jak to zrobić ?

[nowajulka]

Czytałam posty, w których większość z Was pisze, że zawsze bedzie się starała
mówić o ojcu dziecka pozytywnie, itp...ja bym za wszelka cenę chciała, aby
moj były wogole nie kontaktowal sie z dzieckiem......przez dwa lata jego
zycia nie interesował sie nim wogole....mimio, że mieszkalismy
razem......teraz, od rostania dzwoni, chcąc sie z nim widziec jak
najczęściej..doprowadza mnie to do szału...po pierwsze boję się, że są to
tylko pozory....że po rozprawie oleje go......a jesli nawet nie, to
zastanawiam sie, jakim prawem ingeruje w jego zycie po dwóch latach...według
mnie nie ma do tego żadnyhc praw.......zmierzam do tego, że podziwiam was za
to, że jesteście w stanie pozytwnie wyrażać sie o ojcu dziecka.....ja nie
umię.....chociaż sie staram.........

[maminka_wiktorynki]

Ja się bardzo boję,że mój ex jak kiedyś pojawi się w życiu Młodej to namąci Jej
w głowie (tfu,tfu,tfu) tak jak to zrobił ze mną. No i po tym wszystkim jak miał
ją i ma nadal w głębokim poważaniu boję się,że ona pokocha tatuńcia! Nie
zasłużył na tę miłość! To ja zarywam noce, całuję stopki, przewijam itp, itd!
Nie można kochać dziecka na odległość, gdy dobrowolnie mieszkając na sąsiedniej
dzielnicy nie odwiedzaj się go! A dobrego słowa na jego temat na pewno nie
usłyszy...no chyba, że dobre słowo to to,że nieźle kłamie

Pozdrawiam!
--
Łatwiej coś zacząć, niż z tym skończyć...

[iizaa]

Ja nie będę mówiła pozytywnie.Przekaże suche fakty i prawdę. Zadnych
sentymentów. Bo jak o skończonym gnoju mówić dobrze?

[zyletta]

Ja sie wcale nie wyrazam, bo pozytywnie nie umiem.

[eina]

nie ma chyba co do samego końca dziecku mówić, co dokładnie myślimy o tym
człowieku, lub co do niego czujemy (obecnie) - to może chyba dziecko
niepotrzebnie obciążyć - przecież nie odpowiada ono za to, jakim ktoś tam jest
człowiekiem... ja odpowiadam tylko, jeśli padają konkretne pytania i tylko na
temat - fakty, nie emocje
ale skoro ktoś mnie skrzywdził, nie będę udawała, że się nic nie stało i nie
będę tworzyć "nieskazitelnego wizerunku" - nie chcę dziecka uczyć fałszu
a czy go pokocha? no za to nie odpowiadam i nie moja to sprawa, tylko kwestia
związku między dzieckiem a nim - odpowiadam tylko za to, co ja robię: czy
dobrze dziecko traktuję, czy opiekuję się nim z miłością i poświęceniem
"odwiedzający" będzie zawsze miał inny układ z dzieckiem (zwłaszcza, jak nie
odwiedza...) a dziecko z dnia na dzień samo będzie czuło z kim ma jaki związek
emocjonalny
skoncentruj swoją uwagę na tym, jak wygląda Twoja relacja z dzieckiem - bo tu
masz duże pole manewru - nie przejmuj się tym, na co nie masz wpływu
pozdrawiam

[sokka]

moje złote zasady:
* nie okłamywać dziecka - tzn nie mówić mu, że tatuś je kocha nad życie tylko
bidulek nie może od pół roku znaleźć czasu na spotkanie, na pytania zadane
wprost odpowiadać zgodnie z prawdą,
* nie przekazywać dziecku (w miarę możliwości) naszych emocji,
* nie czynić z dziecka powiernika.

za 20 lat mogę napisać czy skuteczne

[smallm]

Hmmmm... Powiem szczerze, że córka ma teraz 5,5 roku i nie muszę już nic
mówić... Sama wszystko rozumie. Co prawda na swój dziecięcy sposób, ale...
Odkąd ona się urodziła druga babcia (mama exsia) wybiera się w odwiedziny i
wybrać nie może... Od kilku miesięcy tato ją przywozi i ... Dowieźć nie może...
Nie muszę nic mówić na ojca... Sama czasem coś powie...

Problem był jak była mała. Teksty pt: "chyba byłam niegrzeczna i tato sie
zdenerwował i sobie pojechał", "pewnie za dużo płakałam jak byłam bobasem" itp.
rozdzierały mi serce. Wówczas mówiłam, że to nie jej wina, że ona zawsze była
kochanym dzieckiem, tylko tato poprostu daleko mieszka i daleko pracuje. Jak
pytała o ojca, to opowiadałam jej o nim. Starałam się sobie przypomnieć coś co
spowodowało, że kiedyś się w nim zakochałam, żeby dziecko jednak miało
pozytywny obraz ojca. Mówiłam, że tatuś z mamusią bardzo się kochali i chcieli,
żebyś się urodziła (tak było, więc nie skłamałam, a fakt, że tatuś się
rozmyślił jak już mamusia zaszła w ciążę przemilczałam). Opowiadałam o nim,
pokazywałam zdjęcia. Na zasadzie wspomnień, bo przecież nie zawsze było źle. Na
razie dziecko nie ma żadnych psychicznych urazów z bycia wychowywaną przez
samodzielną mamę.

Myślę, że kolejny problem pojawi się jak będzie już starsza i zrozumie skąd się
biorą dzieci i jak to normalnie powinno wyglądać. Co jej wówczas powiem??
Jeszcze nie wiem. Mam nadzieję, że nie zapyta. Jak zapyta, to też postaram się
przedstawić jej suche fakty. Nie zamierzam go idealizować, ale też nie będę
mówiła: bo ten (piiii) to taki (piii) był, że... itd. Po prostu sobie pogadamy
jak kobieta z kobietą...

Pozdrawiam,
SmallM

[california_dreaming]

Od jakiegoś czasu największym bólem mojego dziecka jest to, że "tatuś" sie z
nią nie kontaktuje. Inne dzieci maja coś, czego ona nawet nie pamieta. Ten
ból ujawnił sie kilka miesiecy temu, kiedy powiedziała, że chciałaby aby on z
nami mieszkał. Potem zapytała czy ja znam jego nr telefonu, czy mogłabym mu
powiedzieć, że ona chciałaby żeby on był z nami.
Wczoraj wróciła z przedszkola z wierszykiem "jeśli mama lub tata nie mieszka z
nami to mam prawo sie a nią/ nim spotykać, czy to się komus podoba czy nie".
Powiedziała to grobowym tonem.
Spokojnie zgodziłam sie z treścia wierszyka (choć mam osobiście do niego pewne
zastrzeżenia: co np. jak taki tatuś to pedofil z zabronionymi kontaktami, wtedy
takie wierszyki tylko szkodzą) po czym wytłumaczyłam ,że ja nie mam nic
przeciwko jej kontaktom z tatą tylko problem w tym, że on się nie odzywa.
Moim największym bólem jest to, że nie moge nijak ukoić jej bólu. Nie mogę nic
zrobić żeby on jednak sie poczuł.
Moge tylko ją wysłuchać i zrozumieć. Powiedziec że nie wiem dlaczego on tak
robi. I że robi zle.
A gdyby kiedys sie zjawił w jej życiu to wbrew mojej wsciekłości na niego
byłabym mu wdzięczna że spełnił jej marzenie.

[olina2]

Mogę wam dziewczyny powiedziec jak u mnie jest po 17-stu latach, tyle teraz ma
mój syn. Jego ojciec był...... Postarałam się nigdy, prawie nigdy nie mówić źle
o jego ojcu.Rozeszłam się gdy mały miał 1,5 roku. Raz mi się wyrwało gdy nie
wiedziałam, że jest obok w pokoju. Wypominał mi te słowa ze dwa lata. Tatuś nie
płacił, nie widywał do czasu. Do czasu gdy nie poznałam swojego drugiego męża.
Zaczęło się, sądy o widzenia, dalej nie płacił alimentów. Szarpanina, aż
zobaczyłam po roku, że mój synek najbardziej cierpi. Podjęłam decyzję, to jego
syn, będzie zawsze mógł go widywać, gdy tylko syn zechce. Przeżyłam szantaż,
policję. Dziewczyny, warto zrobić to z klasą. Często miałam ochotę powiedzieć
mu prawdę, ale się powstrzymałam, to była moja prawda. Cierpliwie czekałam aż
on sam odkryje swoją prawdę. Trzy mniej więcej lata temu, syn powiedział-nie
mogłaś mi lepszego ojca wybrać? Wyrósł na normalnego faceta (ma 184 cm wzrostu
i nr 48 buta). Mój mały Kaj staje się facetem. Uczy się w jedynej tego typu w
Polsce szkole, dlatego nie napiszę jakiej. Mój drugi mąż kocha go jak swego
syna i uważa go za syna.Powstrzymajcie się przed złymi słowami o ich ojcach,
zranicie swoje dzieci. Pamiętam jak Kaj powiedział( miał wtedy ok. 4lat), że
jego tata jest taki biedny i czy mógłby zamieszkać z nami , w jego
pokoju.Powiedziałam, że oczywiście jak tylko on się zgodzi. Albo jak tata
odprowadzał małego (3 lata) i długo żegnał się w drzwiach. Mały po każdym takim
pożegnaniu długo płakał i krzyczał. A jego ojciec robił tak specjalnie.
Wreszcie nie mogłam tego dłużej znieść. Gdy synek wrócił ze spotkania z tatą i
płakał, zaprowadziłam go do jego pokoju i zaczęłam pakować. Mówiłam , teraz
będziesz mieszkał u taty, tak bardzo za nim tęsknisz. Zostawisz trochę zabawek,
żebyś miał się czym bawić jak nas odwiedzisz. Mały patrzył z rosnącym
przerażeniem.Ja miałam serce ściśnięte gdy to mówiłam, bałam się, że powie , że
się zgadza.Wreszcie powiedział, że on niechce się wyprowadzac. Ja- że może
zawsze odwiedzać swojego tausia, że wiem jak bardzo go kocha. Syn od tamtej
pory już nie dał się wciągnąć w cyrk tatusia. Żegnał się z nim i biegł do nas.
A tamten stał w drzwiach, aż przestał to robić. Wiele by jeszcze opowiadać...
Pozdrawiam

[eina]

to chyba rzeczywiście mądre i pedagogiczne podejście - jak widać skutkuje
dobrostanem psychicznym doroślejącego człowieka

mogę powiedzieć z perspektywy własnych doświadczeń: moje mama wychowała mnie w
świadomości, że mój ojciec biologiczny był kłamcą, miał kochanki, krzywdził ją
i poniżał, przez niego straciła kilka kolejnych ciąż i w sumie, to lepiej się
poczuła, jak w końcu umarł na zawał - brrrrr! smutno mi się z tym żyło i nie
muszę opisywać, jakich problemów emocjonalnych mi to przyspożyło

dlatego po rozstaniu ze swoim mężem powiedziałam starszemu tylko tyle,
że "trudno się nam było porozumieć, musimy spędzić trochę czasu osobno, ale
zawsze będziemy Waszymi rodzicami - mamą i tatą", którą to wersję potwierdził
były-mąż - jesteśmy też pod stałą opieką psychologa rodzinnego
na pytania "czy Tatuś cię bił, skrzywdził, czy jest złym człowiekiem...?"
zawsze zgodnie z prawdą mówię, że nic takiego nie zaszło - nigdy mnie nie
skrzywdził, tylko trudno nam było rozmawiać i potrzebujemy czasu

dlatego dziś, po blisko 2 latach od rozstania i faktycznym rozwodzie, możemy
myśleć o ponownym byciu razem: mamy "czyste konto" u dzieci, nie obrzucaliśmy
siebie wzajem błotem przed nimi i one się nie dziwią, że chcemy być znowu
razem - w ten sposób my nie musimy niczego "odkręcać", a dzieci nie czują się
zmieszane i rozumieją (na tyle, na ile dzieci są emocjonalnie w stanie rozumieć)

[olina2]

Wasze dzieci mają mądrych rodziców. Sprawy dorosłych nie są w całości dla
dzieci. Życzę wszystkiego dobrego na nowej drodze życia. Pozdrawiam