Miłość to pułapka

[nilka13]

Czy Wy też macie takie wrażenie? Najbliższy kiedyś człowiek staje się
wrogiem? Nie zaufam już nikomu- miałam swoją Miłość. Co ja mam przekazać
dziecku, to rozczarowanie? Przecież takich przekonań nie da się ukryć.
Czytam, że wiele z Was ponownie z kimś się złączyło. Nie sądzę, żebym
kiedykolwiek się odważyła. Pozdrowienia- Nilka

[baby111]

nie wiem, czy pułapka, ale na pewno potrafi zniekształcić obraz kochanego przez
nas człowieka. wiem, jak to jest, gdy bardzo bliska osoba w pewnym momencie
patrzy na ciebie jak ktos obcy. okropne uczucie. czasem powinnismy z
bezpiecznym dystansem patrzec na innych, ale wiem,ze jest to bardzo trudne,
albo nawet niemozliwe, gdy sie kocha. ktos mi tu na forum kiedys napisał, ze
czas leczy takie rany, nawet tak wielkie. mam na to nadzieje, bo podobnie jak
ty w chwili obecnej nie wyobrażam sobie, bym potrafila komus zaufac. moze
pewnego dnia to rozczarowanie powoli zniknie. jeżeli rany są jeszcze świeże
trudno w to uwierzyc, ale tzreba dać sobie duzo czasu, by odzyskać wiarę w
siebie i swoje szczęście.
pozdrawiam i trzymam kciuki za odwage.iwona.

[kruszynka301]

Dlatego, że z jednym nie wyszło, nie znaczy przecież, że z innymi będzie podobnie. Wytłumaczyłam sobie samej, że skoro pierwszy mąż okazał się porażką, to drugi musi być lepszy.
Dziecku nie przekazuję rozczarowania, ponieważ jestem za bardzo szczęśliwa, że się urodziła - zawsze była moim małym, śmiejącym się słoneczkiem.

[coppola1]

i bardzo dobrze robisz najgorsze co można zrobić to przekazać dziecku swoją
gorycz i rozżalenie na cały świat

[kruszynka301]

No cóż, szczerze mówiąc, to poszłam o wiele dalej; w miarę szybko znalazłam jej tatusia, który świata poza nią nie widzi, i patrząc na tą moją ukochaną dwójkę bawiącą się razem, myslę, że warto było przejść przez wszystko)).

A biologiczny ojciec? Naprawdę się stara, trzeba mu to przyznać, ale córa ostatnio zaczęła go się pytać, po co wogóle przychodzi, przecież ma swój dom. I jak tu wytłumaczyć łobuzowi (3,5) różnicę pomiędzy biologicznym, przychodzącym raz na 2 tygodnie lub rzadziej, a "codziennym" tatusiem?
pozdrawiam

[e-milia44]

nilka13 napisała:

> Czy Wy też macie takie wrażenie? Najbliższy kiedyś człowiek staje się
> wrogiem?
Tak, też czasami mam to uczucie. To bolesne, czasami wręcz przerażające - ktoś
z kim było się tak blisko, kogo wpuściło się tak blisko siebie potrafi zranić w
najczulsze miejsca, które odsłania sie w zaufaniu. Kiedy przekracza się tę
granicę obcości i wrogości? Jak trudno się z tym pogodzić i to zauważyć.
Też czasami obawiam sie, że trudno będzie mi jeszcze komus zaufać. Ale myslę,
że jeśli taki związek, który zakończył się niepowodzeniem potraktuje się jako
naukę na przyszłość i doświadczenie i wyciągnie z niego wnioski, gdzie być może
samemu popełniło się błędy to jest szansa na kolejny związek, być może nawet
bogatszy i dojrzalszy.
Mam nadzieję...

Nie mogę powiedzieć żebym była rozczarowana - mam duży żal do mojego ex, ale
jestem tak szczęśliwa z powodu dziecka, że na pewno nie żałuję.

nie

[black-jack-1]

Nie można się tak zamykać. Ludzie czasem ranią, ale to przecież nie znaczy, że
nikomu nie można zaufać... Szkoda rezygnowac z tej wielkiej radości i bliskości
z drugim człowiekiem z powodu nieudanego związku. Naprawdę. Życie bez miłości
miałoby bardzo nikły sens. Obyś się o tym przekonała. Jacek

[e-milia44]

Wiesz, to nie zawsze jest kwestia świadomego zamykania się na coś, tylko urazów
które nie pozwalają zaufać. To nie takie proste - otwórzmy sie na miłość -
kiedy ma sie w pamięci co się wydarzyło. I nie zawsze to tylko radość...