Samotna ciąża..

[plochaczek]

Wkraczam właśnie w ósmy miesiąc ciąży... Mąż zostawił mnie już w piątym..
Przeniosłam się do rodzinnego miasta, nie miałam tam nikogo prócz znajomych,
rozwód wkrótce na życzenie "męża".. Ślub wzięliśmy zaledwie rok temu, w czerwcu.
Sama wychowywałam się bez ojca. Historia lubi się powtarzać. Dla mnie to
tragiczna porażka, byłam głupia, naiwna..."wybrałam" sobie zupełnie nie
odpowiedniego i nieodpowiedzialnego człowieka.Bardzo to boli.. i boję się o
przyszłość mego synka. Jak to sie na
nim odbije. Nie wiem jak to będzie wszystko wyglądało.. Jak pootoczy się dalej
moje życie.. "Mąż" nie interesował się ani mną ani ciążą, nie interesuje się
nadal.
Zafundował mi w trakcie ciąży wiele łez i nerwów. Mam tu rodzinę na którą na
szczęście mogę liczyć. Ale to nie to samo co dobry mąż i tatuś. Mam tak wiele
obaw. Staram się mysleć pozytywnie ale to dość trudne. W trakcie urlopu
wychowawczego bedę szukać nowej pracy, nie wyobrażam sobie powrotu do starej
gdzie pracowalibyśmy nadal razem.. Dziecka nie żałuję, bardzo go pragnęłam i nie
mogę sie już doczekać rozwiązania. Tylko boję się czy podołam, czy bedę dobrą
matka.. Boję się co mu powiem jak zapyta o
tatę.. Prawda jest najlepsza, mam nadzieję że zrozumie. Za pół roku skończę 30
lat. Podobno życie zaczyna się po trzydziestce! Oby...
Pewnie nie jestem jedyna w takiej sytuacji, może ktoś zechce odpowiedziec,
porozmawiać, napisać jak walczyć ze smutkiem, przygnębieniem, żalem.. Wiem że
najważniejsze jest dziecko i że o nim powinnam teraz myslec ale to czasem nie
jest takie proste.

[anetina]

plochaczek napisała:

> Wkraczam właśnie w ósmy miesiąc ciąży... Mąż zostawił mnie już w piątym..
> Przeniosłam się do rodzinnego miasta, nie miałam tam nikogo prócz znajomych,
> rozwód wkrótce na życzenie "męża".. Ślub wzięliśmy zaledwie rok temu, w
czerwcu
> .



pierwszy krok zrobiłaś
wróciłaś tam, gdzie możesz na kogoś liczyć
tam, gdzie w razie czego czujesz się pewnie



> Sama wychowywałam się bez ojca. Historia lubi się powtarzać.



nie, historia się nie powtarza
odpowiedz sobie najpierw - było ci źle bez ojca?
a może życie byś miała spaprane, gdyby on obok ciebie był?



Dla mnie to
> tragiczna porażka, byłam głupia, naiwna..."wybrałam" sobie zupełnie nie
> odpowiedniego i nieodpowiedzialnego człowieka.Bardzo to boli.. i boję się o
> przyszłość mego synka.



właśnie to jest najgorsze
to są nasze, czyli matek, jedyne winy - wybór nieodpowiedniego materiału
na "ojca"
to jest jedyne, za co się winię



Jak to sie na
> nim odbije.



to od ciebie zależy
nie odbije się to na dziecku
mam synka - teraz prawie już 3-letniego
byłam sama już od 2 miesiąca ciąży
chłopiec jest pogodny, przyjaźnie nastawiony do świata
jest lubiany przez otoczenie

a najważniejsze jest zdrowy
i fizycznie i psychicznie
żyje szczęsliwie w otoczeniu osób go kochających
nie szkodzi, że ma obok siebie tylko mamę
(właściwie miał - bo teraz jest już z nami M.)
ale za to ma spokojny dom
a z "ojcem" - miałby piekło na ziemi



Nie wiem jak to będzie wszystko wyglądało.. Jak pootoczy się dalej
> moje życie..



trzeba wierzyć, że wszystko będzie dobrze
nie wolno się załamywać
znajdź sobie przyjazną duszę, z kim mogłabyś pogadać
albo chociaż może uda ci się znaleźć kogoś tu, na forum



"Mąż" nie interesował się ani mną ani ciążą, nie interesuje się
> nadal.
> Zafundował mi w trakcie ciąży wiele łez i nerwów.



teraz o tym już nie myśl
myśl pozytywnie
uśmiechaj się
głasz brzuszek
mów do brzuszka, śpiewaj mu



Mam tu rodzinę na którą na
> szczęście mogę liczyć. Ale to nie to samo co dobry mąż i tatuś.



ważne, że masz obok siebie rodzinę, znajomych
na nich zawsze możesz liczyć
pamiętaj jedno - osoby, po których najmniej się spodziewasz, najszybciej
wyciągną ci rękę z pomocą



Mam tak wiele
> obaw. Staram się mysleć pozytywnie ale to dość trudne.


na pewno są obawy
nawet w pełnej rodzinie są
pozytywne myślenie jest trudne, ale uda się

po swoim przykładzie wiem
przez całą ciążę chodziłam uśmiechnięta
myślałam pozytywnie
nie ważne, że musiałam rozstać się z eksem
nie ważne, że nie miałam ani grosza
że miałam problemy z pracodawcą
z rodzicami

ludzie widzieli zawsze u mnie uśmiech
powtarzali mi, że pięknie wyglądam
że do twarzy mi w ciąży

po urodzeniu dziecka nie mogli się nadziwić, że Mały jest taki pogodny
ciekawy życia
przesypiał mi całe noce od urodzenia
był i jest takim dzieckiem dającym się wyspać
sam się zabawi

wszyscy powtarzali, że to przez to, że ja tak pięknie przeszłam przez okres
ciąży
praktycznie nikt nie wie, co tak naprawdę przechodziłam w środku
ile łez przelałam
jak czułam się bezsilna wobec tej samotności

ale to są już dawne czasy
po urodzeniu się zapomina
dużo pomogli mi rodzice, siostra, rodzina, przyjaciele i znajomi

jestem szczęściarą
mam kochanego synka
a teraz mamy u swojego boku kogoś, kto kocha nas oboje
kto traktuje moje dziecko jako swojego syna
mój syn ma w końcu czworo dziadków
dziecko ma teraz większą rodzinę i grono znajomych
kochamy i jesteśmy kochani



W trakcie urlopu
> wychowawczego bedę szukać nowej pracy, nie wyobrażam sobie powrotu do starej
> gdzie pracowalibyśmy nadal razem.



najważniejsze, że masz też już dalsze plany
będziesz miała czas na szukanie
trzymam mocno kciuki, abyś znalazła to, co sobie wymarzysz



. Dziecka nie żałuję, bardzo go pragnęłam i nie
> mogę sie już doczekać rozwiązania. Tylko boję się czy podołam, czy bedę dobrą
> matka.



pamiętaj, dziecko nie może odczuć, że nie jest kochane
kochaj go z całej siły i rozpuszczaj, na ile możesz

dasz radę
będziesz dobrą, wspaniałą matką
powtarzaj sobie już to teraz



Boję się co mu powiem jak zapyta o
> tatę.. Prawda jest najlepsza, mam nadzieję że zrozumie.



na to poczekasz jeszcze kilka lat
nie martw się tym
może "mąż" będzie mimo wszystko wspaniałym tatą?
może???

świat się zmienia
może i facet ci się zmieni, jeśli chodzi o kontakt z dzieckiem



Za pół roku skończę 30
> lat. Podobno życie zaczyna się po trzydziestce! Oby...



mnie jeszcze ciut więcej brakuje do 30-stki
ale na pewno się u ciebie zmieni
już za miesiąc nie będziesz sama
będziesz miała obok siebie facecika, który cię nigdy nie opuści
który cię będzie kochał tylko za to, że jesteś
a nie za to, kim jesteś i co masz



> Pewnie nie jestem jedyna w takiej sytuacji, może ktoś zechce odpowiedziec,
> porozmawiać, napisać jak walczyć ze smutkiem, przygnębieniem, żalem.. Wiem że
> najważniejsze jest dziecko i że o nim powinnam teraz myslec ale to czasem nie
> jest takie proste.



nie jesteś jedyna
tutaj zawsze możesz porozmawiać
wygadać się
wyżalić
my zawsze ci pomożemy, chociaż słowem

a teraz myśl tylko o dziecku
i uśmiechnij się

[metoda_7]

Hej! Ja już niedługo kończe 8 miesiąc i też jestem sama... tyle, że u mnie
była całkiem inna sytuacja. Jestem od ciebie duzo młodsza (rocznik 85), ale
jakbyś chciała pogadać, to odezwij się na priva
Pozdrwawiam
Ewa
i

[draugdur]

Witam!
Ja jestem w podobnej sytuacji. Ojciec mojego Juniora zostawil nas tydzien przed
slubem, bylam wtedy w 6 miesiacu(teraz polowa 7). Mieszkam z rodzicami, ktorzy
pomagaja mi jak moga, ale to nie to samo..Nie o wszystkim potrafie z nimi
rozmawiac. Tez boje sie jak to bedzie dalej, czy dam rade wychowac malego, czy
potrafie byc matka dla dziecka, ktore codziennie bedzie mi przypominac tego
gnojka..
Wierze, ze tak. Ze wszystko sie ulozy i nawet jesli Junior nie byl planowany
zupelnie(bo nie byl)to Ktos chcial zeby sie pojawil i musi byc dobrze. Po
prostu nie ma innej opcji.Mam rodzine, znajomych, ktorzy mi pomoga-Ty na pewno
tez.To nie to samo co maz,ale tez daje oparcie.
Bedzie dobrze, tak dobrze jak jeszcze nie bylo-zobaczysz!

[maria515]

Niczego sie nie boj, bedzie lepiej. Ja jak bylam w ciazy ciagle plakalam i
rozpaczalam jakie ciezkie zycie bedzie mialo moje dziecko bez ojca. A odkad sie
urodzilo jest duzo, duzo lepiej.Po pierwsze dziecko bardzo absorbuje, wiec jest
mniej czasu na ponure rozwazania, po drugie jak moj synek sie do mnie usmiecha,
to tez mam fantastyczny humor i wcale nie musze tego udawac. A jak mam mniej
entuzjastyczny nastroj, to mysle o tym, ze on potrzebuje szczesliwej mamy, zby
sam byl szczesliwy i tez mi od razu jakos lepiej. Masz rodzine, wiec nie
zginiecie. Ja nie mam doswiadczen dziecinstwa bez ojca, ale wszystkich
znajomych, ktorzy to w dziecinstwie przezyli zadreczam pytaniami jak to jest, i
co mam robic, jaka byc, zeby mojemu synkowi bylo lepiej. Ty sama masz ta
wiedze. W ciazy obawialam sie wielu rzeczy niepotrzebnie. Np. ubzduralam sobie,
ze w szpitalu bedzie mnie to krepowac, w jakiej jestem sytuacji. A okazalo sie,
ze trafilam na kobiete na sali w zblizonej sytuacji i teraz sie odwiedzamy i
sobie pomagamy i mam nowa fajna kolezanke. Wiec Ty tez sie nie boj niczego na
zapas. Zobaczysz, dziecko to olbrzymia radosc!!!

[plochaczek]

Mnie troche brakowalo ojca na pewnym etapie dorastania, tyle ze nie konkretnego
czlowieka a ojca w sensie ogolnym.. jako rodzica, ale to pewnie normalne. Wierze
ze po urodzeniu malego wiele sie zmieni w mojej glowie, na lepsze, Bede miala o
kogo dbac, o kim myslec, kogo kochac Taka milosc jest najpiekniejsza,
bezinteresowna Oby tylko wytrzymac jeszcze te 2 ostatnie miesiące i nie dać
sie smutkom.. Czasem idac przez miasto mam wrazenie ze mam na czole napis:
"samotna zaciążona". Wiem że to glupie ale czasem troche mi wstyd, czuje sie
niezrecznie, no i przykro jak sie widzi usmiechniete pary dookola, albo
usmiechnietego faceta z malym dzieckiem. Chcialam chodzic do szkoly rodzenia,
ale tak jakos nieswojo mi bylo, przeciez wiele cwiczen wykonuje sie w parach.. a
ja bylabym sama. Teraz zaluje ze sie nie zapisalam, wiec staram sie cwiczyc sama
w domu, zeby sie choc troche przygotowac. Zaczynam miec pietra przed porodem,
boje sie najzwyczajniej. Brak mi starych znajomych, kontakt telefoniczny od
czasu do czasu to juz nie to samo co spotkania, spacery z dzieciakami,
pogaduchy.. Tu nie mam zadnych znajomosci, kontakty z liceum dawno sie
pourywaly.. zreszta nigdy nie byly zazyle. Rok temu zginela w tragicznym
wypadku samochodowym moja serdeczna wieloletnia przyjaciolka, bardzo mi jej
brak.. nie mam tak naprawde do kogo geby otworzyc, nie brdzo wiem jak nawiazac
nowe znajomosci, gdzie moglabym poznac nowe osoby. Pomyslalam o internecie..
Jesli ktos tez czuje sie samotny, chcialby sie pozalic, poradzic lub zwyczajnie
pogadac to bedzie mi milo. I dziekuje bardzo ze sie odezwalyscie, od razu sie
czlowiekowi cieplej robi na serduchu!!

[anetina]

jeśli chcesz pogadać, to pisz tu na forum
albo do kogoś konkretnie emaila lub gg

[kati78]

Witaj
Dawno nie wchodziłam na to forum, choć był taki okres w moim życiu, gdy parę
dziewczyn stąd bardzo mi pomogło.
Mój synek ma 2latka i 8 mies. Byłam sama od 2 miesiąca ciący. Jego ojciec go
nigdy nie widział, zniknął i się nie interesuje małym. A ja dziekuje Bogu za
to, ze tak się stało. Wiem, że miałabym z nim piekło, a sama za bardzo go
kochałam, by odejść. Ale to nie wyklucza faktu, że strasznie cierpiałam po jego
odejściu. W ciąży byłam w depresji, choć w sumie trzymałam się. Jakoś.
Pamiętam, że nawet nie ucieszyłam sie, jak pierwszy raz usłyszałam bicie
serduszka Jacka. Bardzo tego żałuję. Bardzo żałuję tego, że pozwoliłam by ten
drań spowodował taki mój smutek, ze nie potrafiłam się cieszyc ciążą tak jak
mogłabym.
Poród wszystko zmienił. Jacek dał mi siłę by żyć. by nieukrywać faktu, że sama
go wychowuje. I wiesz, ludzie doceniają to, że mówię im prawdę. Podziwiają
mnie, że mam siłę, że dałam i dalej daję radę. A miałam dodatkowo ciężko, bo
mój brat, w dwa dni po urodzeniu Jacka strzelił sobie w głowę. Przeżył ale jest
na wózku, jest niesprawny fizycznie i psychicznie. I tak pewno będzie do końca
jego dni. Tez mu się życie osobiste nie ułożyło ale nie dał sobgie rady.
Miałam okropnie ciężkie dni. Przez rok w sumie byłam sama z małym w wielkim
domu bo rodzice całe dnie spędzali u brata w szpitalu. Ale dałam radę.
Twój post przypomniał mi moje obawy z ciąży. Miałam takie same! Ale gdy tylko
pojawił się Jacek wszystko zniknęło.
Nie bój się, dasz radę.
Dziecko daję niesamowitą siłę i odwagę.
Trzymaj się.
Jak chcesz jeszcze pogadać to napisz. NIe mam na razie gg, ale niedługo sobie
zainstaluję.
Pozdrawiam
Kasia mama Jacka

[paulinaml1]

samotna ciaza to niemile doswiadczenie. pamietam tez jak patrzylam wtedy na
szczesliwe pary z dzieckiem i tatusiow kochajacych odpowiedzialnie swoje
dzieci. no ale teraz jest juz dobrze. po porodzie wszystko sie zmienia. jest
dla kogo zyc ) z wielka przyjemnoscia mecze sie dla coreczki teraz ma 7
miesiecy i super sie rozwija.
no i mamy nowego tatusia
rok temu mi sie wydawalo ze swiat mi sie wali, a teraz mimo problemow jestem
szczesliwa, wiec glowy do gory dziewczyny

przepraszam za zgryźliwość, ale ...

[anetina]

co oznacza nowy tatuś ???

[paulinaml1]

ja tak nazywam mezczyzne ktory opiekuje sie kobieta i jej dzieckiem jak
prawdziwy ojciec mimo ze nie jest biologicznym ojcem

[anetina]

ale nazwa "nowy tata" brzmi dziwnie
przykładowo u mnie
M. nie jest nowym tatą
Mały nie ma taty - jest jedynie gdzieś tam "ojciec"
a M. może z czasem będzie tatą z nazwy dla Małego

[paulinaml1]

nie z nazwy ale raczej z praktykowania obowiazkow ojca bedzie tatą.
czepiasz sie

[anetina]

wiem, że się czepiam

nie obrażaj się

[reabataeb]

Ja też jetem samotną matką w 8 miesiącu.
mam czesto doczucia podobne do Ciebie. Choć mnie nie zostawił mąż to ojciec
mojego dziecka nie jest ze mną.
Rzeczywiście nie jest łatwo, ale zawsze można znależc alternatywne rozwiązania -
ja np. nie chodzę na szkołę bo trudno mi patrzec na strających się ojców, wiec
umawiam się na indywidualne zajecia z położną. I tak staram się ze wszystkim

[paulinaml1]

ja na szkole rodzenia chodzilam z przyjaciolka, poza tym bylo tez kilka
dziewczyn ktore przychodzily same.
zobaczycie jak swiat sie zmienia po porodzie

[tsunami05]

Plochaczek, ja też ciążę przeszłam samotnie. Nie rozpaczałam po ojcu dziecka,
bo to ja zdecydowałam o rozstaniu i ponosiłam wszelkie konsekwencje
wcześniejszych czynów. Wiedziałam, ze sobie dam radę sama, choć również na tym
forum były dziewczyny, które mnie przekonywały, że nie wiem co mnie czeka, że
podkulę ogon, że jestem zarozumiała i zbyt pewna siebie. Hm. Z niemowlęciem
przy piersi napisalam doktorat, pracując jednocześnie w redakcji czasopisma,
teraz mała ma 7 miesięcy, kazdy dzień spędziła ze mną, nie z opiekunką, mamy
pieniądze, ja jestem świeżo po przeprowadzce w rodzinne strony. Mieszkam z
mała, rodzice w pobliżu, ojciec raz na ruski rok pojawiał się w życiu małej.
Musisz sobie powiedzieć, że dasz radę, przestawić myślenie, wyłumaczyć sobie,
że facet nie jest wam do niczego potrzebny. Potem bedziesz myśleć o tym, jakim
ojcem dla dziecka ma być twój były mąż.

[glapa30]

Mnie zostawił jak byłam w 12 tygodniu po wspólnych 7 latach, podobno nie pasowalismy do siebie. teraz jestem na poczatku 5 miesiaca mam ciagły z nim kontakt i to jest najgorsze, bo ciagle rany sa rozdrapywane, nie moge cieszyc sie ciążą, mam ciagła depresje ciagle zastanawiam sie, czy bede kochała to dziecko skoro bedzie podobne do niego, czy podołam samotnemu porodowi, czy uda ki sie byc dobra mama, czy bede cieszyła sie z tego dziecka. najbardziej boli to, że on juz ma z poprzedniego związku dziecko, które o dziwo strasznie mocno kocha, a mojego nie chce znać. Boje sie tego co bedzie, ale musze zyc dalej i nie poddawać sie, ale nie jest to prose nie jest, ale wierze, że bedzie dobrze, że jakoś ułozy mi sie życie, choć mam ciagle watpliwości, czy ktos bedzie mnie jeszcze kiedys chciał mam juz 33 lata i bede miała 2 dzieci kazde z innym ojcem, a tak bardzo myslałam, że on bedzie moim ostatnim facetem na dobre i na złe. Pozostaje mi tylko wiara w lepsze jutro.
Gdyby któraś z Was kochane Samodzielne Mamy miała ochotę ze mna pogadac to podaje swoje gg 9669183. Piszcie do mnie chcetne wespre sie waszymi doświadczeniami i dobrymi radami

[martina.15]

znamy sie z mlodziutkich mamus ja mialam samotna ciaze od 4 m-ca wiec jak cos
to pisz na priv

[plochaczek]

zielona jestem, ale jak sie pisze na priv?????

[motylica2]

Ja też jestem na początku ósmego miesiaca. Czasem życie zaskakuje. Nieco ponad
dwa lata temu wyszlam za mąż. Od początku wiedziałam, że to błąd, ale trudno
było się wtedy wycofać. Mąż okazał się niewłaściwym facetem i bardzo szybko
zaczął pakować swoje manatki i wyjechał do Anglii. Powiedział jedynie, że nie
zamierza już wracać do Polski, tam chce sobie układać życie. Zostawił mnie z
kredytem, długami no i koniecznością zajęcia się rozwodem. Powoli jakoś sobie
radziłam, rozwiązując kolejne problemy. W kwuietniu dostaliśmy rozwód - bez
orzekania o winie. Chwilę przed rozwodem poznałam faceta. Pocieszał, pomagał,
najważniejsze, że był, bo było trudno. w rezultacie w styczniu okazało się, że
jestem w ciąży. Cieszyłam się, bo mam 28 lat, popaprane życie i pewnie
świadomie długo nie zdecydowałabym, się na dziecko. On niestety cieszył się
mniej. Okazało się, że ma inną kobietę i nie zamierza jej zostawiać. mi kazał
zastanowić się nad aborcją i nawet przywiózł mi na zabieg pieniądze. Bóg tylko
wie, ile godzin przepłakałam. Byłam zagubiona, bezsilna, a pretensje moglam
mieć tylko do siebie. Nawet rozważałam taką możliwość, ale wtedy z pomocą
przyszła moja mama. kiedy dowiedziała się, że zostanie babcią, nie ważne było
nic poza tym. Pomogła mi się pozbierać, kazała iść do lekarza. I kiedy
zobaczyłam moje maleństwo na USG, wiedziałam, że nie zrobię jej żadnej krzywdy.
Od tamtej pory niewiele się zmieniło. Ojcu dziecka powiedziałam, że nie zrobię
nic takiego, bo kocham tą małą istotkę nad życie. wtedy on zapytał, czy mogę mu
oddać kasę, to położy za nią kafelki. wtedy zrozumiałam z jakim człowiekiem się
zadałam. Pieniędzy nie oddałam, zostawiłam na wyprawkę. Powoli zaczęłam się
godzić z tym, że będę sama z małą. I teraz jest już nieźłe. Czasem mam doły,
czasem budzę się, a łzy same płyną po policzkach, bo przecież poplątałam też
życie małej, ale jak sobie popatrzę na jej zdjęcie - z USG trójwymiarowego,
gdzie ssie paluszek i jest taka kochana - to myślę sobie, że ktoś chciał, żeby
była. Teraz czekam na rozwiązanie. Mam szczęscie, rodzice są ze mną, mieszkają
niedaleko, mogę liczyć na ich pomoc. po macierzyńskim wrócę do pracy i chyba
jakoś wszystko się ułoży. Wiesz, teraz staram się nie myśleć o tych wszystkich
złych rzeczach, które mnie spotkały. I tak już tego nie zmienię. A co będzie
jutro? Tego nie wie nikt. Najważniejsze chyba, być w zgodzie z samą sobą i
pogodzić się z rzeczywistością. Pewnie, że jest mi przykro, kiedy widzę
szczęśliwe rodziny, ale czasu i tak bym nie cofnęła. a mojego maleństwa nie
oddałabym za nic w świecie. Wierzę, że kiedyś i do nas uśmiechnie się szcęscie.
Tylko trzeba cierpliwie poczekać. A jeśli chcesz, to możemy wymienić się nr gg
i gadać kiedy będzie źle, kiedy łzy będa cisnąc się do oczu, ale i kiedy będzie
fajnie. Chyuba nikt nie rozumie nas lepiej... Nie martw się, dzidziuś
wynagrodzi każde cierpienie. Buziaki)

do glapa30

[maria515]

Ja Cie doskonale rozumiem, ze Ty sie zastanawiasz czy ktos Cie bedzie chcial.
Samej tez mi sie marzy jakis dobry facet i szczesliwa, pelna rodina, ale
najbardziej na ten moment to chcialabym osiagnac taki stan, zeby wlasnie o tym
nie marzyc, zeby sie pogodzic z wizja, ze moze zawsze bedziemy juz tylko we
dwoje, i zebym takim zyciem umiec sie bardzo cieszyc. Nie zamykaja sie
oczywiscie na to, co ewentualnie zycie przyniesie. Tylko nie wiem czy potrafie
taki stan osiagnac...

[mamaika]

Nie jestem samotną mamą. Dasz sobie radę i jestem pewna,że będziesz wspaniałą
mamą. Ciepłaczki dla Ciebie. Jeżeli potrzebujesz albo będziesz potrzebowała
ubranek dla dziecka daj znać na priwa, chętnie pomogę.

[plochaczek]

Troche jestem zielona, ale jak piszecie zeby pisac na priva to konkretnie o co
chodzi?? o GG?? W jaki sposob moge do kogos napisac na priva?

[asca25]

Kliknij na nicka osoby, do której chcesz napisać

[plochaczek]

Dzieki ale tępotka ze mnie

[mirabellka26]

hej ja tez jestem sama ale od początku ciąży, chłopak mnie zostawił jak tylko mu
powiedziałam że będziemy mieli dziecko, zaczynam za parę dni 9-ty miesiąc damy
radę nie martw się jeszcze będzie dobrze