jak żyć z takim balastem

[jestem.mama]

niedawno poznałam pewną rodzinę (znajomość dość luźna). Na pierwszy rzut oka
pełnia szczęścia: utalentowana muzycznie córka, ludzie b. zamożni,stosunkowo
młodzi, wysportowani, wypasiony dom, egzotyczne podróże itp.
Potem dowiedziałam się, że kilka lat temu stracili młodsze dziecko. Zmarło
śmiercią tragiczną niemal na ich oczach..
I tak się zastanawiam czy można potem normalnie żyć, cieszyć się tym co się
ma. Czy można chociaż na jeden dzień zapomnieć i stłumić wyrzuty sumienia (bo
dziecko dosłownie zniknęło im z oczu na sekundę), czy to jest możliwe?

[marina2]

jednym się udaje innym nie.nie wiesz jak /czy sobie radzi ta rodzina "znajomość dość luźna".
można na pozór wyglądać tak jak opisujesz a w środku zgliszcza.
mam nadzieję,że nie oceniasz tych ludzi pt "jak mogli się pozbierać?"
fakt,że ktoś ma to opisujesz nie znaczy,że tkwi w wiecznej szczęśliwości i równowadze.materia to nie wszystko

[jestem.mama]

marina2 napisała:
mam nadzieję,że nie oceniasz tych ludzi pt "jak mogli się pozbierać?"
> fakt,że ktoś ma to opisujesz nie znaczy,że tkwi w wiecznej szczęśliwości i
równowadze.materia to nie wszystko

no, nie zrozumiałaś mnie niestety. Oczywiście, że nie podchodzę do tego w taki
sposób.Myślę tylko, jak mylące może być odbieranie przez nas innych ludzi.
Przecież jak ktoś nie wie o tej tragedii, to mógłby nawet z zazdrością mysleć
jak to im się super w zyciu ułozyło.
Ja się zastanawiam nad tym, czy mozna po czymś takim normalnie żyć.
czy da się zapomnieć nawet na jeden dzień i po prostu cieszyć tym co się ma, bez
wyrzutów sumienia, bezsennych nocy.

[aetas]

Bez wyrzutów sumienia i bezsennych nocy pewnie nie

[gryzelda71]

jestem.mama napisała:
> Ja się zastanawiam nad tym, czy mozna po czymś takim normalnie żyć.
> czy da się zapomnieć nawet na jeden dzień i po prostu cieszyć tym co się ma,
bez wyrzutów sumienia, bezsennych nocy.

Można.Jak widać można.I nie znaczy to,że się zapomina.

[triss_merigold6]

Po pierwsze nie wiesz jak jest naprawdę.
Po drugie - może zauważyłaś, że mają starsze dziecko? Uprawianie
nieustannego kultu żałoby po tragicznie zmarłym z całą pewnością nie
zrobiłby żyjącemu dziecku świetnie.

Jasne, powinni wszystko rozdać, rzucić prace a potem popełnić
zbiorowe samobójstwo.

[asiaiwona_1]

To, że żyją normalnie nie znaczy że zapomnieli o zmarłym dziecku. Ja
też jestem mamą aniołka i mimo, że się śmieję, wyjeżdżam na wakacje,
itp nie znaczy, że zapomniałam o moim Synku. Od jego śmierci nie
było nawet jednego dnia, żebym o nim nie pomyślała. Ale muszę żyć
dalej, mam jeszcze jedno dziecko, kolejne w drodze i oni tez
potrzebują mojej uwagi. A mój synek zawsze będzie w moim sercu i
zawsze będę o nim myślała. To, że zamknęłabym, się w domu, oddała
wszystkie "bogactwa" nic by nie zmieniło dla mojego Aniołka. I myślę
sobie że on by chciał, żebym była szczęśliwa tu na ziemi...

asiaiwona_1

[jestem.mama]

pięknie to opisałaś..

[aetas]

Można żyć z każdym balastem, jak się okazuje, człowiek jest w stanie
dostosować sie do każdej sytuacji i z każdej się w mniejszym lub
większym stopniu pozbierać. Właściwie nic nie wiem o tej rodzinie,
Ty też niewiele, więc nie wiesz, jak naprawde im się - wobec tego,
co sie stało - żyje.
Zewnętrzne warunki to tylko obudowa, postronnemu obserwatorowi do
wyobrażenia pasowałoby raczej widzieć ich we włosiennicach, ale w
końcu trzeba dalej żyć (nikomu nie życzę, żeby życie zmusiło go do
zbierania sie po takiej traumie!), zwłaszcza że mają drugie dziecko,
któremu również chcieliby zapewnić normalne - na ile to możliwe -
życie.
Tak naprawdę nikt z nas nie wie, jak im się z tym żyje, i się nie
dowie raczej...

[czar_bajry]

nie wiem i nie chcę wiedzieć.

[madameblanka]

może to sa zagorzali katolicy i głęboko wierzą że Bog ją zawezwał i że niedługo
się z nią spotkają. I wszyscy będą szczęśliwi ble ble ble. Wał wie jak do tego
podchodzą. Może płaczą nocami, a podróże, dom i ten styl życia po to żeby
zapomnieć /tzn nie przezywać/.

[asia_i_p]

Nie tylko katolicy wierzą w życie pozagrobowe.
Wydaje mi się, że jeśli się w pełni przeżyje żałobę, to potem można
już żyć pełnią życia, choć przez cały czas się pamięta o stracie.

[gryzelda71]

A może po prostu normalnie żyją.Nie mogą cofnąć czasu i pewnie zdają sobie z
tego sprawę więc nie analizują przez resztę życia co mogliby zrobić,a czego nie
zrobili.
Nie muszą się też ze swoim smutkiem obnosić,bo to ich sprawa.

[na_pustyni]

Napisałaś, że to luźna znajomość, ale wiesz o tragedii, która ich spotkała. Może
warto zastanowić się nad rozmową? Nie chcę absolutnie teraz urazić rodziców,
którzy stracili dziecko.. Mam znajomych (dobrych), którzy stracili synka i oni
nie lubią omijania tematu jego śmierci. Przeczytaj:
www.dlaczego.org.pl/d/index.php?option=com_content&task=view&id=81&Itemid=25

na_pustyni

[jestem.mama]

wiersz o słoniu bardzo mocny... nie mogę tego czytać, te zdjęcia dzieci...
Jestem w pracy, ledwo trzymam łzy..

nie umiałabym chyba rozpocząć takiej rozmowy.

[sanciasancia]

Ludzie są różni.
Ja nie lubię rozmawiać o śmierci mojej córki, a jakby ktoś kogo właśnie poznałam
chciał to ze mną omówić, to mógłby nie ujść cało.
Jeżeli ktoś ma potrzebę rozmowy o takich przeżyciach, sam ją zacznie. Wpychanie
się z usyfionymi walonkami w cudze życie nie jest dobrym pomysłem.
A do wątkotwórczyni.
Ja to rozumiem tak - ludzie mają jeszcze jedno dziecko i ich moralnym
obowiązkiem jest zapewnić mu miłość, otoczyć je opieką, wychować je - jednym
słowem - stworzyć dla niego normalną rodzinę, na tyle na ile się da po takich
doświadczeniach. I chwała im za to, że się starają, a jeżeli do tego im
wychodzi, tym lepiej. Poza tym każda rodzina po takich przeżyciach jest
naruszona w posadach (patrz wątek dragicy) i dochodzi powoli do jakiegoś stanu
równowagi - mniej lub bardziej chwiejnego.
To zapewne jest ich stan równowagi, lepiej go nie burzyć.
Moja pierwsza córka umarła i było to wydarzenie całkowicie bez sensu - urodziła
się dziewczynka z letalną wadą genetyczną i do momentu diagnozy utrzymywano ją
przy życiu, a potem (zgodnie zresztą z naszą wolą) odłączono. I było to bez
sensu, całkowicie negatywne (jak się nie ma gałek ocznych nie można na mamę
nawet popatrzeć, żeby mogła powiedzieć, że widok tych błękitnych oczu...) i
destrukcyjne. Dość długo dochodziłam do siebie, za bardzo nie pamiętam jednego
roku życia, oprócz tego, że byłam powiedzmy delikatnie dość agresywna, a mój mąż
właśnie wychodzi z PTSD.
Teraz oczekujemy drugiego dziecka i szybko jej nie powiemy, że miała starszą
siostrę, bo nie widzimy sensu obarczania jej tym brzemieniem. Naprawdę
wystarczy, że my je nosimy.

[...]

[kiovec]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[listopadowa31]

Twoja podłość chyba nie zna granic.

[lola211]

Taka tragedia z pewnoscia zostawia trwały slad.Ale zyc trzeba i z
tego zycia tez sie trzeba cieszyc.Duzo zalezy od psychicznej
wytrzymalosci.

>Czy można chociaż na jeden dzień zapomnieć

Pochowalam swoje pierworodne dziecko, 12 lat temu.Na co dzien wiode
normalne zycie,czasem tylko dopada mnie chandra i wspomnienia.Na co
dzien nie mysle non stop o tej smierci, prawda jest, ze czas leczy
rany.

Niedawno dowiedzialam sie, ze moja bratowa kilkanascie lat temu
stracila 2 dzieci, 2-3 letnich- zaczadziły sie.Nie lubie jej,
jednoczesnie zas az boje sie myslec, co ona musiala przezywac.

[magda762]

Poczytałam co piszecie i wiecie co, tak mnie naszło, że człowiek
przeżyje wszystko, dosłownie. Beznadziejne stworzenie, gdzie
instynkt zamozachowawczy jest najsilniejszy. Pewnie jakieś
uzasadnienie to ma, typu: geny...
Tylko bez głupoch tekst: ja nikogo nie oceniam. To tylko taka luźna
uwaga.

[rybka.marcowa]

Moja dobra koleżanka parę lat temu pochowała 2 letnia córkę.
Jechały obie,ona prowadziła....Wypadek hm..z jej winy(wymusiła).
Jej nic,dziecko zmarło na miejscu.
Dziś maja syna,ładny dom,są przed 30-stką-żyja zdawałoby się normalnie.Pierwsze
dwa lata była na lekach,mąż chciał ją zostawić-z tego co wiem przetrwała tylko
dzięki temu ża ma wspaniała rodzinę.
Za córka tęskni ogromnie ale dzięki opiece mądrego księdza(wierząca bardzo)
uporała się z poczuciem winy.
Patrząc dzis na nich widac normalna rodzinę,ale nikt do końca nie wie co
przeżyła(i przeżywa),tak że byłabym ostrożna w ocenianiu takich sytuacji.

[dragica]

W czerwcu 2005 roku urodzilam martwego synka,Maly umarl kilka godzin
przed cc.Teraz,po 3 latach,ja zyje prawie normalnie-4 miesiace temu
urodzila sie moja corka.Zeby moc zyc mniej wiecej normlanie musialam
przejsc przez koszmar-separacje z mezem,stracenie pracy,wizyty u
psychiatry,nieudana probe samobojcza...Pierwszych 3 miesiecy po
smierci Malego nie pamietam,potem bylo jeszcze gorzej.
nauczylam sie zyc z tym bolem,prweie codziennie mysle o moim
Synu,jaki by dzisiaj byl,co by umial...
Zaakceptowalam fakt,ze mojego pierwszego dziecka nie ma.To strasznie
boli,ale naprwde trzeba nauczyc sie z tym zyc.

[dragica]

Samobojstwo po smierci dziedka nie jest rozwiazaniem
problemu,szczegolnie,jesli osieroceni rodzice maja starsze dzieci.

[sanciasancia]

Albo rodziców i męża, którzy i tak ciężko przeżyli całą sytuację.

[deela]

mozna bo trzeba
zycie w zalobie niczego nie zmieni, zreszta moze juz odbyli swoja zalobe? skad
wiesz? nie bylo cie tam....

[mama-maxa]

nie wiem i mam nadzieję, że nigdy się nie dowiem

[kominiek]

nie wiem, ale skoro im sie udało to chyba tak.

[jurek.powiatowy]

Wszystko zależy od przepracowanej żałoby. Wszystko jest możliwe, choc czasem
potrzebna jest interwencja specjalisty.

[lubie_gazete]

jestem.mama napisała:

> niedawno poznałam pewną rodzinę (znajomość dość luźna). Na pierwszy rzut oka
> pełnia szczęścia: utalentowana muzycznie córka, ludzie b. zamożni,stosunkowo
> młodzi, wysportowani, wypasiony dom, egzotyczne podróże itp.
> Potem dowiedziałam się, że kilka lat temu stracili młodsze dziecko. Zmarło
> śmiercią tragiczną niemal na ich oczach..
> I tak się zastanawiam czy można potem normalnie żyć, cieszyć się tym co się
> ma. Czy można chociaż na jeden dzień zapomnieć i stłumić wyrzuty sumienia (bo
> dziecko dosłownie zniknęło im z oczu na sekundę), czy to jest możliwe


Jak "miło",że tacy państwo idealni (wypasiony dom,pewnie lepszy od Twojego M-2 w
bloku na Pradze),z utalentowanym dzieckiem (nie to co Twój ledwo przeciętny
Jasiu ),młodzi i wysportowani (pewnie też tutaj lepsi od Ciebie) mają takiego
zonka,co?
Ech,baby
Naprawdę Was nie rozumiem,Waszej zazdrości,ale oooo...."jaka jednak
niespodzianka,los jednak sprawiedliwy,dziecko im umarło,hehe,wiedziałam,że to
wszystko zbyt piękne by mogło być prawdziwe"

[czar_bajry]

Sądzę że zapomnieć się nie da ale żyć trzeba

[jestem.mama]

lubie_gazete napisał:
> Jak "miło",że tacy państwo idealni (wypasiony dom,pewnie lepszy od Twojego M-2
> w
> bloku na Pradze),z utalentowanym dzieckiem (nie to co Twój ledwo przeciętny
> Jasiu ),młodzi i wysportowani (pewnie też tutaj lepsi od Ciebie) mają takieg
> o
> zonka,co?
> Ech,baby
> Naprawdę Was nie rozumiem,Waszej zazdrości,ale oooo...."jaka jednak
> niespodzianka,los jednak sprawiedliwy,dziecko im umarło,hehe,wiedziałam,że to
> wszystko zbyt piękne by mogło być prawdziwe"

chciałbyś mnie sprowokować, ale ci się nie uda drogi trollu

[anusiaczek87]

dlatego właśnie podziwiam moją teściową... jej pierwsze dziecko
umarło mając niewiele ponad roczek- miało guza w brzuszku... nawet
nie próbuję sobie wyobrazić jak cierpiała.. ale życie potoczyło się
dalej, gdzieś 1-2 lata później urodziła kolejne dziecko, a potem
kolejne... Marzenkę wspomina do dziś, pamięta o jej urodzinach i jej
odejściu, choć od jej śmierci minęło ponad 30 lat... ale nie jest
pogrążona w smutku, bo ma jeszcze czwórkę dzieci, które również
potrzebują jej uwagi

[racheela]

myslałam, że to Ty straciłaś dziecko i szukasz pomocy, pocieszenia,
zrozumienia...ale nie...więc po co to takie pytanie???? z ciekawości? jesteś
ciekawa jak cierpią ludzie, którzy stracili to co dla nich najcenniejsze? Życzę
ci, abyś nigdy się tego nie dowiedziała....a na razie idź po rozum do głowy i
nie męcz ludzi, którzy cierpią, a przez przypadek mogą trafić na ten wątek!!!

[uruk.hai]

Mam podobne wrażenie jak 'lubie_gazete'. Zastanawiam się jaki problem chce
rozwiązać autorka wątku??? I niestety nasuwa mi sie skojarzenie , że to
podświadoma satysfakcja, że "oni maja wszystko, ja muszę sie borykać z
problemami materialnymi, ale ... jest sprawiedliwość na świecie"... Ludzie jako
tako poradzili sobie po tragedii. A powinni ubierać się na czarno i lamentować.
Do tego śmią jeszcze cieszyć się zyciem!! Skandal!!!

[umasumak]

Trzeba mieć bardzo dużo złej woli, żeby tak odczytać intencję autorki wątku.

[gabrielle76]

dokładnie, nie sadze ze autorka miała cos tak paskudnego na mysli

[cubitus12]

a ja powiem tak. Jak miała na myśli coś takiego, to sie ze wstydu
spala i tak ... a jesli po prostu wiecej chce sie dowiedziec z
dobrego serca, to chwała jej za to. Nie wszyscy chca. Wiem niestety
z własnego doswiadczenia.

[jestem.mama]

uruk.hai napisała:

> Mam podobne wrażenie jak 'lubie_gazete'. Zastanawiam się jaki problem chce
> rozwiązać autorka wątku??? I niestety nasuwa mi sie skojarzenie , że to
> podświadoma satysfakcja, że "oni maja wszystko, ja muszę sie borykać z
> problemami materialnymi, ale ... jest sprawiedliwość na świecie"... Ludzie jako
> tako poradzili sobie po tragedii. A powinni ubierać się na czarno i lamentować.
> Do tego śmią jeszcze cieszyć się zyciem!! Skandal!!!


wyobraź sobie, że trafiłaś jak kulą w płot. Ani się nie borykam z problemami
materialnymi, ani nie szukam "sprawiedliwości" na świecie. Winny się tłumaczy,
więc ja przed stadem wron z emamy tym bardziej tłumaczyć się nie będę.
Ale trzeba być wyjątkowo wrednym, żeby w ten sposób odczytać moje intencje.

[jestem.mama]

racheela napisała:

> myslałam, że to Ty straciłaś dziecko i szukasz pomocy, pocieszenia,
> zrozumienia...ale nie...więc po co to takie pytanie???? z ciekawości? jesteś
> ciekawa jak cierpią ludzie, którzy stracili to co dla nich najcenniejsze? Życzę
> ci, abyś nigdy się tego nie dowiedziała....a na razie idź po rozum do głowy i
> nie męcz ludzi, którzy cierpią, a przez przypadek mogą trafić na ten wątek!!!

to Ty idź po rozum po głowy, zanim kolejną głupotę napiszesz. Chyba większość z
was próbuje własne kompleksy leczyć wyżywając się na innych. Historia tych ludzi
ogromnie mnie poruszyła, nie mogłam długo dojść do siebie kiedy się o tym
dowiedziałam. A durne internetowe sępy przypisują mi zazdrość, wścibstwo i
włażenie z buciorami w życie innych. Po prostu ręce opadają. Szkoda klawiatury
na dyskusje z wami...

[kol.3]

Osobiście nie lubię takiego dywagowania i wtrącania się do cudzego
życia. Masz ochotę pogmerać komuś paluchem w ranie?
O śmierci dziecka zapomnieć się nie da, nie należy też nikogo
obarczać winą za śmierć nie znając sprawy. Ludziom to tak łatwo
przychodzi, a ich chamstwo nie zna granic. Skąd wiesz jak było?
Luźna znajomość z nowo poznanymi ludźmi, a już o nich wszystko wiesz
i już ich podsumowujesz.
Stanowczo odradzam rozpoczynanie rozmowy na temat śmierci ich
dziecka.
Kiedy moje pierwsze dziecko zmarło na raka, krótko po pogrzebie,
zaczepiła mnie sąsiadka z bloku obok(znałam z widzenia) i
powiedziala lekkim tonem: "Słyszałam, że pani dziecko umarło,
podobno się zadławiło tabletką , bo się pani nie chciało jej
rozgnieść". Ciekawe od kogo ona się tego dowiedziała, pewnie tak
samo jak Ty.

[jestem.mama]

kol.3 napisała:

> Osobiście nie lubię takiego dywagowania i wtrącania się do cudzego
> życia. Masz ochotę pogmerać komuś paluchem w ranie?> O śmierci dziecka
zapomnieć się nie da, nie należy też nikogo
> obarczać winą za śmierć nie znając sprawy. Ludziom to tak łatwo
> przychodzi, a ich chamstwo nie zna granic. Skąd wiesz jak było?
> Luźna znajomość z nowo poznanymi ludźmi, a już o nich wszystko wiesz
> i już ich podsumowujesz.

Komu gmeram paluchem w ranie? Kogo podsumowuje?? Kogo obarczam winą za śmierć???
To po prostu niewyobrażalne, jakie głupoty wypisujecie, nie zważając na czyjeś
odczucia

[lubie_gazete]

"Kogo podsumowuję? Kogo obarczam winą za śmierć"

A tutaj (cytat z Twojego pierwszego postu):

"Czy można chociaż na jeden dzień zapomnieć i stłumić wyrzuty sumienia (bo
dziecko dosłownie zniknęło im z oczu na sekundę), czy to jest możliwe?"

Nie pamiętasz już co pisałaś? Jak się kogoś nie obarcza za śmierć to nie pisze
się o wyrzutach sumienia.

[umasumak]

E tam, pitolicie kolego. To samo czytaliśmy - ja zinterpretowałam zupełnie inaczej.

[agab51]

chcesz wiedzieć jak to jest?, to jakby umarła ciebie część a ty musisz żyć
nie da się zapomnieć
wyrzutów sumienia nie da się zagłuszyć, poczucie winy może tkwić głęboko
ale mozna nauczyć się z "takim balastem" żyć, pracować, awansować, chodzić do
kina, uczyć drugie dziecko jeździć na łyżwach czy oglądać z mężem komedie
śmiejąc się do łez,
są dni, gdy się tylko trochę myśli, a do wspomnień można się wtedy uśmiechnąć: a
pamiętasz, jak bylismy tu i tu jak było wesoło/ miło / radośnie/ normalnie!, a
są dni gdy się wyje z bólu i rozpaczy. te gorsze chwile nie są wcale na
cmenatrzu, przeciwnie- w pokoju dziecięcym, gdy wpadnie w rękę zabawka, ciuszek,
za kanapą odnajdzie się dawno zapomniany kapeć, gdy nikt nie widzi...
nasze życie od pewnego czasu jest po prostu inne...

[jawnuta7]

Co może powiedzieć na ten temat osoba, która nie zna bólu cierpienia po stracie
najbliższej sercu istoty.
To co napisała agab51 wzrusza i oczy same zachodzą mgłą.
Mam prośbę niech wypowiadają się ci, którzy mają coś do powiedzenia w danym
temacie. A dywagacje zostawmy na inny temat.

agab51

[jestem.mama]

ogromnie mi przykro...

Ja teraz jak spotykam czasem tą kobietę, to aż serce mi się ściska.. Podziwiam
ich ogromnie za hart ducha i tak ogromnie im współczuję. Wiem, że nigdy ten
temat nie zostanie między nami poruszony.. Ale faktycznie, - jak w wierszu wyżej
- nie można udawać, że w pokoju nie ma słonia..

[tato69]

Doświadczyłem śmierci mojego pierwszego dziecka. Doświadczyłem ograniczenia kontaktu z drugim dzieckiem przez jego matkę. Oba przeżycia to trauma dla ojca. I mówcie co chcecie. Ja wiem swoje. Nie każdy facet to zimny drań, a każda kobieta użyje swojego dziecka jako karty przetargowej, żeby tylko dokopać jego ojcu. A jak wiadomo, jak ktoś kocha swoje dziecko, to najłatwiej go zranić. A że przy okazji cierpi dziecko?? Kogo to interesuje??


-------------------------------------------------------------
Pierwszego syna zabrał mi "bóg", drugiego żona.