nie mam już siły

[dor234]

Witam.Mam półroczną córeczkę, bardzo kochaną i grzeczną, nie sprawia większych
problemów,przesypia całą noc.Ale od paru dni coś się ze mną dzieje i nie mam
siły ani ochoty się nią zajmować.Cały czas jestem śpiąca i rozbita, jak mała
nie spi mylślę bez przerwy żeby już poszła spać, nie chce mi się z nią bawić
ani do niej mówić.Drażni mnie strasznie jej płacz i mam ochotę na nią
nakrzyczeć .Mój mąż pracuje,ale po południu jest w domu i pomaga mi przy
małej, więc nie powinnam narzekać.Nic mnie nie cieszy, a wręcz wszystko
smuci.Nie mam komu podrzucić małej na chwile bo mieszkam daleko od
rodziny.Czuję się tak jakby wróciła mi depresja poporodowa.Czy króraś z was
też coś takiego przechodziła lub przechodzi?bo zaczynam się martwić czy to
normalne

[ade1]

po powrocie meza powinnas chyba bezwzgledni sama gdzies wyjsc , rozerwac sie
troche, wyjsc do ludzi- wydaje mi sie ze jestes zwyczajnie przemeczona ta
monotonia ktora wkradla sie w twoje zycie, bo roboty przy dziecku duzo ale
najgorsze jest to ciagle powtarzanie tych samych czynnosci. mowie ci musisz
gdzies wyjsc

[b.bujak]

to zupełnie normalne, że ludzie mają lepsze i gorsze dni i to niezależnie od
tego, czy mają dzieci, czy nie... czy przed urodzeniem dziecka nie mialaś
gorszych dni? - matki dodatkowo są pod wpływem zmian hormonalnych i w ogole
mają życie wywrócone do góry nogami - cierpliwości, będzie lepiej

[mysz0405]

Nie przejmuj się.Ja miałam podobnie.Emilka już jako małe dziecko spała po 40
minut.A jak nie spała to płakała.Ciągle musiałam nosić ja na rękach, mąż wracał
ok.16-17, tak więc cały dzień sama w domu w którym panował istny chaos, obiadów
brak a ja zaniedbana.Po pół roku trochę się zmianiło, ale nadal spanie po 40
minut w ciągu dnia.Tyle że w nocy było ok.Teraz ze spaniem w dzień jest bz, w
nocy za to się zmieniło na minus.Emilka ma 17 mcy.
Jak możesz zostawiaj dziecko komuś zaufanemu, wyjdź chociażby na zakupy,
fryzjer czy co kolwiek.Byle odreagować.Pozdr.Iza.Jeśli masz ochotę napisz na
email pryw.