samotna_mama2
16.10.06, 20:55
Drodzy Panowie, znalazłam się w trudnej sytuacji, z którą bardzo często nie
mogę się pogodzić, pojawia się syndrom ucieczki, ale nie chcę sobie kiedyś
zarzucić,że byłam egoistką, itp.
Jestem związana z mężczyzną od dwóch lat. Przedstawiano mi Go jako Pana w
separacji, który co prawda mieszka w domu, ale z żoną Go nic nie łączy, co ón
sam potwierdził. Mieszkanie z Zoną i synem tłumaczył łatwym dosrępem do
dziecka. Samotnie,bądż z dzieckiem spędzał czas wolny, wszystkie święta, itp.
Kontakt z żoną ograniczał sie tylko do ustaleń dotyczących dziecka. Po
półtora roku znajomości rozwiódł się i wyprowadził z domu. Już po rozwodzie
była żona dowiedziała sie o moim istnieniu i zagroziła, że nie życzy sobie
kontaktów syna ze mną. Warto zaznaczyć, że dziecko lubiło spędzać czas ze mną
i moimi dziećmi, bardzo dobrze wszyscy czuliśmy się w piątkę. Niestety mój
partner uległ szantażowi, co pogorszyło znacznie nasze relacje, ponieważ
partner w trosce o dobry wizerunek i opinię u "opuszczonego" dziecka spędzał
z Nim cały wolny czas.Sytuacji nie zniosłam i rozstaliśmy się. Po dwóch
miesiącach zaczęliśmy sie spotykać, ale problem nadal jest podobny. Mieszkamy
w dwóch mieszkaniach, zostaje na noce, ale pół roku po rozwodzie nadal boi
sie żony. Czy to tylko wymówka?