jest mi bardzo zle

[maria515]

Wiem, ze wiecie jakie to uczucie, kiedy czujesz,ze ciagle bardzo kochasz, a
on juz nie. Kocham moje dziecko bardzo, ale wiadomo, ze to inna relacja niz z
partnerem. Czy wogole mozna cos zrobic, zeby mniej bolalo? Czy pozostaje mi
tylko wierzyc, ze czas goi rany?

[nieistotne74]

nie znam tego... jak tylko przejrzałam na oczy i dostrzegłam jakim człowiekiem
jest mój mąż... miłość gdzieś uleciała
...ot dostrzegłam, że kocham wyobrażenie o nim a nie jego... i przestałam się
mamić tym, że jest inny niż jest w rzeczywistości...

qrde... ale to zawile wyszło

[glapa30]

Ja mam ten sam problem jak autorka watku. Jestem bardzo głupia cały czas sobie to tłumacze, ale jakoś serce mnie nie słucha. Bardzo chcę go znienawidzieć za to co mi robi i mówi. Nie jestesmy juz razem 2 miesiace za 5 urodze nasze wspólne dziecko przez te okropne 2 miesiace przezywam horror. Jestem obrzucana najwymyślniejszymi obelgami, że jestem nieatrakcyjna, że on nie chce ze mną być mam popatrzeć w lustro to zobacze dlaczego, nie wspomne o tym, jak mówi o nienarodzonym dziecku. Pracuje u niego i nagminnie mnie wyrzuca z pracy wyrzuca moje rzeczy za drzwi i każe mi sie wynosić. Wczoraj uderzał moja głowa o szafe w biurze, bo tak bardzo mnie nienawidzi. A ja jak głupia nadal go kocham, nie umiem sobie z tym poradzić z jego nienawiścia i wiem, że jesli tylko powiedziałby mi wracam to ja otworzyłabym szeroko ramiona i przyjeła go. Dlaczego niektóre kobiety nie maja silnej woli, ja nie mam, ja chcę go odzyskać. Wylejcie mi na głowe kubeł zimnej wody. Pomóżcie mi, bo wiem, że to co robie i co czuje nie jest dobre

[berkot]

glapa, mam nadzieje że to nie zadna podpucha.........?
Może nazwanie Ciebie zaslepiona samolubką, która mysli tylko o sobie, a nie o
dziecku (stanowiącym zdaje sie dotkliwy problem dla przyszłego tatusia) bedzie
pomocne.

Do glapy

[natasza39]

A konkretnie to za co go kochasz?
Za to, że Cię uderzył, zostawił z dzieckiem, czy może za to, że chce wyrzucić z
pracy?
Ja nie wiem czy tu jest potrzebny kubeł zimnej wody?
On Ci juz ją na głowę wylał, a ty go nadal "kochasz".

[delika1]

też się zastanawiam czy to nie podpucha.Jeśli nie to sorry glapa..ale az włos
jezy sie na głowie jak się czyta takie posty.Przecież to nie jest milość!!!.To
uzależnienie, masochizm..
wiem jak cierpisz, też tak miałam i..zwiałam od Potwora

[glapa30]

Niestety to nie żadna podpucha. Nie umiem tego nazwać, czy to miłość, czy masochizm, nie potrafie pozbyc sie mysli, że może on jednak mnie kocha i moglibyśmy byc razem, bo było tyle miłych i dobrych chwil(choc niewiele). Nie umiem sobie poradzic z tym wszystkim chyba nie bede i nie jestem dobra matką, dlaczego nie pamietam tych wszystkich upodleń????Wychodzi na to, że jestem strasznie słaba, on zniszczył moja osobowość wmówił we mnie, że jestem bez niegi nikim, że sie stoczę, moja samoocena jest na poziomie zera, dlatego trudno jest mi sie dzwignąć

[natasza39]

glapa30 napisała:
on zniszczył moja osobowość wmówił we mnie, że jestem bez niegi nikim, że sie s
> toczę, moja samoocena jest na poziomie zera, dlatego trudno jest mi sie
dzwignąć

To popracuj nad swoja samooceną. Może jakiś dobry psycholog.
A gwarantuje Ci, że przejdzie. To nie jest miłość tylko uzależnienie.
Niektórzy narkomani kochaja "trawkę", ale dopiero jak osiagna dno dochodza do
wniosku, że to uzaleznienie,
Ja np. palę papierosy. Uwielbiałam to robić przez 15 lat. Kwa mi tak nie
smakowała, bez porannego papierocha. Dopiero niedawno zaczęłam zdawac sobie
sprawę że ja tego nie kocham, ja to musze robić.
Wkurza mnie to a dalej to robię.
Faceta toksycznego jest o wiele łatwiej rzucic niz cygary.
Wiem bo przerabiałam to na własnej skórze.
Teraz mam tylko cygary do wywalenia z mojego zycia.

[glapa30]

Zapisałam sie do psychologa ide na pierwsza sesje 22 sierpnia, wiem, że mi to bardzo pomoże dlatego ide. Zdaje sobie sprawe z tego, ze to uzależnienie, a żeby sobie z tym poradzic to musze miec fachową pomoc, jesli pozbawiona jestem silnej wolidzieki za dobre rady. Odzyskanie dobrej samooceny troche potrwa, ale jak juz ja odzyskam to mu pokaże .... że nie zniszczył mnie do końca.

[delika1]

sorrki za podejrzenie podpuchy.
Glapa-zacznij od siebie-super pomysł z psychologiem.A ten typ fecetów znam z
autopsji.Da się, uwierz.Jak porównam się sama ze sobą sprzed lat..ech 2 różne
osoby.Zobaczysz,że jak popracujesz nad sobą, jak uwierzysz w siebie(psycholog
pomoże Ci zmienić samoocenę i zrozumieć mechanizmy które powodują zachowanie
Twojego męża-słabego i niedowartościowego człowieka), inaczej spojrzysz na
wszystko.Życzę powodzenia

[glapa30]

Nie szkodzi. dziekuje bardzo za słowa otuchy, wiem, że pomoże mi terapia samej trudno Pozdrawiam i mam nadzieje, że nastepnym, razem jak napisze watek to bedzie on bardzo pozytywny i optymistyczny

[maszka6]

Nie wiem czy jeszcze tu zajrzycie.glapa kiedy czytałam to co napisałaś to
mialam siebie przed oczami. Ta sama sytuacja: ciąża, facet, który (w moim
przypadku) znęca się psychicznie i ja która dalej go kocham. Chyba za szybko to
na mnie spadło. Był najcudowniejszym, najbardziej odpowiedzialnym facetem na
świecie, dzięki niemu znów zaczęłam ufać ludziom i wierzyć w miłość. Kiedy
dowiedział się o dziecku to wylazł z niego prawdziwy potwór, który krzyczy, ze
nie chciał dziecka (mimo, że zawsze zapewniał że chce), który mnie nienawidzi i
ma mnie dość. Nienawidzę samej siebie za to, że dalej próbuję włazić mu w 4
litery mimo, ze tak mnie stłamsił, a marzenie mojego życia (dziecko) zamienił w
koszmar. To jest strasznie chore i nie wiem co z tym zrobić. Czuję się
wstrętna, nic nie warta, a reszta patrz glapa...
Jak pozbyć się potwora, który niszczy mnie i moje dziecko, jak zapomnieć o tym,
że był napradę taki dobry, czuły i kochany, jak uwierzyć w siebie???

[katep_1]

Wiem jak to jest kochana. Przez całą ciążę przechodziłam załamana zabeczana, że
nie jesteśmy już razem, pomimo iż wiedziałam że związek z nim niszczy mnie
psychicznie. Władowałam się w paskudny związek. Ja chciałam troszczyć się o
niego, zależało mi. A on ciągle amfetamina piwo i koledzy. Tak przetrwałam
ostatni rok naszego związku. Przepłakałam tyle godzin ile pewnie nie przepłaczę
przez całe życie. Rozpadło się jak jeszcze nie wiedziałam że byłam w ciąży
przez to że chciałam powiedzieć jego mamie że ćpa. Po prostu wywalił mnie z
mieszkania w którym mieszkalismy razem. Bardzo szybko się poceszył, zajęło mu
to tydzień. Chciałam się zabić. POo prostu glęboka depresja. Potem ciąża i 9
miesięcy żalu do całego świata. I wiesz co się stało? Zaprosiłam go do szpitala
aby zobaczył małą. I po prostu nic nie czułam, tylko wstręt iu wstyd że z kimś
takim zmarnowałam sobie prawie 3 lata życia!!! Kochana to mija

[imagine73]

maria515 napisała:

> Wiem, ze wiecie jakie to uczucie, kiedy czujesz,ze ciagle bardzo kochasz, a
> on juz nie. Kocham moje dziecko bardzo, ale wiadomo, ze to inna relacja niz z
> partnerem. Czy wogole mozna cos zrobic, zeby mniej bolalo? Czy pozostaje mi
> tylko wierzyc, ze czas goi rany?


Uwierz mi.Banalne powiedzenie z tym "leczacym czasem" , ale to prawda.Czas
leczy rany,byc moze w moim przypadku raczej je zaleczyl niz wyleczyl,bo zal
pozostal i nie wiem czy kiedykolwiek minie.
Nie wiem czy czytalas moj watek,w ktorym wyrywkowo opisalam swoja historie.
Gdy przyjdzie dziecko na swiat zaczniesz myslec inaczej,juz nie beda Cie
dreczyc wspomnienia,ktore teraz sprawiaja bol.Czasem pomyslisz o tym co
bylo,ale zareczam , ze gdy tylko uslyszysz placz dziecka ,zapomnisz ....
Nie mowie , ze bedzie pieknie i bez problemow.Przeciwnie. Beda,ale to wlasnie
one sprawia,ze sprawa ,ktora jest dla Ciebie dzis tak bolesna zejdzie na dalszy
plan,stanie sie mniej wazna....
Tez przezylam szok. Przez cala trudna ciaze bylam sama.Na wlasne zyczenie
stracilam wszystkich przyjaciol , bo nie czulam sie na silach,aby im o
wszystkim opowiadac ,tlumaczyc,sluchac niedowierzan...Moja mamA przyjechala do
mnie doslownie na kilka dni.Pomogla mi pozalatwiac sprawy zwiazane z likwidacja
firmy.Malo rozmawialysmy,a o problemie , ktory mialam wcale.Sama przez to
przeszlam,a w tym czasie tatus mojego dziecka na przemian bawil sie i trzasl ze
strachu , ze moze cos na tym "interesie" stracic... Tez myslalam,ze zwariuje,bo
mimo,ze zrobil cos takiego , ja go gdzies w glebi serca naprawde kochalam.To
byla przyczyna tego bolu w piersiach,dlawiacego zalu....
Moja coreczka ma dzis 7,5 miesiaca i wiesz ? To wlasnie ona byla lekarstwem na
cale zlo tego swiata. Moj maly skarb,moja iskierka Mam ja i czuje sie
potrzebna.Musze byc naprawde silna , aby zapewnic jej wszystko , co najlepsze.
Nie jest wazne,ze wszystko , co w tej chwili mam to dwie walizki gotowe do
spakowania naszych osobistych rzeczy.Spieniezylam wszystko co sie
dalo,splacilam kredyt, ktory wzielam na rozruch firmy,splacilam zwolnionych
pracownikow i moge powiedziec, ze zaczynamy wszystko od poczatku.Gdzies w
lepszym swiecie,blizej ludzi , na ktorych zawsze moge liczyc.
Wierze , ze Tobie rowniez sie uda.To co czujesz teraz to naturalne i nikt nie
zna skuteczniejszego lekarstwa niz mijajacy czas.........


ps.Napisz na maila,jesli tylko chcesz.Napewno odpowiem


Pozdrawiam cieplo