Zmiana zawodu po 30stce?

[chicoria]

Dziewczyny!Powiedzcie, ze nie zwariowalam...Postanowilam calkowicie
zmienic dotychczas wykonywany zawod i zaczac calkiem od poczatku.
Bedzie to wymagalo sporo nauki, zdawania wielu egzaminow, zdobywania
od zera doswiadczenia zawodowego. niby postanowilam, ale boje sie
czy warto? Czy dam rade? Czy znajde prace startujac tak pozno? Czy
nie pokona mnie mlodsza i bezdzietna konkurencja swiezo po studiach?
Warto? Moze jest tu ktos kto podjal takie wyzwanie?...

[asiam10]

Jeśli możesz, napisz z jakiego na jaki. Pytam, bo mi też chodzi
podobn pomysł po głowie. A mam już 34 lata

[babcia47]

kilkakrotnie musiałam w zyciu sie przekwalifikować całkowicie przed
trzydziestką, po..i po czterdziestce..czasem w kilka tygodni
musiałam byc już sprawnym pracownikiem lub przedsiebiorcą a naukę i
doswiadczenie zdobywać w trakcie..dałam rade i uważam że to do
zrobienia pod warunkiem, ze nie mysli sie cały czas o tym "czy dam
radę"

[chicoria]

Ehhh...rzecz w tym, ze ja nie musze ale chcialabym. Moge spokojnie
isc do pracy (a nawet wrocic do firmy w ktorej pracowalam, bo jestem
na wychowawczym) Tylko, ze przestalo mnie to bawic i marzy mi sie
inny zawod. A konkretnie - jestem hotelarzem a chce zostac
tlumaczem. Duuuzo nauki przede mna.

[sanna.i]

To ja ci mogę od tej drugiej strony (tłumacza) napisać: sporo nauki przed tobą,
zwłaszcza, jeśli chcesz zostać licencjonowanym tłumaczem.Wymagania są, jakie są.
Albo pięć lat filologii + egzamin państwowy, albo studia dla tłumaczy + egzamin
państwowy.Zakładam, że język znasz już biegle. Ale nie widzę przeszkód, żeby
zrobić to po trzydziestce. Sama mam trzy dychy i też poważnie myślę o tym,żeby
jeszcze jeden zawód zdobyć.
Jeszcze jedna rada: spróbuj "pomurzynować" w jakiejś agencji tłumaczeń. Nigdzie
się tak dobrze nie przygotujesz, jak robiąc tłumaczenia pod okiem doświadczonych
ludzi.

[crises]

> jeśli chcesz zostać licencjonowanym tłumaczem.

A co to jest "licencjonowany tłumacz" w polskich warunkach?

>Wymagania są, jakie są.

A niby kto te wymagania ustala?

> Albo pięć lat filologii + egzamin państwowy, albo studia dla
> tłumaczy + egzamin państwowy.

Że co?

>Zakładam, że język znasz już biegle.

To żadne studia nie są jej już potrzebne. Do bycia tłumaczem należy: a) znać
biegle język, z którego się tłumaczy, b) umieć się poprawnie wysławiać w języku
docelowym, c) znać się na tym, o czym się tłumaczy (mało kto już tłumaczy teksty
niespecjalistyczne, a w niczym się niespecjalizujący tłumacz ogólny -filolog to
najgorszy kandydat na tłumacza). Cała reszta to wyłącznie kwestia szczęścia -
genów, diabli wiedzą czego. Jakieś 10% ludzi próbujących tłumaczyć, rzeczywiście
umie to robić, reszcie nic pomoże ukończenie choćby 2 fakultetów i zdanie 10
egzaminów.

> Jeszcze jedna rada: spróbuj "pomurzynować"

Co robić? Znaczy, tłumaczenie dla biur tłumaczeń to jakieś, hm, hańbiące i
podrzędne zajęcie?

> w jakiejś agencji
> tłumaczeń. Nigdzie się tak dobrze nie przygotujesz, jak robiąc
> tłumaczenia pod okiem doświadczonych ludzi.

W kiepskiej niczego się nie nauczy - kiepskie agencje handlują tłumaczeniami
nawet nie zaglądając do środka. Zaś dobre nie przyjmują podwykonawców bez
udokumentowanego doświadczenia.

[sanna.i]

Czepiasz się i sama nie wiesz czego. Jeśli dziewczyna chce być tłumaczem
przysięgłym, musi spełnić konkretne wymagania:

Tłumaczem przysięgłym może być osoba fizyczna, która:
1) ma obywatelstwo polskie albo obywatelstwo jednego z państw członkowskich
Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub, na zasadach
wzajemności, obywatelstwo innego państwa;
2) zna język polski;
3) ma pełną zdolność do czynności prawnych;
4) nie była karana za przestępstwo umyślne, przestępstwo skarbowe lub za
nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu obrotu gospodarczego;
5) ukończyła magisterskie studia wyższe na kierunku filologia lub ukończyła
magisterskie studia wyższe na innym kierunku i studia podyplomowe w zakresie
tłumaczenia, odpowiednie dla danego języka;
6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z umiejętności tłumaczenia z języka
polskiego na język obcy oraz z języka obcego na język polski, zwany dalej
"egzaminem na tłumacza przysięgłego".
(Ustawa o zawodzie tłumacza przysięgłego).

> Jeszcze jedna rada: spróbuj "pomurzynować"
>
> Co robić? Znaczy, tłumaczenie dla biur tłumaczeń to jakieś, hm, hańbiące i
> podrzędne zajęcie?

Pomurzynować znaczy popracować przez jakiś czas za mniejsze pieniądze lub nawet
za darmo w celu przygotowania się.Sama napisałaś, że dobra agencja nie zatrudni
tłumacza bez doświadczenia.Ale czasem dobre agencje idą na inny układ. Nikt tu
nic nie pisał o hańbiącej pracy - wyluzuj trochę.
Inna sprawa, ze za tłumaczenia przysięgłe dostaje się odpowiednio więcej niż za
zwykłe.Wszystko zależy od tego, jakim tłumaczem autorka wątku chce być.

[crises]

To raczej Ty usiłujesz ją wprowadzić w błąd wmawiając, że tłumacz= tłumacz
przysięgły, w dodatku używając jakiejś terminologii od czapy.

Nie wiemy tak naprawdę, co wątkotwórczyni chce tłumaczyć (a czasy tłumaczy
ogólnych-niespecjalistów to już przeszłość).

Rynek tłumaczeń uwierzytelnionych kurczy się systematycznie z roku na rok.
Dawniej firmy maniakalnie tłumaczyły wszystko u przysięgłych (umowy,
korespondencję) - teraz robią to coraz rzadziej. Cóż, przyszło zrozumienie, że
tak naprawdę rzadko to jest konieczne, tłumaczenie uwierzytelnione niczego nie
gwarantuje (wśród przysięgłych jest dokładnie taki sam odsetek partaczy i
idiotów, jak wśród wszystkich innych - patrz ostatnia afera z "samochodami marki
Golf na Cyprze"), a obrót tłumaczeniem uwierzytelnionym jest utrudniony (nie da
się go wysłać mailem, chyba że skan). Tak więc rynek tłumaczeń uwierzytelnionych
przesuwa się w kierunku tłumaczeń dla organów (które marnie płacą, bo stawki
urzędowe, jeśli w ogóle, bo potrafią nie płacić miesiącami), nielicznych
tłumaczeń dla ludności (statystyczny obywatel jednak rzadko w życiu potrzebuje
uwierzytelnionego dokumentu) i niewątpliwie zaszczytnych, choć uciążliwych
obowiązków (nocne tłumaczenia zeznań na policji albo rozpraw, gdzie mamy średnio
pojęcie o co chodzi, bo np. tematyka dotyczy warunków przetargu na dostawę
analizatorów laboratoryjnych). Może kogoś to kręci, ale tak naprawdę prawdziwe
pieniądze w branży tłumaczeniowej są zupełnie gdzie indziej i jak ktoś mnie
pyta, czy warto być przysięgłym, to mu odradzam.

Nie chciałabym oczywiście studzić edukacyjnych zapędów wątkotwórczyni, ale na
studiach dla tłumaczy za wielu przydanych rzeczy się nie nauczy (chyba że chce
się zajmować jakimiś abstrakcjami, typ teoria przekładu). Niestety, umiejętność
tłumaczenia jako taka jest niespecjalnie wyuczalna - najlepsi znani mi tłumacze
żadnych takich studiów nie kończyli (a często nawet w ogóle nie są filologami).
Sensowniej zastanowić się nad jakąś specjalizacją tłumaczeniową i skończyć
konkretne kursy - np. duże agencje często organizują kursy na temat tłumaczeń
prawnych albo informatycznych.

[sanna.i]

Strasznie jesteś cięta w stosunku do ludzi po filologiach. Dlaczego? Mam swoją
teorię, ale zostawię dla siebie.Można być bo filologii, być tłumaczem
przysięgłym i specjalizować się w konkretnej branży,czego jestem przykładem. Nie
zgodzę się,że tłumaczenie uwierzytelnione odchodzą do lamusa, jest mnóstwo
sytuacji, kiedy są niezbędne i bez pieczęci ani rusz.Posłużę się cytatem:

"Przez tłumacza przysięgłego powinny być tłumaczone wszystkie dokumenty, które
mają być użyte w celach urzędowych. Do nich należą m.in.: akty urodzenia, ślubu,
zgonu, świadectwa szkolne i inne (np. ukończenia szkoleń i kursów),
postanowienia urzędów administracji państwowej i samorządowej, dokumenty
finansowe: faktury, rachunki, dokumenty pojazdów: dowody rejestracyjne, umowy
sprzedaży lub odstąpienia, dokumenty prawne: umowy spółek, umowy i kontrakty
handlowe, umowy zlecenia, pełnomocnictwa, raporty finansowe, raporty wyceny
nieruchomości, decyzje syndyków i likwidatorów."

Nie przeskoczysz tego crises,choćbyś nie wiem jak chciała.

>statystyczny obywatel jednak rzadko w życiu potrzebuje
> uwierzytelnionego dokumentu)

Tia, sprowadzenie samochodu z zagranicy, dyplomy (jeśli ktoś zamierza pracować
za granicą)...Ludzie są teraz mobilni, zmieniają miejsca
zamieszkania,pracy,wyjeżdżają na studia za granicę.Przekład takich dokumentów
bez pieczęci przysięgłego na ogół nie jest nic wart.

[crises]

Nie jestem cięta na ludzi po filologiach, bo sama jestem po filologii. Natomiast
widzę z praktyki branżowej i z tego, jak się zmienia rynek, że bycie "tłumaczem
ogólnym" można sobie już wsadzić w buty - jeszcze kilka lat i bez wyraźnej
specjalizacji nie będzie się dało czerpać z takiej działalności sensownych
pieniędzy. Właściwie to już nie bardzo się da, bo ze wzrostem średniej
znajomości najpopularniejszych języków w społeczeństwie tłumaczy się rzeczy
coraz bardziej specjalistyczne.

Czy tego chcesz czy nie - tłumaczenia uwierzytelnione to jakieś 10% rynku
tłumaczeń w Polsce. I nie jest to wcale najbardziej zyskowny, najciekawszy ani
najłatwiejszy w obsłudze segment tłumaczeń. Tłumaczenia uwierzytelnione to
przeważnie babraninka po stroniczce albo dwóch (złoty strzał typu
uwierzytelnienie 1000 stron po koledze zdarza się raz na 5 lat), wyjaśnianie
intelektualnie sprawnym inaczej klientom po 2 x w tygodniu, w jakich stronach
rozlicza się tłumaczenie uwierzytelnione oraz pozostające na granicy prawa
miganie się od pracy dla organów (nie rzucę pilnego zlecenia dla świetnie
płacącego klienta, żeby stracić pół dnia na zarobienie 60 zł). I mówię to jako
praktyk. Największy strumień forsy w branży tłumaczeniowej płynie zupełnie gdzie
indziej.

[franianianiamaj]

Nie zwariowałaś Ja tez jestem w trakcie probowania przekwalifikowania sie....
Rowniez mam obawy, ale dla chcacego nic trudnego, jak nie sprobujemy to sie nie dowiemy...
Poza tym wydaje mi sie, ze osoby po 30, maja tego rodzaju moment w życiu, ze chca sprobowac czegos nowego, tylko nie kazdy jest w stanie sie odwazyc...

[panda74]

Oczywiście, że warto!
Ja całe życie pracowałam jako asystentka, a wieku 31 lat postanowiłam zmienić
zawód. Nie ukrywam, że po urodzeniu dziecka zmieniły się moje zainteresowania i
priorytety. Poszłam na pedagogikę wczesnoszkolną i po skończeniu studiów pracuję
w zawodzie - uczę w klasie pierwszej. Jestem zachwycona i dopiero teraz czuję,
że robię to co lubię
Czas szybko leci, więc nawet nie zauważysz, kiedy lata nauki miną. A warto coś
zrobić w tym kierunku, gdyż nawet będąc po 30-tce mamy przed sobą 25-30 lat
pracy. Dobrze więc pracować w wymarzonym zawodzie
W sumie rzadko się zdarza, żeby maturzysta wybierając kierunek studiów tak
świetnie wiedział, co naprawdę chce przez całe życie robić.
Pozdrawiam

[emigrantka34]

wlasnie nosilam sie z zamiarem podobnego watku. mam ten sam dylemat.
z zawodu jestem adwokatem - piec lat studiow, potem cztery lata
aplikacji, doswiadczenie zawodowe mam spore, ale ten zawod jest
niezgodny z moimi pasjami i meczy mnie to od dluzszego czasu - no bo
zyje sie w koncu jeden raz
wyksztalcenie moze mi sie przydac w nowym zawododzie, gdyz nie bede
potrzebowac porad prawnych, tylko ciagle mam dylemat - ze to pare
lat nauki znowu, a ja sie ucze od 35 lat....

[ginny_wolf]

Ja tez prawnik tylko po aplikacji radcowskiej.Mam też zrobioną podyplomówkę z
marketingu i promocji.Długi czas pracowałam jako raca prawny w bankach.Od kilku
lat własna działalność jestem wspólnikiem w kancelarii-o niebo lepiej czytaj
-luzniej ale ta sfera bankowości już miuszami wychodzi.Marzy mi się
przestawienie w kierunku-impresariatu,praw autorskich itp.Ale lat już mam
38-obecna kancelaria
przynosi zyski -wspólniczka słyszeć nie chce o zmianie profilu i wyrabianiu
sobie pozycji na innym rynku.A mnie się marzy aby zrobić jeszcze coś
nowego,wejść w inne środowisko itp.

Do ginny-wolf

[thana203]

Ginny, z nieba mi spadasz. Czy mogę napisać do Ciebie na priva? Czy zaglądasz na
gazetowego maila?

[ginny_wolf]

raczej nie zaglądam ale jutro zajrzę pisz -jak będę mogła to pomogę

[thana203]

Napisałam!

[emigrantka34]

Ja robilam podyplomowe z praw czlowieka, europeistyki; ale
interesuje sie paroma dziedzinami baaardzo odleglymi od prawa marzy
mi sie wlasny biznes - tez z prawem niezwiazany.
Pracowalam dobrych lat kilka w kancelarii specjalizujacej sie w
prawie korporacyjnym - od zalozenia spolki, przez podatki i kwestie
administracyjnoprawne, az po upadlosc i likwidacje; mam sporo
znajomych wsrod autorow - prawo autorskie to nadal przyszlosc w
Polsce a jest niewiele kancelarii, ktore sie w tej dziedzienie prawa
naprawde specjalizuja, wiec Twoj pomysl to nie jest pomysl od czapki.
Ja z kolei od kilku lat jestem zatrudniona w org miedzynar i tez mi
to uszami wychodzi - straszny biurokratyczny twor, co do zasadnosci
istnienia ktorego mam watpliwosci.
Problem w tym, ze skonczyly sie juz czasy, kiedy chec szczera i
rzetelna wiedza przy braku odpowiedniego dyplomu pozwalaja zrobic
kariere. Pasja rowniez powinna byc jakosc udokumentowana, najlepiej
dyplomem ukonczenia studiow podyplomowych, inaczej nikt Ci na slowo
nie uwierzy. No chyba ze sie ma odpowiednie kontakty.

[aluc]

późno?
masz jeszcze 30 lat do emerytury i prawdopodobnie jakieś 50 do śmierci
więc sama sobie odpowiedz, czy teraz to późno

[ewelina_1]

Też mam te obawy, że studenci bedą lepsi (cokolwiek to znaczy).
Najgorsze jest to, że sporo osób te obawy potwierdza.
Tyle, że ja z zamiarem kolejnych studiów (mam już
jednego "inżyniera") chodziłam od wielu lat, ale dopiero teraz
pojawiła się szansa realizacji marzenia. No i dobijają mnie osoby
twierdzące "za późno".

[babsee]

Moja mama,30 lat temu przekwalifikowala sie mając lat 40.Dala rade.
Ja tez wlasnie jestem w trakcie.Moje plany troche sie spowalniaja bo
jestem w ciazy wiec musze odczekac ten czas i macierzynski ale chce
i juz.
Udalo mi sie znalezc prace gdzie wykonuje zawod dotychczasowy,jednak
obowiąznkow na to stanowisko bylo na pol etatu wiec przy rozmowie o
prace zaproponowalam zajęcie sie czyms co zamierzam wlasnie robic
pozniej.Szefostwo dalo mi szanse i choc czasem mi trudno(wiadomo-
brak wyksztalcenia w tym kierunku czyli budowlanki a ja jstem
prawnikiem)to powiem ci,ze ze strony osob z ktorymi wspopracuje
(branzystow budowlanych) napotykam duzo sympaii i
zrozumienia.Początkowo kompletnie nie wiedzialm co oni mowią,a
rysunki techniczne i projekty budowlane byly dla mnie czarną
magią.Nadrabiam jednak wiedzą z prawa budowlanego i jakos ide do
przodu.Zawsze znajdzie sie ktos,kto pomoze,wyjasni,wytlumaczy.

A ja zaczynam odczuwac większą radosc stojąc na mrozie i rozmawiajac
z budowlancami niż grzebiąc sie w przepisach prawnych.
Dasz rade dziewczyno.Najwazniejsze to konsekwencja.

[broceliande]

Odwagi!
Jestem nauczycielka z zawodu, ale odkryłam, że nie mam powołania.
Wegetowałam kilka lat na korepetycjach, po czym, w wieku 34 lat,
otworzyłam firmę.
Czujesz?
Pozyczyłam kasę nie mając pewności, że wyjdzie. Wynajęłam biuro,
zdobyłam dotację.
Wszystko jest możliwe.

[mamongabrysi]

jeśli cię stać na to finansowo, ruszaj! Powodzenia. ja mam też dosyć swojej
pracy i zamierzam zmienić na "gorszą" czyli mniej prestiżową i mniej płatną ale
mam nadzieję że dzięki temu wyjdę ze żmijowatego środowiska, nie będę tracić
czasu na dojazdy i będę miała więcej czasu dla siebie więc będę mogła ten czas
zainwestować w siebie i dzieci. Zwariowałam? Może, ale jesli jeszcze kilka lat
popracuję tam gdzie pracuję zwariuję na pewno.

[ez-aw]

Miałam dokładnie 30 lat, gdy zmieniałam zawód. Wcześniej pracowałam w sklepie,
teraz w księgowości - zmiana duża. Studiuję do tej pory, robię kursy. Opłacało
się i tobie też tego życzę. Odwagi. Nasz wiek i doświadczenie w pracy
(jakiejkolwiek) nie zawsze są przeszkodą. Piszesz że boisz się ludzi po
studiach, pomyśl - oni nie mają jeszcze we krwi pewnych cech które nabywa się z
wiekiem. Widziałam parę razy takie osoby przyjęte prosto po nauce i wiem jak
trudno było im się odnaleźć w np, punktualnym przyjściu do pracy, w podejściu do
samej pracy itp (oczywiście nie wszystkie)
Dasz radę, a my trzymamy za Ciebie kciuki

[florydeczka]

z zawodu jestem technologiem przemyslowym w dziedzinie cukiernictwa ,przez
ostatnie 6 lat prowadzilam medyczna spa (botox,usuwanie laserem wlosow itp) mam
35 lat i w tym roku zaczynam szkole pielegniarska dluga droga ,ale chyba dam
rade
jak trzeba to sie musi

[bi_scotti]

Ja znam ludzi, ktorzy totalnie zmienili zowod po 50-tce zakladajac,
ze wciaz maja przed soba ponad 10 lat pracy w nowej profesji.
Po 30-tce to chyba kazdy zmienia zawod Mowiac szczerze jak sie
rozejrze dookola wsrod znajomych to na palcach jednej reki policze
tych, ktorzy nie zmienili.
Powodzenia!

brawo ...

[kacha222]

ja mam 38 lat i zmieniam zawód od 4 .. jest ciężko, robię doktorat,
kursy, publikacje, wykładam na uczelni - ale dam radę. poszłam do
pracy nie tej co chciałam jak miałam 19 lat, wiadomo życie! a teraz
robię wreszcie to co chcę robić. ale jest drugie dno, jak popatrzę
na innych wokół mnie, to oni mają 10 lat mneij odemnie i chba są na
właściwym miejscu. a ja myślę, że chyba coś za późno realizuję swoje
plany

[emigrantka34]

ale je realizujesz.

w Polsce panuje dziwna mentalnosc...

[rita75]

Panuje opinia, ze zyje sie w pelnym tego slowa znaczeniu najwyzej do
30stki- dotyczy to w szczegolnosci kobiet...po 30 powoli nalezy sie
zaczac godzic z tym, ze juz nic nas juz sensownego nie spotka, wiec
nalezy walczyc z uplywajacym czasem, tropic kazda zmarszczke, a nim
sie obejrzymy- juz starosc zapuka do naszych bram...za pozno na
samorozwoj i zmiane zycia. To bzdura - mozna wszystko- teraz dopiero
wiele z nas wie, czego tak naprawde chce- wiec mozna z pasja i
dojrzaloscia, wynikajaca ze zdobytego bagazu doswiadczen- odkrywac
nowe sciezki, a nawet sie powinno. Na nic nie jest za pozno- nie
kladziemy sie przeciez do grobu!

[chicoria]

Dziekuje Wam bardzo! Zmobilizowalyscie mnie, zabieram sie za nauke Wam tez
zycze powodzenia!

[daga_j]

No pewnie, że masz szansę. Ja też dopiero mając 30 a może 31 lat zacznę
pracować.. Na razie zajmuję się małymi dziećmi no i muszę zrobić podyplomówkę by
móc pracować w zawodzie jaki sobie od pewnego czasu "upatrzyłam". Myślę, że po
prostu trzeba w siebie wierzyć