dlaczego nie potrafie kochać własnego dziecka?????

[dorisk]

Sama nie wiem od czego zacząć.Jestem w 30 tygodniu ciąży, jestem sama i sama
będe wychowywac to dziecko. Dziecko nie było planowane, po prostu wpadka z
facetem, z którym zdązyłam sie rozsatc zanim dowiedziałam sie o ciązy. były
cięzkie dni, depresje itd ale bywalo też lepiej. teraz wszystko co złe
powraca, znowu dosięga mnie depres

cd

[dorisk]

a bnajgorsze ze nie potrafie pokochac mojego synka, nic nie czuje jak mnie
kopie, jak patrze na usg, nie moge wykrzesac z siebie żadnych pozytywnych,
ciepłych uczuć, jakby to był jakis film, który nieługo sie skończy..........
czy tez tak miałyście, jak sobie z tym poradzić, czuje sie jak wyrodna matka i
chyba nia faktycznie jestem........

[olik7]

Kiedy byłam młodziutką dziewczyną obiecałam sobie, że jak kiedyś będę
spodziewać się dziecka, będę pisać pamiętnik dla niego, od pierwszych dni, bo
przecież będę najszczęśliwszym człowiekiem na świecie i szczęście to będę
przenosić na papier.

I spodziewałam się dziecka... i nie napisałam ani słowa...
Kilka razy chciałam zacząć... ale nie miałam co napisać a to co cisnęło mi sie
pod pióro nie nadawało się na pewno do późniejszej lektury dla dziecka.

Byłam w podobnej sytuacji jak Ty. Samotność mnie zabijała, do tego przeokropnie
wszystkiego się bałam. Najbardziej tego, że wpadnę w tak silną depresję, że
całkowicie odrzucę swoje dziecko a potem zabiją mnie wyrzuty sumienia.

Niedługo córeczka kończy dwa lata, ciagle jesteśmy same i nie jest nam lekko...
Ale kiedy widzę Jej radość jak wracam z pracy, jak powtarza "mama i niunia",
kiedy ją obserwuję jak się bawi... setki momentów, dla których warto żyć, które
wynagradzają wszelkie smutki i wątpliwości.

Życzę Ci z całego serca, żeby te momenty nadeszły jak najszybciej. Wszystko
będzie dobrze! Za rok, dwa napiszesz podobny post do mojego, zobaczysz.
Pozdrawiam

[baby111]

ja tez nie płakałam zs wzruszenia gdy byłam na usg, raczej pesymistycznie
patrzyłam w przyszłość w czasie ciązy. wiesz nie było z kim sie cieszyć. więcej
problemów niz powodów do radości. gdy Synek sie urodził tez nie płakałam, nie
opowiadam o nim godzinami swoim koleżankom, staram się mimo wszystko nie
zapominac o sobie, ale kocham go nad zycie i nie wyobrażam sobie życia bez
niego. nie wpadaj w paranoje. a przeciez gorsze dni zdarzaja się nie tylko
przyszłym samotnym mamom, ale wszytskim ludziom. ja nawet po urodzeniu Synka
miałam takie dni,ze nie potrafiłam się usmiechac na jego widok. było to
związane z całą beznadziejną sytuacja. ale to dla niego codziennie budzę się i
to własnie on nauczył mnie spokoju, cierpliwości i nie wpadania w histerie.
widzisz teraz masz gorsze dni, bo jestes sama, ale potem bedziesz tez miała
gorsze chwile, ale maleństwo bedzie przy tobie. nie obwiniaj się za to, co
czujesz. zobaczysz, ze po urodzeniubedzie inaczej. jeżeli będziesz chciała
pogadać napisz gg4145889. trzymaj się ciepło.
iwona.

[dorisk]

dzieki za słowa otuchy, cały czas żyję nadzieją ze jak urodzę, jak go zobaczę
jak przytule to może wreszcie to się zmieni, może zniknie moja obojetnośc i
bede potrafiła go kochać i własnie dla niego żyć, bo póki co nie wydaje mi sie
żebym miała dla kogo..........Mam nadzieję ze doda mi on asił, chociaz czasami
jakoś w to nie wierzę;-(Smutne to wszystko ale moze bedzie lepiej

[czarna.porzeczka]

Wiesz co mysle ze moze byc gorzej. Nie probuje Cie bron Boze moralizowac, ale
wierz mi ze moze. To co czujesz jest racjonalne. Ale bedzie lepiej, nos do
gory.Pozdrawiam




orisk napisała:

> dzieki za słowa otuchy, cały czas żyję nadzieją ze jak urodzę, jak go zobaczę
> jak przytule to może wreszcie to się zmieni, może zniknie moja obojetnośc i
> bede potrafiła go kochać i własnie dla niego żyć, bo póki co nie wydaje mi
sie
> żebym miała dla kogo..........Mam nadzieję ze doda mi on asił, chociaz
czasami
> jakoś w to nie wierzę;-(Smutne to wszystko ale moze bedzie lepiej

tak naprawdę

[nilka13]

nie wierzę w miłość do zarodka to nic dziwnego, co czujesz; kochanie
nieurodzonego dziecka jest trochę abstrakcyjne. Kiedy się urodzi, kiedy minie
Ci "mama-blues" poporodowy, poznacie się trochę, to zobaczysz, jak ta miłość
zacznie narastać i narastać...Ja nawet w ułamku nie wyobrażałam sobie, co to
jest kochać swoje dziecko. A dopóki nie urodzisz, to staraj się walczyć ze
złymi nastrojami. Dzwoń do znajomych, nawet tych, z którymi straciłaś kontakt;
wymyśl co dzień dla siebie jakąś przyjemność; myśl o czymś, co zwykle
poprawiało Ci humor. Czytaj i oglądaj komedie. Uśmiechaj się do lustra nawet na
siłę. Czasem pomaga. Jestem doświadczona w walce z depresją w ciąży. Trzymam
kciuki.

[kalpa]

Kochana Dorisk,
akurat rozumiem, co czujesz. Ja też w pierwszej ciąży bałam się, że nie będę
umiała kochać swojego dziecka. I czułam, że go nie kocham. A moja sytuacja
osobista była naprawdę dobra. Mąż mnie wspierał, jak mógł, był dobry i czuły,
widziałam jak on się cieszy, że będziemy mieli dziecko, planowane, wyczekane. A
ja czułam tylko chłód. Kiedy Mateusz się urodził, to też uczucie nie pojawiło
się od razu. Najpierw było zdumienie i strach, potem totalna deprecha, że ja do
niego nic nie czuję, ze nie umiem go kochać, że on taki jakiś do mnie całkiem
niepodobny. Bo wyglądał jak mała kopia mojego męża. I choć ślubnego darzyłam
uczuciem, to podobieństwo synka do niego mnie negatywnie zwalalo z nog. I ten
stan trwał jakis czas. Na dodatek opieka nad maluchem szła mi bardzo średnio,
dodatkowo "wspierała" mnie teściowa i mój ojciec, którzy skutecznie wpędzali
mnie w poczucie winy. Aż pewnego dnia wszystko wróciło na swoje miejsce.
Mateusz skradł moje serce na amen, odkryłam, ze jest najśliczniejszy na
świecie, cudny i w ogóle naj. A ja zakochana w nim bez pamięci tulilam,
czulilam i biegłam na każde zawoalnie. I ten stan pełnej fascynacji nim trwa do
dziś. Właśnie wierzga w brzuchu drugi synek, i jestem pewna, że pokocham go tak
samo silnie, jak starszego.
Głowa do góry, będzie dobrze, zobaczysz. Dzieci mają w sobie moc uwiedzenia
własnego rodzica. Mimo, że dziś jesteś skołowana, to jak dzidziuś już się
pojawi w realu, to zwariujesz na jego punkcie, jak to się zdecydowanej
większości mam przytrafia. Zwłaszcza tym samodzielnym. Nawet, jeżeli nie od
razu, to po krótkim czasie. Możesz być pewna.
Pozdrawiam bardzo ciepło
Kalpa

[dorisk]

jescze raz dzięki za ciepłe słowa, mam nadzieje ze i mój mały zawładnie moim
sercem, bo inaczej sobie tego nie wyobrażam, pozdrawiam

[baby111]

na pewno się ułozy. powolutku ja ci muszę powiedziec, ze mój Synek ma 4
miesiące i dopiero teraz czuje jak bardzo go kocham. kazdego dnia bardziej i
coraz dojrzalej. widzisz myslę, że wszystko przyjdzie z czasem, nie mozna
tracic nadziei i obwiniac siebie. ja zauwazyłam,ze dpoiero, gdy zaczęłam godzic
się ze swoją samotnościa, i nauczyłam sie z nią zyć Synek był dla mnie coraz
wazniejszy. własnie jaka somotność???? skoro mam go przy sobie. usmiechaj sie i
czekaj cierpliwie.
pozdrawiam. iwona.