Dziecko dla dziadków?

[slonko1335]

Możecie mi napisać po co ktoś decyduje się na dziecko skoro nie może go sam
wychowywać? Nie wiem jakaś ograniczona chyba jestem bo jakoś nie potrafię tego
pojąć.
Mam znajomą ma synka trzylatka teraz. Dziecko od czasu gdy skończył się jej
macierzyński pojechało do dziadków u których jest na co dzień. U rodziców jest
na weekend albo i nie bo mama ma często szkolenia. W chwili obecnej mama ta
jest w ciąży (również zaplanowanej) i oczywiście drugie dziecko również
wyląduje u dziadków.
To nie jest jednostkowy przypadek bo innej mojej znajomej córkę też wychowują
dziadki przez tydzień a ona z mężem na weekend do nich jeździ po prostu. Moda
jakaś czy co?
Dziewczyny ja się pytam całkiem poważnie to nie żadna prowokacja, może jest
osoba która w ten właśnie sposób "wychowuje" dziecko i mi wytłumaczy po co to
dziecko i dla kogo? i może inaczej spojrzę na to...

[mniemanologia]

Mąż mi opowiadał właśnie o takiej rodzinie - moze to ta sama? -
właśnie dziecko w tygodniu jest u dziadków, u rodziców tylko w
weekendy, a i to czasem nie, bo rodzice gdziś chcą sobie wyjechać. A
może to po prostu nie jest odosobniony przypadek.
Ja i tak mam wyrzuty sumienia, że pracuję, a z dzieckiem w dzień
teściowie siedzą

A może dziecka nie ma się "dla siebie", tylko po to, żeby populacja
rosła, dzietność rosła i żeby miał kto pracować na nasze
emerytury Więc może to jest raczej nie "własność rodziców", tylko
ich alturuistyczny czyn - DLA NARODU? W takim wypadku obojętne,
kto wychowuje, prawda?

[joannaiwa]

Nie ma co spogladac inaczej słonko. Skoro są 24-godzinne przedszkola
w Warszawie, to dlaczego nie mieliby być 24-godzinni dziadkowie? Że
wspomnę jeszcze o emigrantach, którzy zostawiaja dzieci na czas
wyjazdu u sąsiadów albo w domu dziecka. A jakie to wygodne dla
pseudorodziców. Ludzie się już pogubili zupełnie i dzieci traktują
jak inwentarz, któremu trzeba znaleźć miejsce na przechowanie.
Szkoda dzieci, choc może dziadkowie dadzą im więcej, niż
pseudorodzice byliby w stanie kiedykolwiek dać.

[slonko1335]

Czyli nie jestem nienormalna skoro uważam, że coś takiego normalne nie jest?
jestem osobą tolerancyjną, również jeśli chodzi o wychowanie dzieci ale naprawdę
tego zupełnie nie rozumiem...jeszcze żeby te dzieci z wpadki były ale te ciąże
były planowane przecież...

Tak, jesteś ograniczona i nienormalna

[dlania]

Niemniej to bardzo ładnie z twojej strony, że tak sie troszczysz o los obcych
dzieci.

Ps. Nie ma tolerancji z "ale".

Dlania

[slonko1335]

ależ ja się nie troszczę o los tych dzieci zupełnie. Mam nadzieję, że dziadki to
robią bo rodzice chyba nie....
Re. P.S. tutaj się nie zgodzę ale ja się ogólnie z Tobą rzadko zgadzam

[virtual-m]

Ja osobiscie nie znam takiej rodziny. Nie rozumiem jak mozna zaplanowac dziecko
i byc pozniej rodzicem "z doskoku". Mieszkac w innym domu, widywac sie w
weekendy... nie, naprawde ciezko cos takiego sobie wyobrazic, a co dopiero
zrozumiec. Tymbardziej jesli Ci ludzie prowadza normalne, niczym nie zaklocone
zycie.

[mama-ola]

Też mam takich znajomych. On i ona pracują w firmach od rana do
wieczora, ledwo wieczorem zdążą dziecku buzi dać (czasem i to nie).
Do żłobka odprowadza niania i z niego odbiera. W weekend rodzice
muszą odpocząć, więc do dziecka przychodzi babcia, a na wyjazd
wakacyjny wzięli ze sobą nianię (chyba nigdy nie byli z dzieckiem
sami). I planują drugie.
Tak sobie myślę, że to jest taki "naturalna" u wielu ludzi
konsekwecja pobrania się: jest ślub, a potem ma się dzieci.

[tijgertje]

No coz, ludzie rozni sa... Ja troche z drugiej strony: osobiscie
uwazam, ze swoje dziecko mam obowiazek wychowac razem z mezem. Tak
sie zlozylo, ze tez innego wyjscia nie mamy, bo mieszkamy 1500km od
rodziny. mam jedno dziecko i wiecej nie bedzie, bo rowna sie to
wozkowi inwalidzkiemu do konca zycia, a mam juz tekie jedno zywe
sreberko, za ktorym musze biegac i nbie wyobrazam sobie,z ebym
musiala wyrzec sie masy rzeczy tylko z checi posiadania wiekszej
ilosci dzieci. Moja mama nie moze sie z tym pogodzic niestety. ma mi
za zle, ze nie chce wnusia na cale wakacje przywiezc i zostawic pod
jej opieka ( bo ja moglabym nie przyjezdzac wcale), uslyszalam tez,
ze nie chce zajsc w ciaze, zeby jej na zlosc zrobic chcialaby
miec duuuzo wnukow, a moje rodzenstwo jakos nieszczegolnie
entuzjastycznie sie chce rozmnazac Mama zaproponowala mi nawet,
zebym urodzila drugie, to ona je wezmie i wychowa. Na glowe jeszcze
nie upadlam

[woman-in-the-city]

Jedni podrzucajac na wychowanie swe dzieci ich dziadkom kierują się
wygodnictwem, drudzy zgoła innymi pobudkami, których nie możemy znac, jeśli nie
jesteśmy wtajemniczeni. Podam przykłady, mam znajomego, którego wychowali ciotka
i wujek, był on jednym z szóstki rodzeństwa, wujowie byli bezdzietni i bardzo go
zawsze kochali. Znam dziewczynę, wychowywaną przez dziadków, bo matka zajęta
była swieżo narodzonymi niemowlakami, a potem tak juz zostało. Przykładów znam
więcej, w tym kilka takich,że gdyby nie zapewnienia dziadków,ze pomogą
potencjalnym rodzicom wychowywac dzieci to zainteresowani taka pomocą ciągle
wahali by się, czy podejmowac się prokreacji. Nie potępiam i nie oceniam
pobudek, jakimi kieruja się "jaskółkowi" rodzice. To sprawa miedzy rodzicami i
dziadkami, jeśli dzieci sa , a potem jako dorośli są szczęsliwe i nie mają
zaburzonych relacji dziecko-rodzic(patrz-podane przykłady wyzej)to chyba
lepiej,ze dziedkowie i wujowie im to szczescie i uwagę zapewnili niz gdyby to
robili rodzice, którym brakowałoby wiecznie czasu ,czy zapału rodzicielskiego.
Sama bym swego synka nikomu nie podrzuciła, ale nie odbieram prawa innym do
odmiennej niz moja decyzji.

[woman-in-the-city]

miało byc oczywiście "kukułkowi" rodzice.

[oli.nek]

nie mieści mi się to w głowie... no po prostu nie. aż brak mi słów, by
jakkolwiek to skomentować.

mam koleżankę, dziś 40-paro-letnią, którą mama oddała swej mamie, czyli babci
koleżanki, jak ta miała 12 lat, bo coś tam... relacje z mamą miała zawsze
zaburzone. lepiej było z ojcem.

ja sobie tylko w takich sytuacjach myślę - patrząc przez swój pryzmat - jak oni
tak potrafią? czy nie kochają? czy nie tęsknią? dlaczego nie chcą być ze swoim
dzieckiem? czerpać od niego energii? jak oni wytrzymują wiedząc, że nie mają
dziecka przy sobie? mam wiele pytań i żadnych odpowiedzi.

[jagabaga92]

> ja sobie tylko w takich sytuacjach myślę - patrząc przez swój pryzmat - jak oni
> tak potrafią? czy nie kochają? czy nie tęsknią? dlaczego nie chcą być ze swoim
> dzieckiem? czerpać od niego energii? jak oni wytrzymują wiedząc, że nie mają
> dziecka przy sobie? mam wiele pytań i żadnych odpowiedzi.

po przeczytaniu Twojego postu tak sobie pomyslałam - jak można kogoś kochać lub
za kims tęsknić, skoro się tego kogoś nie zna(???) Bo przecież Ci "urzędowi"
rodzice nie znają swoich dzieci... Smutne

Ja kiedyś chciałam mieć jeden wieczór i jedną noc tylko dla siebie. Synek miał
wtedy ok. 1 roku, gdy przytrafiła mi się taka "okazja". I co? Myslałam o nim i
tęskniłam

[a.nancy]

woman-in-the-city napisała:

> miało byc oczywiście "kukułkowi" rodzice.

i tak nie ma takiego słowa jest słowo: kukułczy. jak kukułcze gniazdo.

[mama-maxa]

też znam takich i jak dziecko idzie do dziadków to mówi, że idzie
do domu mnie by się serce krajało chyba...

aha i jak po tygodniu widzi wkońcu swoją mamusię to od razu płacze,
że on nie chce iść do niej do domu, bo u baby i dady jest i już

i zastrzegam, że ani mama ani tata nie pracują do wieczora, mama
kończy pracę o 15... a weekedny obydwoje mają wolne

i tez nie rozumiem

[elske]

Moja kuzynke przez pierwe 3 lata jej zycia,wychowywala babcia. (mieszkala w
miejscowosci oddalonej o 80km od rodzicow kuzynki).Kuzynka ma w tej chwili 33
lata i wypomina to rodzicom.Ja oddali na wychowanie babci,a 2 lata starszy brat
zostal z rodzicami.

[jdylag75]

to nie jest wymysł naszych czasów, moja koleżanka była wychowywana przez kilka
lat przez babcię, an jej nieszczęście równocześnie z jej powrotem do rodziców
pojawił się młodszy brat. Nigdy nie nawiązała więzi z rodzicami, co więcej mama
potrafiła się na nią obrazić za to, ze mówiła, ze bardziej kocha babcię.
Mąz i ja mieliśmy jakiś czas temu propozycję oddania na wychowanie naszego
dziecka teściom, nie skorzystaliśmy

[marty_chce_do_dzungli]

Tez mi się tak wydaje.
Tak było zawsze, jest i będzie. Powody się tylko zmieniają. daleko nie muszę
szukać: siostra mojego ojca (w sumie moja ciocia, ale nigdy jej nie widziałam
dłużej niż godzinę, znam tylko z opowieści) została w wieku bodajże 5 lat oddana
przez rodziców chłoporobotników na >służbę< do warszawy znajomej babci.
Dosłownie jak kotek (nie obrażając kotków).

--

[jvstys]

witam też tej sytuacji nie rozumiem ale znam niestety dziewczyne
która jako jedyna z rodzeństwa jest oddana dziadkom na wychwanie. I
wydaje mi się że ona woli z dziadkami mieszkać.Ja bym tak nie mogła

[katka_tk]

I ja znam podobną rodzinę, dzieliła ich odległość jednego bloku, matka nie
pracowała albo inaczej: czasami zdarzalo jej sie pracować, dzicko wychowywali
dziadkowie. kiedy mała była w postawowce probowali rodzice wziąść ją do siebie,
po tygodniu oddali dziadkom, teraz "mała" ma 17 lat i od roku dopiero mieszka z
rodzicami.....

[maadzias1]

Nie wiem czym tu się bulwersować. Tak po prostu jest, że dziadkowie
mają więcej czasu dla swoich wnucząt niż mieli dla swoich dzieci. Ja
mieszkałam z rodzicami i z babcią. I to właśnie z babcią spędzałam
najwięcej czasu. I były to przecudowne czasy bo wiadomo, babcia dba
lepiej niż rodzice. Teraz moja 3,5 letnia córka dużo czasu spędza u
dziadków. Oboje z mężem jeździmy wcześnie do pracy, nie miałabym
serca zwlekać dziecka o 5.30 i po 6.00 wieżć jej do przedszkola.
Także w tygodniu zostaje u nich na noc. Odwiedzamy ją tak często jak
się da. Oczywiście wszystkie przerwy w pracy jakie mamy (wakacje,
ferie itd) oraz wolne weekendy spędza z nami. Teraz jestem w drugiej
ciąży i oczywiście gdy będę na macierzyńskim dzieci będą z nami. A
później... tego jeszcze nie wiem, ale nie mam zamiaru oddawać dwójki
dzieci rodzicom bo to byłoby przegięcie. Z drugiej strony rodzice
nie są tak młodzi i tak zdrowi, żeby codziennie przyjeżdżać rano
przed 7 autobusem do nas i pilnować wnuków. Wolą pilnować ich u
siebie. Tą sprawę musimy przedyskutować. Dzieci nie mam po to aby
wychowywali je dziadkowie. Ale oni sami chcą tego kontaktu, czują
się potrzebni, pełni życia.

[graue_zone]

Pytanie jest jedno. Czy pracujecie obydwoje, bo inaczej nie dacie rady się
utrzymać, czy też któreś pracuje "dla przyjemności i zrealizowania się". Bo w
pierwszym przypadku mogę zrozumieć taki układ, trudno inaczej się nie da. Ale e
w drugim już nie. Przedkładanie pracy nad wychowywanie małego dziecka i
oddawanie go dziadkom, choćby i najlepszym, niemalże na stałe w imię realizacji
własnych ambicji zawodowych jest dla mnie niedopuszczalne.

[slonko1335]

graue_zone napisała:

> Pytanie jest jedno. Czy pracujecie obydwoje, bo inaczej nie dacie rady się
> utrzymać, czy też któreś pracuje "dla przyjemności i zrealizowania się". Bo w
> pierwszym przypadku mogę zrozumieć taki układ, trudno inaczej się nie da.

Ja nie potrafię zrozumieć także i tego pierwszego przypadku. Skoro kogoś nie
stać na dziecko to po co na nie się decyduje? skoro pracuje tak że nie może się
nim zajmować, może lepiej zmienić wcześniej zajęcie?

[graue_zone]

Tylko widzisz, dziecko czasem pojawia się bez naszych decyzji. Nawet najlepsza
antykoncepcja zawodzi, chyba że szklanka wody zamiast. I jeśli nie ma innego
wyjścia, to dopuszczam takie rozwiązanie. Oczywiście, że samo w sobie jest złe,
bo to rodzice powinni wychowywać swoje dzieci, ale jeśli nie mao innego wyjścia.
Ale jeśli ma to być w imię samorealizacji, to jest karygodne i świadczy o
skrajnym egoizmie i niedojrzałości rodziców.

[slonko1335]

Graue_zona ja piszę o przypadkach kiedy dziecko jest decyzją przemyślaną
zupełnie, bo tak było w przypadku tych rodzin o których pisałam. Tego nie mogę
właśnie pojąć. Jeżeli jest dziecko z przypadku to jeszcze jestem w stanie to
ogarnąć, bo czasami rzeczywiście nie ma innego wyjścia. Zastanawiam się nad
pobudkami takich rodziców, którzy decydują się świadomie na dziecko wiedząc że
nie będą mogli go wychowywać i stąd pytanie dla kogo to dziecko i dlaczego?

[oli.nek]

maadzias1, straszne jest to, co piszesz. naprawdę twoje dziecko jest od
poniedziałku (a może już niedzieli) do piątku u dziadków??? niesamowite... nigdy
nie zrozumiem tego. nie uwierzę, że nie urodziłaś dziecka dla dziadków inaczej
by tam nie było. i nie przemawia do mnie "oni sami chcą tego kontaktu, czują
> się potrzebni, pełni życia. " więc z tego powodu oddałaś dziecko. to nie
dziadków a twoja córka. co ona sobie myśli? nie tęsknisz za nią? nie znasz jej.
nie wiesz jak to być z nią, budzić rano, odprowadzać do przedszkola, odbierać,
bawić się, kłaść się spać. po co w ogóle urodziłaś to dziecko? dla mnie to straszne.

[sanna.i]

>bo wiadomo, babcia dba
> lepiej niż rodzice.

Hę? Współczuję rodziców w takim razie.

>Odwiedzamy ją tak często jak
> się da.

O,to miło z waszej strony.

Mnie zawsze szkoda takich dzieci.Jeśli rodzice nie mają czasu dla własnych
dzieci,to może lepiej,żeby nie mieli ich w ogóle? Wspólnie spędzony czas to
najcenniejsze,co rodzic moze dziecku dać.Nie rozumiem i nawet nie będę
udawała,ze próbuję zrozumieć takich ludzi.

[ollik83]

Dla mnie to jest odrobine chore, ale też znam takie przypadki. Moja kuzynka
przez pierwszych 6 lat swojego życia była wychowywana przez moją mamę i babcię,
rodzice byli kilka ulic dalej, ale nawet na weekendy jej nie zabierali. Wróciła
do rodzicow, kiedy ja pojawiłam się na świecie. Efekt jest taki,że nienawidzi
mnie, mojej mamy i babci. Uważa,że to one ją oddały!!!
ps. dodam,że rodzice nawet na jej utrzymanie nie dawali

[agatar-m]

znam taki przypadek, zrobili sobie dziecko, no bo trzeba mieć i wychowuje babcia
z dziadkiem , oni chwala sie zdjeciami i zabieraja na wakacje...

[jasmin80]

Dla mnie to dziwna sytuacja ale też już z czymś takim się
spotkałam.Ja bym tak nie chciała.

[hellious]

Ja bylam takim "kukulczym" dzieckiem.

[ewcia1980]

a ja nie znam takiej rodziny ale jestem w stanie zrozumiec taki styl
zycia. chociaz sama tak zyc nie chciałabym.
sama wybrałam taki zawód który finansowo nie pozwoliłby mi utrzymac
nawet siebie ale za to mam duzo czasu dla rodziny.
to jest po prostu kwesia wyboru.
czasy sa jakie sa i moim zdaniem nie chodzi to o jakas mode.
no i jesli dziecku nie dzieje sie krzywda to ja nie widze wiekszego
problemu.

[sanna.i]

Czy dziecku emocjonalnie i fizycznie opuszczonemu przez rodziców nie dzieje się
krzywda?Pytanie retoryczne.

[ewcia1980]

sanna.i napisała:
> Czy dziecku emocjonalnie i fizycznie opuszczonemu przez rodziców
nie dzieje się krzywda?

niekoniecznie.

a po drugie nie dramatyzujmy z tym emocjonalnym i fizycznym
opuszczeniem przez rodziców.

[filipianka]

Nie znam takich przypadków.

Wydaje mi się że to chodzi o to że rodzice nie przemyśleli tego że małe dziecko jednak wymaga opieki, ale zdecydowali się na nie bo taka była kolej rzeczy. Nie mają ustalonych priorytetów w których najważniejsze jest dziecko, tzn nie przestawili się po zmianie sytuacji życiowej którą jest urodzenie dziecka. Dotychczas był ważna praca i nadal jest ważna ale zapominają o dziecku. A niestety ten czas (kształtowania młodego człowieka) już się nigdy nie powtórzy.
Myślę że jak dziadkowie odchowają dziecko aż będzie na tyle samodzielne żeby z kluczem na szyi wrócić ze szkoły, odgrzać sobie w mikrofali obiad, włączyć kompa czy tv, i późnym wieczorem powiedzieć cześć rodzicom, to będzie się kwalifikowało żeby mieszkać z mamą i tatą. Tylko pytanie czy będzie tego chciało? Jaki wpływ będą mieć rodzice na kogoś kogo nie znają, kto ich nie zna, i przed kim nie są żadnym autorytetem?

[insomnia0]

Nie potrafisz teo pojąć.. nie chciałabym rzec, że jesteś ograniczona..
Nie wziełaś pod uwagę, ze teraz dana rodzina nie moze pozwolić sobie na opiekę
taką, jaką powiedzmy Ty sprawujesz? Moze musza wiecej pracowac..za to za kilka
lat.. beda mogli cały czas przeznaczyc dla dziecka.
Niesety czas leci.. i nie chca zrobić tych dzieci jak beda mieli powiedzmy lat 40.

Ja w ogóle byłabym daleka.. takiej ocenie innych rodziców- ludzi.
Nie krzywdza swoich dzieci.. wiec wara innym od tego w jaki sposób wychowują je..

[slonko1335]

Insomnia widzę, że nie tylko ja taka ograniczona jestem na szczęście...
A wątek założyłam bo właśnie byłam ciekawa dlaczego?
Widzisz przytoczyłaś jeden całkiem rozsądny argument: "Moze musza wiecej
pracowac..za to za kilka
> lat.. beda mogli cały czas przeznaczyc dla dziecka.
> Niesety czas leci.. i nie chca zrobić tych dzieci jak beda mieli powiedzmy lat
> 40."
i właśnie chciałam dostać kilka takich argumentów.
Nikomu nie wciskam, że sposób w jaki ja wychowuję swoje dzieci jest najlepszy na
świecie dla niego ale z mojego punktu widzenia jest najlepszy dla mnie i dla
moich dzieci. Dlatego pytam jakie są przesłanki za wychowywaniem dzieci u
dziadków, cioć, itd...
Co do tego czy krzywdzą czy nie to trzeba by było tych dzieci się zapytać, nie
uważasz? i tutaj też pewnie jednoznacznych odpowiedzi nie będzie, bo jedne będą
się czuły skrzywdzone inne nie..ale ja chciałam poznać punkt widzenia rodzica
nie dziecka.

[maadzias1]

My oboje pracujemy bo musimy utrzymać rodzinę. To nie jest tak, że
podrzucamy dziecko rodzicom i się nie interesujemy. Gdy dziecko jest
u dziadków my odwiedzamy ją jak najczęściej możemy dzwonimy kilka
razy dziennie, tęsknimy. Ale wolę, żeby moje dziecko wstało o 8 i
szczęśliwe poszło do przedszkola niż zrywać ją z wielką awanturą o
5.30 i zaspaną wieźć do przedszkola. A ona sama dopomina się
częstych wizyt u babci i dziadka.

[slonko1335]

Madzias a to nie jest tak, że to Wam jest wygodniej? Piszesz, że musiałabyś
dziecko zrywać o 5,30. Myślisz, że to jest problem dla dziecka? jakby szło
wcześniej spać to chyba nie robiłoby mu różnicy że wstaje o 5.3o? Rozumiem, że
skoro zaczynasz rano pracę to ją wcześniej kończysz, bo i ja jeździłam do pracy
na 6 żeby wrócić do domu do córki po 14. A, że się dopomina to w zasadzie wcale
się nie dziwię, bo w końcu tam jej dom, dzieci z reguły do niego ciągną. Moja
córka też szaleje za dziadkami ale mimo wszystko jak zostaje u nich dłużej to
chce do domu, pyta kiedy ją zabierzemy, każe babci dzwonić gdzie jesteśmy?

[alesio23]

Moja
> córka też szaleje za dziadkami ale mimo wszystko jak zostaje u
nich dłużej to
> chce do domu, pyta kiedy ją zabierzemy, każe babci dzwonić gdzie
jesteśmy?
No dobra. I co z tego? dzieci są rożne naprawdę.


Madzias a to nie jest tak, że to Wam jest wygodniej?

NIe no takiemu dziecku napewno będzie miło wstawać o 5.30 i z całą
pewnością bedzie z wielką radością chodziło spać wcześniej( o
której? 6? 7?) zamiast spędzać fajne popołudnie z rodzicami czy
dziadkami. Poza tym czy to coś złego, że tak jest matce wygodnie?
Potem wróci o takiej 15 do domu szybko po dzieciątko do
przedszkola, obiad, pranie sprzątanie i padanie na pysk do końca
dnia
no świetnie poprostu, sielanka wszyscy zadowolenie, a dziecko
najbardziej.

[slonko1335]

alesio23 napisała:

> Potem wróci o takiej 15 do domu szybko po dzieciątko do
> przedszkola, obiad, pranie sprzątanie i padanie na pysk do końca
> dnia
Gotować można na dwa dni albo jeść na stołówce, prania też codziennie nie
robię, sprzątam co kilka dni, poza tym jest jeszcze mąż który mi w tym pomaga,
bo też mieszka, brudzi i je, zresztą wszystkie te czynności można razem z
dzieckiem wykonywać jak się chce... Owszem są gorsze dni i padam wtedy na pysk
ale nie przesadzajmy, że co dzień...

>Poza tym czy to coś złego, że tak jest matce wygodnie?
W zasadzie nic w tym złego, tylko po co się na dzieci decydować skoro się wygodę
wybiera?

>dzieci są rożne naprawdę.
tutaj się zgodzę z Tobą są różne.

[smerfetka8801]

madzias jak czytam twoje posty to mi się słabo robi!odwiedzacie swoje
dziecko...spoko sama jasno określiłaś wiec kto dla dziecka jest mamą i tatą i
gdzie jest jego dom.żenujące ,smutne...nic dziwnego ,ze dziecko dopomina się
kontaktu z dziadkami-ty jesteś tylko jakaś panią...wychowują dziadkowie nie
wy.Istotą rodzicielstwa nie jest zapewnienie dziecku mieszkania na start czy
najnowszych lalek tylko właśnie jego WYCHOWANIE skoro dziecka nie wychowujesz
nie masz prawa (wybacz jeśli cię urażę ale takie moje zdanie) nazywać się matką
matką!jesteś nia z punktu widzenia biologii i nic wiecej

[alesio23]

Poprawił mi humor ten post!! Dobrze, że to nie ty dajesz komuś
prawo do bycia rodzicem. he he. To jak oceniasz niektóre kwestie są
żenujące i smutne.

alesio23

[smerfetka8801]

nie rozumiem czym ci tak humor poprawiłam.oceniam tę sytuację z perspektywy
matki,która stara się być odpowiedzialna i tworzyć normalną rodzinę.
twoim zdaniem normalne jest zostawianie dziecka dziadkom do wychowania?nie
widzisz zamiany ról??dziadkowie wchodzą w rolę mamy i taty a "mamusia " i
"tatuś" wpadają na weekend rozpieszczać "wnuczka".twoim zdaniem rodzicielstwo
ogranicza się do utrzymywania swojego dziecka??dla mnie to coś więcej.
pewnie,ze nie trzeba rezygnować ze wszystkiego z wakacji spotkań ze znajomymi
itp ale plany zawodowe wypada zweryfikować gdy ma się dziecko.

[alesio23]

Rozbawil mnie poprostu ton Twojej wypowiedzi. Taki moralizatorsko-
karcący. Wydaje mi się, że każdy ma jakiś tam swój sposób na życie,
wychowanie itp. Nie myślę, że takie zostawieanie dzieci u dziadków
jest dobre. Ale nie wydaje mi się to jakieś okrutne. Nie sądze, też
że sprawa jaest jakoś szczególnie kontrowersyjne, więc wupowiedzi
tak bardzo emocjonalne są chyba nie na miejscu.

[sloooneczko]

nie dostałaś chyba dożywocia jakims wyrokiem w tej pracy
przecież..planując/nie planując dziecka, masz 9 miesięcy i wiecej na
to aby przemyślec, na nowo zaplanowac swoje zycie i poczynic jakies
kroki do jego zmiany- bo jest do d..y delikatnie mówiąc, jeśli
dziecko wychowują dziadkowie, a nie Wy.

[graue_zone]

Tylko, że oni dzieci nie wychowują. Oni je mają na odległość. Nie da się
wychowywać z doskoku, raz na tydzień. Dzieci potrzebują rodziców na co dzień,
nie w sobotę i niedzielę, nie od święta. Nie da się budować więzi z dzieckiem,
nie będąc z nim codziennie, w dobrych i złych chwilach. Relacja rodziców
weekendowych z własnym dzieckiem zawsze będzie kaleka. I żadne telefony i
odwiedziny nie naprawią tego, czego w takiej sytuacji zabrakło.

[smerfetka8801]

dla mnie tacy ludzie to życiowe kaleki.zaliczyłam z m wpadkę a mimo to w pełni
ponosimy odpowiedzialność za dziecko i ty;ko w ostateczności (co zdarzyło się 4
razy jak dotąd) zostawiamy mała na kilka godzin z dziadkami) ale cóż znam też
przypadek kobiety która przy swoim dziecku oprócz kilku chwil zabawy nie robi
nic bo się brzydzi kup wymiotów i innych a poza tym ma cała masę zajęć jak
solarium i kosmetyczka a planuje mieć 2 i to w ciągu 1,5 roku!!!szkoda gadać

[kali_pso]

Lepiej dla dziecka, jak zajmą się nim na codzień kochający i
troskliwi dziadkowie, niż rodzice, którzy na każdym kroku dadzą mu
do zrozumienia, że jest ciężarem, pomyłką, kulą u nogi- to raz.

Dwa, że nie każdemu wraz z widokiem dwóch kreseczek na teście, dane
jest odkryć w sobie powołanie do macierzyństwa, tacierzyństwa.
Niektórym fiksacja na punkcie dziecka pojawia się dopiero po
urodzeniu a niektórym jeszcze późniejP

Do odpowiedzialnego rodzicielstwa trzeba dojrzeć po prostu.

[smerfetka8801]

to po kiego grzyba ludzie nieodpowiedzialni PLANUJĄ posiadanie dziecka???
ja nie myślałam o roli matki przed ciążą a zaakceptowałam nową sytuację i
szybko zaczęłam się nią cieszyć.dojrzałam bo musiałam mój M tak samo.za to
często słyszę jak to ludzie planują a potem sobie nie radzą maja kryzysy
podrzucają dzieci dziadkom.nie rozumiem tego.

[maadzias1]

Ale ja nie napisałam że jest to dla mnie komfortowa sytuacja. Też
uważam, że dziecko powinno przebywać z rodzicami a nie dziadkami. Po
prostu ten rok jest dla mnie szczególnie trudny w pracy. Do tego
jestem w ciąży i nie najlepiej się czuję. Po prostu rodzice nam
pomagają. W następnym roku pracę będę zaczynać później i uda mi się
odwozić rano starszą do przedszkola, młodszą do babci, a po pracy je
zabierać.

[smerfetka8801]

i właśnie o takich ludziach jest ten wątek nie umiesz zajać się 1 dzieckiem a
będziesz miała 2.po roku to już nie bedzie tak różowo nie bedziesz matka bo
rodzice ci nie pomagają jak to ujęłaś tylko wychowują twoje dziecko.sama
napisałaś ,ze wy dziecko odwiedzacie i dzwonicie...to po co wam 2 skoro z
jednym sobie nie radzisz???
nie dacie rady żyć z jednej pensji???a moze to kwestia standardu???bo ja
potrafię odmówić sobie wielu rzeczy byle wychować swoje dziecko zamiast oddawać
je komuś

[oli.nek]

maadzias1, usprawiedliwiasz się jak możesz, by wytłumaczyć się z zaistniałej
sytuacji. do dziecka mogą przyjeżdżać dziadkowie i czekać aż wstanie i wtedy ją
odprowadzić. albo można zatrudnić nanię, która by to robiła. w grupie mojej córy
taka właśnie osoba odprowadza dziewczynka, odbiera mama jeśli może lub też
opiekunka. i to, że czujesz się źle w ciąży też niczego nie tłumaczy, bo
przecież nikt z tego powodu nie oddaje dziecka, bo jest się w ciąży z drugim...
jakaś bzdura. jedno kosztem drugiego. i w ogóle po co to drugie, jak pierwszego
nie wychowuję, nie odbieram z przedszkola, nie robię podwieczorku, nie bawię się
z nią, nie kładę spać, nie wstaję w nocy, bo się przebudziła, chce pić, siku,
boi się, cokolwiek... twoja córka kiedyś ci to wypomni.

[oli.nek]

sorry moderatorkę za sygnaturkę, zapomniałam skasować, tak się przejęłam swoim
powyższym postem...

...pracuję nad mniejszą ...

[hrabina_murzyna]

Sluchaj Madzias dziecko nie może być mniej ważne od pracy, czy też
ciąży. Ty po prostu sobie nie radzisz i tyle. Wielu rodziców
korzysta z pomocy dziadków, ja też chciałabym w przyszłości
korzystać, ale w życiu nie oddałabym dziecka na stałe babci. W
następnym roku nic się u was nie zmieni, tylko problemy będą
większe. Starsza będzie tęskniła do domu dziadków, młodsze będzie
darło się w nocy. Starsza znienawidzi młodsze, bo przecież ją
rodzice oddali, a jak mlode się pojawiło to wzięli, czyli jestem
mniej ważna, kochana. Jesteście niewydolni wychowawczo i dziwię się,
że mając dziadków pod ręką nie radzicie sobie z jednym dzieckiem.
Nie poradzicie sobie i z drugim.

[sylwik7]

Powala mnie stwierdzenie, że lepiej żeby dziecko nie spało we
własnym domku tylko u dziadków bo nie musi wstawać o 6.00.Tak jakby
wstawanie o 6.00 było jakąś formą dręczenia dziecka.
Oboje z mężem jako urzędnicy pracujemy od 7.00, podobnie jak masę
naszych znajomych.Nie wszyscy mieszkają w jednym domu z dziadkami co
oznacza że trzeba niestety to dziecko obudzić ok. 6.00 i zawieżć do
dziadków albo do przedszkola.Faktycznie czasem szkoda wyciągać
malucha z ciepłego łóżka ale tak już jest.Za to po pracy dzieci są
odbierane od dziadków lub z przedszkola i jadą do swojego domku i
zajmują się nimi rodzice i są dla nich rodzicami a nie osobami
odwiedzającymi. Zdaję sobię sprawę, że nie każdy kończy o 15-tej
pracę no ale czy nie należałoby się trochę wcześniej zastanowić czy
jesteśmy w stanie podołać opiece nad dzieckiem z uwagi na naszą
pracę.
Zawsze mnie zastanawia co sobie myślą ludzie z gatunku pracujących
po 14 godzin dziennie np. w korporacjach, że zafundują sobie dziecko
i nic się nie zmieni że dalej przez cały dzień będą poza domem
oboje.A dziecko przez cały dzień będzie z nianią lub babcią. Dziecko
oznacza zmianę! Niektórzy nie są na tę zmianę kompletnie gotowi i
jak wszyscy znajomi mają dziecko to oni też ale potem okazuje się że
już nie jest tak różowo. Rozumiem że inaczej jest przy wpadce ale
świadomie planować urodzenie dziecka po to, żeby go widywać tylko w
weekendy to chyba trochę chore.
Bardzo ciekawe jest postępowanie madzias przechowującej swoje
dziecko u rodziców bo szkoda jest jej go budzić o 6.00 (przy okazji
nie musi dawać mu kolacji , kąpać, opowiadać bajek, czytać i
generalnie zajmować się, za to może sobie odpocząc jak już wróci z
pracy). Świadomie zachodzi w ciążę z drugim dzieckiem nie radząc
sobie kompletnie z jednym.Po co ? Po macierzyńskim odda oboje znowu
do dziadków?
Czemu tyle osób uważa, że dziecko nie powinno w niczym ograniczać
rodziców, że można żyć tak samo jak wcześniej. NO przecież właśnie
się coś zmieniło pojawił się nowy człowiek czy nie można choć trochę
czasu mu pośięcić.Znam osoby , które mogłyby spokojnie zostać z
dzieckiem po macierzyńskim choć parę m-cy nie miałyby problemów w
pracy i ojciec przyzwoicie zarabia ale wracaja do pracy bo im się
nudzi w domu. I naprawdę nie piszę tu o sytucji gdzie matka nie ma
wyboru i musi wracać do pracy z różnych powodów.
Teraz chyba w modzie jest udawanie, że dziecko w niczym nie
przeszkadza. Przykład idzie od różnych pseudogwiazdek np. Natasza
Urbańska zostawia m-czną córeczkę i koniecznie musi występować przez
6 wieczorów w tygodniu.Martyna Wojciechowska zostawia 10 m-czną
córcie i jedzie na Antarktydę, co prawda tęskni i płacze za córeczką
ale nie może się powstrzymać, żeby nie realizować swej pasji. I to
ta pasja ma priorytet nad dzieckiem.
Niektórzy lepiej by zrobili kupując sobie rybkę, którą można raz
dziennie karmić.

[yadrall]

Moj maz to jest takie kukulcze dziecko... Obecnie mieszkamy za
granica i jego kontakt z rodzicami ograniczas sie do wyslania SMSa
raz na tydzien i to glownie wtedy, gdy mu przypomne,ze dawno sie do
mamy nie odzywal!!! Obecnie 4 dzien z rzedu mu przypominam,zeby
napisal do mamy .Lubie tesciowa i uwazam,ze jest wobec mnie ok,ale
maz nie czuje potrzeby kontaktu z nia-jak juz napisze tego zdawowego
SMSa to z poczucia obowiazku. I zawsze sa to suche regulki w stylu-u
nas wszystko dobrze,ale ciagle pada itp.
Dla mnie to dziwe i niezrozumiale,bo ja z rodzicami to kilka razy w
tygodniu rozmawiam przez Skaypa na rozne tematy-osobiste,ale tez
wymiana pogladow na np. polityke czy gospodarke,albo na tema
ostatnio objerzanego filmu czy tego co w pracy sie dzieje...
Jednak wynika to najpewniej z tego,ze malzonek w wieku ok.2 lat
zostal "wydany" pod opieke babci-byl do niej wozony w niedziele
wieczorem (przed dobranocka) i odbierany w piatki po pracy...
Dlaczego??? Bo babacia miala blizko do przedszkola-nie potrafie tego
pojac,bo wiem gdzie mieszkala babcia, gdzie bylo przedszkole i gdzie
rodzice pracowali... I szczerze mowiac to jedno z rodzicow moglo
spokojenie odwozic dziecko do przedszkola (owszem musialoby wysiasc
z autobusu by zaprowadzic dziecko do przedszkola i wsiasc ponownie w
autobus,ale trasa nawet w tamytych latach byla dobrze skomuniowana-
to centrum Gdyni),ba ojciec mojego meza pracowal na PKP i mial 12-24
godznne dyzury,wiec w zasadzie sporo dni w miesiacu nie szedl do
pracy,a tesciowa pracowala w biurze od 7.30 do 15.30...
W efekcie moj maz wrocil do rodzicow jak mial 7 lat i poszedl do
szkoly,ale wiezi z rodzicami juz nie nawiazal,a jego wszelkie
wspomienia z dziecinstwa wiaza sie z babcia,a nie z mama czy tata!!!

Teraz mieszkajac na emiracji plakac mi sie chce jak co chwile
kolejna dziewczyna jest w ciazy-potem idzie na macierzynski,a potem
zawozi dziecko do Pl do rodzicow i sama wraca zarabiac kase... No,bo
przeciez przedszkole kosztuje... A tak to po powrocie z emigracji ma
sie odchowane dziecko (czesto jeszcze sie pobiera wszelkie mozliwe
zasilki),zarobiana kase,a czesto jeszcze wybudowany dom w PL...
Sprytnie co???

[alyeska]

Moja kuzynka byla zawieziona do babci na wies jak miala 3
tygodnie!!! a odebrana jak maial 6 lat. Rodzice odwiedzali ja 1 x na
2 tyg.Efekt nigdy nie miala dobrego zwiazku z matka ani ojcem,
bardzo cierpiala jak ja odebrano od babci do ktorej mowila "mama".
Teraz jest juz kobieta 40-letnia ale ciagle ma problemy z
samoakceptacja, jest nadwrazliwa i chyba dopiero pare lat temu na
lozu smierci matki wybaczyla jej odrzucenie w dziecinstwie.
Madzias czy jak Cie tam zwal, to jest tylko i wylacznie Twoje
wygodnictwo i sama pracujesz sobie nad przyszlymi kontaktami z
dzieckiem.

[ankat80]

JA miałam 4 mce jak rodzice zostawili mnnie na zimę u dzidków -
przyjeżdzali na każdy weekend, ale te najwieksze "darcie" przeżyli
dziadkowie, a nie rodzice
Na wiosnę (kwiecień) już wróciłam do rodziców i własnie codziennie o
5 rano woziła mnie mama do żłoba z Rqaszyna na Ochotę (Wawa)
autobusem...
Mordęga jak dla mnie - i dla dziecka i dla rodziców, ale tak
postanowili.
Dodam - nie mam żadnej traumy - z mamą ma super stosunki (teraz ona
własnie siedzi z moją Karolą a ja mam wolny wieczór), takze jak
widac, nie zawsze takie decyzje są podejmowane dla własnego dobra -
cszasem są też inne powody... Z babcią stosunki sa normqalne - bez
ekscytacji
Najlepiej jednak oceniać - ta jest złą matka, a ta si tak nie
powinna wogóle nazywac;/

[ally]

> napisal do mamy .Lubie tesciowa i uwazam,ze jest wobec mnie ok,ale
> maz nie czuje potrzeby kontaktu z nia-jak juz napisze tego zdawowego
> SMSa to z poczucia obowiazku. I zawsze sa to suche regulki w stylu-u
> nas wszystko dobrze,ale ciagle pada itp.

zachowuję się podobnie, mimo że u dziadków nigdy nie mieszkałam.

[siasiunia1]

rozumiem ze jest to sytuacja że dziecko mieszka u dziadków w ciagu tygodnia a czasami nawet zostaje na weekend a nie że jest u dziadków jak rodzice pracują tak?
tak naprawdę jeszcze zrozumiem jak jest planowane pierwsze dziecko i po prostu rodzice sobie nie poradzą. mogli myśleć że podołają. zrozumiem jak dzieci z wpadunku.
ale planowane 2 dziecko by je podrzucić dziadkom? hm. w jakim celu? by stworzyć idealny model rodziny 2+2? bo kocham moje bobaski co z tego ze na odległość?
moze i nie mi oceniać ale zdanie mogę wypowiedzieć swoje - nie rozumiem. znałam takie kukułcze dzieci to zawsze miały jakiś problem emocjonalny z sobą.
nigdy by mi do głowy nie przyszło żebym podrzucała dziecię swe na cały tydzień do mojej mamy. rozumiem wakacje, rozumiem nocleg u drugiej babci albo z okazji że kuzynka nocuje (sama uwielbiałam takie sytuacje) ale żeby taką rzecz zrobić normą .. ja bym chciała jednak znać swoje dziecko.

[brittas]

taki model rodziny to po prostu patologia. rodzice są wygodniccy i niewydolni
wychowawczo, więc podrzucają dzieci komuś innemu i jeszcze tłumaczą to "jego
dobrem". tylko, że każde dziecko potrzebuje rodziców na co dzień, aby mogło czuc
ich miłośc, troskę, aby czuło się dla nich ważne- tylko wtedy będzie mogło
prawidłowo rozwijac się emocjonalnie. podrzucane dziecko otrzymuje od własnych
rodziców przekaz"kochamy cię, ale...mamy inne, ważniejsze sprawy", a dziecko
potrzebuje miłości bezwarunkowej! i co to za argument z pracą, to pracę nalezy
dopasowac do swojej rodziny, a nie na odwrót. kiedy w naszym życiu pojawia się
dziecko, to NALEŻY mu się od nas miłośc, czas, uwaga, troska i wszystko inne,
nawet jeśli wymaga to od nas poświęceń i rezygnacji z pewnych rzeczy. to jego
święte prawo-w końcu samo się na ten świat nie prosiło,mówiąc obrazowo. i tyle.
tu nie ma tłumaczeń, że praca, samorealizacja, dobro dziecka itp. tacy rodzice
muszą byc świadomi konsekwecji swojego postępowania, tzn. że będą miec z
dzieckiem słabą więź, że moeże miec ono różne problemy psychiczne w dorosłym
życiu, że będzie mu trudno stworzyc w przyszłości dobry związek i byc rodzicem.
i niech sie nie zdziwią, że kiedy to oni będą potrzebowali pomocy np. na
starośc, z powodu choroby, itp. to dorosłe dziecko może miec ważniejsze sprawy....
chciałabym jeszcze poruszyc sprawę dziadków, o której nikt dotąd nie wspominał.
przecież taka sytaucja to w dużej mierze ich wina. rozumiem pomóc pracującym
dzieciom przy wnukach, ale wychowywac je? czy oni nie widzą, że to chora
sytuacja? dziadkowie nie powinni zgadzac się na coś takiego, a wtedy taka
mamusia jakoś by sobie poradziła. ale skoro ma pełną akceptację ze strony
własnych rodziców, to nawet jej w główce nie zabłyśnie, że postępuje źle. wiem,
że dziadkowie chcą dobrze, ale mądra miłośc umie tawiac granice i wymagac....
i żeby nie było- mam trójkę dzieci i żeby pogodzic pracę z macierzyństwem
pracuję tylko na noce (jestem pielęgniarką, pracuję za granicą), a mąż na dzień.
jest cieżko, ale wiem, że można. miałam możliwośc zostawienie dzieci w pl, z
dziadkami, ale nawet przez chwilę tego nie rozważałam. to w końcu moje dzieci i
to mój obowiązek, żeby je wychowywac.

[kol.3]

Znam przypadki dzieci rodzonych i wychowywanych w dni robocze przez
dziadków, a w weekend przez rodziców, o ile nie mieli planów
towarzyskich. Jest to dla mnie rodzaj niedojrzałosci i wygodnictwa.
Znam dziewczynę która rodziła dzieci jak leciało i rozdawała
rodzinie do wychowania, najstarsza córka była u babci na wsi, jak
się urodziło czwarte to dziewczyna oswiadczyla, że jedno musi oddać
komuś w rodzinie na wychowanie, bo ona da radę tylko z dwojgiem.
Rodzice - kaleki emocjonalne, dzieci będą pewnie takie same.

[asia_i_p]

Znajoma rodziców tak wychowywała swojej córce dziecko. Wyjechała do
Niemiec, zostawiając męża i była nianią pełnoetatową. Potem brała
dziecko do kraju i była nianią pełnoetatową. Z drugim to samo, ale
już z pomocą wynajętej przez rodziców opiekunki.
Jej córka jest lekarką i jakkolwiek układ też był dla mnie dziwny,
to jak byście mi kazali powiedzieć, co miała zrobić zamiast tego, co
zrobiła, to bym nie umiała. Staż musiała zrobić, bo inaczej
musiałaby się pożegnać z zawodem - mąż musiał w tym czasie pracować,
bo a) jej staż był nieodpłatny b) mąż miał do płacenia alimenty z
poprzedniego związku. MOgła dać dzieci do żłobka, ale nie miała za
dużego wyboru w małym miasteczku i martwiła się, że dzieci będa
miały za mały kontatkt z polskim. Mogła oczywiście poczekać z
dziećmi do 35 lat, ale chciała mieć dwójkę, no i jest lekarką, w
pełni świadomą ryzyka takiego rozwiązania.
Wydaje mi się - chociaż z nimi o tym nie rozmawiałam - że to była
świadoma decyzja całej rodziny, dziadków też. Teraz, kiedy dzieci są
w wieku szkolnym, są już pod całkowitą opieką rodziców, a wcześniej
dziadkowie, za własną zgodą, zastąpili żłobek.

[joannaiwa]

Ale tu się mi coś z latami nie zgadza. Studia medyczne są 6-letnie,
zwykle kończy się je w wieku 25 lat. W ciagu 3 lat po skończeniu
studiów trzeba zrobić roczny staż. Wychodzimy więc na wiek ok. 28-29
lat. Piękny wiek na rodzenie dziecka, a do 35 lat można jeszcze i
trójkę urodzić (po 35 roku życia też kobiety rodzą - zwłaszcza
kolejne dzieci). Mogła zatem spokojnie poczekać z dzieckiem do
ukończenia stażu, tym bardziej że nie od dzisiaj wiadomo, że ze
zrobieniem stażu lekarskiego są problemy i wiąże sie to często z
koniecznością wyjazdu co najmniej do innego miasta. Ten argument
zatem dla mnie odpada. Poza tym, co to znaczy, że martwiła się, że
dzieci w żłobku będą miały za mały kontakt z polskim. W trakcie
rocznego stażu - z perspektywą powrotu do Polski? To tylko korzyść
byłaby dla dzieci - nauczyłyby się po niemiecku. Mnie to niestety
wygląda na samorealizację kosztem dzieci, bo można to było jednak
inaczej zorganizować.

[joxanna]

Dziecko to nie jest krótkotrwała zachcianka. Pojawia się i jest już w życiu
rodziców do końca życia. Pierwszej - powiedzmy 15-18 lat wymaga oczywiście
więcej kontaktu, niż kolejne.

Ale rodzice mają też inne życie. Mają różne inne, dodatkowe ambicje, plany,
marzenia, konieczności. I to też trzeba realizować.

Być może są na świecie osoby, które mogą sobie dowolnie kształtować swoją
aktywność życiową i powiedzieć: teraz, przez 5 lat poświęcam się dziecku - mam
już mieszkanie, kredyt spłacony, nie muszę bać się o miejsce pracy, kredyt,
samochód, garnek, wkład do garnka, pieluszki.

Ale pewnie większość z nas jest ciągle się waha między różnymi opcjami - pewnie,
chciałoby się pobyć teraz z dzieckiem. Ale może jakaś propozycja pracy, czy
wyjazdu teraz wydaje się bardziej korzystna? Może jak teraz więcej popracuję, to
potem będę mogła - nie wiem - firmę własną założyć, mieć więcej czasu,
cokolwiek? A jeśli teraz nie przyjmę propozycji to może też będę mieć więcej
czasu, bo wyląduję na bezrobociu. Nie zawsze to od nas zależy. korzysta się z
szansy i próbuje się budować swój własny kompromis.

Planuję moje życie z dzieckiem na 20 lat, ale nie zawsze jestem w stanie
zaplanować: teraz będę mieć dla niego 4 godziny dziennie, a za 3 lata 7 godzin
dziennie i weekendy. Dziecko wchodzi do rodziny i - dalej życie toczy się razem.

Żeby nie było - pracuję w korporacji, 8 godzin dziennie, czasem trochę w domu
jak dzieci śpią. Mąż to samo. W domu z dziećmi w sumie 3 lata. Dzieci dwoje -
starsza nie zaśnie przed 10 i budzi się bardzo nieszczęśliwa o 7.30. I wiem, że
dziecko to nie jest automat i nie da go się przestawić jak budzik na 5.30.

A jako dziecko 1,5-roczne zostałam podrzucona babci na rok, bo moja mama dostała
atrakcyjną propozycję pracy. Kontakt z rodzicami mam świetny, a być może dzięki
tamtej pracy potem miałam dużo mamy dla siebie a dziś mam 65-letnią panią
zadowoloną z życia i dostającą podwyżkę jak tylko zagrozi odejściem na
emeryturę To też jest ważne.

[asia_i_p]

Bez perspektywy powrotu do Polski - muszą siedzieć w Niemczech, bo
tam jest pierwsza żona męża razem z dzieckiem, a on z dzieckiem nie
chce tracić kontaktu. Ona Polka w niemieckim szpitalu wątpię czy
miałaby po co wracać, gdyby zaraz po stażu poszła na długi urlop -
musiała trochę ugruntować pozycję. Czyli już przesuwamy się trochę
poza trzydziestkę, zakładając, że niekoniecznie od razu wychodzi,
margines pozostaje niewielki. I jasne, że można mieć dziecko i po 40-
tce, ale patrząc na statystyki można się tego po prostu bać.

[joannaiwa]

Ale to tym gorzej ! Bo skoro nie wracają do Polski, to jak ściagną
dziecko póxniej od dziadków to będzie miało znacznie wiekszy problem
z adaptacją i językowe problemy. Miałam taki przypadek w dalszej
rodzinie. Rodzice wyjechali za pracą i na skutek wprowadzenia stanu
wojennego zostali w Niemczech. Mieszkali w obozie dla uchodźców i
nie mieli jak ściagnąć córki, która została w Polsce z babcią do 6
roku życia. Dziewczynka miała póxniej problemy z adaptacją w
Niemczech, w niemieckiej szkole, chciała wyjeżdżać do Polski i
dopiero jak na stałe ściagnęli babcię do Niemiec to sie to wszystko
uspokoiło. Niemniej jednak w każde wakacje była w Polsce (z
babcią!), męża wybrała w Polsce, z dzieckiem swoim (ma już syna)
tylko po polsku - a babcia dalej mieszka z nimi w Niemczech i pomaga
w wychowaniu prawnuka wiecej niz matka tej dziewczyny (na szczęscie
zdrowo i krzepko sie trzyma).

[asia_i_p]

Tutaj dużo lepiej poszło, małe są obie dwujęzyczne, polski poznawały
na etapie żłobkowym (babcia była żłobkiem), niemiecki na
przedszkolnym, z rodzicami mówią po polsku i jak już mówiłam, od
wieku przedszkolno-szkolnego (nie jestem mocna w niemieckim systemie
edukacji) są już pod opieką rodziców. Ale może to rzeczywiście
inaczej wygląda, kiedy sytuacja wypada z przymusu życiowego i jest
dobrze obgadana przez obie rodziny, a inaczej, kiedy rodzicom nie
chce się opiekowac dziećmi i tylko szukają pretekstu, zeby je komuś
wcisnąć.

[joannaiwa]

pewnie - dziecko to wyczuwa gdy jest niechciane i ma zero poczucia
bezpieczeństwa. Ale nawet przy obgadaniu (dziecko nie obgadało bo za
małe i można mieć wątpliwości czy sie orientuje co do uzgodnień) i
tak myslę, że to nie jest sytuacja dobra dla dziecka i jak można to
trzeba tego unikać.

[lary-sa37]

slonko1335 napisała:

Ja mam taka sytuacje w bliskiej rodzinie,nawiasem mowiac u brata rodzonego wiec
z pierwszej reki masz informacje.Problem polega na tym ze najpierw został
złapany na ciaze a pozniej bratowa uwazala ze skoro mama jest juz osoba ktora
wykonuje wolny zawod i moze sie poswiecic wnuczce zaplanowala ze po porodzie
zabierze sobie wnusie.Mama na to sie nie zgodziła z racji tego ze bratowa jest
od tego by dziecko wychowywac a nie podrzucac jak kukułka.Wyszlo na jej bo
podrzuca komu sie da i udaje troskliwa mamusie a jej matka jej w tym pomaga bo
toleruje te zachowania.Najlepiej co niektorym wychodzi to kopulacja a dzieci do
babki i dziadka.Za grosz wstydu nie maja durne dziewoje.

[monia420]

Słyszałam o takim małżeństwie, które nie za bardzo sie zgrało Dziecko, jak to
dziecko wymaga uwagi, a nie koncentracji na sobie. Małżonkowie w trosce o
związek oddali dziecko siostrze na wychowanie Widywali je w weekendy, albo i
nie, bo trzeba do kina, teatru itd..

lary-sa37

[ally]

to może niech brat zabierze się do opieki nad własnym dzieckiem, nie będzie
musiało przebywać u babci. aha, i uświadom go, że istnieją kondomy.

dziadkowie nie lepsi

[1ania-33]

Pomijając sytuacje musowe i ekstremalne to dziadkowie którzy biorą dzieci na
wychowanie i przyklaskują takiej sytuacji też są hm "dziwni".
Sytuacją musową nie jest wstawanie o 6 rano...

Co by zrobili Wasi rodzice gdybyście oznajmiły im że dzieci to będą u nich
siedziały 5 dni w tygodniu bo nie ma sensu męczyć dziecka rannym wstawaniem?
Moja matka by mnie nieźle op...yła i nie zgodziła się na taką propozycję. I nie
dlatego że nie kocha i że by nie chciała tylko dlatego że to chore żeby dziecko
do babci mówiło mamo i było przez nią wychowywane 24h 5 dni w tygodniu.

[igooska]

Miałam sytuacje gdy w ciąży musiał starsze dziecko na 6 do przedszkola
zaprowadzić a potem na busa lecieć i do pracy zdążyć.Chodziłam
niewyspana,zmęczona nie raz od drzwi wracałam rano do kibelka z
nudnościami,często marudzące dziecko za sobą ciągnęłam po ciemku w zimę...A
potem po macierzyński wróciłam do pracy i mój mąż wyjechał za granice,z jednym
leciałam do żłobka,drugiego do szkoły zaprowadzałam,potem praca do
wieczora.Dzieciaki odbierali moi rodzice,widziałam je trochę rano a potem
wieczorem.I nigdy nie wpadłam na pomysł żeby mieszkali u babci.Magdacostam(nie
pamiętam)pisze ze córka dla swojej wygody jest u babci a ja myślę ze to dla
ich-rodziców wygody.I zrozumiałbym to jakby napisała ze:cały tydz jest córka u
babci ale oni po pracy idą,jada itd do nich razem jedzą ,bawią się ,kładą ją spa
a potem wracają do siebie.A tak jak oni to można odwiedzać ale daleka krewna!

[toniesamowite]

tez mam taki przyklad w rodzinie.Kuzyn zwykla praca do 16ej, jego
zona ma zaklad kosmetyczny-dziecko urodzilo sie rok po slubie i od
poczatku zostalo zostawione rodzicom kuzyna)wszak on zajety..praca
do 16ej,a zona prowadzi zaklad kosmetyczny i jeszcze po godzinach
przyjmowala klientki.Nie mam z nimi kontaktu,ale pamietam tego
dzieciaka sprzed kilku lat-rozwydrzony,wrzaskliwy,histeryczny.

[furioza]

mam sąsiadów
para "dziadków"
w tygodniu odbierają 6latkę z przedszkola i trzymają do wieczora, na weekendy
biorą do siebie żeby rodzice odpoczęli
ostatnio urodziło się drugie dziecko-bywa u dziadków z tą samą częstotliwością
ma jakieś 2 miechy, więc mama nadal na macierzyńskim
ale i tak siedzi z siostra u dziadków
ich mama stwierdziła, że córka sama się nudzi i potrzebuje towarzystwa :o

[ally]

znam taki przypadek. moja kuzynka miała parcie na macierzyństwo i rozmnożyła się
w wieku 20 lat, czego szybko pożałowała, bo bezdzietne koleżanki ze studiów mają
jednak barwniejsze życie.