Problem z przyszlym chrzestnym!

[conny25]

Hej Dziewczyny,mam maly problem. Moj synek w sierpniu bedzie mial chrzciny, no
i chrzestnym jest brat mojego meza, ktory ma dopiero 17 lat, ale wydawalo nam
sie ze jest dosc dorosly zeby byc chrzestnym. Jednak teraz ja Ronny sie
urodzil 1.4.2009. to on nawet sie nie zapyta o niego, ani razu tego nie
zrobil, nie intresuje sie wogole tym dzieckiem. Takze podjelismy ta decyzje z
mezem ze raczej nie bedzie chrzestnym, bo jesli on juz teraz sie nie intresuje
to pozniej napewno tez nie.

Moje pytanie czy mozna tak zrobic, poprostu powiedziec ze jednak nie bedzie,
czy raczej nie wypada. Wiem ze bedzie i tak obrazona rodzina meza bo sie o
wszysto obrazaja.

Co bysce wy zrobily!!

Sorki za bledy

[alabama8]

17-nasto latek to dziecko. Nie rozumiem dlaczego oczekujesz że z
miejsca wejdzie w rolę przyszywanego ojca. On ma cały świat na
głowie, w tym świecie nie ma miejsca na czyjeś niemowlę.
Alabama8

alabama8

[conny25]

Masz zupelnie racje, to rodzice meza brali to jako zupelnie normalne ze on
bedzie przy dziecku od brata chrzestnym, i tak jakos zostalo, ale wlasnie
widzimy ze sie nie nadaje na te stanowiski!

[renia31]

Twoje obawy są zupełnie bezpodstawne. Alabama ma rację- on jeszcze
nie wszedl w rolę ojca chrzestnego. Pisze to z doświadczenia.Do
mojego synka też wzięliśmy na chrzestnego, bratanka męża. Miał wtedy
niecałe 17lat. też na początku tazn. przed chrzcinami nawet nie
zapytał o małego. Ale mi to nie przeszkadzało, to przecież też
jeszcze dziecko. Zaskoczył mnie jednak mile. Pamieta o każdym
świecie dziecka, urodziny, imieniny, gwiazdka itp. mało tego, nieraz
bez okazji coś mu przynosi, a i czesto pilnuje go, bawi sie z nim
jak ja chcę jakies generalne porządki porobić. Naprawde o takie
rzeczy nie musisz sie martwić.

[angazetka]

Nie przesadzałabym z tym, że 17-latek to dziecko i że ma
być "przyszywanym ojcem". Mógłby się trochę młodym zainteresować,
fakt. Skoro mu się nie chce, zastanowiłabym się, czy uczynić go
chrzestnym.

[w_miare_normalna]

mój 17-letni brat jest chrzestnym mojej córki i jestem zadowolona.
Dzwoni,pyta o młodą i przyjeżdża.
Ja nie wiem czy odważyłabym się powiedzieć takie coś.

[atowlasnieja]

Obraza będzie na pewno, niezależnie co powiesz.

Niech twój mąż powie szczerze co sam myśli skoro uważa że małolat
jest jeszcze zbyt niepoważny na takie wyróżnienie.

[olimpia_b81]

przesadzasz,
on ma 17lat,ma prawo sie nie interesowac
a co ma?zabierac na spacer?kupowac zabawki?
przeciez to male dziecko,on sie pewnie boi je na rece wziasc,
za pare lat dorosnie i bedzie super wujkiem,
chyba,ze dla ciebie chrzestny ma swiata poza chrzesniakiem nie
widziec to zmien

[conny25]

olimpia_b81 napisała:

> przesadzasz,
> on ma 17lat,ma prawo sie nie interesowac
> a co ma?zabierac na spacer?kupowac zabawki?
> przeciez to male dziecko,on sie pewnie boi je na rece wziasc,
> za pare lat dorosnie i bedzie super wujkiem,
> chyba,ze dla ciebie chrzestny ma swiata poza chrzesniakiem nie
> widziec to zmien

Oczywiscie ze nie musi, brac go na spacery, kupowac zabawek itd. ale
moze sie zapytac jak sie czuje maly, czy jest zdrowy, mam bardziej
to na mysli..

Jednak juz widze ze obojetne co zrobimy to i tak bedzie zle...

Ale dziekuje za odpowiedzi.

pozdrawiam
>

[olcia029]

zróbcie tak jak czujecie. Jako rodzice, macie decydujące słowo. Może zadzwonić
do niego i powiedzieć delikatnie, że jeżeli chce być chrzestnym to mógłby
zobaczyć chrześniaka jak się rozwija itp. Chłopak może w tym temacie być
nierozgarnięty. A może nie chce jednak być.

[olimpia_b81]

dziewczyno on ma 17lat!on nie czuje milosci ktora Cie zalewa czy
jego ojca,
mam duzo stycznosci z mlodzieza w tym wieku i oni naprawde maja na
glowie tylko nk i seriale(przewaznie

[18_lipcowa1]

aaaaaaaaaaaaaaaa

[kiddy]

Przyłączam się: AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

[volta2]

w podobnym wieku zostaliśmy wybrani na chrzestnych - i nawet nam do
głowy nie przyszło, by dzwonić czy pytać o dziecko.
poszło się do kościoła, zdjęcia zrobiło - i tyle.

ale noworodek rósł, my też i dziś nasza chrześnica nie może chyba
narzekać - ma prezenty, zainteresowanie zarówno ode mne jak i od
jeszcze młodszego chrzestnego.

maluchowi mentalnie zainteresowanie chrzestnych nie jest potrzebne,
to rodzi się dopiero w wieku znacznie późniejszym, jest więc szansa,
że ten twój męża brat dojrzeje i się dobrze sprawdzi.

[olcia029]

z drugiej strony nie przewidzi się kto jakim będzie chrzestnym w przyszłości, bo
może np wyjechać, zmienić się i to, że teraz się interesuje lub nie dzieckiem
nie gwarantuje tego na przyszłość. Oczywiście pomijam fakt, że dla rodziców i
bobasa najmilsze jest zainteresowanie od narodzin

[mojboze]

Nie przewidzisz kto jakim będzie chrzestnym, mój chrzestny był
super, ale zapił sie na śmierć po 15 latach. Moja chrzestna była
przyjaciółką mojej mamy, ale się pokłóciłóy i nie mam z nią kontaktu
od ponad 10 lat.

Natomiast ja zostałam chrzestną w bardzo młodym wieku i na początku
wcale mnie te dzieci nie interesowały. Ale z biegiem czasu stały się
ulubieńcami, a ja ich ulubioną ciocią

[mimka23]

Widzisz, w moim przypadku chrzestna (męża kuzynka) na początku strasznie się cieszyła, ze zostanie chcrzestną, dzwoniła, przychodzila do małego, a my do niej jeździliśmy, było super...do momentu chrzcin. Potem przyszła do nas 2 razy: na roczek i potem jeszcze tak sobie, za każdym razem się spóźniła masakrycznie, a teraz nie odzywa się w ogóle, olała sprawę. To jest strasznie przykre, dlatego rozumiem Twoje obawy i uważam, ze powinnaś postąpić według dobra dziecka.

[mynia0]

po pierwsze- 17-latek ma prawo zajmowac się zgoła innymi rzeczami i
osobami, a nie niańczyc dziecko. nawet własnego brata.

po drugie - CZEGo wy oczekujecie od chrzestnych? bo ja nic z tego
nie rozumiem. czy chrzestny jest od kupowania prezentów, dzwonienia
z okazji urodzin i przysyłania pczaek mikołajowych? czy może
chrzestny jest od pomagania rodzicom w wychowaniu w wierze?

ja, wybierając chrzestnych nie miałam na celu żadnych roszczeń, nie
złosci mnie to, że chrzestni wpadną albo nie, że zadzwonią albo nie,
że przyniosa prezent albo nie. dziecko jest MOJE i to ja mam o nie
dbać. chrzestnych wzięlam, bo musiałam, ale bez przesady, chrzestny
to nie sponsor. pewnie, że miło, jak pamięta, ale litości,
przestańcie z tymi roszczeniami!

[angazetka]

> czy może
> chrzestny jest od pomagania rodzicom w wychowaniu w wierze?

Dość trudno jest pomagać w wychowaniu dziecka, którym się nie
interesujemy, nieprawdaż?

[mynia0]

daj spokój, chyba sama nie wierzysz w to, co piszesz. od
wychowaywania dzicka w wierze i tak są rodzice, pokaż mi jednego
chrzestnego, który prowadzi chrześniaka na różaniec w październiku
albo na majówke w maju. problem polega na tym, że teraz chrzestny
musi mieć worek z pieniedzmi, żeby zadowolić rodziców chrześniaka,
to jest główne kryterium. jak dla mnie, instytucja rodzica
chrzesntego powinna być zlikwidowana i zastąpiona czymś na kształt
świadka sakramentu, jak to sie ma w małżeństwie.

prawda jest taka, że chrzestny i tak nie ma nic do gadania, bo
rodzice wychowają dziecko tak, jak będą chcieli.

[angazetka]

> daj spokój, chyba sama nie wierzysz w to, co piszesz.

JA? To Ty napisałaś, że rolą chrzestnych jest pomaganie rodzicom w
wychowaniu dziecka w wierze.

> problem polega na tym, że teraz chrzestny
> musi mieć worek z pieniedzmi, żeby zadowolić rodziców chrześniaka

Nie zauważyłam, żeby autorka wątku pisała cos o worku z pieniędzmi -
raczej o braku zainteresowania. Taka subtelna róznica.

[mynia0]

widzisz, dla mnie czymś innym jest pomoc w wychowaniu w wierze, a
czymś innym jak to nazywasz, interesowanie się i worek z
prezentami. porządny chrzestny kupi dziecko na komunię pamiątkę
religijną, a nie quada czy laptopa, bo takie są oczekiwania
rodziców.

sama jestem chrzestną, i jak to nazywasz - interesuję się
chrześniakami na tyle na ile mogę, ale drażni mnie strasznie to, że
oczekuje sie ode mnie czegoś, czego nie obiecywałam. na majówki nie
chodze, bo rodzice nie chcą. i tyle mam do gadania, jako chrzestna
mamuśka. fikcja to i tyle. to RODZICE są od wychowywania i
wręczania prezentów. do głowy by mi nie przyszło prosić
chrzestnych moich dzieci o cokolwiek, nawet o to, żeby któreś
zostało z moim dzieckiem, bo mnie cos wypadło.

ciekawa jestem zresztą, jak autorka rozimie, to zainteresowanie, o
którym tyle piszemy... jak to rozumie większośc rodziców, to wiem

[angazetka]

> widzisz, dla mnie czymś innym jest pomoc w wychowaniu w wierze, a
> czymś innym jak to nazywasz, interesowanie się i worek z
> prezentami.

Nie wiem, dlaczego łączysz interesowanie się dzieckiem z workiem z
prezentami. Natomiast wychować dziecka w wierze bez interesowania
się tymże dzieckiem sie nie da, to pewne

> jak to rozumie większośc rodziców, to wiem

Większość - czyli jednostkowy przypadek rodziców Twego chrześniaka?
Sorry, ale u mnie w rodzinie obowiązuje inny model. Chrzestni
interesują się swoimi chrześniakami, rozmawiają z nimi, są z nimi
faktycznie związani. I dają na różne okazje prezenty, owszem. Bo
chcą. Bo daje się prezenty osobom, które się kocha.

[mynia0]

> Nie wiem, dlaczego łączysz interesowanie się dzieckiem z workiem z
> prezentami. Natomiast wychować dziecka w wierze bez interesowania
> się tymże dzieckiem sie nie da, to pewne
>

chcę Ci tylko powiedzieć, że bez zgody rodziców można ingerować w
życie własnych conajwyżej dzieci. instytucja rodzica chrzestnego w
pojęciu, które przytoczyłam na początku jest fikcją.


Większość - czyli jednostkowy przypadek rodziców Twego chrześniaka?
> Sorry, ale u mnie w rodzinie obowiązuje inny model

nie sądzę, żeby był to jednostkowy przypadek, a raczej to Twoja
rodzina jest wyjątkowa pod tym wzgledem / zazdroszczę /
przeglądnij sobie tysiące podobnych wątków, i zobaczysz, ile jest tu
rozżalonych mamusiek, które płaczą, bo jej synek/ córeczka dostały
od chrzestnego grzechotkę zamiast maty edukacyjnej koniecznie fisher
price. niestety, ubolewam nad tym, ale problem widzę - w
przeciwieństwie chyba do Ciebie jednak.

aha - i powiedz mi jeszcze, jak spełniac rolę chrzestnych, jeśli się
mieszka jakieś 10 tys. km od chrześniaka? dlatego będę powtarzać
uparcie - instytucja rodzica chrzestnego to fikcja. samo bycie
chrzestnym nie zobowiazuje ani do opieki, ani do prezentów ani do
niczego innego, na co nie zgodzą się rodzice. jak słuszni
ezauważyaś - prezenty daje sie tym, których sie kocha. a rozmawia z
tymi, z którymi rozmawiać się chce. i bycie chrzestnym niczego tu
nie zmienia.

a do autorki - cokolwiek nie zrobisz, będzie źle. przeszłam przez
podobna sytuację i niefajnie było. ale jedyne, co mogę poradzić -
jeśli juz podejmiecie decyzję, trzymajcie się jej i nie pozwólcie
wejść sobie na głowę , nie tłumaczcie się z własnych decyzji.

[isma]

Hmmm. Dla osoby wierzacej, mysle, jest dosc oczywiste, ze mozna sie przynajmniej
za chrzesniaka MODLIC ;-O.

[anmoko]

Otoz to! Nie mozna wymagac od nikogo, zeby zachwycal sie naszym
dzieckiem i interesowal nim, tak jak rodzice! Nie lubie postawy
roszczeniowej! To co, chrzestny ma wychowywac dzieciaka? KUpowac mu
prezenty, zapewniac nieustanne rozrywki i wydzwanaic z pytaniami o
samopoczucie? DAjcie spokoj, niech kazdy zajmie sie wlasna rodzina!
Chrzestnych sie bierze, bo taka jest tradycja.

[angazetka]

> To co, chrzestny ma wychowywac dzieciaka? KUpowac mu
> prezenty, zapewniac nieustanne rozrywki i wydzwanaic z pytaniami o
> samopoczucie? DAjcie spokoj, niech kazdy zajmie sie wlasna rodzina!

Jak bowiem wiadomo, bratanek to nie rodzina
A miedzy stanem, który opisałaś, a olewką, jest cała paleta
możliwości.

[majenkir]

Nastepny wrabiany. I na dodatek nie docenia zaszczytu, jaki go
dotknal, hehe .

Jedno pytanie

[jasnorzewska]

Czy ten chłopak chciał od początku byc chrzestnym? Czy może "musiał" nim zostac, bo "dziecku się nie odmawia"? Jeżeli to drugie, to raczej nie dziwiłabym się, że brak mu entuzjazmu...

[conny25]

jasnorzewska napisała:

> Czy ten chłopak chciał od początku byc chrzestnym? Czy może "musiał" nim zostac
> , bo "dziecku się nie odmawia"? Jeżeli to drugie, to raczej nie dziwiłabym się,
> że brak mu entuzjazmu...

Ten chlopak chcial byc od samego poczatku chrzestnym, do niczego nie byl namawiany!

A co do zainteresowania co tak bylo tu obgadane.... to mi nie chodzi o prezety,
nie oczekuje zadnych komputerow na komunie od tego maja moje dzieci mnie (dzieki
mojim rodzicom jestem tak wychowana,ze nie oczekuje takich zeczy) ale oczekuje
zeby chrzestny sie intersowal o tego malego czlowieka, takze "nim" ma sie
intersowac i to nie tylko w ten jeden dzien.

Dzis bedziemy rozmawiac z nim co sobie tak mysli, i czemu jest mu to takie
obojetne. Zobaczymy!!

[gku25]

Taki problem to nie problem. Wybrałabym takiego chrzestnego jaki mi pasuje. I
wszystko w temacie.

[luxure]

A jak Twoim zdaniem ma się interesować tak małym dzieckiem 17 latek? Chłopak w
tym wieku sam jest jak dziecko, nie oczekuj że będzie wydzwaniał co drugi dzień,
drogie prezenty kupował albo na spacery zabierał.
Co ja bym zrobiła?
Przede wszystkim przypomniała sobie jak sama interesowałam się cudzymi skądinąd
dziećmi w wieku siedemnastu lat.

Nie popełniaj tego błędu

[arwena_11]

17 latek do dziecko. Nigdy nie wiadomo co z niego wyrośnie. Ja
niestety zrobiłam ten błąd, bo wszyscy mnie zakrzyczeli i się
zgodziłam. Chrzestnym syna jest brat mojego męża. Jak były chrzciny
to był właśnie takim dzieciakiem, tylko 18 letnim.
NIc nie pomogły moje argumenty, ze za młody, nie nadaje się itd. Ty
masz to szczęście, ze maż się z tobą zgadza, mój niestety popierał
rodziców. Dopiero teraz widzi, ze to był błąd.
Przez ponad 8 lat życia syna, może dwa razy pamiętał o urodzinach (
jak mu się przypomniało ) i raz o dniu dziecka.

Teraz mieliśmy komunię i ogromny problem. Szwagier mieszka z
panienką bez ślubu, i nie mógł nawet wziąć komunii w trakcie
uroczystości chrześniaka. Musiałam zaprosić do z tą panienką,
chociaż toczyłam boje do samego końca, ale dla rodziny mojego męża
to nie problem. A dla mnie ona nie jest żadną rodziną. Skończyło się
na tym, ze na obiad zaprosiliśmy ją, ale dla równowagi też moją
przyjaciółkę z rodziną ( no bo w końcu jak już nie robimy imprezy
tylko dla rodziny, to kilka osób więcej nie robi różnicy ).
Jedyne pocieszenie to to, ze mąż mój przejżał na oczy i wie, ze
panienka brata na takie imprezy się nie nadaje ( przyszła w czarnej
koronkowej sukience, jakby szła do agencji towarzyskiej ). Za dwa
lata komunia córki i wiem, że już na pewno nie będzie jej na liscie
gości. Drugi raz sie wstydzić nie będę. Na szczęście chrzestnymi
córki są nasi przyjaciele ( małżeństwo ) i tu nie będzie żadnej
szopki.


Radzę ci dobrze dwa razy się zastnów, zanim zrobisz chrzestnym
dzieciaka. On przecież sam nie wie jak będzie wyglądało jego życie.

Jeżeli chrzest to dla ciebi naprawdę ważny sakrament, bo jesteś
wierząca, to wybierz dobrze chrzestnego. Zastanów się poważnie,
jakie cechy powinien mieć chrzestny i czego od niego oczekujesz.

Jeżeli jednak chrzest jest dla ciebie tradycją, to w sumie wszystko
jedno kto będzie chrzestnym, bo i tak będzie to farsa a nie
sakrament.


Mnie było bardzo przykro, że chrzestny mojego syna nie mógł przyjąć
sakramentu komunii, że żyje niezgodnie z naszą wiarą i nie będzie
dobrym wsparciem dla mojego syna. Na szczęście chrzestną ma bardzo
dobrą i my mu pokazujemy jak powinno się żyć.

[mrowkojad2]

Teraz mieliśmy komunię i ogromny problem. Szwagier mieszka z
> panienką bez ślubu, i nie mógł nawet wziąć komunii w trakcie
> uroczystości chrześniaka. Musiałam zaprosić do z tą panienką,
> chociaż toczyłam boje do samego końca, ale dla rodziny mojego męża
> to nie problem. A dla mnie ona nie jest żadną rodziną. Skończyło się
> na tym, ze na obiad zaprosiliśmy ją, ale dla równowagi też moją
> przyjaciółkę z rodziną ( no bo w końcu jak już nie robimy imprezy
> tylko dla rodziny, to kilka osób więcej nie robi różnicy ).
> Jedyne pocieszenie to to, ze mąż mój przejżał na oczy i wie, ze
> panienka brata na takie imprezy się nie nadaje ( przyszła w czarnej
> koronkowej sukience, jakby szła do agencji towarzyskiej ). Za dwa
> lata komunia córki i wiem, że już na pewno nie będzie jej na liscie
> gości. Drugi raz sie wstydzić nie będę. Na szczęście chrzestnymi
> córki są nasi przyjaciele ( małżeństwo ) i tu nie będzie żadnej
> szopki.
>


To co napisałaś to jedna wielka żenada, powinnaś się wstydzić swojej
nietolerancji i zaściankowości, a nie tego, że chłopak mieszka z kimś bez ślubu.
Masakra

[kali_pso]

Zgadzam się z Mrówkojadem- żałosna argumentacja.
I jeszcze to podkreślenie zaproszenia PEŁNEJ rodziny dla równowagi
grzesznego związku szwagra
Ranyyyyyyyy....

[luxure]

A ja się zgadzam z Arweną. Poglądów nie należy się wstydzić, można się z nimi co
najwyżej nie zgadzać. Ja też jestem konserwatywna jeśli chodzi o związki
damsko-męskie, a chrzest to dla nas sakrament a nie pokazówka przed znajomymi
kto dostanie więcej prezentów.
Poza tym strój mówi o nas i o naszym stosunku do sprawy jeśli idziemy na ważny
egzamin nie zakładamy dresu, tak samo na urodziny/imieniny czy inną uroczystość
rodzinną. Kiecka z koronki jest dobra na dyskotekę albo wyjście do knajpy a nie
na rodzinne spotkanie.
No ale pewnie i tak jak zwykle odezwą się głosy że jestm kołtun i kartofel. Mam
to gdzieś.

[kali_pso]

Możesz mi wyjaśnić więc w jaki sposób brak ślubu chrzestnego wpłynął
na zmniejszenie rangi komunii syna arweny?
Komentarze o sukience są tak żałosne, że nawet juz nie chce mi się
pytać, w jaki sposób ta sukienka mogła wpłynąć na święto tego
dziecka.
Rozumiem, że to samo dotyczyłoby rozwiedzonych chrzestnych- też
wstyd byłoby ich gościć, prawda?

[kali_pso]

Aha i jeszcze jedno- takie obszczekiwanie wyglądu gości, ich
sytuacji rodzinnej jest dla mnie tak samo uwłaczające jak
traktowanie komunii tylko i wyłącznie w kategorii rewii prezentów.

[luxure]

Prawdopodobnie miała na myśli to, że komunia to uroczystość rodzinna a w tym
świetle żyjąc na kocią łapę de facto rodziną nie są.
Komentarze o sukience nie są żałosne, ale najwyraźniej nie rozumiesz że są
stroje bardziej stosowne do okoliczności i mniej. Myślałam ze tego chyba
tłumaczyć nie trzeba.

[angazetka]

> Prawdopodobnie miała na myśli to, że komunia to uroczystość
rodzinna a w tym
> świetle żyjąc na kocią łapę de facto rodziną nie są.

De iure nie są, de facto są. A "panienka" chrzestnego to chyba jego
ukochana, może nalezy się jej elementarny szacunek?

[ally]

> Prawdopodobnie miała na myśli to, że komunia to uroczystość rodzinna a w tym
> świetle żyjąc na kocią łapę de facto rodziną nie są.


a co to jest rodzina wg ciebie?


> Komentarze o sukience nie są żałosne, ale najwyraźniej nie rozumiesz że są
> stroje bardziej stosowne do okoliczności i mniej. Myślałam ze tego chyba
> tłumaczyć nie trzeba.

niektórzy rzeczywiście nie potrafią się ubrać i/lub nie mają dobrego gustu, ale
święte oburzanie się czyjąś niewydarzoną sukienką i rozpamiętywanie tego przez
lata jest sto razy bardziej żałosne.

[kali_pso]

> Prawdopodobnie miała na myśli to, że komunia to uroczystość
rodzinna a w tym
> świetle żyjąc na kocią łapę de facto rodziną nie są.


Czyżby? Mogą żyć ze sobą już kilka lat, mogą kochać się i tworzyć
zgrany związek- czy naprawdę w takiej sytuacji kwestia
zaobrączowania jest tak istotna, aby traktować przez jej pryzmat
człowieka?

> Komentarze o sukience nie są żałosne, ale najwyraźniej nie
rozumiesz że są
> stroje bardziej stosowne do okoliczności i mniej. Myślałam ze tego
chyba
> tłumaczyć nie trzeba


Wyobraź sobie, że rozumiem.
Ale pytam się- co z tego, że ubrała się w sukienkę, która autorce
się nie spodobała? Takie komentarze świadczą wyłącznie o naszej
małostkowości, której się należy wstydzić a nie obwieszczać na
forum. Szkoda, że niektórzy tego nie rozumiejąpp

[azile.oli]

Gdyby było tak, że ta panienka jest narzeczoną i nie mieszkają
razem, to, zakładam, wszystko byłoby w porządku. Natomiast
absolutnie nie oznaczałoby przecież, że nie ''żyją w grzechu'', z
punktu widzenia religii. To trochę zakłamane, bo najważniejsze, że
robią to tak ''bezczelnie jawnie''. Istnieje też opcja, że w końcu
zawrą związek małżeński i ciekawe, jak się będzie miała cała sprawa
z niezapraszaniem owej dziewczyny, która wówczas będzie szwagierką.
Komentowanie ubioru jest poniżej krytyki. Jak można w obliczu
uroczystości o charakterze religijnym pałać do kogoś taką niechęcią
i pogardą.

[chicarica]

Wtedy będzie już prawowitą żoną, więc wisz, rozumisz, należał się jej będzie
szacunek, bowiem w naszej kulturze szacunek kobiecie należny jest tylko wtedy,
gdy jest żoną, a właściwie żoną i matką. Wszystkie inne to "panienki".
Niechęć i pogarda - cecha charakterystyczna ludzi o mentalności arweny. I w
kościółku co niedziela w pierwszym rzędzie, tylko jakoś tego "kochaj bliźniego
swego" nie ma. Jezus przebaczył jawnogrzesznicy, arwena nie przebacza nigdy,
nawet odrobinę zbyt frywolnej sukienki.

[arwena_11]

Szanuję ludzi, którzy nie są hipokrytami. Albo jest się wierzącym i
żyje się zgodnie z zasadami wiary, albo się nie jest, i ma się inne
zasady. Ale nie da się być trochę tak a trochę tak. Kiedy wygodniej
wierzymy, ale jak nam nie pasuje to robimy co chcemy.

Oni pewnie wezmą ślub, bo będzie dziecko i wtedy co ludzie powiedzą.

Jakby się określili że nie są wierzący, miałabym do nich większy
szacunek. A tak żyją wedle zasady, Panu Bogu świeczką i diabłu
ogarek. Bo się przyda.

Ja po prostu mam żal do męża, ze uparł się na takiego chrzestnego,
nie wiedząc co będzie w przyszłości.

[chicarica]

A jakie prawo ty masz do oceniania cudzej religijności?
Może ten bezbożnik, co w kościele bywa tylko na ślubach i pogrzebach, więcej
dobrego zrobił w życiu niż ty, co niedziela rządkiem w kościółku?

[a-ronka]

arwena_11 napisała:

>
> Oni pewnie wezmą ślub, bo będzie dziecko i wtedy co ludzie
powiedzą.
>
O rany,czyli ty jestes katoliczka BO CO LUDZIE POWIEDZA???
Czyli wiara to jest zdanie sąsiadki,kuzynki bo inaczej nie wypada.
Dziewczyno jest XXI wiek a ty ciągle w zaścianku.
Rece opadają na takich katolików.Bułkę przez bibułkę a .... goła
ręką.
Pewnie jak powiesz doopa to trzy dni krzyżem lezysz hehe.

[arwena_11]

Nie mnie nie obchodzi "co ludzie powiedzą". Uważam, ze każdy ma
prawo do swoich wyborów. Ale musi też zaakceptować, ze nie wszyscy
będą te wybory akceptować. Ale jak jest ich pewny, to nie zmieni
swoich zasad pod wpływem otoczenia. Uważam, ze jak się jest
wierzącym, to powinno się żyć tak jak wiara to nakazuje, a nie raz
tak a raz inaczej jak wygodnie.
Nniech nie biorą ślubu w ogóle, niech sie określą, w te czy w tamte.
Ale niech bedą konsekwentni.

[joanna29]

> Szanuję ludzi, którzy nie są hipokrytami. Albo jest się wierzącym
i
> żyje się zgodnie z zasadami wiary, albo się nie jest, i ma się
inne
> zasady. Ale nie da się być trochę tak a trochę tak. Kiedy
wygodniej
> wierzymy, ale jak nam nie pasuje to robimy co chcemy.
Mając takie poglady na świat nie rozumiem jak mozesz chodzic do
kościoła, tam jest tyle hipokrytów jak nigdzie. Ty pewnie byłas
dziewica do slubu. A swoją droga jak taka katoliczka jak Ty mogła
wybrać sobie męża z tak niekatolickiej rodziny? Wstyd przed Bogiem i
sasiadami.

[arwena_11]

Wiesz co nie znam wszystkich, którzy chodzą do kościoła. A ci co
znam żyj zgodnie z wiarą.

Męża akurat mam z z katolickiej rodziny ( teściowa jest bardzo
wierząca, teść ciężko powiedzieć ). Mój mąż jest wierzący i co
śmieszniejsze, ja dzięki niemu, po okresie buntu, wróciłam do wiary.
Mając lat naście, się zbuntowałam, przeciwko nakazom i zakazom w
kościele. Uważałam, że będę sama kierowała swoim życiem. Dopiero na
studiach, zaczęłam inaczej patrzeć, zaczęłam wiarę traktować
poważniej, ale to właśnie dzieki mężowi zrozumiałam, że trzeba się
określić. Albo wierzę i staram się żyć zgodnie z zasadami, albo nie
wierzę. Nie da się wierzyc troche.

Miałam też to szczęście, że poznałam fantastycznego zakonnika z
którym można porozmawiać otwarcie. Jak jest w Polsce raz w roku, to
zawsze staram się z nim spotkać i porozmawiać, omówić moje
wątpliwości. Ile razy się z nim kłuciłam, niezgadzałam itd. On mnie
wysłuchiwał, a potem podsuwał różne książki, artykuły itd do
przemyślenia. Nie zewszystkim się zgadzałam, ale wiele razy pod
wpływem tych rozmów zmieniałam zdanie.

Gdybym miała żyć z osobą niewierzącą, pewnie nic by z tego nie
wyszło. Za duży rozdźwięk światopoglądu. Ludzie z reguły dobierają
się na zasadzie podobieństw ( wiara, wykształcenie, kiedyś
dochodziła jeszcze klasa społeczna ). Nie wyobrazam sobie związku
osoby wykształconej z osobą po podstawówce.

Inna rzecz że 100 lat temu bym nie mogła wyjść za mąż za mojego
męża. Bo wtedy "mezalianse" nie były na porzadku dziennym.

[joanna29]

Skoro Ty bładziłas w swojej wierze to może i brat z dziewczyną mimo,
ze teraz bładza nawróca się? Skoro Ciebie nikt nie pogrzebał a dał
szanse na nawrocenie to może i Ty dasz innym szanse?
Ten katolicyzm rodziny męża taki nie pełny: brat czarna owca, tesc
nieokreslony.

[arwena_11]

teść to zupełnie inna bajka, na ten temat się nie wypowiadam.

Pewnie, można błądzić, ale trzeba chcieć się poprawić, oni nie chcą.
Na pytanie na obiedzie po komunii ( zadane przez zaprzyjażnionego
księdza ) o ślub, powiedzieli, że nie planują, bo po co.

[joanna29]

A ty w oresie buntu inaczej się zachowywałas? Jak by juz wiedzieli i
czuli się gotowi do nawrócenia to by juz to zrobili. Skoro błądzą to
nie oczekuj racjonalnej postawy katolickiej. Skoro sama przeszłas
przez odrzucenie katlicyzmu i nawrócenie to zacznij korzystac ze
swojego doswiadczenia i sięgnij do swojej pamieci do tamtych czasów.

[arwena_11]

Wiesz co, tyle ze oni nie są już dziećmi. Ja mając 25 lat urodziłam
syna. Myślę, ze w tym wieku można już oczekiwać, uformowanego
człowieka.

Może to też kwestia wychowania, ale mnie do głowy by nie przyszło
zamieszkanie z kimś bez ślubu. I to nie zależnie od wiary. Po prostu
jak się jest dorosłym, to się podejmuje dorosłe decyzje, i bierze
sie za nie odpowiedzialność. Mieszkanie na kocią łapę, w wieku lat
20, to dla mnie zabawa w dom. Jak się nie uda, to zabieram zabawki i
ide do innej piaskownicy.

[chicarica]

Ale zrozum, DLA CIEBIE. Nie każdy jest tobą, nie każdy żyje tak jak ty i wyznaje
te same wartości.
Musisz być strasznie niepewna w swoich przekonaniach, jeśli boisz się że kontakt
z kimś o innych przekonaniach osłabi twoją wiarę czy coś. A tak to wygląda,
wybacz. Kiś się w swoim sosiku, spotykaj ze swoimi "koszernymi" znajomymi i daj
innym ludziom spokój.

[joanna29]

amen

[arwena_11]

ja jestem pewna swoich przekonań, znajomych mam różnych. Od bardzo
wierzących do zupełnie niewierzacych ( myślą o apostazji ). Ale
każdy z nich postepuje zgodnie z własnymi przekonaniami. Szanujemy
się na wzajem, nikt nikomu nie wymawia przekonań.

Zycie moich znajomych jest zgodne z ich przekonaniami. Niewierzący
nie chrzczą dzieci, nie posyłają do komunii itd., wierzący żyją
zgodnie z wiarą ( albo się bardzo starają, bo nie zawsze wychodzi
idealnie ).

W sumie wnioskując z waszych wypowiedzi, trzeba tolerować wszystko i
wszystkich, niezależnie od własnych przekonań. Bo tak wypada i
tolerancja to takie modne słowo dzisiaj.

Dlaczego jak ktoś ma swoje przekonania i ich broni to od razu
atakujecie? Bo ktoś myśli inaczej niż wy?
A w sumie o to samo mnie oskarżacie, że atakuję, bo myślą i robią
inaczej niż ja bym chciała.

Dostało mi sie za to, że traktuję sakramenty i wiarę poważnie.
Tej co sobie zrobiła farsę z sakramentu, jakoś nikt nie wytknął, ze
zrobiła źle.

[angazetka]

To są Twoje poglądy, nie cały świat musi je podzielać. Powinnaś
szanować czyjś sposób na zycie, zwłaszcza że nikogo nie krzywdzi.

[arwena_11]

Nie było mni trochę, więc dopiero teraz odpowiadam.

Osoba żyjąca w związku niesakramentalnym, nie może w pełni
uczestniczyć we Mszy Swietej. Nie pójdzie do spowiedzi, a jak
pójdzie to nie dostanie rozgrzeszenia. Konsekwencją tego jest więc
niemożność przyjęcia Komunii Świętej.

Z racji tego, że była to uroczystość bardzo ważna dla mojego dziecka
i dla nas, oczekiwałam że chrzestny stanie na wysokości zadania. No
ale nic z tego.

Co do stroju, nie obgaduję, tylko stwierdzam jego niestosowność.
Sukienka jak najbardziej pasowałaby na imprezę typu wesele, ale nie
na komunię czy chrzest. Po prostu są pewne zasady, które powinno się
znać.

Kolejna kwestia, to co jest rodziną. U mnie w domu, nie było
zwyczaju przychodzenia na UROCZYSTOŚCI RODZINNE, z osobami
towarzyszącymi, jeżeli nie było się żoną/mężem lub co narzeczonymi z
ustaloną datą ślubu.

Co do zazdrości, to wybaczcie, ale nie mam o co. Dziewczyna jest ode
mnie co najmniej 8 lat młodsza, ale wygląda jakby była z kilka lat
starsza. Nie jest szczupła, a uroda to rzecz względna, jednemu sie
podoba innym nie.

[kali_pso]

Osoba żyjąca w związku niesakramentalnym, nie może w pełni
uczestniczyć we Mszy Swietej. Nie pójdzie do spowiedzi, a jak
pójdzie to nie dostanie rozgrzeszenia. Konsekwencją tego jest więc
niemożność przyjęcia Komunii Świętej.

Z racji tego, że była to uroczystość bardzo ważna dla mojego dziecka
i dla nas, oczekiwałam że chrzestny stanie na wysokości zadania. No
ale nic z tego.





A ja się pytam jeszcze raz- jak to, że chrzestny nie był u komunii
wpłynęło na całą uroczystość? W jaki KONKRETNY sposób zniszczyło to
ten dzień Twojmu dziecku, że robisz z tego taką aferę? Dziecko to
zarejestrowało, zapytało? Nie chodzi o to czego chrzestny nie mógł
zrobić, bo to jego sprawa i jego sumienia, nie Twoja.

[chicarica]

No bo wiesz, wszyscy z rodziny mieli ławą ruszyć jak jeden mąż do komunii, żeby
cała wioska widziała, a tu taki jeden się wyłamał, pies niewierny jeden. Potwarz
normalnie.

[arwena_11]

Nie nie wszyscy, ale chrześni wydawałoby się że powinni. W końcu
mają wspierać w wychowaniu w wierze. To przysięgali w trakcie chrztu.

Na szczęście, nie trzeba było żadnych kartek od spowiedzi, bo ksiadz
zna sytuację i sam powiedział, ze lepiej jak nie pójdzie do
spowiedzi niż na niej skłamie, aby dostać rozgrzeszenie.

[nessie-jp]

> zwyczaju przychodzenia na UROCZYSTOŚCI RODZINNE, z osobami
> towarzyszącymi, jeżeli nie było się żoną/mężem lub co narzeczonymi z
> ustaloną datą ślubu.

O matko z córką... W jaki sposób "ustaloną" datą ślubu? Jak rozumiem, po
zapowiedziach w kościele, bo jak przed, to dziewczynę trzeba pod drzwiami na
wycieraczce zostawić, bo z czym do rodziny...?

[angazetka]

> Z racji tego, że była to uroczystość bardzo ważna dla mojego
dziecka i dla nas, oczekiwałam że chrzestny stanie na wysokości
zadania.

Miał zerwać z ukochaną, by móc przystąpić do komunii?

> Kolejna kwestia, to co jest rodziną. U mnie w domu, nie było
> zwyczaju przychodzenia na UROCZYSTOŚCI RODZINNE, z osobami
> towarzyszącymi, jeżeli nie było się żoną/mężem lub co narzeczonymi
z ustaloną datą ślubu.

Buhahaha. A jakby w rodzinie trafiła się osoba homoseksualna? E,
nie, w takiej porządnej to by nie mogła...

[arwena_11]

Nie wiem co cię tak śmieszy. W imię "poprawności politycznej" mam
zrezygnować z własnych poglądów czy zasad?

Homoseksualisci mi nie przeszkadzają, jak sie nie afiszują.
co nie oznacza, ze akceptuję takie życie. Nie mam nikogo takiego w
swoim otoczeniu i mam nadzieję ze tak zostanie, bo nie będę miała
dylematów co zrobić, aby być w zgodzie ze sobą.

Nie mam uprzedzeń do związków nieformalnych, ale nie lubię
HIPOKRYZJI. Teraz tak żyją bo im wygodnie, bo po co ślub. Ale jak
będzie dziecko to i ślub koscielny będą chcieli i chrzest itd.

Mam Bardzo bliską przyjaciółkę, która jest niewierząca. Bardzo ją za
to szanuję, bo nie zmienia poglądów w zależności od sytuacji. Nie
wzięła ślubu kościelnego ( mimo awantury z teściami ), nie ochrzciła
dzieci ( też była afera, no bo jak tak można i co inni powiedzą ),
myśli o apostazji. Ale na komunię jej nie zapraszałam, bo to
uroczystość religijna i rodzinna.

[chicarica]

> Homoseksualisci mi nie przeszkadzają, jak sie nie afiszują.
Co to znaczy "się nie afiszują"? Czy jak homoseksualny członek rodziny pojawi
się na imprezie rodzinnej z partnerem, to już jest afiszowanie? A jak ciebie
poproszą o nie pojawianie się z mężem (bo się afiszujesz) to pójdziesz?

[arwena_11]

"Afiszowanie" dla mnie oznacza, to samo co u par hetero.
Obściskiwanie się publicznie, no u par homo to i chodzenie za rękę,

Problem się pojawia na "bywaniu w rodzinie". NIezaakceptowałabym.
Dla mnie to po prostu nie jest normalne i nikt mi nie wmówi, ze tak
jest. Mam nadzieję, ze nigdy nie bedę musiała rozstrzygać dylematów,
jak się zachować.

[chicarica]

A ja z kolei nie życzyłabym żadnej osobie homoseksualnej trafienia na kogoś
takiego jak ty w rodzinie. I to niekoniecznie tylko z powodu braku tolerancji
dla homoseksualizmu.
A ty, rozumiem, swojego męża nie weźmiesz za rękę na uroczystości rodzinnej? No
bo wiesz, to takie afiszowanie się...

[arwena_11]

NIe widzisz różnicy, pomiędzy obściskiwaniem się, całowaniem, z
chłopakiem np. na przystanku czy w autobusie, a wzięciem za rękę
męża? I wszystko zależy od sytuacji. Czy są to np 80 urodziny babci,
czy impreza u siostry.

[chicarica]

Ok, a jak homoseksualny członek rodziny weźmie za rękę swojego partnera podczas
urodzin babci, to co, to już jest afiszowanie się, czy nie?
Ja nie wiem, na uroczystościach rodzinnych w mojej rodzinie nikt raczej nie
"uderza w ślinę" ani nie maca się po kątach. Moi homoseksualni znajomi też nie
łapią się przy mnie za narządy płciowe ani nie badają sobie językami migdałków,
ale za rękę, owszem, trzymają się.

[angazetka]

> "Afiszowanie" dla mnie oznacza, to samo co u par hetero.
> Obściskiwanie się publicznie, no u par homo to i chodzenie za
rękę,

Bez komentarza. Żałosne to i zaściankowe.

[angazetka]

> Nie wiem co cię tak śmieszy. W imię "poprawności politycznej" mam
> zrezygnować z własnych poglądów czy zasad?

Nie rezygnować, tylko szanować poglady innych.

> mam nadzieję ze tak zostanie, bo nie będę miała
> dylematów co zrobić, aby być w zgodzie ze sobą.

Mam nadzieję, że tak nie zostanie, bo dobry dylemat nie jest zły.

[chicarica]

Arwena, nie ściemniaj. Czytałam kiedyś twój wątek na ten temat na innym forum.
Przyznaj się, że po prostu tej dziewczyny nie lubisz i tyle - zresztą, nazywanie
jej od samego początku "panienką" sporo mówi o twoim stosunku do niej. Znam
takich ludzi jak ty i bardzo cieszę się, że np. moja matka nie jest taka i że
mieszkającą z moim bratem narzeczoną traktuje jak część rodziny. Co do sukienki
- pewnie mąż za często zerkał w koronkowy dekolt i zazdrosna jesteś Pewnie że
należy się umieć ubrać na każdą okazję, ale dziewczyna pewnie jest młoda i może
jeszcze nie wie do końca co wypada a co nie, a takie rozpamiętywanie i
obsmarowywanie kto w co był ubrany świadczy o zaściankowości i małostkowości. Po
tym poznasz człowieka z klasą, że sam umie zachować się odpowiednio, a kiedy
komuś innemu przydarzy się gafa, człowiek z klasą udaje że nie zauważył i
natychmiast o tym zapomina.

[arwena_11]

NIe lubię jej to fakt, jak czytałaś tamten wątek to wiesz dlaczego.

Z tym, że moje lubienie czy nie lubienie nie miałoby znaczenia jakby
mieli ślub. Musiałabym to zaakceptować ( co nie znaczy polubić ),
teraz nie muszę.

Co do zerkania, to wybacz, ale jeszcze musiałby mieć w co zerkać, a
niestety spokojnie mozna zastosować tu tekst " z przodu plecy, z
tyłu plecy, a że ja mam "czym oddychać", to jestem spokojna o męża

Gwoli ścisłości, dekoldu do pasa nie miała, sukienka ładna, tyle że
nia na tą uroczystość. Na sylwestra, wesele, tańce jak najbardziej.
Na komunię czy chrzest, niekoniecznie. I to nie było tylko moje
spostrzeżenie.

Tak się zastanawiam, czy jak bym założyła na ich ślub ( jeśli kiedy
kolwiek bedzie ) białą długą suknię, to byście stwierdziły "że nie
wypada"? czy przyklasnęły, ze jak się czuje w niej dobrze i dobrze
wyglądam to jest ok. A Panna Młoda, pewnie zazdrosna, jak grymasi

[chicarica]

Szczerze? Pomyślałabym sobie, że nietrafny wybór i nie rozmyślała nad tym
więcej, bo mam ciekawsze rzeczy do roboty niż rozmyślanie (a już zwłaszcza
dyskutowanie) o cudzych gafach.
Obawiam się, że raczej musisz się przyzwyczaić do tej "panienki", bo będziesz ją
oglądać jeszcze długie lata. A szwagrowi gratuluję jaj - nie ma wielu takich
facetów, którzy potrafią stanąć po stronie swojej kobiety.

[arwena_11]

Na szczeście nie muszę się przyzwyczajać. Mamy tak mało wspólnego i
tak rzadko się widzimy, że nie mam tego problemu. W ciągu ich
zwiazku widziałam ją osłownie 3 razy ( wliczając komunię ). Ona
nigdy nie będzie moją koleżanką. Będzie może kiedyś częścią rodziny,
ale bez jakichkolwiek zobowiązań. Za dużo nas dzieli ( wiek,
wychowanie, wykształenie, dzieci ), żebyśmy miały jakieś częstsze
kontakty.

[chicarica]

Hehe Ooook W sumie sporo tu o sobie napisałaś
Na kilometr widać u ciebie pychę. Nie chcę się wtrącać w twoje życie religijne,
ale mam nadzieję, że wiesz że pycha to jeden z 7 grzechów głównych?

[arwena_11]

Wiesz mam wiele wad, ale akurat pycha do nich nie należy. Za to
jestem pamiętliwa, z czym staram się walczyć, ale nie zawsze
wychodzi.
Ja naprawde starałam się być miła wobec niej. Zgodziłam się na no
aby została zaproszona, bo mąż nie chciał robić bratu przykrości.
Starałam się bardzo schowac moje uprzedzenia do niej ( znasz
sytuacje ). Ale ten jej strój mnie zaskoczył. Wyróżniała się na tle
gości zdecydowanie na niekorzyść.

Wiesz po wielu rozmowach z ludźmi dla mnie ważnymi, starałam się
zapomnieć o tym dlaczego jej nie lubię, i zacząć znajomość "od
nowa". Ale się nie udało. I co ciekawsze, mój mąż, dla którego
obecność brata dużo znaczyła ( a wiedział, że bez niej nie
przyjdzie ), stwierdził, że chyba miałam rację, skoro dziewczyna nie
wie jak się ubrać na taką uroczystość. Ona chyba też w pewnym
momencie zauważyła, że odstaje ubiorem od innych gości. Mam
nadzieję, ze to ją czegoś nauczy na przyszłość, bo każdy kulturalny
człowiek powinien wiedzieć, jak się ubrać.

[joanna29]

Może jednak to nie jej strój był problemem tylko Wasz? Może to Wy
nei wiecie jak się ubrac na uroczystośc? Trzeba było uprzedzić, że w
Waszej rodzinie obowiązkowy strój to biała bluzka i granatowa
spódnica, buty pełne bez obcasa.
Jesteś wyrachowaną egoistka.

[arwena_11]

Sory, ale nie widzisz różnicy pomiędzy strojem odpowiednim do
Kościoła, a strojem na dyskotekę?

Co ciekawe, idąc do pracy w banku podpisywałam regulamin, w którym
wyraźnie było napisane jaki strój jest obowiazkowy do pracy. Dla
mnie było to oczywiste i się dziwiłam takim zapisom w regulaminie,
ale dyrektorka powiedziała, ze nie jest to oczywiste dla wszystkich
i po paru wpadkach przed ważnymi klientami ( dekoldy do pępka,
wystające stringi ), musieli wprowadzić dokładne obwarowania.

Dlatego naprawdę, pomiedzy strojem "galowym", który wymieniłaś, a
kreacją na wesele jest duzo różnych możliwości.

[joanna29]

Jak na razie wyczytałam, że suknia byla czarna z koronki bez dekoltu.
A długość za tyłek czy przed kolano, moze dłuższa. Pod koronka
podszewka czy stanik i stringi w pełnej okazalości.
Sam fakt koronki i niczym nie swiadczy.

[arwena_11]

No właśnie prześwitywała, z tyłu dlyga do kostek z przodu do połowy
uda.

[joanna29]

Mam juz teraz wrazenie, że odpowiadasz tak by na Twoje wyszło.
Na poczatku bardziej Ci przeszkadzało, że czarna i z koronki - a w
tym złego nic nie ma.
To powinnas napisac "panienka" miała na sobie przeswitujaca kiecke z
wielkim rozporkiem - a to nie jest to samo co czarna koronka.

[arwena_11]

Nie wiem, ale mnie czarna sukienka z koronki kojarzy sie od razu ze
strojem wieczorowym. Dlatego nie pisałam szczegółów, bo wydawało mi
się, że to określenie opisuje ją jednoznacznie ( w sensie sukienki )
i dokładny opis wydawał się zbędny. Gwoli ścisłości, majtki nie
prześwitywały ( albo nie widziałam, ale stanik był widoczny.

[chicarica]

No to o co chodzi? Nekst tajm każdemu zaproszonemu gościowi wręczasz regulamin
ubioru panujący na twoich imprezach w dwóch kopiach, odbierasz jedną podpisaną i
przy wejściu sprawdzasz czy strój spełnia normy ISO
Że uznają cię za wariatkę? Pewnie już się przyzwyczaili

[mrowkojad2]

Kwestia ubioru jest sprawą zupełnie odrębną, czy gdyby była jego żoną
(oczywiście mowa tu o ślubie kościelnym, bo jak rozumiem cywilny to żaden ślub),
to oburzenie było by takie samo, mniejsze, a może większe?
Chodzi o ten pogardliwy ton, tę "panienkę", która za parę lat może stanie się
żoną i wtedy jej koronkowe sukienki trzeba będzie znosić i nic nie da
zaproszenie nawet pięciu koleżanek w sakramentalnych związkach.

[kali_pso]

Tiaaaa..to już wróży szczęśliwą i pełną harmonii atmosferę w tej
rodzince..porażka...

[kol.3]

Pewnie ta pani w czarnej koronkowej sukience była za ładna, zgrabna i seksowna
aby jej to można było wybaczyć.

[czar_bajry]

A czego oczekiwałaś po 17-latku, pełnego zaangażowania w wychowanie niemowlaka?
Myślałaś że będzie na kompanie przychodził i bratanka na spacery zabierał?
Przecież to jeszcze bardzo młody człowiek i nie jest w stanie przewidzieć jakie
masz względem niego oczekiwania.
Zastanów się jeszcze zanim podejmiesz decyzję.

[czar_bajry]

Oj chyba zazdrość przez Ciebie przemawia, i co z tego że bez ślubu żyją,
naprawdę jesteś aż tak pruderyjna?
A jak już ślub wezmą to co, zapałasz do panienki miłością bo to już rodzina będzie?
Zwykłe zakłamanie przez Ciebie przemawia.

do arweny i innych katoliczek

[a-ronka]

czyli ,że brat nie przyjął komunii to grzech,drugi mega grzech to że
żyje z kobietą bez ślubu.Tak,to grzechy potępienia.
Jakby był po ślubie,chlałby na umór,bił żonę ale co niedzielę latał
do kościoła to byłby cacy gościem i nie zrobił by wstydu
chrześniakowi.
A czy przyjecie komunii to wyznacznik katolicyzmu?
Ja mając komunię syna,podsunełam katrke spowiednikowi BEZ SPOWIEDZI
i on mi ją podpisał.Dadam,że zrobił to z uśmiechem.Komunię przyjęłam
i co? Teraz będę miła do wyboru smołę albo siarke?

Arwena ty nie jesteś katoliczką ty jesteś pseudo.Własnego brata
oszkalować bo nie wziął opłatka.Żałosne.

[gryzelda71]

a-ronka napisała:
> Ja mając komunię syna,podsunełam katrke spowiednikowi BEZ SPOWIEDZI
> i on mi ją podpisał.Dadam,że zrobił to z uśmiechem.Komunię przyjęłam
> i co?

Ale co ty własciwie zrobiłaś i po co?

[a-ronka]

bo tak.
Nie spowiadałam się bo nie mam z czego a papierek MUSIAŁ BYĆ
podpisany.Komuni wcale nie chciałam ale stojąc obok dziecka ksiądz
sam dawał.
Wzięłam bo było gratis...

[gryzelda71]

Nie jestes kataoliczka ?Ot jaj sobie robisz

[a-ronka]

jestem,ale do kościoła nie chadzam,dzieci mam ochrzczone ale wybór
czy chcą uczęśzczać na religie i czy chcą chodzić do kościoła
pozostawiam im.
Nie podoba mi się traktowanie człowieka jako katolik/niekatolik

[gryzelda71]

a-ronka napisała:

> Nie podoba mi się traktowanie człowieka jako katolik/niekatolik

Dlatego zadecydowałaś za dzieci,że będą katolikami?

[angazetka]

> Nie podoba mi się traktowanie człowieka jako katolik/niekatolik

W kościele to całkiem naturalny podział, nie sądzisz?

[angazetka]

Szczerze? Nie masz się czym chwalić.

[arwena_11]

A-ronka po co posłałaś dziecko do komunii? Dla ładnej sukienki? czy
dla tego, ze tak wypada, bo będą wytykali palcami? Jesteś
hipokrytką, ja nie. Ja się nie wstydzę mojej wiary i staram się żyć
tak jak ona nakazuje. Ty robisz wszystko "pod publikę", bo co ludzie
powiedzą. Zadrwiłaś sobie z sakramentu i tyle.

Dla tych co nie czytają ze zrozumieniem. To nie mój brat tylko
mojego męża. A to nie zwykły opłatek.

Nie podoba mi się ich sposób życia, i mam do tego prawo. Tylko ja o
tym mówię szczerze, a np. moja teściowa tylko za plecami. Przyjmuje
ich u siebie dlatego, bo syn ją zaszantażował, że albo z panienką
albo w ogóle nie przyjdzie. Mnie nie może, bo ja mogę go w ogóle nie
widzieć. Przychodzi do mojego męża, jak ma jakąś sprawę, więc sam.
Ja w tym nie uczestniczę.

Jak będą małżeństwem, a wątpię bo nie planują, to czasami będę
musiała ją znosić ( ogólnie jej nie lubię, ale to inna historia ),
puki co nie muszę. A i wtedy pewnie tylko u teściów, na jakiś
imieninach. Ale wtedy to się mijamy, my bywamy dużo wcześniej, gdyż
mamy dzieci i o 20 to wychodzimy, a oni dopiero przychodzą.

Tak więc po ich ślubie dużo się nie zmieni. Oni są ok 10 lat od nas
młodsi, więc naprawde niewiele mamy ze sobą wspólnego.

[gryzelda71]

Każdego,kto żyje inaczej niż ty tak traktujesz?

śmieszna jesteś

[a-ronka]

katoliczka hehehe brzmi dumnie.

Posłałam bo do komunii ja decyduję o wierze,potem to juz ich działka.
Jak dla mnie wiara jest zakłamana bo ja nie kryje się z tym,że nie
lubie księży,kościoła,że popieram aborcję i eutanazję.Nie robie
problemu z braku slubu itp.
Dla ciebie problem to niemożnośc przyjęcia opłatka a ja miałam
gdzieś jego przyjęcie.
Byłam na komunii dziecka i tyle.Żadnych duchowych wzniosłości i
ochów,achów.Jakież to ważne wydarzenie jak przed komunią
ksiądz,kartechetka ,część świetych rodziców zdrowo sobie popiła na
plebani za pieniądze ze składek?
Dużo krzyku o nic.

[gryzelda71]

Swiadomie skazujesz dziecka na wiarę pełna hipokryzji?W sumie najlepszeym jesteś
tego przykŁadem.

[chicarica]

> Nie podoba mi się ich sposób życia, i mam do tego prawo. Tylko ja o
> tym mówię szczerze, a np. moja teściowa tylko za plecami. Przyjmuje
> ich u siebie dlatego, bo syn ją zaszantażował, że albo z panienką
> albo w ogóle nie przyjdzie.

Już go lubię.
Prawdziwy facet, rozumie że w pewnym momencie ważna jest kobieta jego życia, a
mamusia schodzi na drugi plan. Mało takich na świecie, istny skarb.

[chicarica]

> Jak będą małżeństwem, a wątpię bo nie planują, to czasami będę
> musiała ją znosić ( ogólnie jej nie lubię, ale to inna historia ),

Aaaa, w końcu napisałaś o co chodzi. Widać było od początku. Przeciwnie, to
właśnie ta sama historia.

> Tak więc po ich ślubie dużo się nie zmieni. Oni są ok 10 lat od nas
> młodsi, więc naprawde niewiele mamy ze sobą wspólnego.

No proszę. Ja mam w rodzinie, pracy i ogólnie w swoim otoczeniu ludzi i 10, 20,
30 lat starszych, i młodszych. Z każdym potrafię znaleźć coś wspólnego na tyle,
żeby mieć miły i sympatyczny kontakt. Ty pewnie w ogóle z mało kim nawiązujesz
porozumienie, ale nie jestem szczególnie zdziwiona. Rodzina twojego męża pewnie
też niespecjalnie żałuje.

[arwena_11]

No i się mylisz, mam dużo znajomych i kilku przyjaciół. Nie mam
problemów z nawiązywaniem znajomości. Mam znajomych zarówno 10 kilka
lat młodszych, jak i dużo starszych. NIkog nie można zmusić do
przyjaźni. Często jest tak, że kogoś polubisz od razu, a innego
nigdy. na to nie ma się wpływu. Ja jestem miła jak sie z nia
spotkam, bo tak mnie wychowano, ale zachowuję dystans.

Tyle, że nie chce się z nią spotykać. Jestem zbyt bezposrednia i za
dużo mogłabym powiedzieć. A wolę nie prowokowac kłutni u teściów. W
końcu jestem tam w gościach, więc nie wypada robić im przykrości.

[syriana]

uważaj Arwena, grozi Ci samozapłon z tej buchającej pychy i lepszości!
obrzydliwa jesteś z tą swoją postawą

szkoda tylko, że wymagając od chłopaka moralnej nieskazitelności, sama swego
czasu nie stanęłaś na wysokości zadania biorąc na chrzestnego osobę najwyraźniej
niespełniającą Twych standardów

[arwena_11]

No i widzisz, to nie był mój wybór. Ja byłam przeciwna. Bój
toczyliśmy dosyć długo. Brat mojego męża już wtedy do "świętych" nie
należał, ale akurat tego, że będzie żył bez ślubu, nie
przewidziałam.

To był pomysł mojego męża. On kocha brata, zajmował się nim jak był
mały( 8 lat różnicy ). Dla niego oczywistym było, ze brat będzie
chrzestnym. Ja patrzyłam na to inaczej, właśnie rozpartując podobnie
jak autorka wątku, czego oczekuję od chrzestnych.

Niestety kiedyś, nie wypadało wziąć chrzestnego spoza rodziny. Dla
wielu bylo oczywiste, ze jak się ma siostrę czy brata to będą
chrzestnymi, mimo że się nie nadają.

Poza tym jestem przeciwna temu, żeby dzieci były chrzestnymi.
Najlepszym tego przykładem jest mój mąż. Został chrzestnym syna
swojej ciotecznej siostry, bo "dzieciom się nie odmawia". Najpierw
prezenty kupowali jego rodzice i przypominali mu o urodzinach itd.
Potem jak dorósł to zapomniał. Ja ich widziałam dwa razy. Na moim
ślubie i w ogóle tego ne pamiętam, bo tyle było nowych osób, a ja
nie mam pamieci do twarzy, a potem na komunii tego chrześniaka i to
tylko na mszy. Oczekiwano od nas kasy i nic więcej. Kontaktów nie
utrzymujemy( decyzja męża ).

[angazetka]

> Brat mojego męża już wtedy do "świętych" nie
> należał, ale akurat tego, że będzie żył bez ślubu, nie
> przewidziałam

Och-och. Znasz większą zbrodnię niż zycie bez ślubu?

> Niestety kiedyś, nie wypadało wziąć chrzestnego spoza rodziny.

Zawsze wypadało, kwestia umiejętności przeforsowania własnego zdania.

[joanna29]

Jakim cudem tacy katolicy jak Wy nie utrzymujecie kontaku z
chrzesniakiem męża, nie pomagacie wychowywac go w wierze. Jak maż
moze zapominac o jego urodzinach, nie jeżdzić w odwiedziny i dzwonic
do własnego chrześniaka?
Twoje postepowanie a oczykiwania cos nie idą w parze.

[kawka74]

Skoro i tak się obrażą, to zróbcie po swojemu.
Oczekiwanie od siedemnastolatka, że z powagą będzie traktował swoją funkcję, podczas gdy ma dość własnych spraw, to absurd.

[kali_pso]

Tak sobie myślę i ot, co wymyśliłam
Wybraliście tego chłopaka bo wydawała sie dojrzały- ale dojrzały tak
naprawdę czy tylko na tle innych 17-latków? Bo czesto popełnia się
ten błąd wyróżniając czymś jednostkę, tylko dlatego, że korzystnie
wypada na tle grupy. I, znając wielu młodych ludzi, nietrudno tutaj
o nadinterpretację zachowań. Wasz kreny może i byc dojrzalszy pod
wieloma względami od rówiesników a jednocześnie zupełnie nie chwytać
Waszych oczekiwań. I nie świadczy to zupełnie o jego nienadawaniu
się do roli chrzestnego w dalszej perspektywie, tylko o braku
komunikacji między Wami.
Dlatego doradzam spokojną, rzeczową rozmowę pozbawioną nadętych
frazesów o zaszczytach jakie go spotkałyp

[mm_ii_aa]

Moim skromnym zaniem nie nalezy skreślac tego chłopaka. Chrzestny
mojego synka ma 21 lat i nie powiem, żeby był zbytnio dojrzały. Moje
i mojej mamy zachwyty nad swoim przyszłym chrześiakiem skomentował
tak...odbiło wam. Mały miał wtedy może ze 2 miesiace. A teraz jak ma
9 to inna bajka. I na spacer weźmie, i zabawkę kupi, i poprostu
cieszy się z niego, jak już dziecko bardziej kontaktowe się zrobiło.
A poza tym nie popadajmy w paranoje, że chrzestni maja być ideałami,
dawać nieskazitelny przykład itd. A i prezenty na urodziny,
imienimy, dzień dziecka, gwiazdka itp. Chce niech kupi-fajnie, nie
chce-nie można go za to karcić.
Mnie sie wydaje, że jaka to by nie była rodzina, to temu chłopcu
będzie przykro, jak zmienicie zdanie. Co do tego, że się nie
zapyta...może nawet nie wie o co się spytać, jak zacząć itd. Dla
mnie jako siedemnastolatki rodzina z małym dzieckiem była niemalże
jak stwór nie z tej ziemi, ani nie było o czym gadać, bo tu szkołe
miałam, koleżanki, rower, a o dzieciach nie miałam pojęcia.

[sueellen]

A ja się dowiedziałam, że chrzestny sam powinien się zgłosić na ochotnika
i tego sam chcieć, a nie być "wybrańcem" któremu na pewno nie niemowlaki w głowie.

Podoba mi się to podejście.

Dlaczego ludzie tak bez sensu wybierają chrzestnych?