?

Nie wiem czy dobrze wyklarowałam o co mi chodzi, ale dokładnie jak
w tytule, kury domowej nikt nie szanuje. a powinien, bo jesli sie
przykłada to wychowuje wartosciowe pokolenie.

Ja tam swoją wartosc znam i owoce swojej domowej pracy z dziecmi
widze na codzień. Choc premia w pracy, czy awans wymowniej podnosi
nasze ego.

pozdrawiam

[kali_pso]

Ja rowniez zostałam w domu, bo moge sobie na to pozwolic, bo tak sie
podzielilismy chwilowo obowiązkami, poki dzieci sa male, bo nie
wyobrażam sobie, aby ktos inny wychowywał dzieci, ktore tak bardzo
chciałam mieć. Czas tak galopuje jak sa małe, te chwile sa bezcenne,
jak niemowle zmienia sie w rozumną istatę. Szkoda byłobym mi nie
zobaczyć pierwszych kroków, pierszych słów itp.


Sorry, ale sie zdecyduj.
gdybys nie mogła sobie pozwolić na bycie w domu to i z tym, że
pierwszego kroku nie zobaczyłaś( ale mogłas drugi, no ale
rzeczywiscie tylko ten pierwszy ma rangę magiczną, czyż nie?
musiałabyś sobie dać radę i to jakoś przeżyć.

Najczęściej sprawa pozostania w domu rozbija się o finanse.
Jak kogo stać, aby kobieta nie pracowała albo jej zarobki to marny
grosz, który trzeba by było wydać na opiekunkę, żłobek czy
przedszkole to się w domu zostaje. I taka to często filozofia, która
trzeba zaraz okrasić ideolo o pierwszym kroku, zębie czy słowie,
coby lepiej wyglądałoP

[smok9691]

kali_pso napisała:


> Sorry, ale sie zdecyduj.
> gdybys nie mogła sobie pozwolić na bycie w domu to i z tym, że
> pierwszego kroku nie zobaczyłaś( ale mogłas drugi, no ale
> rzeczywiscie tylko ten pierwszy ma rangę magiczną, czyż nie?
> musiałabyś sobie dać radę i to jakoś przeżyć.

Ok, przyznaje, musiałabym przeżyć, że nie widze tego pierwszego
kroku.W moim przypadku to nie tylko o finanse chodzi. Przetestowałam
na własnej skórze 9przy pierwszym dziecku), że nie da sie byc i
świetnym pracownikiem i wychowywac dziecka. Bo w pracy wykonywałam
co do mnie nalezy, ale nie miałam ochoty na bankiety, wyjscia i
nadgodziny (choc to zdecydowanie podniosłoby efektywnosc mojej
uwczesnej pracy), a dziecka nie wychowywałam w moim rozumieniu, bo
jak mogłam, skoro wiekszość czasu spedzał z nim ktos inny. Byłam
wiec troche rozdarta, ale niestety będąc w domu tez bywam rozdarta,
czy dam radę sie wdrozyc po przerwie do takiej pracy, ktora daje mi
satysfakcję.

A skoro za moją domowa pracę, ani dziekuje nie dostaję, a stereotyp
mowi "siedzi w domu i obiadki pichci" to czasem zbija z pantałyku.

Wiec nie chodzi tu o problem, lepiej pracować, czy siedzieć w domu,
tylko o fakt postrzegania tej domowej pracy.

pozdrawiam

pozdrawiam
>
> Najczęściej sprawa pozostania w domu rozbija się o finanse.
> Jak kogo stać, aby kobieta nie pracowała albo jej zarobki to marny
> grosz, który trzeba by było wydać na opiekunkę, żłobek czy
> przedszkole to się w domu zostaje. I taka to często filozofia,
która
> trzeba zaraz okrasić ideolo o pierwszym kroku, zębie czy słowie,
> coby lepiej wyglądałoP
>

[kali_pso]

Byłam
wiec troche rozdarta, ale niestety będąc w domu tez bywam rozdarta,
czy dam radę sie wdrozyc po przerwie do takiej pracy, ktora daje mi
satysfakcję.


To jest chyba bardzo częsty problem i nie wynika IMO z tego, że się
akurat robi coś, czego się nie lubi( chociaż na forum udowadniają,
że panie w domu rozterek nie mają i mieć nie powinny, kiedy z mężem
uzgodniły co i jak, bo każdego myślącego człowieka dotyka chociaż
od czasu do czasu bolesna rozterka- co dalej i czy to czemu
poświecam się aktulanie nie wpłynie na moje dalsze życie.

[e_r_i_n]

smok9691 napisała:

> A skoro za moją domowa pracę, ani dziekuje nie dostaję

No ale przecież to Wasza wspólna decyzja, więc dlaczego mąż nie dziękuje? Bo
chyba nikt inny nie musi?

[patrycja25.live]

Ja tez odnosze te wrazenie, kobieta zajmujaca sie dzieckiem, siedzaca w domu po skonczonym macierzynskim to osoba, ktorej sie nie chce isc do pracy, woli siedziec w domu. Synek ma poltora roku, nie poszlam do pracy bo po pierwsze mnie wylali, a po drugie nie chcialam wlasciwie pracowac bo chcialam w pelni zajac sie dzieckiem, nie po to staralam sie o nie zeby bylo wychowywane przez kogos innego (do nikogo "nie pije"). Ciagle pytania znajomych, kolezanek, tesciowej kiedy wracam do pracy mnie dobijaja. A jak czytam te forum to mam wrazenie, ze jestem odosobniona i ze wszystkie mamy pracuja, zajmuja sie dzieckiem i domem jednoczesnie, czyste idealy. A ja?? Beznadzieja!! Siedze w domu i g...no robie... A teraz to wogole ciagle bije sie z myslami czy mam zaczac szukac prace i odłozyc starania o drugiego dzidziusia, o ktorym ostatnio ciagle marze???

[kali_pso]

A jak czytam te forum to mam wrazenie, ze jestem odosobniona i ze
wszystkie mamy pracuja, zajmuja sie dzieckiem i domem jednoczesnie,
czyste idealy.


To wystarczy iść do pracy i przy okazji dziecko wychowywać i pranie
od czasu do czasu nastawić i już się zostaje ideałem? No pacz
pani..a męża przekonac do tego, żem ideałem jest, nie potrafięP

[fajka7]

Bo to sie najpierw trzeba samemu szanowac. Gdy znasz swoja wartosc i
sie cenisz, wszelkie uwagi po Tobie splywaja, wrecz ich nawet nie
slyszysz albo Cie szczerze bawia.

[kiraout]

Ja mówię takim znajomym (a są owszem), że teraz w domu to ja dopiero mam czas na
Kanta I się zwyczajnie odp...ją
Pozdrawiam

otóż to

[mathiola]

Bo to sie najpierw trzeba samemu szanowac. Gdy znasz swoja wartosc i
sie cenisz, wszelkie uwagi po Tobie splywaja, wrecz ich nawet nie
slyszysz albo Cie szczerze bawia.

o to się chyba sprawa rozbija. Nie ta jedna zresztą tylko

[joanna35]

Fajka ,jak zwykle, mądrze pisze
Ja mojemu mężowi mówię, że jestem jego domową currarą

szanowanie siebie a niezależność od otoczenia

[naatka]

fajka7 napisała:

> Bo to sie najpierw trzeba samemu szanowac. Gdy znasz swoja wartosc i sie
cenisz, wszelkie uwagi po Tobie splywaja, wrecz ich nawet nie
> slyszysz albo Cie szczerze bawia.<<

Dobre mniemanie o sobie to jedno...a zupełna niezależność od otoczenia i
niezważanie na innych, i na ich stosunek do mnie to całkiem co innego. Osobiście
znam tylko jedną osobę( to mężczyzna ), która zupełnie nie zważa i nic to ją nie
obchodzi, co o niej inni myślą i mówią. Wymaga to wielkiej odwagi oraz
oryginalności, a ludzi o takich cechach jest, nie oszukujmy się, bardzo mało!

[malila]

naatka napisała:
> Dobre mniemanie o sobie to jedno...a zupełna niezależność od
otoczenia i
> niezważanie na innych, i na ich stosunek do mnie to całkiem co
innego. Osobiści
> e
> znam tylko jedną osobę( to mężczyzna ), która zupełnie nie zważa i
nic to ją ni
> e
> obchodzi, co o niej inni myślą i mówią. Wymaga to wielkiej odwagi
oraz
> oryginalności, a ludzi o takich cechach jest, nie oszukujmy się,
bardzo mało!

Masz rację. Ludzi, których kompletnie nie obchodzi, co mówią i myślą
o nich inni, jest niewiele. I nie jest to kwestia wyłącznie odwagi.
Trzeba mieć o sobie niezwykle wysokie mniemanie, żeby pozwolić sobie
na lekceważenie większości opinii. Trzeba uważać się za
nadczłowieka, żeby zlekceważyć wszystkie. Jeśli jednak człowiek nie
uważa, że pozjadał wszystkie rozumy, będzie się tymi opiniami
przejmował. Mniejsze lub większe, ale będą miały dla niego
znaczenie. Poczucie własnej wartości pozwala znacznie zmniejszyć ten
wpływ.
Ale to niestety nie jest jedyny czynnik. Ważne jest też to, jak dużo
jest takich negatywnych opinii i czy ma się jakichś sprzymierzeńców.
Masz sprzymierzeńców?

[mathiola]

Naatka, ale to jest bardzo prosta sytuacja - przejmujesz się opinią
otoczenia w sprawie, o której nie mają prawa się wypowiadać! Twoje
życie rodzinne, sposób na wychowanie twojego dziecka to sprawa twoja
i twojego męża. Czym - no pytam się - czym tu się przejmować? Że
jakaś laseczka spojrzała na ciebie w góry? Bo ma inne zdanie na ten
temat niż ty?
Myślę, że tak naprawdę te stereotypy, którymi posługuje się twoje
otoczenie tkwią również w tobie - sama nie czujesz się pewnie w
sytuacji - jak to ładnie nazwałaś - kury domowej. Z jakichś przyczyn
(nacisi męża i rodziny?) zostałaś w domu, ale się tego wstydzisz
przed ludźmi.

[fajka7]

I to oczywiscie mialam na mysli, a nie mylnie zinterpretowane
powyzej nieliczenie sie z innymi ludzmi i wywyzszanie sie ponad
reszte swiata.
Kto nie skumal o co mi chodzilo, po prostu wlasnie nie rozumie
istoty szacunku do samego siebie.
"Hena domestica", ktora jest pewna swojego wyboru i wie sama
doskonale co jest najlepsze dla niej i jej rodziny smieje sie z
glupkowatych zaczepek, a sensowana argumentacja zmiazdzy kazdego
ignoranta, ktory nie ma przeciez bladego pojecia o zaletach
plynacych z prowadzenia domu i osobista opieka nad domownikami- jej
domu i jej domownikami. I mowie to calkiem powaznie.

Dodam jeszcze, ze osoby, ktore sie szanuja i to poczucie wlasnej
wartosci z nich po prostu emanuje (postawa przeciwna do
automatycznego zajmowania pozycji ofiary) zazwyczaj nie sa
zaczepiane lub smialek pasuje po 1szej probie.
I to sa bezdyskusyjne fakty, tak ludzie dzialaja.

[sebaga]

szczerze mówiac nie wiem gdzie Ty tych ludzi z takimi opiniami spotykasz. Ja nie
pracuję juz 3 lata i jeszcze ani razu nikt mi nic przykrego nie powiedział. Parę
bezdzietnych koleżanek czasem mówi, ze mi zazdrości, bo "ich w pracy szlag
trafia a ja mam tak fajnie w domu" Ale one bezdzietne jeszcze i naiwne, hehe.
Nie znam też osobiscie zawstydzonych swoją sytuacją kur domowych.

Tak jak napisała któraś dziewczyna, sama szanuj siebie, to najważniejsze.

[frogger.1]

Jak slysze kura domowa to dostaje mdlosci.Skoro sama sie tak okreslasz to
znaczy,ze masz ogromny problem z poczuciem wlasnej wartosci.A z tresci i stylu
twojego postu wynika,ze chyba jakiejs nadmiernie angazujacej umysl czy
wymagajacej umiejetnosci pracy nie mialas,bo kiepsko brzmisz niestety.Jakbys to
ladniej ujela to uznalabym cie za trolla,a tak to tylko sfrustrowana kobietka
sie objawiala.

[myelegans]

a ja mam w domu koguta domowego. Na pytanie, co robi odpowiada "mam najbardziej
odpowiedzialna prace... wychowuje pelnoetatowo swojego syna i prowadze dom".
Najczesciej spotyka sie z podziwem...

Sam zwrot "siedze w domu z dzieckiem" zle jest sformuowany, bo kto tu siedzi? W
miasteczku w ktorym mieszkam, kobiety z jednym dzieckiem najczesciej pracuja na
pol etatu, te z dwojgiem i wiecej zostaja w domu do momentu pojscia dzieci do
szkoly, albo jak dojda np do 3 klasy (zwiazane jest to oczywiscie z finansami,
stac je na to).
Nas tez bylo stac, ale ja musialam do pracy, po roku wpadalam juz w depresje.

[frogger.1]

myelegans napisała:

> a ja mam w domu koguta domowego. Na pytanie, co robi odpowiada "mam najbardziej
> odpowiedzialna prace... wychowuje pelnoetatowo swojego syna i prowadze dom".
> Najczesciej spotyka sie z podziwem...

A dlaczego ty sie nie spotykalas z takim podziwem tylko musialas do pracy?
>
>
> ale ja musialam do pracy, po roku wpadalam juz w depresje.
W depresje spowodowana brakiem pracy to zazwyczaj wpadaja osoby niepewne siebie
albo dramatycznie ukierunkowane na tzw. pozal sie boze kariere

[myelegans]

Czuje sie rozszyfrowana ;0). Problem w tym, ze moja praca=pasja

[e_r_i_n]

Ściemniasz. Kobieta ZAWSZE pracuje tylko wtedy, gdy mąż do bani

[gryzelda71]

myelegans napisała:

> a ja mam w domu koguta domowego. Na pytanie, co robi odpowiada "mam najbardziej
> odpowiedzialna prace... wychowuje pelnoetatowo swojego syna i prowadze dom".
> Najczesciej spotyka sie z podziwem...

No w Polsce też będzie to podziwiane.Zwłasza panie będą podziwiać.

[myelegans]

> No w Polsce też będzie to podziwiane.Zwłasza panie będą podziwiać.

Jestes pewna? Przeciez to XY ma utrzymywac rodzine, a nie gotowac
obiady, piec chleb, robic zakupy, sprzatac, odprowadzac dziecko do
przedszkola, prowadzic rachunki, chodzic na zajecia dodatkowe

[gryzelda71]

Jestem pewna.Tak sama jak facet z dzieckiem na zakupach słyszy ochy i achy jaki
dzielny.

[myelegans]

Facet z dzieckiem na zakupach nie jest postrzegany jako niepracujacy
ojciec zajmujacy sie domem i dziecmi pelnoetatowo, ale taki ktory
pomaga zonie.

[przeciwcialo]

Jesli czekasz że ktoś cie doceni to sie nie doczekasz.
Wazne co myslisz ty i twój mąz. Reszta świata nie powinna was
obchodzic.

[kropkacom]

> Reszta świata nie powinna was
> obchodzic.

Mnie nie obchodzi.

[moofka]

zawisc i frustracja
w dzisiejszych czasch samodzielne wychowywanie swojego dziecka to luksus na
ktory nie kazdy moze sobie pozwolic
przeciez nie powie jedna drugiej musze zapieprzac do roboty, bo na oplaty nie
starczy a monsz dupa zarabia mniej niz ja
nie - ona powie, ja sie samorezalizuje i rozwijam, a moje dziecko by mnie zwinelo
mnie tam w domu jest dobrze szalenie, a dziecko mnie nie zwija
macierzynski sie skonczyl a mnie sie wcale do roboty nie chce
szczegolnie fajnie byc domowa kura w listopadzie, jak zobaczysz co sie za oknem
dzieje
co wiecej mam ambicje byc jeszcze lepsza kura domowa, bo na tym polu troche
niedomagam

Mylisz się;)

[kali_pso]

przeciez nie powie jedna drugiej musze zapieprzac do roboty, bo na
oplaty nie
starczy a monsz dupa zarabia mniej niz ja


Ja powiem- z tymże to nie cała prawda, bo na szczęście lubię swoją
pracę i całkiem na serio, jest to jedno z nielicznych źródeł(
hmmm...może jeszcze jedno bym znalazła) mojej satysfakcji życiowejP

[moofka]

a w jakim wieku jest twoje dziecko?
to dosc istotne
ja z przyjemnoscia chodzilam do pracy majac przedszkolaka
satysfakcji bym nie miala zostawiajac pieciomiesieczne niemowle z nianka, a
szczerze swoja prace lubie

[kali_pso]

Mój jest już "dorosły"- 9 lat, ale pracuję odkąd mały skończył 3.

Zdaję sobie sprawę, że i tak mam szczęście- inne chodzą do pracy, bo
muszą a szczerze jej nienawidzą, wolałyby za to być w domu. To jest
dopiero katastrofa.

[moofka]

no to twoj udzial w tej dyskusji jest cokolwiek dziwny
matka dziewieciolatka bedzie udowadniac pelnoetatowej matce niemowlecia ze ma
sie lepiej, bo pracuje?
na wszystko jest czas, i na prace i na bycie z dzieckiem, kiedy ono jest zdane
tylko na ciebie
nie dziwi mnie, ze matka 9 latka jest sfrustrowana, ze nie ma pracy i siedzi
caly dzien w domu
nie dziwi tez, ze matka czteromiesieczniaka placze ze macierzysnki sie konczy i
ona musi isc do pracy, chociaz serce jej peka
a to najczesciej takie "kury domowe" slysza o braku ambicji od tych ktore sobie
na pobycie ze swoim dzieckiem choc przez rok zwyczajnie pozwolic nie mogą
*

[mathiola]

bo na szczęście lubię swoją
> pracę i całkiem na serio, jest to jedno z nielicznych źródeł(
> hmmm...może jeszcze jedno bym znalazła) mojej satysfakcji
życiowejP

Widzisz, a parę postów wyżej twierdziłaś, że te co zostały z dziećmi
w domu to zazwyczaj dlatego, że im się nie opłaca do pracy iść i
przypisują wzniosłą ideologię o ząbkach
A jak Moofka sytuację odwróciła, to twierdzisz, że ty się
samorealizujesz. Hm. Hm.

[ally]

> zawisc i frustracja
> w dzisiejszych czasch samodzielne wychowywanie swojego dziecka to luksus na
> ktory nie kazdy moze sobie pozwolic

weź mnie nie rozśmieszaj. nie czytasz tego forum? co chwila jakiś post w stylu:
mój mąż zarabia 1500, ja nie pracuje i w najbliższym czasie nie zamierzam, stać
mnie na drugie dziecko? i mnóstwo lasek pisze, ze tak

> nie - ona powie, ja sie samorezalizuje i rozwijam, a moje dziecko by mnie zwine
> lo

i oczywiście każda, która tak mówi, ma męża dupę? bo przecież ten rozwój w pracy
to ściema, która pozwala ukryć ten przykry fakt?

[broceliande]

Nkt nie szaniuje osoby, która sie tak nie szanować pozwala.
Jak można być z mężczyzną, który nie szanuje pracy żony w domu?
Tym bardziej, że często po prostu mu to odpowiada. Do pracy nie
puści, bo musiałby szanować.
A kto wie, może i nawet czasem skarpetki sobie uprać.

[kali_pso]

Jak można być z mężczyzną, który nie szanuje pracy żony w domu?


Bardzo prosto- jak się nie ma pieniędzy na usamodzielnienie, nie
pracuje się a dzieci się ma, to siłą rzeczy jest się na łasce i
niełasce pana i władcy, i można z nim być, oj możnaP

Dziwne dla mnie, że się dziwisz

[alabama8]

Siedzenie w domu emerytury nie wypracuje. Czy mąż zarabia na tyle
dużo, żeby zaoszczędzić na godną starość? Proza życia nie pozwala
rozczulać się nad tym czy zobaczę pierwsze kroczki, czy będę
odbierać ze szkoły żeby maleństwo nie siedziało w szkole na
świetlicy.
Maleństwo dorośnie i za 20 lat będą mu wystarczały niedzielne
obiadki u mamusi. Założy własną rodzinę którą będzie musiało
utrzymać i niestety raczej nie będzie się zastanawiać nad
utrzymywaniem starych, niedołężnych rodziców.
Czy któraś z was przyjeła do siebie na utrzymanie swoją matkę, która
pzez całe życie siedziała w domu - zajmując się wychowaniem swoich
pociech a teraz oczekuje rewanżu bo emerytury nie wypracowała będąc
przez całe życie przy mężu.
Dzieci dorastają i chcą iść własną drogą, bez matek, bez teściów i
teściowych. Jesteśmy ludźmi, a nie zwierzętami dla których
priorytetem jest odchowanie potomstwa. Każdy człowiek ma marzenia,
hobby, ambicje, zainteresowania. Dla niektórych tym hobby są
dzieci.

[moofka]

alabama8 napisała:

> Siedzenie w domu emerytury nie wypracuje. Czy mąż zarabia na tyle
> dużo, żeby zaoszczędzić na godną starość? Proza życia nie pozwala
> rozczulać się nad tym czy zobaczę pierwsze kroczki, czy będę
> odbierać ze szkoły żeby maleństwo nie siedziało w szkole na
> świetlicy.

okres wczesnego dziecinstwa dzieci to zaledwie krotka chwila wobec calego
dlugiego zycia
nie dramatyzujmy
kura domowa na ogolsie bywa, a nie jest sie nia cale zycie
dziewczyna wyraznie pisze ze od niedawna zajmuje sie domem i dzieckiem a juz
spotykaja ja przykrosci

[gaskama]

moofka, a ja pozwolę sobie nie zgodzić się z Tobą. Jednak posiadając
dwójkę lub trójkę dzieci decydująć się na urlop wychowawczy przy
każdym, twój okres składkowy zmiejsza się od 8-12 lat
bezskładkowych. Zapewne widziałaś dane GUS, że nasze emerytury z ZUS
to w przypadku mężczyzn jeśt średnio około 70% ich średnich zarobków
a kobiety otrzymają tylko 30-35% średniej emerytury mężczysny. Po
pierwsze kobitki jednak średnio zarabiają mniej od facetów (przyczyn
nie ma co omawiać, z reguły pracują na mniej płatnych posadach,
często za tę samą pracę otrzymują mniejsze wynagrodzenie), zazwyczaj
kobiety idą w ciągu wielu lat na zwolnienia lekarskie w przypadku
chorób dzieci no i przede wszystkim kobiety biorą wychowawcze. Może
w przypadku samych lat, to nie wygląda tak źle. Zamiast 35 lat pracy
ma się powiedzmy 25, ale ma to ogromny wpływ na wysokość emerytury.
I od razu zaznaczam, że argumenty w stylu, to nie decyduj się na
dzieci, tylko pracuje na emeryturę są z d..y wyjęte. Tu chodzi tylko
o to, że decydując się na pracę w domu przy dzieciach należy mieć
świadomość, jaki to będzie miało wpływ na ostatnie 20 lat naszego
życia (kobiety żyją śrenio 81 lat w Polsce, mężczyśnie chyba 76, ta
różnica też jest brana pod uwagę przy obliczaniu emerytur, i też ma
bardzo negatywny wpływ na wysokość emerytury kobiet).

Alabama

[broceliande]

Generalnie się zgadzam.
Ale jeśli człowiek ma marzenia, hobby ambicje, zainteresowania, to
po co dzieci? Tym bardziej jeśli ma nie widzieć kroczków i nie
odbierać ze szkoły. Acha, i dążyć do niedzielnych obiadków, po
dwudziestu latach. Sorry, ale to jakieś takie... po najmniejszej
linii oporu. Nie jest powiedziane, że za dwadzieścia lat "maleństwo"
zejdzie z głowy i utrzyma rodzinę.

[kawka74]

Mała porada taktyczna: nie mów, że SIEDZISZ w domu z dziećmi. Sama sobie
podkładasz świnię w ten sposób. Nie deprecjonuj własnymi rękami swojej pracy.

[malila]

No właśnie. Teraz się nie mówi o sobie "kura domowoa", tylko
menadżer ds zarządzania zasobami rodzinnymi Kurą domową można być
dodatkowo, jak się chce i lubi.

[kawka74]

tylko
> menadżer ds zarządzania zasobami rodzinnymi

No I od razu lepiej to wygląda.
A jeśli pani kuli się, spłoszona i zawstydzona własnym statusem, i
wstydliwie wyznaje, że siedzi w domu, sama kręci sobie bicz na
własny tyłek. Trzeba umieć się sprzedawać, nieprawdaż?

[naatka]

Przez ostatni rok zajmowałam się dwójką dzieci ( 3l i 1 rok) prowadziłam
księgowość w firmie męża,załatwiałam wszystkie formalności związane z
budową,robiłam wszystko w domu ( tylko zakupy robi mąż) no i jak dzieci poszły
spać to ok 22-23 zasiadałam do komputera do mojej pracy zawodowej (tak do 2 w nocy
pisałam). Fajne życie nie?
I gdy z kimś znajomym z dawna niewidziany rozmawiałam, to dla tej osoby nieważne
były moje osiągnięcia na polu wychowawczym (po starszej córce już te efekty
wychowawcze trochę widaćnieistotne było,że daję radę wszystko ogarnąć i się
świetnie zorganizować ( np codziennie gotuję obiad z 3 dań- bo mam teraz na
wyżywieniu m.in. jarosza) nic nie znaczące było również to, że ja sama nie
jestem sfrustrowana i wyglądam na zadowoloną- ważna była jedynie informacja, że
ja jeszcze pracuje w swoim zawodzie! Dopiero to podnosiło moją ocenę w oczach
tych ludzi....a dla mnie praca zawodowa była ostatnio dodatkiem do tych
pozostałych zajęć. Teraz od miesiąca zrezygnowałam z pracy zawodowej ( złe
samopoczucie z powodu ciąży) no i moja koleżanka, której z radością
oświadczyłam, że podjęłam wreszcie decyzję o rzuceniu pracy ....szczerze mi
współczuła!
Chociaż dobrze wiedziała jaką miałam sytuację i ona sama nawet 1/3 tych zajęć
nie ma, co ja. No ale dla niej - jak i dla większości chyba z Was- praca
zawodowa to "och i ach" tak strasznie ważna i potrzebna, a dobrze wykonana praca
w domu...to phii tylko zajęcia domowe...

[smok9691]

No i powtórzę się, dokładnie jak pisze Naatka. Problem nie lezy w
tym, jaki wybór jest lepszy, czy ktora mama jest lepsza, ta
pracująca zawodowo, czy też ta pracująca w domu.
Problem polega na tym,ze ogolnie przyjęta opinia w wiekszości jest
taka,ze matka pracujaca robi cos interesującego,wartosciowego, a ta
matka, ktora zostaje w domu jest TYLKO "kurą domową", choć przez
niektórych jest postrzegana, jako dobra matka, przez innych,ze sie
poswięca itp. Nikt nie patrzy na osobe będacą w domu,ze jest
kreatywna, ze tez moze sie rozwijać, że jej praca jest twórcza
(przecież jest, bo kształtuje nowego człowieka).
Ja to wiedze,że moje praca w domu jest wazna i jak pisałam widzę jej
efekty, ale każdy lubi byc doceniany, również przez innych i
chcciałby aby ktos dostrzegał i inaczej postrzegał pracę z własnymi
dziecmi.

Dla scisłości, myslałam,że dyskusja dotyczy dzieci małych ( w moim
mniemaniu do ok.3), a nie matek 9 cioletnich dzieci.

pozdrawiam

[sebaga]

dla mnie ważne jest jak postrzegam siebie ja i mój maz. Obcy ludzie i ich
gadanie mam w poważaniu, nie da się wszystkim dogodzić. Pójdziesz do pracy to
się okaże, ze wg sąsiadki i tak nie robisz nic ważnego, bo stanowisko nie to..

[aluc]

no nie wiem, mi tam wszyscy zazdroszczą

[gaskama]

Eee tam. Ja dla odmiany miałam zawsze wrażenie, że mnie wszyscy
potępiają, że wróciłam do dobrze płatnej i w miarę fajnej pracy, jak
syn miał 9 miesięcy (załapałam się na długi sześciomiesięczny
wychowawczy, do tego 2 miesiące zaległego urlopu). Teraz syn ma już
6 lat, więc temat zamknięty. Ale te pytania "kur domowych", kiedy o
17.00 przejmowałam syna na podwórku "Jezu, ty dopiero wróciłaś z
pracy?!! Ja bym tak nie mogła!!!" Czułam się złą, wyrodną suką.

[melindap]

A mnie najbardziej śmieszy, kiedy matki zostające w domu po
urodzeniu dziecka potępiają inne matki, które chcą szybko wrócić do
pracy. Jakoś swoich mężów, którzy najwyżej biorą sobie urlop
wypoczynkowy (a i to nie zawsze)nie potępiają.
Co do głównego wątku: nie przejmuj się otoczeniem. Skoro
ustaliliście, że zostajesz w domu, to jest tylko i wyłącznie sprawa
waszej rodziny i nikomu nic do tego. Poproś męża, by opłacał Ci
składkę emerytalną.
Ogólnie wojna jest na obu barykadach. Matki pracujące potępiają
gospodynie domowe, gospodynie domowe potępiają matki pracujące.
Mało jest osób szanujących cudze wybory.

a u mnie przeciwnie

[daga_j]

Ja też nie pracuję zawodowo, zajmuję się dwójką dzieci i domem. Mój mąż bardzo
to docenia, wręcz stwierdza, że mam "gorzej" (czyt. ciężej) bo on by nie
wytrzymał tyle z dziećmi i o wszystko zadbać, on nie miałby tyle cierpliwości i
cieszy się, że mamy taki układ a nie inny. Zarówno cieszy się, że nie jakaś obca
osoba wychowuje nasze dzieci, tylko ja osobiście i chwali mnie, że dobrze to
robię. Ostatnio od męża siostry dowiedziałam się, że nawet moja teściowa mnie
chwali gdy z nią rozmawia I dla siostry męża jestem wzorem matki! (ale
rzadko się widzimy bo ona mieszka za granicą)
Na dodatek ostatnio znajoma pan iw warzywniaku stwierdziła do mnie "pani to ma
ciężko" ja zaskoczona pytam jak to, czemu? A ona, że no z tymi dziećmi zawsze
muszę zakupy robić.. takie tam, generalnie chodziło jej o to, że "z tymi
dziećmi" tak jakby to był jakiś wyczyn (bo obie uznałyśmy w tej rozmowie, że mam
chociaż grzeczne dzieci), jakby mało było takich matek co robią wszystko no i
Z TYMI DZIEĆMI (ten tekst mi się spodobał)
Czuję się doceniana wokoło ale i tak czasem mam ochotę "uciec" w sobotę i
zostawić męża na jeden dzień z dziećmi by sam stwierdził na faktach jak to ja
mam, mimo iż on docenia i niby rozumie (może mówi tak na wyrost hi hi) No i raz
tak zrobiłam, tj. miałam wyjść na długo, zakupy sobie zrobić osobiste itp. a nie
było mnie w domu.. 2 godziny i mąż już cały w ochach i achach jak ja to mam
ciężko sama z dziećmi!

[ik_ecc]

Od trzech lat nie pracuje, wychowuje dziecko i zajmuje sie domem, od
czasu do czasu lapie jakies roboty do robienia z domu. Nie mam z
tego powodu kompleksow - tak swiadomie wybralam, zostawilam dosyc
dobra prace - bo po prostu uwazam, ze jest to wazniejsze od robienia
pieniedzy. Maz moj wybor szanuje, nigdy nie dal mi odczuc ze mu sie
to nie podoba. Wiekszosc moich znajomych podjela taka sama decyzje -
niemal wszystkie dziewczyny sa po studiach, zostawily dobre prace -
po prostu maja inne priorytety niz napychanie sie forsa w momencie
kiedy dzieci sa male i bardzo potrzebuja matek.

Zero kompleksow. Jak dotad uslyszalam chyba tylko jeden negatywny
komentarz, ale splynal po mnie, bo dziewczyna jednoczesnie
bezustannie pyszczy ile to ma problemow z dziecmi, jaka to jest
zmeczona, jak to ma dosyc swoich dzieci, ktore ciagle jecza, itd.
Moj wybor jest po prostu lepszy niz jej - i tyle.

[sylwusia87.0]

Ja tez to odczulam,ale wcale sie tym nie przejmuje.ze wzgledow finansowych bede
chyba musiala isc wczesniej do pracy,niz mala do przedszkola i chcialabym zeby
czas stanal w miejscu.Nie chce zostawiac malej z kims obcym,chocby z babcia.Ja
chce z nia byc,to ja chce ja wychowywac.bardzo zazdroszcze mama ktore moga
siedziec w domku przy dziecku.To one powinny miec sie czym chwalic.Bo to dziecko
jest wazne,a nie wspinanie sie po szczebelkach kariery.Takie jest oczywiscie
Moje zdanie

[triss_merigold6]

To jest świetna opcja dla tych, które nie mają poczucia uwięzienia w
domu oraz posiadają partnerów opłacających za nie składkę
emerytalną. W innym wypadku niepracowanie przez dłużej niż te 3 lata
to samobój.
Osobiście uczciwie przyznaję, że brak pracy zawodowej i siedzenie w
domu z niemowlakiem wpływało na mnie ciężko depresyjnie.

[naatka]

triss_merigold6 napisała:

> To jest świetna opcja dla tych, które nie mają poczucia uwięzienia w
> domu oraz posiadają partnerów opłacających za nie składkę
> emerytalną. <<<

Co wy z tą składką emerytalną! Już druga ma zamiar coś dobrowolnie oddać ZUSowi
na zmarnowanie! Oj naiwności! Mi szkoda, każdych pieniędzy wpłaconych do
ZUS...no chyba że Wy piszecie o dobrowolnych prywatnych ubezpieczeniach...to co
innego...chociaż też pewności się nie ma. Lepiej zainwestować raczej w coś
dochodowego.

[kicia031]

Ja uwazam, ze ze wzgledu na wlasne dobro kobieta powinna pracowac. w malzenstwie
moze byc roznie, zdarzaja sie wypadki losowe. Przyznam tez, ze trudno mi bedac w
domu z dziecmi zapewnic sobie taki ;poziom wyzwan intelektualnych i kontaktow z
ciekawymi ludzmi, jakie zapewnia mi moja praca. Do tego z moimi dziecmi
zostawala moja ciotka, ktora jest absolutnie wyjatkowa w kontakrtach z dziecmi,
mowi piekna polszczyzna, ma super szerokie horyzonty i uwialbia dzieci, wiec nie
sadze, by one na tym stracily...

[triss_merigold6]

Podstawowy plus - w pracy można rozmawiać z DOROSŁYMI ludźmi.
W piaskownicy przy raczkującym/chodzącym dziecku trudno nawet
przeczytać gazetę.

praca kobiet

[sanciasancia]

Moja matka zawsze mówi, że kobieta musi znać język obcy, skończyć studia, mieć
satysfakcjonującą pracę i prawo jazdy. I wtedy ma poczucie, że w każdej sytuacji
może na sobie polegać, bo w końcu różnie się w życiu dzieje - mąż może
przedwcześnie umrzeć albo się rozwieść...
A z własnego doświadczenia- gdybym nie miała pracy, do której mogłam wrócić po
pogrzebie dziecka, to nie wiem, czy bym sobie czegoś nie zrobiła.

[czajkax2]

Nie mam tego problemu. Wręcz przeciwnie. wszyscy mi zazdroszczą ze
moge byc z dziećmi i ze oni tak nie maja.


A jeżeli chodzi o szacunek, to napisze ci jedno, jezali ktos sie
szanuje to inni to czują i tez będa szanowac.


Moze po prostu ty sama nie szanujesz roli jaka spelniasz będąc z
dzieckiem w domu? I dlatego inni nie szanują ciebie?