Tatusiowe przedszkolaki

[adellante1]

jako ze wreszcie przyjeto mi córke do przedszkola - grypy i przeziebienia
ufundowały kilka dodatkowych wolnych miejsc ;P - nasuneło mi sie kilka
refleksji którymi mam zamiar się z wami podzielic.

1. jest w grupie kilkoro dzieci które od poczatku września jedyne czym sie
zajmują to bezustanny płacz. Wpadaja w histeryczny ryk od rana dopóki mamusia
nie odbierze. Nic nie pomaga, interwencje przedszkolanek, innych dzieci.
Dochodzi do sytuacji ze pozostałe dzieciaki wyalienowały "beksy" z grupy. Po
prostu ignorujac ich bezustanny płacz przestały je zauwazać. Pytałem
przedszkolanek skad ten problem. Wszystkie 3 panie stwierdziły ze dzieci mają
sytuacje gdzie "mamusia uber alles".. Nadopiekuńczość mamusina zabiła w tych
dzieciach zdolność integracji społecznej.

2. Spotykam codziennie kilku tatusiów z mojej grupy którzy codziennie przywożą
dzieciaki i je odbierają - dzieci zaczynaja dyskusje ze sobą juz na podwórku i
zapominaja o nas. Jesteśmy potrzebni tylko po to aby dopilnowac zeby się
rozebrały i powiesiły wszystko na wieszaczkach. Wszystkie te dzieciaki łączy
to samo w szatni ciągłe :"zostaw ja sam/a" itd. Dlaczego?

3. Niektórzy pamietaja juz tu wspominałem ze w lipcu odprowadzałem siostrę
której jestem prawnym opiekunem i której zmieniałem pieluchy ,do ołtarza. Ot
gdzieś przeminęło 22 lata i wyrosła kobieta która wiosną urodzi swoje dziecko.
Teraz odprowadziłem swoja córke do przedszkola, zaraz bedzie szkoła studia i
znów komus ja zaprowadzę do ołtarza. Córka radośnie wbiegła do sali
przedszkolnej... stary miał schrzaniony cały dzień..

[egon26]

Ile twoja córka ma 3.5 ?? Tak mi się jakoś kojarzy:
W odpowiedzi na twoje pytania:
ad. 1) przedszkolanki miały racje, można by jeszcze dodać do tego brak
możliwości pozostawienia dziecka z kimś innym niż z rodzicem, brak babć
/kogokolwiek, brak kontaktu z innymi dziećmi- brak kuzynostwa, a towarzystwo z
placu zabaw/podwórka nie odpowiada rodzicom itd. Z czasem może się wyrobią.
Wydaje mi się też że jak dziecko wyje cały dzień to może też oznaczać że próbuje
po prostu wymusić by go rodzice zabrali z przedszkola bo jemu się tam nie
podoba- to też wina rodziców bo widocznie dziecko wie że krzykiem wszystko
wymusi. Niestety teraz zderzyło się z rzeczywistością.
ad. 2) No tylko się cieszyć - znaczy że te dzieci są samodzielne i że łatwo
integrują się z grupą. No niestety już taka nasza psia rola, gdy dziecko ma
lepsze towarzystwo/zajęcie pozostaje nam tylko stać z boku i obserwować by nic
się złego nie stało.
ad. 3) Bycie ojcem to ciężka sprawa, bycie ojcem córki chyba jeszcze
trudniejsza Choć widzisz ciebie dobija ślub, a mnie wiek nastoletnie - mam
nadzieje że mój syn będzie ode mnie mądrzejszy w tym wieku Ale z tego co
piszesz to na wiosnę będziesz czymś w rodzaj... dziadka ?! ;D

[adellante1]

Córka w czerwcu skończyła 3 lata.
Bycie ojcem córki hmmm trudne na pewno. Chociaz widze po sobie jako ze mam i
jedno i drugie ze syn to syn, krew z krwi, dziedzic , przedłuzenie rodu itd. W
nim sa ulokowane niejako wszystkie te "pierwotne" oczekiwania co do niego,
konkretne zadania jakie bedą przed nim stały itd.
Córka to dla mnie jako ojca właśnie ta "esencja" radosci bycia ojcem. Tak
naprawdę to córa dostarcza tych wszelkich subtelnych przyjemnosci z obcowania z
dzieckiem. W niej z kolei jakgdyby pokłada sie nadzieje i marzenia...
Takie dwa całkiem rózne rodzaje miłosci do dzieci. niby kochasz tak samo ale
zupełnie inaczej.

a z tym dziadkiem to mnie nie w...wiaj nawet!!!!! PPP)

[kckk]

Bezustanny płacz?
Zdaje Ci się.

[arienne07]

A może te płaczące dzieci z natury są nieśmiałe i jest im
niezmiernie ciężko przystosować się do nowych okoliczności. Nie ma
co potępiać odrazu rodziców. Moje dziecko spędza czas głównie ze
mną, a jednak nie ma problemu z chowaniem się za maminą spódnicą jak
widzi obcych ludzi. Bardzo się z tego cieszę, bo chcę żeby był
samodzielnym dzieckiem, ale nie uważam że to w 100% moja zasługa. Ja
poprostu nie przeszkadzam i nie dławię tej chęci "ja siam!", bo to
dopiero byłaby katastrofa. Jeśli jednak "trafi" się dziecko
nieśmiałe to nikt go na siłę nie zmieni, można pomagać mu się
otworzyć, ale to wymaga czasu.
Dlatego jeden potem zostaje korespondentem wojennym a inny
księgowym)

[adellante1]

Czy niesmiałość cechuje sie rzucaniem sie na podłoge, rzucaniem wszelkimi
zabawkami, odpychaniem dzieci innych, głosnym krzykiem i tupaniem?
Jesli tak to sa to dzieci nieśmiałe. generalnie codziennie te same dzieciaki
słychac juz na wejsciu do przedszkola.

[your_and]

Do niedawna wydawało że ze mama nie może kochać za mocno, teraz przy
okazji każdej publikacji o rozwoju dziecka specjaliści przypominają
że naopiekuńczością wyrządza sie dziecku krzywdę i zalicza ją do
przemocy emocjonalne wobec dziecka.
Wychowywanie polega na nauczeniu samodzielnego życia we własnej
grupie rówieśniczej a nie pod spódnicą mamy. Dzieci rodziców
naopiekuńczych albo są agesywne wobec innych - mają żal do
wszystkich naokoło ze nie są oczkiem w gówie i naważniejsi jak dla
mamy, albo zamykają się w sobie.
U nas syn, oczko w głowie mamy miał takie objawy, a córeczka
bardziej moja socjalizuje się świetnie.
Ciekawie na ten temat:
Nadopiekuńczy rodzice - Wychowywać to znaczy dodawać odwagi
www.babyboom.pl/dzieci_1_2/wychowanie/wychowywac_to_znaczy_dodawac_odwagi.html

[znikad]

Pamietam jeszcze jak dzis kiedy zabralem Hanke pierwszy raz do
daycare. Miala rok i 2 dni. Pomachala mi lapka "bye bye" i
pokolysala sie do dzieci. Nawet sie nie obejrzala Z chlopcami
bylo inaczej. Oni wygladaja tak samo ale sa kompletnie inni. Jeden
uprzejmie podal raczke pani i poszedl bez ociagania, drugi siedzial
uczepiony mojej nogi. Nie plakal tylko dawal do zrozumienia, ze nie
da sie ruszyc. Po jakichs 15 minutach kiedy to ja stalem i
rozmawialem z inna pania i oboje udawalismy, ze Maly nas kompletnie
nie interesuje, odczepil sie od nogi i laskawie dal sie zaprosic do
sali z dziecmi. Wtedy ucieklem, reszta juz jest historia )
Cos chyba jednak w tym jest, co pisze kolega Adellante, tez mi sie
zdaje, ze wiele mam daje swoim mlodym za duzo czasu na roztkliwianie
sie i mazgajenie. To wcale nie pomaga w procesie adaptacji, wrecz
przeciwnie. Trzeba brac przyklad z ptakow - wypychac mlode z
gniazda, niech probuja fruwac

[redmiss]

> Cos chyba jednak w tym jest, co pisze kolega Adellante, tez mi sie
> zdaje, ze wiele mam daje swoim mlodym za duzo czasu na
roztkliwianie
> sie i mazgajenie. To wcale nie pomaga w procesie adaptacji, wrecz
> przeciwnie. Trzeba brac przyklad z ptakow - wypychac mlode z
> gniazda, niech probuja fruwac

tiaaa
spróbuj to powiedzieć na ematce! całkiem niedawno gromy mi
spadały na głowę, zostałam nazwana nieodpowiedzialną i bez
wyobraźni, bo wypuszczałam 3letniego chłopca na podwórko samego!!!
samego w sensie, że sam sobie szedł, bawił się w piasku, czy jeździł
na rowerze, czy co tam chciał (nie sugerowałam mu zabaw i sposobu
zachowania), ale był "pod okiem", wiadomo... podwórko mamy przed
oknami, ogrodzone, brama na klucz... mamuśki się oburzyły

[adellante1]

Pamietam ten watek.
Ja się tam nie odezwałem bo nie dość że odkad mała nauczyła się
chodzic to smiga sama po podwórku, na dodatek z kotem i psem, kiedyś
to był asaff teraz Ca de Bou, to do tego wszystkiego jeszcze od maja
do wrzesnia na boso.
Nie zaryzykowałem pikiety pod brama i nasłania mi opieki
społecznej )

[egon26]

dellante1 napisał:
> chodzic to smiga sama po podwórku, na dodatek z kotem i psem, kiedyś
> to był asaff teraz Ca de Bou,

No za to, to ci się jednak pikieta należy, niestety przy zabawie 3 latki z psem
może dojść do *nieporozumienia* i córce stanie się krzywda. Ja jestem zdania że
nie powinno się izolować dziecka od zwierzęcia ale mimo że nasz pies jest
cholernie leniwy poza tym bardzo łagodny, niestety waży 4-5 razy więcej od
naszego syna. Więc nawet niechcący może mu zrobić wiele krzywdy. Już nie mówię o
sytuacji gdy dziecko przez przypadek zrobi krzywdę psu i on się broni. Choć
akurat mój pies łapał mnie za rękę 2 razy gdy weterynarz badał mu chorą łapę,
bolało go jak cholera ale nie zacisnął zębów.

[adellante1]

jesli znasz dobrze swojego psa to tak naprawde wiesz czego mozesz się po nim
spodziewać. Zwłaszcza jak pies to półroczny szczeniak

Adek!

[johnnysixcannons]

Wierz mi,że w tym jednym punkcie nie mogę się z Tobą zgodzić.Pies i
dziecko to trudny temat.Nie mówie tu opsach które usypiam z powodu
nadagresji,co to w gazetach się czyta,że dzikus skrzywdił
dzieciaka.Ale w mojej praktyce miałem taki przypadek:rotwajler,który
był uosobieniem łagodności i dziecko z nim wychowane mogło mu
wsadzić obie rączki do pyska zostało powaznie zranione przez
przypadek.Pies gwałtownie zawrócił i przypadkowo trafił zębem
dzieciaka w głowę.Wierz mi lub nie,ale zerwał dosłownie skalp
wielkości mojej dłoni dzieciakowi z głowy.A teraz mnie przekonaj,że
racja jest po Twojej stronie.
Wątek dotyczy przedszkola i nadopiekuńczości.Nie chcę go
przeistoczyć dyskusję pies a dziecko.Powiem wyraźnie jestem za
wychowaniem dzieciatka z psem,ale pod kątrolą rodziców(
odpowiedzialnych).
Poza tym twoja pierwsza wypowiedź (początek postu)cholernie mi się
podobała i mile połechtała moje męsko tatusiowe ego.

[egon26]

Dokładnie jak nie chce mi wierzyć to posłuchaj johnego. Poza tym sam pamiętam z
dzieciństwa 9-10 letnią dziewczynkę która jadła lizaka na zmianę z psem, który
wcześniej lizał się po ... i pewnie zeżarł kilka gówien innych psów - bo to się
też zdarza. Z całym szacunkiem dla twojej 3 latki ale może wpaść jej do głowy
podobny pomysł.

[m.matkowski]

Podejrzewam, Egon, że ta dziewczynka nie ma w tej chwili alergii. Znajomy lekarz
(młody, co prawda, ale lekarz) mówił, że jak dziecko chce sobie possać rurę od
odkurzacza, to żeby mu tej rury na siłę nie zabierać.
To był mały odjazd od głównego tematu, ale co tam.

[egon26]

m.matkowski napisał:
> Podejrzewam, Egon, że ta dziewczynka nie ma w tej chwili alergii.

Tu są dwie szkoły, bo jedni twierdzą że przebywanie od małego z alergenem (czy
jakoś tak) uodparnia na niego a inni mówią że nie ma to znaczenia. Choć często
się zdarza że po urodzeniu dziecka piesek lub kotem muszą znaleźć inny dom bo
dziecko ma alergie. Poza tym są też alergie na kurz który przecież otacza nas
nonstop więc chyba nie ma to znaczenia.
Ale to co piszesz o odkurzaczu to prawda. W domach gdzie nie jest zbyt czysto
małe dzieci nie mają pleśniawki, bo szybciej uodparniają się na otaczające nas
bakterie.

pies

[kamire12]

i tu sie mylisz. moja siostra cioteczna bawila sie z psem na
podworku. pies byl wiele lat na podworku, od zawsze.... i co...
pewnego lata nagle zlapal ja i odgryzl jej caly plat skory z wlosami
na glowie.....
pogotowie, szycie, placz i co tam jeszcze. blizna pod wlosami...
tlumaczyli, ze byc moze chcialo mu sie pic, a bylo goraco....
nikt nie byl pewny czemu, zwykly kundel.
ale ciagle widze przed oczami jak trzymaja ten plat skory....
koszmar.
nigdy nie ufaj psu!

sorki za podglądanie,ale jestem pod wrazeniem....

[jk3377]

Waszych rozmów......(na marginesie-uczę w przedszkolu i szkole;-
)...wiecej w wizytówce)
są na swiecie porzadni faceci........

[kckk]

Gdzie?
Tu...?

Subiektywne odczucie, błędna ocena
Poważnie.
Ja się nie przyznaję.

[adellante1]

a do mnie sie nikt nie przyznaje DD

hih..jeszcze do tego skromni...no niech mnie..;-)

[jk3377]

[cyborgus]

troche krzywdzicie rodzicow tych dzieci placzacych, niesmialych.
Wejdzie sobie na forum Dziecko Wrazliwe, a zobaczycie co rodzice
takich dzieci przechodza, jak staja na glowie, zeby je osmielic,
jakie rzeczy uznaja za wielki Sukces (np.4-latek pobawil sie z synem
sasiada, halleluja!), jak siebie obwiniaja. Wierzcie mi, ile ja sie
winy w sobie naszukalam, zanim zaakceptowalam fakt, ze moja corka
taka po prostu jest, sama z siebie, ma troche fobii spolecznej, i
jest dzieckiem nadwrazliwym. Te krzyczace glosno dzieci to czesto sa
wlasnie takie nadwrazliwce ktore nie radza saobie z nadmiarem
wrazen, i tak to uzewnetrzniaja.

Ale tych rzeczy nawet bliskie otoczenie nie rozumie, tylko Ci ktorzy
maja taki sam problem. Cieszcie sei ze macie dzieci tak dobrze
spolecznie przystosowane, bedzie im latwiej w zyciu. Ale nie
osadzajcie tak latwo tych innych.

[egon26]

Może i trochę krzywdzimy, na tym forum jeszcze nie byłem. Widzisz to jest trochę
tak jak z tym "co było pierwsze kura czy jajko." Tak samo tu jest pytanie co
określa charakter danego dziecka, jedni twierdzą że się po prostu z nim rodzi, a
inni że jest on kształtowany przez najbliższych. Ja się przychylam do tej
drugiej grupy i wydaje mi się że lęki i niepokoje przed obcymi - nawet dziećmi -
są wynikiem wcześniejszych działań rodziców. Ot choćby twój przykład, wielka
radość i szczęście bo dziecko pobawiło się z innym dzieckiem- niesamowity
wyczyn, niesamowita odwaga itd. - innym razem to dziecko może nie być gotowe aż
na taką odwagę, a to przecież zwykła zabawa. Osobiście znam jedno takie dziecko
ale uważam że w tym wypadku jest wina rodziców, od samego początku krok w krok
za dzieckiem, uważaj na to uważaj na tamto. Zawsze pod skrzydłami, bez szansy by
uciec z pod nich na chwile. Więc i społecznie czuje się źle bo najlepiej ma u
mamusi.

[cyborgus]

wiesz, tez tak myslalam zanim mi sie to trafilo)) ale pierwsze
oznaki ze cos jest inaczej zaczely sie juz gdy mala miala 6
miesiecy. nie mamy tu zadnej rodziny, wiec zapisalam sie do klubu
mamusiek, i ciagalam ja kilka razy w tygodniu na spotkania po
domach, parkach, gdzie sie da. kladlysmy 10 niemowlakow na dywanie,
i wszystkie byly szczesliwe bez mam, poza moja, ktora sie rozgladala
i robila podkowke i placz.. w wiekszym towarzystwie dostawala ataku
histerii. Wielki atak histerii gdy dostala spiewajaca lalke od
babci. musialysmy wyjsc z domu, lalke schowac daleko, bo byl atak
paniki - dopiero rok pozniej przekonala sie do tej lalki. tak
reagowala na wiecej piosenek spiewanych przez wysoki glos zenski.
Przyszloby ci cos takiego do glowy? Albo ze 15-miesieczne dziecko
bedzie traktowac ojca jak powietrze po powrocie z pracy - wiesz
czemu? bo mialo wspanialy weekend z tatusiem, a potem w poniedzialek
tata zniknal na caly dzien. Mala byla tak rozczarowana, ze w ogole
nie reagowala na niego, wolala sie odciac.- wygladalaoto jak
poczatki autyzmu.

nie chce sie tu rozpisywac, ale to jest naprawde stres, bo rodzic
zaczyna wierzyc, ze z jego dizeckiem jest cos nie tak, ze ma
przypadek psychiatryczny. az ok. 2-3 lat, to powoli jakos zaczyna
sie wyklarowywac . Ale to sa niesamowite rzeczy, i nie da sie tego
opisac, trzeba przez to przejsc. I wlasnie najgorszy jest ten brak
wsparcia od otoczenia, bo wszyscy sie patrza na ciebie, jakbys
wymyslal, i kaza ci byc twardym. A Ty wiesz, ze to nie o to chodzi.
Psychicznie jest to tez ciezkie, bo musisz ciagle zgadywac,
zastanawiac sie o co chodzi, wciaz sie martwisz, itd.

ale chbya zboczylam z glownego watku, juz sie zamykam)

[adellante1]

Ile jest takich prypadków jak twój? To margines, odsetek...
Nie wmówisz mi ze te wszystkie ryczace rozhisteryzowane dzieci to przypadki
prawie kliniczne..
Zachowanie normalnego zdrowego układu rodzinnego -matka ojciec +
dziecko/dzieci jednak w ogromnej wiekszości gwarantuje zdrowy i prawidłowy rozwój.
Promowana ostatnio moda na wrażliwośc , empatie pełna opiekuńczość, i do tego
coraz częściej spotykany model :Mama dziecko + bankomat (tatuś) powoduje gros
zaburzeń społecznych.
Znam przypadek z najblizszego otoczenia gdzie mamusia jest przedszkolanką i nie
wyobraza sobie pracy w innym przedszkolu niz to do którego przyjeto jej córcię.
Mała w wieku 3 lat decyduje o tym w co się ubierze i co bedzie miała kupione,
nie ma mowy by kupić jej ciuch bez jej zgody!!! Ojciec nie jest w stanie zostać
z dzieckiem na dłuzej niż 0.5h bo inaczej jest ryk i histeria..
I nikt mi nie powie ze to dziecię nadwrazliwe bo jakoś trudno mi ja posądzic o
nadwrazliwośc gdy widziałem jak kopie w głowe innego leżącego na kocu dzieciaka....

[egon26]

cyborgus napisała:
> histerii. Wielki atak histerii gdy dostala spiewajaca lalke od
> babci. musialysmy wyjsc z domu, lalke schowac daleko, bo byl atak
> paniki - dopiero rok pozniej przekonala sie do tej lalki.
> Przyszloby ci cos takiego do glowy?
Powiem więcej sam byłem świadkiem takiej akcji a dziecko na pewno nie jest
nadwrażliwe bo jest bardzo otwarte i odważne w stosunku do innych. Jednak lala
przy pierwszym uruchomieniu zachowywała się dosyć głośno co wystraszyło
dziewczynkę tak że bała się jej ponad rok.

> Albo ze 15-miesieczne dziecko
> bedzie traktowac ojca jak powietrze po powrocie z pracy - wiesz
> czemu? bo mialo wspanialy weekend z tatusiem, a potem w
> poniedzialek tata zniknal na caly dzien.

No u nas mogło by być podobnie tyle że nasz 20m malec od zawsze wie że weekend
jest z tatą a potem robimy tacie papa i czekamy aż wróci. I może gdy miał 6-7
miesięcy był to problem bo dopiero wtedy uczył się że tak wygląda życie, teraz
tych weekendów i poniedziałków było już tyle że malec to rozumie.

Nie będę się z tobą sprzeczał czy dzieci nadwrażliwe istnieją czy nie bo
specjalista w temacie ze mnie żaden. Jednak to co napisałaś wcale nie dowodzie
tego że takie dzieci się rodzą. Mogą tak być ukształtowane przez rodziców.
Widzisz mój brat od zawsze robił szopkę gdy córka się przewróciła gdy zrobiła
sobie ziaziu. No i teraz się dziwi że wyrosła mu 6 letnia hipochondryczka. Nasz
malec zawsze gdy się przewrócił słyszał od nas tylko "bam", teraz sam to
powtarza i musi naprawdę porządnie grzmotnąć by się rozpłakał. Pewnie jedne
dzieci mają większe a inne mniejsze predyspozycje do tego ale dziecko w wieku
przedszkolnym jest moim zdaniem już na tyle duże by skorygować to do tego
stopnia by mogło normalnie funkcjonować w społeczeństwie przedszkolnym. Pisałaś
że najbliższa rodzina tego nie akceptuje- oni chyba widzą najwięcej jak rodzice
postępują z dzieckiem, więc może warto czasem ich posłuchać.
Tak z ciekawości. Powiedz mi jeszcze czy ty lub twój mąż właśnie tacy byliście
jako dzieci?? Nasze dziecko jest bardzo wesołe, ja i moja żona też. Ale nie wiem
czy on się taki urodził czy od maleńkości napatrzył się na roześmiane mordy
rodziców, które za wszelką cenę próbowały go rozśmieszyć.

[cyborgus]

nie, adellante, tu masz racje, takich dzieci jak ona jest bardzo
malo (chyba w sumie dobrze?) i sie troche tu rozpedzilam. na forum
dziecko wrazliwe jest nas raptem kilkoro, ale jest ono dla nas
wszystkich duzych wsparciem.

egon, wierz mi, dzieci sie nie rodza tabula rasa, przynosza na ten
swiat kupe wlasnych genow i na glowie mozesz czasem stanac, a nie
przestawisz na obraz i podobienstwo swoje. Nasza rodzina nie ma
pojecia, jak mala wychowujemy, bo jest daleko, tak nie wierza jak
ty, na odleglosc.
I wbrew temu co piszesz, zadne z nas nie jest nadopiekuncze. Moj maz
spedza z mala bardzo duzo czasu, i szaleja za soba. Oboje staramy
sie normalizowac dla corki te sytuacje, ktore ja stresuja, stosujemy
normalne zasady dyscypliny i jestesmy konsekwentni, nie
histeryzujemy gdy sie przewroci, wystawiamy ile mozemy na kontakty z
innymi dziecmi i doroslymi. Specjalnie zapisalam ja do przedszkola,
zeby ja ratowac od zdziczenia. Byly placze, wielokroten pobudki w
nocy, kilkutygodniowa wzmozona agresja, ale przetrzymalam, i jest
duzo lepiej. Widac, ze mala lubi przedszkole, mimo ze lzy zawsze sie
jeszcze leja rano))

Wiecie, wbrew pozorom jest to ciezkie emocjonalnie. Ja osobiscie
jestem osoba ceniaca sobie niezaleznosci, i raczej zrownowazona, i
takie cackanie sie z kim zle na mnie wplywa. Najchetniej tupnelabym
nogai jpowiedziala " wez sie w garsc", bo mam alergie na histerie u
doroslych, i jak sie przekonalam, u wlasnej dwulatki tez mnie
denerwuje. Bylo juz tak zle, ze musialam wyjechac na weekend z
kolezanka, bo nie wyrabialam tej presji, coraz bardziej coreczke
odrzucalam, czulam sie jak w sieci. Co gorsze, w ogole nie
tesknilam i nie mialam wcale ochoty wracac. Straszna matka, co?...
Ale juz jest lepiej, w malej cos nagle zaskoczylo, i zaczyna
bardziej wychodzic do ludzi, nie ucieka od dzieci, i robi sie
bardziej samodzielna. Zawsze byla i jest radosnym dzieckiem, tylko
otoczenie ja nieco stresuje, mam wrazenie ze bedzie to kiedys typ
indywidualistki chodzacej wlasnymi drogami. coz, takie dostala geny
od nas obojga))

[egon26]

OK czuje się przekonany a tobie należą ci się przeprosiny. Na pewno to co
przechodzą rodzice wrażliwych dzieci jest bardzo trudne. Niestety czasem
odpowiadając na posty mamy w głowie 10 innych i dokonujemy złej oceny sytuacji.
Dzięki że byłaś wyrozumiała i przybliżyłaś nam trochę ten temat. Pozdrawiam i
życzę powodzenia.

ps
cyborgus napisała:
> Straszna matka, co?...

Widywałem gorsze

[cyborgus]

[adellante1]

W zwiazku ze zła niedobra wyrodna matka przytargała do domu zywe
kultury bakterii, i to nie w jogurcie a w formie grypowej, córka ma
wolne od przedszkola. Siedzimy teraz w domu i co?
Ano najgorsza kara, ze nie moze iść do dzieci. codziennie rano to
samo, buźka w podkówkę i stary bawi się w pocieszyciela ze jutro juz
pójdziemy...
Nigdy nie sądziłem ze az tak się uprzedszkolni, tym bardziej ze
została przyjeta później od reszty dzieciaków i weszła w
funkcjonujacą juz grupę.

[egon26]

adellante1 napisał:
> Ano najgorsza kara, ze nie moze iść do dzieci.

Bo my dorośli nudni jesteś, mnie już trochę na to przygotowała chrześnica która
na każdej imprezie wołała mnie do zabawy, a gdy zjawiały się inne dzieci
zapominała o moim istnieniu Smutne ale tak musi być. Potem to trzeba będzie
prosić nastolatka by z nami spędził czas;PP