martino70
15.12.04, 01:14
Tym banalnym pytaniem rozpoczynam swą opowieść. Właśnie mieliśmy nie pierwsze
spięcie. Moja pani dostaje raz na parę dni na głowę. Jesteśmy rodzicami 4-
miesięcznej Zuzi. Dziecko się pięknie rozwija, przybiera na wadze (na mleku
mamusi), motorycznie i poznawczo też bez zastrzeżeń. Nie choruje, nie miało i
nie ma kolek (odpukać), jest w sumie pogodna. No ale wymaga pewnej uwagi,
adoracji. Marudzi, gdy jest przez parę minut sama, chce, by się nią zajmować
(próbuje siadać). Układ u nas jest taki, że narzeczona nie pracuje, a ja
jestem tzw. żywicielem rodziny. Poza dzieckiem świata nie widzę. Mam akurat
taką pracę, że nie muszę być 8 godzin poza domem. Maksymalna moja nieobecność
to 7 godzin w poniedziałek (jestem wykładowcą uniwersyteckim). Pracuję ciężko
(również w domu), by zapewnić przynajmniej godziwy los mojej rodzinie
(również na pieluchy jednorazowe, wkładki laktacyjne, herbatki laktacyjne,
lekarstwa dla mamy i dzidzi, by im niczego ważnego nie brakowało).
Jednocześnie każdą wolną chwilę poświęcam dziecku (gazety, TV, koledzy –
ostatni wypad towarzyski 2 tygodnie temu na 3 godz., gdy dziecko i tak spało –
w odstawkę). Z radością chodzę na spacer, by odciążyć mamę, bawię się z
dzieckiem, przewijam, karmię z butelki (gdy mama czasem nieobecna), lulam do
snu, śpiewam piosenki. Czasem kosztem tego, że potem siedzę po nocach (dziś
akurat z innego powodu). Moja pani najpierw utyskiwała na monotonię. I że jak
będzie miała samochód (Octavię – w postaci darowizny od matki) to będzie
łatwiej, bo będzie bardziej mobilna – samochód przeważnie stoi (to drugie –
moim zdaniem – niepotrzebne auto w rodzinie). Potem było utyskiwanie, że nie
ma kontaktu z koleżankami (jest z Bydgoszczy – była tam dwa razy po urodzeniu
dziecka i spotkała się w ciągu paru dni raptem raz z koleżanką). No to
przyjechały do nas w odstępie ostatnich dwóch tygodni trzy koleżanki. Z
wszystkimi wyszła wieczorem do miasta, a z dwiema imprezowała, że aż miło (do
4-ej rano). I to już zostało zapomniane. Ciągle źle. Dziś już trochę nie
wytrzymałem. Mam ciężki okres w pracy – śpię średnio po 5 godzin (dziś dwie).
Ostatnio trochę chorowałem, głównie z przemęczenia. Jej się zdarza z
przerwami spać do 10-11 (fakt, że dziecko budzi się ze cztery razy w nocy),
ale śpi z nami, więc odpada problem wstawania. No i po powrocie z pracy,
usłyszałem, jaki to ciężki ma los. To już trochę nie wytrzymałem i
powiedziałem, że z optymisty (z tego, który się nie uskarża, że ma taki los,
a nie inny) powinienem się zmienić też w fatalistę i gderać, jaki to ciężki
mój los (no bo kurde też bym miał powody – wierzcie mi). No niech ona trochę
poluzuje. No przecież niestety tak jest z dziećmi, że się trzeba nimi
zajmować (ona czasem mówi, że inaczej wyobrażała sobie macierzyństwo – ma 33
lata, nie wypominając). Obraziła się, gdy jej wytknąłem, że coś ostatnio
często zdarzają się jej trudne dni. Jakoś trudno jej przyjąć do wiadomości,
że inni/inne mają gorzej, bo pracują, mają bardziej upierdliwe, czy wręcz
chorujące dzieci. I nie mają chłopa w domu, który jak tylko może to pomoże (a
to jest przeważnie 2-3 godziny dziennie, czasem dłużej).
Ona myśli, że pójście do pracy (na którą są bardzo marne widoki) rozwiąże jej
problemy (bo się czuje zredukowana do kuchty i matki). Już widzę, jak
dziarsko idzie i wraca z pracy i z uśmiechem na ustach opiekuje się dzieckiem
(po prostu znam jej psychikę – zaraz zaczną się wielkie stresy, wrzody się
odezwą – cierpi na chorobę wrzodową). Jeśli ona jest zmęczona po 8 godzinach
snu i pracy w domu (nie ukrywam, bardzo cenię i podkreślam to chyba dość
często), to co dopiero będzie jak pójdzie do pracy?
Czekam na Wasze głosy. Sorry, jeśli się za bardzo rozpisałem, ale
potrzebowałem się wygadać, a po dzisiejszym to już mi trochę ręce opadły.