potrzebuję troche zrzumienia

[fifi85.pl]

Witam
potrzebuję albo wsparcia, albo kopniaka, sama nie wiem czego.

Jestem mama 2letniego chlopca, mieszkam z mężem i dzieckiem u teściów, z dala
od domu, przyjaciół, pracy, ogólnie rzecz biorąc całe zycie przekręciło się do
góry nogami po urodzeniu dziecka. Mam 23 lata, wiem, że sama jestem sobie
winna, bo dzieci to konsekwencje uprawiania seksu, ale zabezpieczałam się,
byłam ostrożna, a jednak wpadłam. Bo dlaczego ja?? Dlaczego nie jakas moja
kolezanka? Pech?? Wszystko co dobre w moim życiu sie skończyło, a było tego
naprawdę niewiele. Gdy już zaczynało sie układac dowiedzialam sie o ciazy.
Teraz jest dom, dziecko, obowiązki. Nie mam kasy na dokonczenie studiów, nie
mam znajomych, koleżanki z którą mogłabym sie napić kawy. Nie chce zaczynać
życia od nowa, nie chce szukać nowych przyjaciół, wszyscy staraja sie mnie
odwiedzać, ale km to przeszkoda. Nie mam gdzie wyjść, to okolica przemysłowa,
tu nawet parku nie ma. Najgorsza jest ta samotność... Nie umiem żyć w
samotności. Tak bardzo nie chce już życ...

[nangaparbat3]

Pamietam, ze dziecko dwuletnie to koszmar, nie mozna spuscic z oka i własnie to
nieustajace napiecie uwagi plus - jak u Ciebie - uwiazanie, wykańcza. No i
bardzo młodziutka jesteś - ale to tez Twój atut. Jeszcze troszkę, odchowasz
dziecko, pojdziesz na studia, do pracy. Całe zycie przed Tobą, a teraz
prawdopodobnie jestes zwyczajnie przemeczona.
Z konkretów - Czy nie da sie uniknac mieszkania u tesciów? To rzadko robi dobrze.
Nie rozumiem tego fragmentu:

>nie
> mam znajomych, koleżanki z którą mogłabym sie napić kawy. Nie chce zaczynać
> życia od nowa, nie chce szukać nowych przyjaciół, wszyscy staraja sie mnie
> odwiedzać, ale km to przeszkoda.

Czy tesciom przeszkadzają Twoi znajomi?

[fifi85.pl]

Nie do teściów nic nie mam ogólnie, chociaz teściowa troszke za bardzo sie
wtraca, ale jakoś idzie przezyć. Chodziło mi o kilometry, nie jest tego duzo,
ale większośc znajomych studiuje albo pracuje i cieżko wygospodarować im czas
żeby do mnie przyjeżdzac. A ja całymi dniami siedze w domu, nikogo nie znam w
tym mieście... Nie chce stracić tego co miałam, a tu musze zaczynać wszystko od
nowa...

[czar_bajry]

Jezu przestań się tak dołować, jak nie dajesz rady to kup sobie deprim, idź do
psychologa a najlepiej zrobi Ci solarium i nowa fryzura
Masz przecież dziecko i to jemu musisz się teraz poświęcić, zacznij coś robić
może mieszkanie posprzątaj, nie wiem do rodziców wyjedź na jakiś czas w necie
posiedź ale nie miej takich czarnych myśli, nie może Ci się nie chcieć żyć masz
małe dziecko a jak Ciebie nie będzie to niby kto się ni zajmie, wredna teściowa
czy może jakaś inna laska z którą zwiąże się Twój mąż
UFF nie wiem czy coś Ci pomogłam ale się starałam

[fifi85.pl]

Może tak byłoby lepiej?? Gdyby ktoś inny zajał moje miejsce, bo ja mam dość...

[mik5]

A co na to synek, jak myślisz?
I czy z mężem nie da się zaprzyjaźnić?

[madeleine.b]

Kochana wiem, że nie jest łatwo i znam ten stan, w którym myślisz, że już niżej
się nie da upaść i czarniej myśleć. Znam, ale wiem, że nie można się mu
poddawać. Moja mama zawsze mówi, że życie to jest sinusoida...jeśli teraz masz
dołek, to musi przyjść taka chwila, że będzie lepiej. Po prostu musi. Pomyśl w
takiej najgorszej chwili, że Twoje dziecko nie rozumie, że Tobie jest źle i czy
chciałabyś, żeby za kilka lat mówił, że miał trudne dzieciństwo itd. Nie chcę
Cię dołować w ten sposób, tylko pokazać, że masz dla kogo żyć i dla kogo się
starać. Może porozmawiaj z partnerem albo spróbuj wyjechać do rodziców, jak to
ktoś napisał wyżej. Zmiana otoczenia i odrobina wsparcia ze strony życzliwych
ludzi działają cuda. I pamiętaj, że nieważne jak źle jest Ci teraz, jeszcze
będzie lepiej. Tą chwilą się pocieszaj i staraj się zrobić co tylko możliwe, aby
nadeszła jak najszybciej. Nie będzie Ci łatwo, ale zrób to dla siebie i Twoich
bliskich. Trzymam kciuki.

To ja się zmienię!

[zebra12]

Chętnie, na serio się zamienię moim życiem na Twoje. Chętnie wezmę jedno
dwuletnie dziecko, męża i rodzinę na miejscu.
W zamian dostaniesz 3 dzieci, w tym dwulatkę , codzienną pracę ze wstawaniem o
5:30 rano (dojazdy 3 środkami komunikacji 25 km za miasto), brak męża, problemy
finansowo-lokalowe (groźba eksmisji).
I wiele innych atrakcji. Polecam. Zamienię się od dziś! Pisz na pocztę.

[kali_pso]

Bo dlaczego ja?? Dlaczego nie jakas moja
kolezanka? Pech??


A dlaczego ktoś?
W czym jesteś lepsza od koleżanki, że uważasz jakoby wpadka bardziej
pasowała do którejś z nich?


Poza tym- dzieciaka masz już w miarę dużego. Pomyśl może o jakiejś
pracy chocby na pół etatu, coby zarobić na te studia. Może teściowa
mogłaby pilnować małego przez ten czas? Może mogłabyś zająć się
innym dzieckiem? Co do braku znajomych- siedzeniem na tyłku ich nie
zdobędziesz, a ci co do tej pory zasługiwali na to miano, jak sama
widzisz, mają swoje życie i trudno, aby byli ciągle pod telefonem.
Sa regionalne fora- poszukaj tam znajomych, może jakaś, równie
samotna matka z dzieckiem, byłaby dobra odskocznią?

[insomnia0]

hmmm troszke refleksji ..
Cytat
Wszystko co dobre w moim życiu sie skończyło

Tak bardzo nie chce już życ.


wszystko zalezy od tzw"punktu siedzenia i widzenia"

ja 4 lata starałam sie - leczyłam by móc być mamą...
wybacz ale nie moge słuchac jak ktos tak mowi..
rozumiem ,że dziecko nie przyszło u Ciebie w porę..mysle ze jestes zmęczona,
wyeksplatowana..na dodatek- jakby odcięta od wszytskiego i wszystkich..
Mam nadzieje ze kiedys powiesz , ze Twoje dziecko jest Twoim swiatem..
A teraz.. potaraj sie zrobić cos aby w tym zyciu zrobiło sie lepiej..cieplej
bardziej kolorowo.. Wyjdz do ludi- napewno tam gdie jeste..sa mamy , ktore
chodza na spacery -zagadaj moze poznasz jakaś bratnia duszę...
Postaraj sie zrobić cos dla siebie.. moze siłownia? fitness? kosmetyczka?
Siedzisz w necie znajdz jakies swoje uubione forum..tam bedziesz mogła podzielic
sie swoimi i smutkami i radosciami..
Nie mow ze wszytsko co dobre - skonczyło sie.. bo to nieprawda..Życie zmieniło
sie..alenie jesnym Cie jeszcze zaskoczy- pozytywnie..
Jesli naprawde czujesz sie bardzo przygnebiona..
Idz do psychologa.. takie romowy pomagają..i wiem co mowie..
Głowa do gory.. juz za chwile wiosna..a wraz z nią i wieksza radosc zycia

[montechristo4]

potrzebujesz kopa, a nie zrozumienia. Zamiast siedzieć na tyłku i
biadolić, weź się do roboty. Dziecko do żłobka, a Ty do pracy.
Wszystko przed Tobą!I przestań rzucać teksty o tym, że komuś byłoby
lepiej, gdyby Ciebie nie było. Takie teksty słyszę na codzień od
mojego nastolatka (szczególnie, jak nie pozwolę mu zostać w domu ze
względu na klasówkę) i jestem uodporniona. Strasznie dziecinne
podejście do życia masz dziewczyno. Dziecko zdrowe? Ty i mąż też?
Poszukaj nowych znajomych i wyjdź do ludzi, bo naprawdę nie masz
powodów do narzekania!

fifi

[czar_bajry]

Ty faktycznie jakaś porąbana jesteś i chyba kopniak bardziej niż zrozumienie na
Ciebie podziała.
Zdanie o kimś innym miało Cię wkurzyć, mnie sama myśl o jakiejś lasce zajmującej
się moim mężem i dzieckiem szybko postawiła by do pionu.
Znajdź sobie jakieś zajęcie to głupie pomysły szybko wywietrzeją Ci z głowy.

[18_lipcowa1]

nie mozesz isc do pracy?

[gku25]

Po co? Przecież lepiej założyć rączki i poużalać się nad sobą.

[marzeka1]

Nie zrozumienia potrzebujesz,ale kopa,bo od użalania się nad sobą nic się nie
zmieni. Czujesz się wyizolowana, źle ci- idź do ludzi, do pracy (chociażby ma
pół etatu), ucz się języka, czytaj. Bo od samego- rozumiemy cię,NIC się w twoim
życiu nie zmieni. Zresztą, nie rozumiem- taka jest prawda: ani siedzenia w domu,
ani mieszkania z teściami...

[daga_j]

Ja mam podobną sytuację - po ślubie przeniosłam się do miasta mojego męża i
tylko jego rodzina mi to pozostała jako kontakt towarzyski. Mieszkam tu już 6
rok i dopiero od pół roku mam koleżankę ale jeszcze nie taką bliską. Dzieci
zapełniły mój świat - liczne obowiązki, od czasu do czasu przecież odwiedzam
moją rodzinę, mam na bieżąco kontakt dzięki internetowi, pogodziłam się z tym.
Ważne by mieć w mężu oparcie, bo chociaż wieczorem jak dzieci już śpią to jest z
kim miło pogadać, przytulić się.
Wiesz, że Twoja sytuacja też będzie się zmieniać, dziecko podrośnie i pewnie
pójdzie do przedszkola, zaczniesz mieć więcej czasu, więc albo poszukasz pracy
albo dokończysz studia - spokojnie, młoda jesteś na wszystko Ci wystarczy czasu
A może studiowałabyś dziennie, to darmowe studia przecież, może teściowie
pilnowaliby Ci dziecka parę razy w tygodniu (zwykle zajęcia nie są pełen tydzień
co nie, a niektóre wykłady można opuścić - ja też w ten sposób kończyłam studia
już przy dziecku).
Mówisz najgorsza ta samotność - ja też to odczuwam i czasem płakałam "nie mam
żadnej koleżanki, nikt mnie nie lubi.. " - ale minęło, trzeba doceniać to co
się ma. Utrzymuj kontakt ze swoją rodziną, masz przecież internet. I zwróć
uwagę, że nie wszystko co dobre się skończyło, tylko wszystko co było Twoją
"młodością" czyli czas przed dzieckiem, każdy przechodzi w życiu etapy, Ty masz
teraz nowy bardzo ekscytujący - wychowanie dziecka, założenie rodziny. To też
jest dobre, a nawet według niektórych lepsze! Rozumiem, że kochasz synka, on
jest Twoim nowym światełkiem!
Powodzenia!

[mycha231]

Ja zaszłam w ciażę kiedy miałam 21 lat. Nie mielismy za bardzo gdzie
mieszkać. Przeżyłam kilka mies u teściów i 1,5 roku u moich
rodziców. Mąż nie miał stałej pracy, ja na studiach. Miało być tak
pieknie ja skończę studia zaoczne, pochodze sobie do pracy, potem na
wychowawcze pójdę, a maż rozkręci wreszcie swoja firmę. Zycie
spłatało figla. W pracy skończyła mi sie umowa, której mi nie
przedłuzono, zaczęłam krwawić, musiałam leżeć, wziąźć urlop
dziekański... kolezanki sie ode mnie odwróciły, one miały imprezy w
głowie a nie leżąca kumpelę.Urodiłam Agatkę mój świat krecił sie
wokół niej. Czas biegł i wszystko zmieniło sie na lepsze... Mam 26
lat mieszkamy na wynajetym, na wiosne stanie masz dom na wsi, Agata
chodzi do przedszkola, ja jestem 2 raz w ciąży. Mąż rozkrecił
interes, ja również, mam swój sklep. Kiedy mała miała 2 lata
poszukałam opiekunke na 4h dziennie, a sama zaczęłam pracować
najpierw u meża a potem sklep rozkreciłam. Skończyłam studia choć
było cholernie ciezko, obroniłam sie na 5 (prace mgr pisałam po
nocach) Zaprzyjaźniłam sie ze znajomymi męża, wśród których mam
przyjaciółke. Więć widzisz dla chcącego nic trudnego. Prócz
mieszkania i drobnej pomocy w opiece nad mała nie dostaliśmy nic od
rodziców, chodzi mi tu o kase. do wszystkiego doszlismy sami ciezka
pracą, poswieceniem i wieloma nocami spędzonymi osobno-maz w pracy.
weź sie w garść, rozejrzyj sie wokół siebie. Nikt nie zaprzyjaxni
sie z zakompleksioną, pełną pretensji do świata nudziarą. Usmiechnij
sie i weź sie za siebie.

[fifi85.pl]

Podziwiam, ja nie wiem od czego zacząć, nie mam wsparcia żadnego, nie mam na
kogo liczyć, nie mogę powiedzieć męzowi, że jest mi źle, że mam problemy, bo od
razu jestem odbierana jak wyrodna matka, chora psychicznie, już nie raz to
słyszałam... Nawet nie wiesz jak długo probowałam walczyć, opiekuję sie
dzieckiem najlepiej jak potrafię, każdego dnia zabieram na spacer, czytam bajki,
rysujemy, gotuję specjalnie dla niego i wydaję wszystkie pieniądze jakie uda mi
się zaoszczędzić z zakupów na zabawki, książeczki i ubranka. Nie mówię, że nie
dostaję pieniedzy, ale sama dla siebie mam tyle co sobie zachomikuję. Nie uważam
się za zła matke, nigdy nie dałam odczuc synkowi, że coś jest nie tak, a gdy
byłam zła na niego zanosiłam go teściowej żeby nie widział jak cierpię, żeby sam
nie cierpiał. jedyne uśmiechy jakie mam sa własnie dla dziecka, bo nikt inny sie
do mnie nie usmiecha w tym miescie.

[fifi85.pl]

Tak prosto coś napisać, gorzej zrobić. Nie wiem też dlaczego pewne osoby
uczepiły się moich teściów, ja nic do nich nie mam. I nie chodzi o to, że musze
z nimi mieszkać. Gdyby nie teściowa, która`czasem zajmuje się dzieckiem jak ma
czas, to wylądowałabym w psychiatryku. Dlaczego zawsze piszecie "wyjdź do
ludzi"? Co mi dadzą obcy ludzie, jak dotąd nikogo nie poznałam mimo szczerych
chęci, łażenia i czekania aż jakaś matka się zlituje i wyjdzie z dzieckiem na
spacer, a jak już kogoś poznałam to znajomośc się konczyła po paru dniach.
Zaproszenia na kawe, nawet starszych sąsiadek zostały bez odzewu . Na siłownie
i inne zajęcia płatne mnie nie stać, zresztą po co mam tam chodzić?? Zeby uzalać
isę nad swoją brzydotą?? czy cieszyć sie widokiem slicznych panienek o super
figurach ktore nie wiedza co z zrobic z czasem i pieniedzmi. Z kim dziecko
zostawić?? aaa no tak z teściową, ale ona musi miec czas i musi chcieć, a to też
niestety nie zależy ode mnie. Bo zwykle jest zajeta i mowi "to może jutro?". Mąż
przyjacielem?? Jasne, ale nie mój, może jest dobrym ojcem, ale mężem jest do
bani, nie pamietam kiedy ostatni raz poświecił mi troche czasu, ale to pewnie
według waszej opini również moja wina. Zawsze miałam pecha, nie zaznałam
szczęścia w dzieciństwie i obecna rodzina szczęsciem dla mnie nie jest, bo
odebrała mi wszystko. Tak wiem jest załosna, uzalam sie nad soba, obwiniam
wszystkich o moje domniemane nieszczęscie... Szczęscie jest dla wybranych, ja
miałam i mam pecha.

[drie]

Skoro tak mowisz, to pewnie prawda.

Teraz zostaje zapytac: chcesz to zmienic? Czy bedziesz tak sie
uzalac reszte zycia?

Zastanow sie co tak naprawde chcesz. Przygotuj dobry plan i krok po
kroku realizuj go.

I optymizmu zycze, bo jesli sasiadkom takie gadki wstawiasz, to sie
nie dziwie, ze sie boja na kawe zajsc.

[fifi85.pl]

Sasiadki roznasza plotki, więc spowiadanie się im ze swoich problemów byłoby
głupotą. Zmienić??? Może jakas rada?? ale nie z tych o wyjsciu do ludzi...

[pelagia_pela]

<Może jakas rada?? ale nie z tych o wyjsciu do ludzi...

To chcesz kogos poznac czy szczesliwa jestes placzac w samotnosci po
katach, bo nie rozumiem? Kazdy przyjaciel byl kiedys obcym
czlowiekiem dla nas wiec gdzie chcesz te kolezanki znalezc jak nie
wsrod obcych ludzi??? Nikt Ci nie kaze stac na ulicy zaczepiajac
przechodniow, ale na pewno jest cos na co mozesz sie zapisac - kursy
z urzedu pracy, kursy jezykowe (czesto za darmo) zajecia dla malych
dzieci jakies gdzie sa inne mamy.

A co z wyjsciem do pracy? Na pol etatu? Staz gdzies moze? Zlobek dla
dziecka. Nawet jesli twoje wynagrodzenie pokryje tylko koszt opieki
to juz i tak masz normalne zycie i znajomych.

No ale na pewno znajdziesz milion powodow i wytlumaczen, bo do
obcych nie wysylac biedactwa, pieniedzy nie ma, sasiadki nie chca na
kawe, itp.

[fifi85.pl]

kursy z urzędu pracy mnie nie obejmują, ja mam zatrudnienie, ale w swoim miescie
rodzinnym. Staż również, gdyż już skorzystałam kiedys z tej opcji. Na pół etatu
to jakies 400zł, opiekunka bierze minimum 600, mam dopłacać?? Nie stać mnie.

[pelagia_pela]

ja mam zatrudnienie, ale w swoim miescie
> rodzinnym

To pracujesz czy nie pracujesz?

Cos mi sie wydaje, ze ty chcesz zeby cie po glowce poklepac i
powiedziec, ze nic nie da sie zrobic. Po co wiec watek skoro
wszystko i tak ci nie pasuje. Jesli sama nic nie zmienisz to nie
wpadnie do ciebie na kawe wrozka i nie machnie rozdzka zeby tobie
sie dobrze zylo.

[fifi85.pl]

jestem na urlopie wychowawczym, nie pracuje obecnie, a powrot do obecnej pracy
nie wchodzi w gre bo bilet miesieczny to 400zł, a opiekunka jakies 600,
musiałabym dopłacić. Nie mam na to pieniedzy i tyle. Nie potrzebuje klepania po
głowce, chce zeby ktoś powiedział mi gdzie jest sens zycia?? jak coś zmienić, bo
ja nie wiem jak!!!!!

[pelagia_pela]

W tym watku dostalas mase rad, ale zadna ci sie nie podoba.

Serio radze tak jak juz tu ktos napisal - idz do
psychologa/psychiatry, bo cos mi tu pachnie depresja, a z takim
nastwieniem to ty nic nie zmienisz...

fifi

[betty_julcia]

Nie wiem czy ktoś na forum ci pomoże. To co cię nęka to moze być depresja, z którą sama sobie nie poradzisz, zwłaszcza nie mając wsparcia w bliskich. Mając takei mysłi wybrałabym się na twoim miejscu do psychologa.

Przychodzi taki moment że rzeczywiście wszystko czarno wygląda. MAsz dla kogo żyć, przytul swoje dziecko bo jesteś dla niego najważniejsza i ty za niego odpowiadasz. Spróbuj poszukać żłobka, zacznij starać się o przedszkole. Będziesz mogła pomyśleć o pracy i dalszej nauce. Jesteś dorosłą osobą, jak nie pomożesz sobie sama to pamiętaj ze nikt tobie nie pomoże. Jeżeli jest źle idź do lekarza, później do żłobka, przedszkola i myśl o sobie, myśl o przyszłości a nie o tym jak źle jest teraz. Skup się na tym co zrobić żeby było lepiej Głowa do góry!

[fifi85.pl]

Ale ja nie widze żadnej przyszłości tylko cieżar zwiazany z rodziną gdzie
jest radość?? nie ma jej, jest tylko smutek i zal, a rodzina nie pomaga, tylko
wymaga wiecej niz moge dac

[agatar-m]

chyba ty wymagasz od siebie więcej..za duzo być chciała mieć priorytetów w
zyciu, na razie miej jeden, dwa, anie dwadzieścia... niech dziecko podrośnie do
wieku przedszkolnego, pojdziesz do pracy to juz jakis cel w życiu.... a z jakieg
miasta jestes? na prawde nie ma tam młodych mam z którymi mogłaby sie
zakumplować????

[pelagia_pela]

> chyba ty wymagasz od siebie więcej..za duzo być chciała mieć
priorytetów w
> zyciu, na razie miej jeden, dwa, anie dwadzieścia... niech dziecko
podrośnie do
> wieku przedszkolnego

To ma byc matka polka wspaniala i siedziec z dzieckiem w domu nawet
jak juz biedna swira dostaje?

[agatar-m]

nie, pisze zeby wybrała sobie jakies priorytety, ja mam takie jak wyzej
napisałam, moze być jej priorytetem dbanie o swój wyglad, albo wykształcenie.
własnie pisze, ze nie musi byc jak matka polka, co dziecko, pranie , gotowanie i
zadowalanie wszystkich w okolo.
w ogóle nie zrozumiałaś....

[fifi85.pl]

nie jestem matka polka. Daleko mi do takiej, wolałabym nie miec dziecka, to
przez niego jest mi zle.

[agatar-m]

sa matki, które po prostu nie chca i nie chciały miec dzieci. dobrze ,że sie
przyznajesz do tego, a nie bijesz go po katach a to ,ze zycie ci zmarnował.
jeżeli faktycznie tak to odczuwasz to zaden psycholog, ani psychiatra cię do
dziecka nie nauczy miłości. może szczera rozmowa z mężem.może faktycznie zostaw
go synkiem, odejdź. może bedziesz szczesliwsza i on też , a nie patrzy na
ciebie i widzi w twoich oczach,ze ci życie zmarnował. nie pisze tego z jakas
pogarda, sa takie kobiety i juz, w końcu domy dziecka istnieja i dzieci
przybywa. zastanów sie....

[fifi85.pl]

Wychowywałam sie bez ojca, sumienie nie pozwala mi odejść, a myśle o tym cały
czas... Może nawet troche kocham to dziecko. Chcę wrocić do rodzinnego miasta,
moge z dzieckiem, ale nie chce mieszkac tu gdzie jestem obecnie.

Że co?

[zebra12]

Jak to "Może nawet trochę kocham to dziecko"??????????????
Czyli co chcesz zrobić? Piszesz, że MOŻESZ z dzieckiem wrócić do swego miasta.
Czyli wcale nie pragniesz wychowywać tego dziecka. Co Twój mąż na to? Słuchaj,
może zrzeknij się praw do malucha. Znajdzie nową, kochającą rodzinę. Dziecko
potrzebuje miłości! Nie tylko opiekunki. Bo nie dając mu miłości, jesteś tylko
zapokajaczką jego potrzeb. Dziecko to czuje. Myślisz, ze to nie zaowocuje w
przyszłości? Za kilka lat będziesz się skarżyć, jakie to masz wredne dziecko,
które nie dość, że życie Ci zmarnowało, to jeszcze jest takie niewdzięczne i
zupełnie nie docenia Twojego poświęcenia i sprawia Ci problemy wychowawcze.
Dziecko, które nie czuje miłości i akceptacji poszuka jej gdzieś indziej.
Niestety, tutaj dziecka nie oszukasz.
Wiem, że teraz to dla Ciebie czcze gadanie, bo mały ma 2 latka. Ale czas pędzi
bardzo szybko. A pierwsze problemy zaczną się w przedszkolu lub zerówce...
Kobieto! Otrząśnij się! To nie bajka! Nie sen! Życie! Na dodatek nie tylko
Twoje, ale również życie Twojego dziecka, które pojawiło się na świecie dzięki
Tobie/przez Ciebie! I tego nie zmienisz. Zdecydowałaś się na seks nie będąc
gotową na odpowiedzialność, na macierzyństwo, to teraz musisz szybko dojrzeć i
stawić czoła rzeczywistości.
Ja też zawaliłam. Poszłam do łóżka z mężem. Źle się działo między nami i
powinnam była dać sobie siana. Wciąż wierzyłam, że może się ułoży, będzie
lepiej. I zaszłam w ciążę! Trzecią! Ale zdaję sobie sprawę, że zachowałam się
głupio i nieodpowiedzialnie i teraz ponoszę tego skutki. Kocham jednak moją małą
dwulatkę bardzo! Dlaczego miałabym ją krzywdzić? Czym ona zawiniła? Pojawiła się
na świecie przez moja głupotę i lekkomyślność, choć i podstęp męża... Ale czuję
się za nią odpowiedzialna i chcę jej dać wszystko, co mogę!

[pelagia_pela]

> przez niego jest mi zle.

Bo jakbys nie miala dziecka to wszystko byloby super...Jest Ci zle
przez siebie.

[fifi85.pl]

Nie, wcześniej nie miałam takich problemów. W ciązy wszystko się zaczęło.

[greenadela77]

A co, przez dziecko nie może jej być źle?
Ma sobie wmawiać, że jest inaczej, żeby wyjść na wspaniałą Matkę-Polkę?
Dobrze, że uświadomiła sobie przyczynę swoich problemów. Może właśnie to pozwoli
jej nie krzywdzić siebie i dziecka.

[fifi85.pl]

Poczytaj wiecej, nie jestem zadna matka polka i nigdy sie za taka nie uwazałam,
wrecz przeciwnie... co to w ogole jest matka polka??? co za idiota wymyslił
takie sformułowanie??? Pewnie facet, a moze i nie, moze jakas mamuska z
dzieciakiem uwiazanym do szyi...

[kali_pso]

Skoro więc uświadomiła sobie, że za jej nieszczęście odpowiada
przede wszystkim niechciana ciąża( bo przecież juz prawie wszystko
sobie wyprostowała a tutaj bęc i zaciązyła) to niech zostawi
dzieciaka mężowi, odejdzie, poszuka spokoju i sobie wszystko
przemyśli. Będzie ją na to stać? Albo ruszy cztery litery i poszuka
dobrego specjalisty od depresji albo niech sie pogodzi z tym, że
spieprzyła sobie zycie i zaraz spieprzy swojemu dziecku.
Dostała tutaj tyle rad, ale żadna jakoś do gustu pani nie przypadła-
albo zrzędzi dla zrzędzenia, albo sama sobie nie poradzi i czas udać
się po wykwalifikowaną pomoc.

[mycha231]

fifi85.pl napisała:

> nie jestem matka polka. Daleko mi do takiej, wolałabym nie miec
dziecka, to
> przez niego jest mi zle.

Żebys kiedys nie pożałowała tych słów.

[agatar-m]

> Żebys kiedys nie pożałowała tych słów.
>


wiesz, ja sobie bez moich dzieci nie wyobrażam życia, ale potrafię sobie
wyobrazić,że ktoś może ich po prostu nie chcieć.,... może to dziwne ale moi
znajomi można powiedziec nienawidza dzieci, nie chca ich mieć. fakt,ze uzywaja
tabletek antykoncepcyjnych i prezerwatyw na raz,żeby mieć pewnosc. Wtym
przypadku stało sie i tyle. uważam,ze dziewczyna powinna mieć na tyle godnosci i
rozumu,ze nawet jak nie chce tego dziecka to powinna sprawic mu godne warunki.np
zostawić je u ojca,czy dziadków, zeby wiedział co to jest miłość

[fifi85.pl]

Jak długo tu mieszkam, poznałam dwie i nic z tego nie wyszło. Jedna wrocila do
pracy, a druga jak sie okazało wyjechała za granice

[ona_007]

To zostaw dziecko tacie dziecka i teściom a sama wróć do domu rodzinnego skoro tak Cię życie z dzieckiem uwiera.

Wszystkie rady jakie dostałas sa wg Ciebie złe. Psycholog/psychatra nic Ci nie daje do ludzi nie wyjdziesz - nawet do parku bo daleko, z mezem nie gadasz , a dziecko jest kulą u nogi więc zostaw to życie w cholerę i wracaj tam gdzie Ci było dobrze.

[drie]

Fifi... idz do tego psychologa, bo kazdy argument zbijasz i tylko
cofniecie w czasie mogloby Ci pomoc. A tego Ci nie zalatwimy. Tak
jak nikt Ci tu nie napisze co dokladnie masz zrobic.

Jesli Cie nie trzyma praca czy maz, moze pojedz do rodzinnego miasta
z dzieckiem na miesiac. Przeanalizujesz sytuacje. Odpoczniesz. Moze
jakies opcje sie tam otworza.

Domyslam sie, ze bedac w depresji ciezko jest zobaczyc "swiatelko w
tunelu", ale samej bedzie Ci z tego ciezko wyjsc - szczegolnie w
nieprzyjaznym dla Ciebie srodowisku.

Powodzenia.

[uullaa]

Wiesz fifi, jakbym czytała moją siostrę. Ona też uważa, że za
jej "nieszczęścia" winni są wszyscy wokół. No i to niechciane
dziecko, rzecz jasna. przez 7 lat siedziała w domu w depresji
opędzając się od dzieciaka jak od natrętnej muchy. Dziecko ma teraz
16 lat. Mamusia porzuciła je jak miało lat siedem. Mamusia jest
szczęśliwa.

[mathiola]

Wiem, że ci trudno, ale przyjmij do wiadomości, że to stan bardzo przejściowy.
Będzie jeszcze sto razy lepiej. Masz dopiero 23 lata Wszystko przed tobą
Ja też przechodziłam czasy gorsze i lepsze, czasem byłam w takim samym dole jak
ty.... Teraz jakoś się poukładało U ciebie tez się poukłada. Nos do góry.

[fajka7]

Nie moge znalezc odpowiedzi na pytanie dlaczego nie przerwiesz
wychowawczego i nie pojdziesz do pracy na miejscu oddajac dziecko do
zlobka. Cos przeoczylam?

[uullaa]

Ja sądzę, że tu dziecko jest głównym problemem. A ono nie zniknie.
Mówię ci fifi, zrób jak moja siostra. Ona nadal uważa się za dobrą
matkę.