zachowanie mężów

[monikaa13]

jak zachowują sie wasi męzowie, czy was wspieraja, pomagaja, czy sa z wami w
tym wszystkim chodzi o dzidzie no i o sciaganie

moj mi duzo pomaga, wprawdzie wraca dopiero o 17.00 ale od tej pory zajmuje
sie mala, bawi, nosi, potem razem kapiemy, i maz ja karmi, jak przychodzi z
pracy tez, on karmi ja sciagam

a wieczorem jak mala spi to maz sciaga mleko, mam reczna medele i mam taka
rurke do silnika i maz ja podpina do butelki i sam ciagnie a ja sobie
odpoczywam tzn trzymam butelke, chociaz raz bo w dzien troche sie namacham

poza tym bardzo mnie wspiera i ciagle powtarza ze top mleko to najlepsze dla
ameli, choc mi sie nieraz nie chce, przyznaje

[bocianowa]

Mój mąż mi baaaardzo pomaga.
Zarówno przy pierwszym dziecku, jak i teraz.
Od dnia narodzin córki robił przy niej wszystko.
Bardzo dużo czasu jej poświęcał i poświęca. Mają ze sobą bardzo dobry kontakt.
tata jest jej kumplem do zabawy. Męża wogóle dzieci uwielbiają, tak się umie
wczuć w zabawę, że ma się wrażenie, że ma 5 lat

Mąż bardzo częśto zostawał z córką, zebym mogła sobie wyjść gdzieś sama z
kolezankami, na zakupy. Nigdy nie było z tym problemu. Podobnie jest teraz,
zostaje już z dwójką, choc jak wracam to przyznaje, że jest ciężko
Od urodzenia Arka, na pierwsze najtrudniejsze tygodnie, on przejął całkowicie
pałeczkę w obowiązkach przy córce.
Oczywiście On też ma często wychodne, sam z kolegami.
Takie solowe wypady są dla nas bardzo dobre.

Niestety długo pracuje,wraca dopiero o 19.00, ale wceśniej w dzień wyskakuje
odbiera małą z przedszkola i przywozi do domu.

Jak trzeba pomaga mi podjąć decyzję w jakiejś sprawie, ale z reguły sie nie
wtrąca i zostawia mi wolną rękę, nigdy nie krytykuje moich decyzji.
On wogóle woli,żebym to ja podejmowała decyzje a ja nie protestuje.
W przypadku mleka zciąganego też własciwie się nie wtrąca, choć już kilka razy
sugerował, żebym dała sobie spokój, jak Arek skończy te najwazniejsze 3 miesiące
(nie może patrzec jak się meczymy z tym karmieniem, kiedy Arek się wydziera).
Ale ostateczną decyzję pozostawia mnie.

Nieskromnie przyznam, że koleżanki zazdroszczą mi mojego męża, za jego
opiekuńczość i pomoc

Oczywiście nie zawsze jest tak słodko i sielankowo. Ale kto się czubi ten się
lubi

[annika23]

Mój mąż też jest ok, dużo mi pomaga i znosi cierpliwie moje humory-jestem
potworną choleryczką.Wiele rzeczy robi nawet dużo lepiej ode mnie dzięki temu,
że jest taki spokojny i opanowany. Nigdy nie bał się nosić malego czy robic cos
przy nim jak inni faceci. Noi czesto wsatje do malego w nocy.

[mniemanologia]

Bardzo pomaga. Jestem zakochana po uszy, a on jest po prostu wspaniały. Wstaje
często w nocy, choć chodzi do pracy i potem jest niewyspany. Codziennie kąpie
małego (ja to robiłam raptem dwa razy!).
W ogóle jest najlepszy.
Jest moim najlepszym przyjacielem i najlepszym moim wyborem w życiu.

[ninab24]

No moj co prawdanie mazjeszczeale tez mnie wspiera i mi pomaga choc troche
musialam z nim na ten temat pogadac na poczatku, bo robil przy malym malo a
uwazal ze wielce mi pomaga-troche z wybieraniem ubran ma klopotzawsze ja
szykuje no ale moge mu to wybaczyc

[bocianowa]

Mój mąż też nie potrafi wybrać ubrania dla dzieciaczków
Przy małym to żaden problem, gorzej u córki, ale ona powoli sama
nabiera "smaku" w ubieraniu i wie czy jej ciepło czy zimno, więc poycza
tatusia
Ach i czesanie małej włosów,,,,hahaha....jak tata ją szykuje zawsze ma
rozpuszczone włosy, On nawet z kucykiem ma problemy. Wywalczył u mnie, żebym
się zgodziła małej zrobić grzywkę, bo wtedy nie trzeba ciągle zpinać włosów,
Sam poszedł nią do fryzjera
Ale to akurat są sczegóły, które można wybaczyć ,