Co robicie w weekendy same z dziećmi?

[jenny_curran]

J amojego 10-miesięcznego Staśka zawiozłam dziś wózkiem do Rossmana po karme
dla psa, a potem do Smyka w Galerii Mokotów po klocki dla małego. Zajęło nam
to 3 h na piechotę (Staś w wózku). Teraz obiadek i zastanawiam się co
dalej ... bo że wieczorem wyjdę na jeszcze jeden spacer z nim przed kąpielą
małego to wiem. Podpowiedzcie gdzie mogę zabrać 10-miesięczniaka. nie jeżdżę
samochodem. Pozdrawiam.

[redtower]

no tak to chyba głównei spacery... korzystajcie ze słońca
Ja ze swoim prawie 3 latkiem chodzę na konie, do kina, na place zabaw (w
piaskownicy budujemy domy), na basen, raz na jakiś czas do teatru i na
gokardy... do ZOO chodzi z Malutkim ciocia... hymmm... coś jeszcze? No tak
jezdzimy jeszcze na rowerze... i to chyba na tyle...
Ogólnie jest co robić )
Towerek

[jenny_curran]

NO tak, 3-latek to nie 10-miesięczniak). pzdr

[magda336]

ale basen może być ja chodziłam z synem od 8 miesiąca uwielbiał to, polecam

[kini_m]

jenny_curran napisała:
> NO tak, 3-latek to nie 10-miesięczniak). pzdr

Ale 10-miesięczniak też już zaczyna być głodny świata.
Pamiętam jak ze swoją 6-miesięczną pojechaliśmy nad jezioro w domki kempingowe
(ściśle mówiąc uczestniczyłem w zawodach jednego ze sportów terenowych) i choć
ona ledwo się turlała na kocyku to już razem ze starszymi od niej dzieciakami
była zabawa.

Wiesz... ja twierdzę że dziecko jest "skazane" na swoich rodziców. Można je
wciagać w wiele swoich zainteresowań (nawet 6-miesieczne - sic!).
Razem ze mną uczestniczyła w zawodach na orintację mając już 6-mies, a mając 1-
roczek (-ona) stanęliśmy na podium zawodów w kategorii seniorów!(Mama też
startowała, samodzielnie.)

Ja akurat z córką mógłbym godzinami siedzieć na placu zabaw. A w dużym mieście
znaliśmy wszelkie bawigraje w okolicy.
A hipermarket - to dopiero zabawa!!! Wkładałem ją do koszyka (małego, a nie na
kółka) i zasuwaliśmy po całym sklepie, wcale nie robiąc sobie nic z tych
wszystkich dziwnych ludzi dookoła.
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[kini_m]

a jeśli tak na spokojnie - to wziąć mapę okolic podmiejskich, wybrać palcem
jakieś ciekawe mijsce i na piknik
Tam dopiero wszystkie roślinki i robaczki dla takiego malucha w sam raz. A dla
mamy odpoczynek od zgiełku.
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[magda336]

kurcze kini ty prawdziwy jesteś czy sam siebie wymyśliłeś?

[kini_m]

magda336 napisała:
> kurcze kini ty prawdziwy jesteś czy sam siebie wymyśliłeś?

???
(...spytaj moją exię)
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[megan26]

ja najbardziej nie lubie niedzieli płakać mi się chce jak widzę te szczęśliwe
spacerujące i uśmiechnięte całe rodziny a zupełnie samiusieńka z moją córcią a
tu jutro znów niedziela którą całą prawie znów przepłacze

[jenny_curran]

Mam to samo. Jestem smutna. Rozumiem, ze ojciec Stasia mógł przestać mnei
kochać. Ale tak trudno mi zrozumieć, że nie odzywa się do synka. Że nie chodzi
z nim na spacery, nie zabiera go sam w różne miejsca, nawet beze mnie. Ale on
przeciez nie umie go przewinąć, bo nigdy, ani razu tego nie zrobił. Jak miałby
go więc zabeirać ... Ech, przykro tak jakoś właśnie w weekendy, do okoła
ojcowie z dziećmi a ja tak sama spaceruję ze Stasiem w wózku, no i jeszcze obok
nasz york.

[saaba83]

Wiatam
Ja mam prawie 10cio miesieczna corke i ogolnie to glownie spacerujemy gdzie sie
da, bo raczej zbyt wielu opcji narazie nie ma.. Wiec odwiedzalysmy juz np
Zoo Bardzo chcialabym z Nia na basen zaczac chodzic, ale finanse narazie nie
pozwalaja, ale jak tylko bedzie lepiej to natychmiast ruszamy
Jutro np jedziemy nad Wisle kolo naszego Wawelu (przy okazji spotkanie z ojcem
i odbior alimentow , a pozniej zakupy i takie tam..

Nie smuc sie i nie mysl o tym, ze inni to maja szczesliwe rodziny. Nie mozna
sie użalac. Z tego co czytalam gdzies wczesniej, to nie jestesmy z jednego
miasta, a szkoda, bo moglybysmy pospacerowac razem

Glowa do gory! Cmok

[megan26]

pozdrawiam cię serdecznie i aż łzy kręcą mi się znów po powieką życzę ci miłej
niedzieli

[megan26]

acha najgorsze jest to moja córcia ma 6 lat i zauważa te szczęśliwe rodziny i
czasami pyta dlaczego byłam tak głupia że wyszłam za mąż za jej tate i dlaczego
on nas nie kocha to jest najgorsze jeszcze raz pozdrawiam

[kini_m]

megan26 napisała:
> czasami pyta dlaczego byłam tak głupia że wyszłam za mąż za jej tate i
> dlaczego on nas nie kocha to jest najgorsze

Megan, to są chyba zbyt ostre pytania jak na taki wiek dziecka.
Raczej nie mam watpliwości, że nasłuchała się wypowiedzi dla niej
nieodpowiednich (nawet jeśli zasadnych o ojcu). Myślę że powinnas bardziej
kontrolowac co dochodzi do jej uszu. Bo widzę że pewne rzeczy w jej psychice
juz zostały "przegrane". Chyba że chcesz aby od małego nienawidziła ojca. Ale
wobec tego będzie w przyszłości miała wypaczony obraz mężczyzny i może się to
odłożyć poważnym problemem w dorosłym życiu.
Nie miej urazy że tak zwracam uwagę, ale chyba oczywiste jest że to co w
dzieciństwie - później wpływa na nasze życie. Poza tym że brakuje taty, to nie
znaczy że dziecko ma mieć rozwalane do końca obraz mężczyzny.
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[redtower]

Jeszcze odnośnie...tych przepięknych waszym zdaniem obrazków rodzin....
ZACZNIJCIE W KOŃCU ŻYĆ WŁASNYM ŻYCIEM!!! A nie wyobrażeniem życia!! To że
rodzina nie jest kompletna nie oznacza, że nie moe być szczęśliwa! A te słodko
spacerujące "pełne rodziny"... zgodnie ze statystykami co 4 para jest w
poważnych tarapatach małżeńskich... w co trzciej ktoś kogoś zdradza... więc...
czego tu zazdrościć? Kłamstw? Kłótni? Braku poświęcenia?
Moje małżeństwo też było podawane za przykład super dobranej pary... hehe... i
jakoś było to bardzo nieprawdopodobne, że ten wspaniały tatuś zupełnie nie
szanował mamy... dodatkowo nas okradał i kłamał...
ehhh...
Towerek

[kini_m]

Wiesz, Towerek...
Owszem można nie zazdrościć innym jakości związku.
Ale jednej rzeczy można napewno zazdrościć - tego że dziecko ma oboje rodziców
blisko. (I to nawet jest ważniejsze dla dziecka, od tego że by się kłócili.)
Poza tym to chyba dobrze że zazdrościmy normalnych pełnych rodzin - to jest
raczej właściwe zapatrywanie.
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[triss_merigold6]

Podaj pliz definicję normy w sensie rodziny. Pełna? Trochę za mało. Powinna być
jescze bez dysfunkcji. Dla dziecka najważniejszy jest spokój i stabilizacja a
nie konkretna rodzina (pełna, niepełna, rekonstruowana).
Jeśli dziecko ma oboje rodziców pod jednym dachem a ci nie są w stanie ze sobą
wytrzymać to lepiej, żeby funkcjonowali osobno.

[kini_m]

triss_merigold6 napisała:
> Podaj pliz definicję normy w sensie rodziny. Pełna? Trochę za mało.
Daj se spokój z łapaniem za słówka. Ja norm nie zamierzam wyznaczać -
przynajmniej w sensie Twoich oczekiwań. Są tutaj inne pseudoautorytety które
lubują się w tworzeniu kompilacji.

> Powinna być jescze bez dysfunkcji.
A owszem że powinna.

> Dla dziecka najważniejszy jest spokój i stabilizacja a nie konkretna rodzina
> (pełna, niepełna, rekonstruowana).
Chyba raczej nie taki spokój i stabilizację o jakiej Ty myślsz (byleby facet
nie przeszkadzał). Bo dl adziecka akurat właśnie główną składową tego spokoju i
stabilzacji jest obecność rodzica. A może chcesz wskazać, którego rodzica? Co?

> Jeśli dziecko ma oboje rodziców pod jednym dachem a ci nie są w stanie ze
> sobą wytrzymać to lepiej, żeby funkcjonowali osobno.
I to jest klasyczne nierozumienie tzw. dobra dziecka. Nie umiesz spojrzeć na
świat dziecka z jego pozycji. I jeśli nie umiesz zgodnie żyć z ojcem dzicka -
to dla Ciebie już znaczy że dziecko cierpi. Sorry Triss, ale jak dla mnie swoją
wielokrotną forumową agresją już dobitnie przekonałaś kto w Twoim związku
rozwalił dziecku rodzinę.
Powyższy post też dość wyraziście pokazuje że za grosz nie umiesz odsunąć się
od swojej subiektywności.
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[jenny_curran]

Kini, nigdy nie oceniaj, nie znając sytuacji, kto 'rozwalił' związek. U nas ja
byłam wrzeszczącą i pewnie powiedziałbyś, ze to ja 'rozwaliłam związek'. Ale
jak miałam nie wrzeszczeć, gdy byłam wciąż z dzieckiem sama, bo jakoś tak
dziwnie, gdy ono się urodziło tatuś zaczął do 20 pracować. Prosiłam go
codziennie, aby przyszedł po pracy jak najszybciej i pomógł mi, aby zajął się
dzieckiem. On nic, przychodził coraz później. Szperał w lodówce i był
zdziwiony, że nie ma obiadu. Miałam maleńkie dziecko i ono było dla mnie
wazniejsze niż obiad. Permanentnie łapałam go na internetowych świństwach
(oszczędzę tłumaczenia o co chodzi) przy czym nadal nie zajmował się dzieckiem,
nigdy go przez 10 miesięcy nei przewinął - DOSŁOWNIE nigdy. Po tych moich
prośbach były moje wybuchy płaczu z poczucia bezsilności. Byłam zmęczona,
przygnębiona, spałam po 3h na dobę. Pieprznęło, gdy błagałam go, aby przyszedł
po pracy do domu, bo kregosłup odmawia mi posłuszeństwa i nie mogę już nawet
wziąć małego na ręce. On wówczas powiedział, że ma grilla firmowego i chce na
nim być, bo mu się nalezy piwka napić raz na jakiś czas. Owszem, wrzeszczałam,
traciłam cierpliwość, traciłam uczucie do niego. I wrzeszczałam. Czy to znaczy,
ze ja rozwaliłam związek? Nie, on; zdradami, ignorancją, lenistwem,
wymigiwaniem się od obowiązków przy dziecku pod płaszczykiem pracy. I uwierz
mi, nawet gdy mały był na świecie, facet wysyłał smsy do jakiejś panny, że ma
ochotę na seks z nią. Sorry, ze wyprałam tu trochę brudów, ale krew mnie
zalała, gdy podsumowałeś forumowiczkę, że skoro jest zajadła to napewno on
arozwaliła związek. Uwierz mi - niekoniecznie to ona. I sądzę, choć nie wiem,
że jednak nie ona. Z wyrazami szacunku

[kini_m]

Jenny, za wywlekanie brudów nie przepraszaj - po to wszak mamy forum z
anonimowymi nickami.
Teoretycznie mogę się mylić co do Triss, dlatego też wtrącam słówko:
przekonanie (moje przekonanie, a nie - pewność). Swoje przekonanie buduję na
mnogich przesłankach. Mogę wytłumaczyć że co do postu Triss niepozytywne
przekonanie wypływa z takich cech jak:
- lekceważeniu wartości pełnej rodziny (to dość niski u niej priorytet, niższy
niż...)
- ważniejsza zgodność partnerów od poczucia podołania wspólnoty rodziców dla
znaczenia dziecka,
- bardzo mocna subiektywność autorki (bezwzględność realizowania definicji
spokoju i stabilizacji),
- dążenie do usprawiedliwia rozpadu rodziny. Dla mnie rozpad rodziny jest
zawsze porażką, a dla porażek usprawiedliwień szuka się w ostatniej kolejności.
Wspomniane agresywne zachowania Triss, są już tylko dokładką do tamtego postu.

Jenny, jasne że ludzie bywają agresywni. Że tracą panowanie nad sobą. Że można -
a nawet należy- to wybaczać. Dobrze wiem że nikt z nas nie jest święty, także z
moich ust padały niepoprawne słów - mogę się bić w piersi (mimo że wiem, że po
całym dniu słuchania wyzwisk trudno nie odbić piłeczki - takoż też ja odbijałem
po zwymiataniu moją osobą w obecności mojej córki).
Ale ten fragment o agresyności na forum -a u niektórych na forum to nierzadkie-
świadczy dla mnie o czymś więcej niż tylko jednorazowym odbiciu piłeczki.
Mogę zrozumieć agresję w sytuacji zagrożenia. To normalne że człowiek się
broni, czasami przez atak.
Ale nie jest wytłumaczalna w normalny sposób wielokrotna forumowa agresja
niektórych osób, gdzie nikt nikomu nie zagraża.

Przecież Ty Jenny, nawet jeśli chwilami byłaś agresywna w rodzinie (różne mogą
być przyczynki ku temu), to jednak na forum nie budzisz swojej agresji.
Widziałem tu moją exię - i zastanawiałem się czy jej agresja forumowa jest
związana tylko li z moją osobą. Ale gdy zobaczyłem jak w chamski sposób ubliża
innym osobom, wyśmiewa czyjś gust (choćby do czyichś ulubionych filmów - sic!)
to się przekonałem że powodem takiej agresywności nie jest partner i jego
zachowanie (to co najwyżej pretekst), ale niepoprwana cecha osobowości, cecha
destruktywna.

Co do Twojej wspomnianej osobistej sytuacji - tylko jedną cechę mam wspólną z
Twoim exem: też w pewnym momencie przychodziłem później do domu, bo już trudno
mi było znieść ubliżanie na oczach córki (chociaż akurat alkoholu nie używam,
grilów nie lubię, i czas z rodziną przedkładałem ponad czas w pracy,
internetowe pominę milczeniem).
Czasem może warto postarać się szczerze wyciągnąć czemu takie problemy
następują (nawet jednokrotne przebaczenie zdrady), może warto nad tym wspólnie
pomóc, także temu niby nicponiowi. Zamiast mieć tylko roszczeniową postawę
(nawet jeśli jest uzasadniona).
Ja bym pomagał w nieskończoność, jeśliby tylko dała na szansę, choć inni mogą
to uważać za naiwność. Bo ją do jasnej ciasnej kochałem.

Jeszcze jedna myśl mi się nasuwa - czasem irytowało mnie gdy na forum któraś
użyła sformułowania "inseminator" na exa. Ale powoli zaczynam zauważać że
faktycznie dla coraz to poważniejszej liczby dziewczyn, znaczenie mężczyzny
faktycznie upada jako współgracza w rodzinie, a coraz bardziej rozszerza się
repertuar warunków po którym następuje: zamienię cię na lepszy model.
Coraz bardziej na szali dobro moje (zadowolenie ze związku) zaczyna wygrywać z
dobrem dziecka (przejdźmy trudny okres, zaciśnijmy zęby, ale zróbmy wiele żeby
przetrwać razem dla naszego dziecka).
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[jenny_curran]

Pięknie piszesz kini, ale wiesz - miłość nie sługa. Gdy przestaje się kochać,
natomiast dalej dla tzw dobra dziecka stara się, by związek funkcjoinował to
nasuwa mi się pewne stwierdzenie, że dziecko wolałoby widzieć mamę szczęśliwą,
nie zmartwioną i smutną.Myślę jednak, że większość z nas (choć może po połowie
z tymi, ktore facet zostawił) pogoniła darmozjada i lenia właśnie paradoksalnie
dla dobra dziecka. I choć teraz są same to jednak w zamyśle przecież jest
gdzieś w wyobraźni rodzina. Nie z tamtym, a z przyszłym. Właśnie dla dobra
dziecka. Hm?

[kini_m]

jenny_curran napisała:
> Pięknie piszesz kini, ale wiesz - miłość nie sługa. Gdy przestaje się kochać,

Wobec tego czy to w ogóle była miłość...?
Może tylko zakochanie było... a jak to rozpoznać na czas.
Moje osobiste doświadcznie skłania ku bardzo krótkiemu (co prawda
niewyczerpującemu) wnioskowi:
...jak dwoje umie ze sobą rozmawiać na każdy temat, nie boimy się krytyczności -
i umiemy się zrozumiemć w trudnych momentach (w słodzeniu to byle zakochany
umie się zrozumieć) - to będzie miłość, która się nie wyczerpie, to będzie
dojrzałość która umie dojrzale kochać, pokonać ułomności.

Przyznam że tej rzeczy nie rozumiem:
> Gdy przestaje się kochać,
Bo jak ja kocham, to na zabój i do końca. Wbrew temu nawet że codzinnie byłem
wyzwany od h.... i ch...., tak że aż nawet 2-letnie dziecko próbowało
powstrzymywac kłótnie matki. I nawet po wyrządzeniu przez nią wielkiej krzywdy,
mam też o niej wiele myśli pozytywnych. Mimo że dzisiaj jest już po wszystkim,
a nawet gdyby jej się odmieniło - to poważnie bym się obawaiał czy gra byłaby
warta dla świeczki.
Jedynie dla córki byłoby warto - i ta myśl mnie rozdziera, bo oczywistem jest
że ja też nie chciałbym spędzić życia na wiecznym udowadnianiu mi jakim to
jestem najgorszym.

PS: Mnie też przez długi czas można by było nazwać "darmozjadem" - z różnych
indywidualnych względów. Po pierwsze - bo zaryzykowałem wyjazd za exią,
rezygnując z dobrej posady gdzie mieszkałem (nie mając w nowym miejscu nic
zarezerwowanego), po drugie - bo coraz trudniejsza sytuacja w domu też mi się
odkładała skutecznością w szukaniu pracy, po trzecie... po czwarte... Cóż, jak
nie ryzyko, to przewrażliwienie. Nie usprawiedliwiam się. Zawsze można lepiej
się sprężyć. Ale podnosiłem się z tych trudności. Niestety okazałem sie modelem
do wymiany. Dziś mam przekonanie że i tak za wiele bym nie zmienił, może jedyni
eodwlekał co nieuchronne i czekając na jakąś diametralną zmianę, na cud. Bo od
samego początku przyrastały tylko znaki na NIE, zamiast na TAK. I mimo własnych
chęci i starań dziś widzę że powstrzymanie tej tendencji było poza moim
zasięgiem.
Czuję jakby taki rozwój wypadków ("albo się podporządkujesz albo wypad bez
litości także dla dziecka") był zakodowany po tamtej stronie, i nie tylko
chodzi tu o exię.
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

"Siedzę i siedzę, myślę i myślę czego naprawdę mi

[jenny_curran]

brak"...
NO tak, może to nie była miłość, tylko zakochanie. Może.
Zapytam jak powyżej: Ty prawdziwy kini jesteś?
Dajcie mi takiego faceta, bo rozglądam się i nic.
Dziś mam niedobrą niedzielę. Mały śpi już drugą godzinę, więc ani odkurzacza
nie włączę, ani w garnkach pobrzdąkać nie mogę.
"Siedzę i siedzę, myślę i myślę czego naprawdę mi brak"

[kini_m]

jenny_curran napisała:
> Mały śpi już drugą godzinę, więc ani odkurzacza
> nie włączę, ani w garnkach pobrzdąkać nie mogę.

No ja przy takim małym dziecku to akurat wtedy tylko mogłem się zająć
porządkami. Córka była wtedy cudownie zaborcza - tylko nią i wyłącznie nią
miałem się zajmować. I to było wspaniałe. Jak myłem naczynia dłużej niż 3
minuty to już był płacz że nie jest u taty na rękach. W pewnym momencie
musiałem już próbować myć naczynia mając ja w nosidełku na brzuchu. (Wszak
trzeba było zdążyć z porządkiem zanim mama wróci, oj bo byłoby źle.) Ale to się
wspomina takiego małego szkraba... eh.
_________________
Bądź jak zegar słoneczny. Odmierzaj tylko pogodne godziny...

[wieczna-gosia]

Sorry Triss, ale jak dla mnie swoją
>
> wielokrotną forumową agresją już dobitnie przekonałaś kto w Twoim związku
> rozwalił dziecku rodzinę.

wniosek piekny i gleboki ale z tego co pamietam to maz Triss ma sie swietnie, w
tym semym mieszkaniu i rodzina jest wzorowa

[mama_anuszy]

redtower napisała:

> Jeszcze odnośnie...tych przepięknych waszym zdaniem obrazków rodzin....
> ZACZNIJCIE W KOŃCU ŻYĆ WŁASNYM ŻYCIEM!!! A nie wyobrażeniem życia!! To że
> rodzina nie jest kompletna nie oznacza, że nie moe być szczęśliwa....

Balsam, Tower, balsam..!! )) Tak się własnie staram mysleć... Pozdrawiam.