Partner - podziw i duma

[mniemanologia]

Ostatnio rozmawiałam z pewną dziewczyną, będacą na progu
zaangażowania się w związek (nie czepiajcie się tego kulawego
sformułowania, pliz ) i ona mi powiedziała, że jej facet musi mieć
w sobie coś, dzięki czemu ona go będzie podziwiała, jakąś pasję,
jakieś osiagnięcia. Musi czymś szpanować (nie chodzi o BMW ), że
ona będzie z niego dumna.

Faktycznie, pomyślałam sobie, to ważny też dla mnie aspekt. Wiem, że
mój mąż jest znakomity w tym co robi (również zawodowo ) i że
sprawia mu to przyjemność. Podziwiam go za to i zazdroszczę wręcz
Nie wiem natomiast, czy on ma powód do bycia dumnym ze mnie, hm.
Może tego nie potrzebuje?

Inna sprawa - pewnie na bliźniaczy wątek - kiedyś, dawno temu,
usłyszałam zdanie, że z rodziców albo jesteśmy dumni, albo się za
nich wstydzimy. Też temat do przemyśleń

Tak zarzucam i idę do domu

[doral2]

no cóż, oby nie musiała z ową pasją rywalizować o względy pana...
można mieć pasję tak pasjonującą i godną podziwu, że poza nią już niewiele czasu
dla pani/pana pozostaje...

częściowo się zgodzę, facet musi mieć w sobie coś, co kobietę zainteresuje czy
zaintryguje, ale niekoniecznie musi być zaraz z tego dumna...

[gacusia1]

To oczywiste.Ja wiem,ze mezus jest dumny z mojego talentu do
fotowania i pieczenia. Kto wie moze cos jeszcze by sie znalazlo do
dumy ,-D Ja natomiast podziwiam jego "zlote raczki".

[18_lipcowa1]

Ja jestem dumna z mojego meza za to jaki jest- a jest naprawde
wspanialy i w zadnym ze zwiazkow nie bylam szczesliwsza. Ciesze sie
ze jest wyrozumialy, pomocy, pracowity, szanuje mnie i moje potrzeby
bo wiem ze takich facetow coraz mniej.
Nie ma jakiejs szczegolnej pasji, ale jest dobry we wszystkim za co
sie zabierze, w swojej pracy rowniez.
Mi starczy.

[koleandra]

Tak. Oczarował mnie tym jak tylko go poznałam - jego sposób bycia, stoicki
spokój, łagodność. Także to, że w pracy zawsze w razie problemu jakiegokolwiek
każdy od razu szedł do niego. I ona zawsze rozwiązywał wszystkie problemy
Taki mądry, pomocny i opiekuńczy.
Muszę powiedzieć, że zmienił się ten mój mąż z czasem... Trochę mu tych
cudownych cech jednak pozostało do dziś i za to go podziwiam i jestem dumna, że
mam takiego męża.

A czy ja mu czymś zaimponowałam? Zapytam...

[golfstrom]

Ja powiem tak. Znam wielu facetów z zarąbiście interesującymi
pasjami i imponującym dorobkiem, którzy kompletnie nie nadają się do
związku.
Z jednym takim nawet próbowałam tworzyć związek.
Niestety, posiadanie pasji samo w sobie nie przesądza o godnym
zaufania charakterze człowieka.

Zgodze się tu z Lipcową - podziwiam mojego męża za jakość związku,
którą to jakość znacznie podnosi. Natomiast nie traktuję męża jak
kolekcji medali, którą się można pochwalić.

Co do rodziców - też się nie zgodzę. Raz się ich wstydzimy, innym
razem jesteśmy z nich dumni. Wg mojej prywatnej teorii stajemy się
prawdziwie dojrzali, kiedy potrafimy swoich rodziców zaakceptować
takimi, jakimi są. (Choc dotyczy to raczej rodzin bez oczywistych
patologii)

[wieczna-gosia]

totalnie nie odczuwam potrzeby podziwiania meza.