Jak się mądrze spierać w małżeństwie

[roma_2000]

A mój mąż ma ochotę "rozmawiać o nas" tak mniej więcj raz na pół
roku - ma ochotę to żle powiedziane, zmusza się albo nie wiem co on
tam czuje, ale mniej więcej z taką częstotliwością nam się to udaje
zrobić. Informowanie go o moich uczuciach, potrzebach średnio go
interesuje. Typ człowieka, który sobie wymyśla czego ja potrzebuje,
a nie pyta. Generalnie dobry człowiek i bardzo kochany ale ma
ewidentnie zaburzenia ineterpersonalne. I choć większość opisanych
technik stosuję, nic z tego nie wychodzi. Myślę, żeby to wszystko
działąło obydwoje ludzi powinni stosować te zasady,a jak jedna - to
druga może te zabiegi zlewać. On np. każe mi do siebie mówić kiedy
ma nos w monitorze i tłumaczenie mu, ze potrzebuję aby na mnie
patrzył kiedy rozmawiamy kończy się awanturą.

[malgosiadud]

Moje starania o wspólna rozmowę wygladają podobnie. Inne potrzeby
emocjonalne, dwa rózne światy...Rozmijamy się coraz bardziej.
Jestem u kresu załamania nerwowego. Szukam pomocy u terapeuty.
Trzymaj się..

[asteroida2]

Dziwi mnie niefrasobliwość niektórych ludzi w budowaniu własnych związków.
Większość ludzi w ogóle nie stara się nawet nauczyć potrzebnych tu umiejętności,
zakładając chyba że "dobre chęci wystarczą". Trochę to przypomina siadanie za
sterami samolotu "z najlepszymi chęciami", a potem biadolenie, że samolot się
rozbił.

Tak, mężczyzna i kobieta są RÓŻNI. Mają różne potrzeby emocjonalne i żyją w
różnych światach. Możesz się na to zżymać, możesz próbować zmienić tę drugą
osobę, możesz samemu rezygnować ze swoich potrzeb - a i tak nic ci z tego nie
przyjdzie.
Oczywiście są związki, w których jedna strona jest całkowicie podporządkowana
drugiej, ale to nie jest najlepsze rozwiązanie dla żadnej ze stron. Lepiej już
zaakceptować tę inność, bo ona nie jest niczym złym. Wcale nie trzeba mieć
takich samych potrzeb co twój partner. Za to trzeba zdawać sobie sprawę ze
swoich potrzeb i znać potrzeby partnera. Wtedy można spełniać jego potrzeby i
oczekiwać tego samego od niego. A jeśli partner nie chce zrozumieć twoich
potrzeb albo nie obchodzi go ich spełnianie - uciekać natychmiast. Bo wtedy cały
związek jest tylko stratą czasu.

[mniemanologia]

Sa jednak osoby, które są "natural born partners" i ich dobre chęci
wystarczają. Znam sporo takich osób. W ogóle nie muszą się starać
ani uczyć tych potrzebnych umiejętności, o których piszesz.

W ogóle ludzie są różni i mają różne potrzeby emocjonalne Gdyby
tylko mężczyźni i kobiety się różnili od siebie, wystarczyłby nam
jakikolwiek partner przeciwnej płci, a przecież nie bierze
się "pierwszego lepszego", prawda?

[asteroida2]

> Sa jednak osoby, które są "natural born partners" i ich dobre
> chęci wystarczają. Znam sporo takich osób. W ogóle nie muszą się
> starać ani uczyć tych potrzebnych umiejętności, o których piszesz.

Sądzę, że wydaje ci się że tak jest, bo nie znasz "codziennych brudów" tych
związków.
Wiele związków "z zewnątrz" wygląda na idealnie dobrane, a w rzeczywistości
opiera się właśnie albo na całkowitym podporządkowaniu jednej osoby, albo na
odpowiednich umiejętnościach którejś z nich. "Natural born partners" występują w
komediach romantycznych i romansach - ale nie w rzeczywistości.

> W ogóle ludzie są różni i mają różne potrzeby emocjonalne Gdyby
> tylko mężczyźni i kobiety się różnili od siebie, wystarczyłby nam
> jakikolwiek partner przeciwnej płci, a przecież nie bierze
> się "pierwszego lepszego", prawda?

Różnie to bywa. Wiele osób jest w związkach z "pierwszym lepszym", bo "tak jakoś
wyszło". Po prostu ktoś był we właściwym miejscu we właściwym czasie, a potem
już każda ze stron wmówiła sobie, że o to właśnie jej chodziło (albo zwyczajnie
bała się ryzykować nowe poszukiwania).

[mniemanologia]

No ja mam taki związek. Nie staramy się, nie pracujemy nad nim, jest
ekstra. Nie ma żadnych "brudów". Nie ma podporządkowania.
Umiejętności mamy widac wrodzone - jak już pisałam, "natural born
partners". I nie jesteśmy jedyni

[asteroida2]

Cóż - za 20 przypomnij sobie, to co teraz napisałaś.

Bo dopóki problemów nie ma, to każdy związek jest idealny. A jak problemy się
pojawią (a zawsze się jakieś pojawią), to dopiero wtedy zaczynają być potrzebne
dodatkowe umiejętności. Jeśli je macie, to OK. Ale jeśli uważacie że ich nie
potrzebujecie, bo jesteście idealnie dobrani - to jest to właśnie
niefrasobliwość o której pisałem.

[mniemanologia]

Kra kra

To po ilu latach związku pojawiają się problemy? Po ślubie? Po 7
latach? W sumie jest taka teoria 7 lat, po których następuje
kryzys... i chyba też inna, że zakochanie trwa 2 lata...
U Ciebie po ilu latach się pojawiły?

[krakus11]

Sporo konfliktów w rozmowach wynika z tego, że na ogół mężczyźni mają inną
psychikę niż kobiety, mówią "różnymi językami".
(patrz: "Mężczyźni są z Marsa, a kobiety z Wenus").
Istnieje jednak możliwość nauczenia się rozmawiania w "języku partnera"
(mężczyźni w "kobiecym" a kobiety w "męskim").
Szczegóły w linkach:

kafeteria.pl/namarginesie/obiekt.php?id_t=93
kafeteria.pl/namarginesie/trop.php?id_trop=8

[pedro-ss]

przyjdz do mnie ja ci pomoge

bo uważasz, że Ci się cokolwiek NALEŻY..

[fxvi]

nic Ci się nie należy...

[fxvi]

jemu od Ciebie wszysto sie należy...

[fxvi]

spróbuj, a spotka Cie niespodzianka...

[fxvi]

Całkiem nieźle nam idzie

[lila1974]

Jeśli coś mi leży na wątrobie i potrzebuję coś w naszym układzie przemeblować,
to właśnie tak robię:
- czekam aż pora będzie odpowiednia, aby nic nas nie rozpraszało
- klaruję co mi leży na wątrobie, ale nie oskarżam
- pytam, jak on widzi daną kwestię i jakie proponuje rozwiązanie

Mój mąż generalnie nie jest zachwycony, kiedy zabieram się do "poważnej"
rozmowy. Twierdzi, że nie umie rozmawiać, bo w jego domu nie było zwyczaju
rozbierania na czynniki. Dlatego taka rozmowa zabiera nam sporo czasu, ale na
koniec przynosi efekty.

Owszem, bywają burze z piorunami, ale nigdy odnośnie kwestii zasadniczych,
raczej takie tu i teraz.

[apocalyptication]

odwróc kolejność. czekasz na pore, potem pytasz o zdanie i rozwiazanie, a jak
juz uslyszysz że go to nie interesuje robisz po swojemu. coś na temat:

apocalyptication.blox.pl

365 dni zmysłowego seksu - Paget Lou

[jolusia2604]

365 dni zmysłowego seksu to książka napisana z myślą o partnerach
pragnących podtrzymywać żar namiętności przez cały czas trwania
związku, czerpać radość i satysfakcję z uprawiania seksu. Autorka
opisuje sposoby podsycania namiętności, metody wzbudzania pożądania
partnera, ćwiczenia zwiększające wrażliwość ciała, zasady
bezpiecznego seksu, sprawdzone techniki erotyczne, które zapewniają
obojgu partnerom przyjemne doznania. Lou Paget po mistrzowsku
przybliża nam wiedzę o tym, jak czerpać przyjemność z seksu i dawać
ją partnerowi.

Jak się mądrze spierać w małżeństwie

[mujer82]

Bzdety! Faceci nie rozmawiają tylko wrzeszczą i oczekują posłuszeństwa.I wtedy
trzeba stanąć na wysokości zadania, tupnąć nogą i tyle.W małżeństwie wszystko
jest na barkach kobiety a faceta przyziemna, skrzecząca rzeczywistość guzik
obchodzi.A gadanie z nimi o uczuciach ma tyle sensu i celowości co deliberacja
małp nad schematem silnika samochodowego.
Z facetem po prostu nie warto dyskutować bo do niczego poza bezowocną walką z
wiatrakami to nie prowadzi.Facet tak ma ,że reaguje na działanie a nie na
ględzenie.

ględzisz :P

[lila1974]

[kocianna]

Dla nas, którzy mieliśmy jakieś podstawy psychologii na studiach, dużo niby
wiedzieliśmy o komunikacji międzyludzkiej (komunikacja to mój zawód), prawdziwym
odkryciem było praktyczne stosowanie wypowiedzi typu "ja" i mówienia bardziej o
uczuciach, niż o faktach.
Nie zawsze się to udaje, ale jeśli się udaje - daje genialne poczucie jeśli nie
porozumienia, to przynajmniej zrozumienia drugiej osoby.

Polecam Spotkania z sygnaturki

Jak się mądrze spierać w małżeństwie

[szmecierecie]

jak ? nie żenić się.

Po co rozmawiać z ludźmi skoro nie są szczerzy ? bez sensu

Jak się mądrze spierać w małżeństwie

[majself]

Tylko czemu "w małżeństwie"? Nie lepiej napisać "w związku"? To, że mamy
ślubo-boom, nie oznacza chyba, że rady zarezerwowane są dla zaobrączkowanych?

[preemption]

A dlaczego mamy ciągle pisać o związkach? Czy dlatego, bo niektórzy
ludzie żyją w konkubinatach? Czy tylko z tego względu w artykułach
nie można już pisać o małżeństwie? Nie znoszę, gdy ktoś pod
płaszczykiem poprawności politycznej, oficjalnie broni nieformalnych
związków partnerskich, a de facto wyraża swoją niechęć do związków
małżeńskich. Nie dajmy się zwariować. Nie cenzurujmy języka
polskiego w imię fałszywie pojmowanej poprawności. O poradach dla
małżeństwa można pisać i nie ma w tym nic złego. Pozdrawiam

[straszna.dziwka]

Moze posluchaj sama siebie, biedaczko, jak mowisz o mezu: "nie wiem co on tam
czuje", "typ człowieka", "ma ewidentnie zaburzenia ineterpersonalne". Generalnie
przebija z tego postu pogarda i lekcewazenie. Pewnie w trakcie dyskusji
postepujesz z nim tak samo: mowisz do niego z gory, tonem, ktory mu ubliza,
dlatego nie ma ochoty patrzec na Twoja wykrzywiona gebe i woli wbic wzrok w
monitor. Nie twierdze, ze Twoj maz jest niewinny, ale z Toba rowniez ewidentnie
jest cos nie tak.

[autostop]

straszna.dziwka napisała:

> Moze posluchaj sama siebie, biedaczko, jak mowisz o mezu: "nie wiem co on tam
> czuje", "typ człowieka", "ma ewidentnie zaburzenia ineterpersonalne". Generalni
> e
> przebija z tego postu pogarda i lekcewazenie. Pewnie w trakcie dyskusji
> postepujesz z nim tak samo: mowisz do niego z gory, tonem, ktory mu ubliza,
> dlatego nie ma ochoty patrzec na Twoja wykrzywiona gebe i woli wbic wzrok w
> monitor. Nie twierdze, ze Twoj maz jest niewinny, ale z Toba rowniez ewidentnie
> jest cos nie tak.

Dokładnie.

Skądś to znam.

Postaram się opisać jak wyglądają nasze dyskusje, mam nadzieję, ze takie
spojrzenie na Was z drugiej strony, moje panie, pomoże wam nieco. Liczę też, że
może od was usłyszę jakieś rady

No więc:

Przychodzi, oświadcza że ma potrzebę porozmawiania, tu i teraz.

Nieważne, czy ja mam czas, siłę albo coś nagłego do roboty. Odpowiedź "a
możemy o tym porozmawiać jutro/za godzinę i tak dalej jest pozornie akceptowana,
ale sprawa krąży wokół tematu tak, aż wreszcie się zgodzę (lub przechodzi od
razu do fazy wypominania "ja potrzebuję, a ty nie udzielasz mi wsparcia, nie
jesteś moim przyjacielem!"

Wygłasza wykład, w którym nie mówi "przykro mi było jak to zrobiłeś" tylko
"zrobiłeś tak, bo sobie myślisz tak i tak, to jest niewybaczalne" "Normalni
ludzie tak nie robią".

Czyli nie mówi o swoich uczuciach, tylko informuje mnie jakie, jej zdaniem, są
moje uczucia (nie muszę chyba dodawać, że większość z tego co ona myśli, że ja
myślę, to jest najgorsza z możliwych interpretacji moich zachowań + własna
twórczość w tym kierunku). To jest wielki błąd! To, że ona myśli, że ja robię
coś, bo coś, jest zupełnie nieistotne, bo ja wcale nie robię tego dlatego, tylko
z jakichś innych powodów. Ja bym oczekiwał na przykład "Było mi przykro kiedy
tak zrobiłeś, dlaczego tak zrobiłeś?". Ja wtedy mogę podać powody. Zapewne
często to co zrobiłem było istotne źle, ale już samo to, że pobudki moje nie
były takie złe jak ona myśli powinno pomóc w porozumieniu. Wmawianie mi dlaczego
ja coś robię jest bez sensu, a dodatkowo owocuje że zamiast rozmawiać o tym, co
jest ważne i istotne (np. jej uczucia) muszę udowadniać że nie jestem
wielbłądem, co jest kwitowane "ja Ci mówię, jak się czuję, a Ty się tylko
kłócisz". Oczywiście gdyby istotnie mówiła jak się czuje, nie byłoby problemu.
Ale ona mnie informuje o tym, z jakich paskudnych pobudek zrobiłem coś. To jest
zwykła nieprawda, więc się o tym nie da dyskutować.

Wypomina wszystkie błędy do okresu kredowego włącznie. Mówi "ja wybaczyłam, i ci
nie wypominam, ale...". Mówi "Tyle razy się Tobie mówiło że cośtam, a ty znowu
popełniasz podobny błąd, ty chyba jesteś upośledzony" albo "myślałam, że
rozmawiam z dorosłym człowiekiem, ale chyba się myliłam".


Kto by chciał rozmawiać w ten sposób? Czy każdy mój kolejny błąd, nawet
najmniejszy, musi pociągać za sobą wagę wszystkich moich uprzednich błędów razem
wziętych? Czy nie ma czegoś takiego jak wybaczanie? W końcu błądzić jest rzeczą
ludzką... A tymczasem spróbujcie przypomnieć kobiecie jej błąd...

Załóżmy że udało mi się wysłuchać całego wykładu pełnego
- jej domysłów o moich pobudkach

To nie posuwa rozmowy do przodu wcale (patrz wyżej) a absolutna pewność, że
ona wie lepiej dlaczego tak postępuję wręcz uniemożliwia postęp, bo jeżeli się
do tego przyznam, to tylko utwierdzam ją w przekonaniu że jestem zły, a jeżeli
protestuję, to jestem zły, bo się wypieram "oczywistych" faktów - jestem
zapędzony w kozi róg, jestem w sytuacji bez wyjścia - tak źle i tak niedobrze

- jej odniesień do wszelakich błędów popełnionych przeze mnie w przeszłości

Naprawdę, w kontekście tego o czym rozmawiamy to, że kiedyś zrobiłem coś
zupełnie innego źle nic nie pomaga, tymbardziej, jeżeli zapewniono mi wtedy że
się już na mnie nie gniewa i wybaczono mi ten błąd, za który musiałem
niezliczoną ilość przepraszać i za który soczyście odpokutowałem

- jej porównań z jej byłym, który co prawda był okropny, ale w porównaniu do
mnie to był święty człowiek

To nieuchronnie nasuwa jedną i jedyną odpowiedź: To dlaczego do niego nie
zadzwonisz i nie powiesz, że chcesz do niego wrócić? Oczywiście nie chce, ale ją
to wkurzy. Więc trzeba siedzieć cicho i znosić, ale to zawsze boli

- istotnych rzeczy, czyli informacji kiedy ją zabolało i dlaczego
I tu dopiero dochodzimy do istotnej częsci rozmowy. Jak nam się to uda, to
znaczy, że przeszliśmy do drugiego levelu. Możemy wreszcie ustosunkować się do
otrzymanych informacji. I tu znowu natykamy się na kilka mozliwości
Możemy wytłumaczyć jakie były nasze przesłanki. Jeżeli luba chce słùchać, to
na pewno nam to pomoże w osiągnięciu porozumienia. Może zrozumieć ona, że nie ma
o co kopii kruszyć, bo
- było to zwykłe nieporozumienie (czy raczej jej negatywna nadinterpretacja faktów)
- zrobiliśmy coś w nerwach (nie jesteśmy cyborgami, też potrafimy stracić nad
sobą panowanie)
- faceci tak mają i już (nie moja wina, że i kasztanoworudomiedziany i
ciemnorudy z miedzianym połyskiem to są dla mnie w obu przypadkach jasnobrązowe,
prawda? )

Mozna spróbować wykazać, że jest to normalna, ludzka rzecz, która każdemu się
zdarza.

Ale to jest ciężka sprawa, bo podanie przykładu kiedy ona robi tak samo
generuje trzy kolejne odpowiedzi:
- ubliżam jej sugerując, że ona byłaby do czegoś takiego zdolna
- jest jej bardzo przykro,że ją tak odbieram
lub, jeżeli sprawa jest oczywista i nie da się jej zaprzeczyć:
- owszem, jej też się to zdarza, ale jest mnóstwo okoliczności
usprawiedliwiających wtedy, w odróżnieniu ode mnie, który nie dość że nie mam
nic na swoje usprawiedliwienie, to jescze powinienem ją traktować szczególnie,
bo w przeciwieństwie do mnie, gruboskórnego faceta, ona jest uczuciową kobietą,
więc nic mi się nie stanie, jak się na chwilę zamknę ze swoim przewrażliwionym
gadaniem o moich uczuciach i pochylę się nad nią.

NIe umiem przeskoczyć jeszcze tego etapu, więc zwykle wracamy do punktu
pierwszego: ona z uporem maniaka tłumaczy mi dlaczego jestem zły bawiąc się w
amatorską psychoanalizę jednocześnie kompletnie nie słuchając tego, co ja mam do
powiedzenia.

W tym momencie spirala się rozkręca - ja stoję jak ten głupek i ciosa mi się
kołki na głowie i nie mam żadnych szans na obronę. Ona się wścieka, bo mówi mi i
oczekuję, że się zgodzę i że przeproszę, ale przecież nie mogę przepraszać za
coś, czego nie zrobiłem (próbowałem, ale to pogarsza sprawę, bo pojawia się
zarzut, że przepraszam "na odwal się" a zatem jej nie szanuję i nie jestem z nią
szczery)

Spirala nakręca się, zaczynają się krzyki, w końcu ja krzyknę głośniej niż ona i
wtedy...


...


...


...


NASTĘPUJE WIELKA ZMIANA

Wszystko znika. Wszystko idzie w niepamięć (a już szczególnie jej
krzyki i wyzwiska). JA NA NIĄ KRZYKNĄŁEM, TUPNĄŁEM, WYSZEDŁEM TRZASKAJĄC
DRZWIAMI (niepotrzebne skreślić) TO JEST NIEWYBACZALNE.

ONA SIĘ MUSI ZASTANOWIĆ, CZY ONA W OGÓLE CHCE ZE MNĄ BYĆ.

No i mamy ciche dni. Ja oczywiście szybko ochłonę, przeproszę za swoje błędy,
wybaczę jej jej błędy (choć raczej rzadko zostanę ja za nie przeproszony) i nie
pozostaje mi nic innego jak czekać, będąc traktowany jak powietrze. To
oczywiście boli, szczególnie jak się widzi, że dla wszystkich innych jest miła i
uśmiechnięta a mnie traktuje jak powietrze, albo strofuje/instruuje...

Nie umiem tego przeskoczyć. I za każdym razem strasznie boję się, że tym razem
to już naprawdę... Zwykle jednak po prostu w pewnym momencie coś przeskakuje,
ona mnie przeprasza, czasem płacze, mówi "nie kłóćmy się, to takie bez sensu" i
"tyle dni zmarnowane"... I jest znowu normalnie (czyli wspaniale).

Tylko we mnie kołacze się gdzieś pytanie "zaraz zaraz... Tyle dni zmarnowane, o
taką pierdołę? Nie można było po prostu przyjąć do wiadomości, że po

[encaitar]

Rzuć ją. Poważnie mówię.

[jamesonwhiskey]

>czekać, będąc traktowany jak powietrze. To
> oczywiście boli, szczególnie jak się widzi, że dla wszystkich innych
>jest miła


tu masz wolne, robisz co chcesz, dobrze sie bawisz,
czekanie i dolowanie sie to zly pomysl


> Nie umiem tego przeskoczyć. I za każdym razem strasznie boję się, że tym razem
> to już naprawdę... Zwykle jednak po prostu

rozwiazanie banalnie proste, przestan sie stresowac
na jej filmy nie masz wplywu wiec wyluzuj
a jak bedzie chciala odejsc to jej jeszcze pomoz walizki pakowac

poza tym swietne opisales typowe sytuacje

[n0e2008]

szok.

skad to znam....

Standardowy schemat...

[k2k2k2k2]

opisałeś standardowy schemat... Polecam
www.gwp.pl/products.php?name=szanta%BF
SZANTAŻ EMOCJONALNY. Jak się obronić przed manipulacją i wykorzystaniem

Forward Susan, Frazier Donna
Przekład: Małgorzata Trzebiatowska, tytuł oryginału: Emotional Blackmail. When
the People in Your Life Use Fear, Obligation and Guilt to Manipulate You, ISBN
83-89574-56-X, format A5, oprawa miękka, 267 stron
Wydawca: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Jeśli ważni w twoim życiu ludzie:
- nieustannie grożą, że cię opuszczą, jeśli nie zrobisz tego, czego chcą;
- zawsze chcą więcej, niezależnie od tego, ile im dajesz;
- mówią ci, że będą zaniedbywać obowiązki, zrobią sobie krzywdę lub popadną w
depresję, jeśli nie spełnisz ich żądań;
- zazwyczaj nie liczą się z twoimi uczuciami i pragnieniami;
- wiele ci obiecują, ale spełnienie tych obietnic uzależniają od twojego zachowania;
- akceptują cię, kiedy im ulegasz, a odrzucają, kiedy nie chcesz ulec...

Kobieta to istota tak pokrętna i nieprzewidywalna

[toreon]

że na nic zdadzą się takie uniwersalne porady. Nie ma innego wyjścia jak
zacisnąć zęby i przemilczać jej emocjonalne wyskoki. Logika to niezbyt dobry
doradca w takich sytuacjach

Jak się mądrze spierać w małżeństwie

[marianowska]

Chciałabym was prosić o wypełnienie w wolnej chwili ankiety, które potrzebuję
do swojej pracy. Muszę zbrać aż 500 ankiet, wiec bardzo prosze odpowiedzcie to
tylko kilka pytań, a bardzo mi pomoże.
www.ankietka.pl/ankieta/22625/hibernacja-polityczna2.html>
www.ankietka.pl/ankieta/22623/hibernacja-polityczna.html. Nie musicie się znać
na polityce, czasem nawet lepiej wpisac "nie wiem"

skonczcie uzywac slowa psycholozka

[pedro-ss]

boze jak to okropnie brzmi! az tak chcesz zaakcentowac fakt, ze przeprowadzilas wywiad ze specjalista-kobieta??!! po jaka cholere wciskacie to okropne slowo??!! dla mnie faceta slowo psycholog jest raczej rodzaju nijakiego i spokojnie pasuje rowniez do kobiet. taka sie niedoceniana i pogardzana czujesz, ze musisz to akcentowac w tak glupi sposob??

[mniemanologia]

Ale o co Ci chodzi? Ja lubię słow "psycholożka". Może ta psycholożka
z wątku też je lubi. Masz z tym problem czy co? Dla Ciebie
słowo "psycholog" jest neutralne, w porzadku, używaj go. Ale nie
każdy jest Tobą, prawda?
A powodem używania go nie musi być poczucie niedocenienia czy
pogardzania Może być cała masa innych, nie tak negatywnych
wyjaśnień

[pedro-ss]

okropne nie rozumiem po co to okropienstwo stosowac...

[mniemanologia]

Kwestia gustu, nie?

Jak się mądrze spierać w małżeństwie

[viking2]

Cos tu jest nie tak. Artykul zaczyna sie od slow: "Przyjdź na chwilę do kuchni.
Chciałabym, żebyś wcześniej wracał z pracy i pomagał mi przy dziecku". Czy to
dobry początek rozmowy?..."

Przeanalizujmy ten wlasnie przyklad: Uwazam, ze to zalezy od tego, jaki uklad,
jaka umowa na najblizsze lata zostala wypracowana. Jesli oboje pracuja, a
dziecko jest u babci/w przedszkolu/szkole, to zgoda: obowiazkami domowymi i
opieka nad dzieckiem nalezaloby sie podzielic. Ale jesli umowa byla taka, ze on
pracuje, a ona zajmuje sie dzieckiem (dla jakiejkolwiek przyczyny: babcia
daleko, dziecko za chorowite na przedszkole, niania kosztuje itp) - to rownie
dobrze on moglby odpowiedziec: "W porzadku. Ja zas chce, bys przychodzila do
mnie do pracy codziennie o 16 i pomagala mi robic zestawienia sprzedazy na
Excelu". Zwyczajnie, ekonomia jest taka, jaka jest i zeby zarobic na dom i
rodzine, facet musi zajac sie praca. I jesli zejdzie mu na tym do 8 wieczorem,
to nie ma co wyglupiac sie z "wracaniem wczesniej" (zakladam, ze nie skonczyl
pracy wczesnym popoludniem i nie spedzil ostatnich 4 godzin na piwie z kolegami).

A przyczyna uczucia niedosytu i niespelnienia w zwiazku lezy najczesciej gdzie
indziej: po prostu inaczej myslimy, mamy inna konstrukcje psychiczna. Ona
najchetniej mowilaby o tym, co ja zabolalo i jak bardzo bylo jej przykro -
najlepiej zrobilaby wyzalajac sie przyjaciolce. Ja najchetniej uslyszalbym, ze
ma jakis problem i szuka rozwiazania - nie wspolczucia i pocieszenia, tylko
rozwiazania. I od razu jestem gotow wziac udzial w rozmowie, bo my jestesmy
nastawieni na dzialanie. Jest problem? To poszukajmy rozwiazania i zalatwmy to w
jakis racjonalny sposob. Jesli zas ona tego nie rozumie i jest raczej nastawiona
na jalowe gadanie o uczuciach, smutkach i psychoanalizach, to efekt bedzie
mizerny: ja przestane sluchac, a ona rzeczywiscie poczuje sie niespelniona i
lekcewazona. A problem, ktory lezal u zrodel tego wszystkiego, wcale sam nie
zniknie...

Jak się mądrze spierać w małżeństwie - ja nie wiem

[jestem.dobry]

Moja żona zaczyna "poważną rozmowę" w taki sposób, że właściwie ją w
tym samym momencie kończy. Niemal zawsze "chce porozmaiwać", jak
jest nabuzowana złością. Od razu rozpoczyna od ataku na mnie. Czuję
się wtedy bezradny - bo albo muszę milczeć by nie zrobić awantury
(wtedy czuję się w pewien sposób upokorzony) albo pozostaje mi się
bronić co nakręca spiralę agresji (zaczyna się licytacja pretensji).
Zazdroszczę ludziom, którzy potrafią bez agresji rozmawiać o
problemach małżeńskich i jest to właściwie jedyna rzecz, jakiej
zazdroszczę innym ludziom. Nie mam tego wewnętrznego poczucia, że
jest to moja wina (a jestem dość samokrytyczny, mam swoje wady i je
znam), niemniej nie daje mi to satysfakcji bo jestem bezradny i nie
wiem jak naprawić dialog małżeński. Wygląda on podobnie jak to
opisał "autostop", z tą różnicą, że nie dostaję zaproszenia do
powaznej rozmowy ale bywam do niej zmuszony w każdej dowolnej chwili.

"Szantaż emocjonalny" --- fantastyczna książka

[k2k2k2k2]

dla wszystkich w związkach

SZANTAŻ EMOCJONALNY. Jak się obronić przed manipulacją i wykorzystaniem

Forward Susan, Frazier Donna
Przekład: Małgorzata Trzebiatowska, tytuł oryginału: Emotional Blackmail. When
the People in Your Life Use Fear, Obligation and Guilt to Manipulate You, ISBN
83-89574-56-X, format A5, oprawa miękka, 267 stron
Wydawca: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Jeśli ważni w twoim życiu ludzie:
- nieustannie grożą, że cię opuszczą, jeśli nie zrobisz tego, czego chcą;
- zawsze chcą więcej, niezależnie od tego, ile im dajesz;
- mówią ci, że będą zaniedbywać obowiązki, zrobią sobie krzywdę lub popadną w
depresję, jeśli nie spełnisz ich żądań;
- zazwyczaj nie liczą się z twoimi uczuciami i pragnieniami;
- wiele ci obiecują, ale spełnienie tych obietnic uzależniają od twojego zachowania;
- akceptują cię, kiedy im ulegasz, a odrzucają, kiedy nie chcesz ulec...

[mniemanologia]

Tia, mój mąż szantaż emocjonalny ma przerobiony - nie dzięki mnie,
tylko dzięki swojej mamie.
Czyli to nie książka "dla wszystkich w związkach", tylko "ogólnie
dla wszystkich", nie?

[k2k2k2k2]

tak, ale było o związkach, więc napisałem o związkach

generalnie to książka, którą powinno się przeczytać dla rozwoju ogólnego i
higieny psychicznej: całe życie wchodzimy w układy z przeróżnymi osobami,
większość (świadomie lub -

[mniemanologia]

OK. Po prostu ja nie lubię w ogóle poradników psychologicznych,
takie zboczenie.
Z GWP mam w domu chyba Psychologię miłości i Wywieranie wpływu na
ludzi (też reklama ), całkiem niezłe, ale czytalo się lepsze
książki