9 m-cy - problem z samodzielnym zasypianiem

[izka_st]

Moja córka skończyła 9 m-cy. Już kilka miesięcy temu rozpoczęliśmy naukę samodzielnego zasypiania i córka przyjęła nowe zwyczaje bez większych kłopotów. Przyzwyczaila się, że zasypia sama i wszyscy byli szczęśliwi. Niestety w grudniu nastąpił u niej nawrót choroby (córka urodziła się z wrodzoną zaćmą prawego oka a gdy miała 3 miesiące dołączyła do tego jaskra - która w tymże czasie została zoperowana) i w styczniu trafiliśmy do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie na kolejną operację. W szpitalu z powodu bólu i nowego otoczenia Honorata nie mogła zasypiać sama więc usypiałam ją na rękach.
Po powrocie do domu postanowiliśmy wrócić do dawnych zwyczajów i pojawił sie problem. Córka kategorycznie odmawia samodzielnego zasypiania wieczorem. Problem jest o tyle ciekawy, że w ciągu dnia zasypia bez problemów (ma dwie drzemki), a wieczorem pomimo tego, że jest zmęczona nie chce zasnąć. Płacze, histeryzuje, ma odruchy wymiotne (czasami nawet wymiotuje), a kiedy przyjdę i ją przytulę zasypia natychmiast. Nie wiem co robić, jak postępować? Skąd ta histeria?
Czy zostawić sytuację tak jak jest i poczekać aż mała dojdzie do siebie po tych wszystkich wrażeniach związanych z pobytem w szpitalu czy twardo stawiać na swoim? Gdyby nie choroba pewnie postawiłabym na swoim. Tu boję się takich długotrwałych wzrostów ciśnienia spowodowanych płaczem gdy oko nie jest jeszcze wygojone ( po operacji goi sie ok 3 miesięcy).
Z drugiej strony nie chcę wychować terrorystki i histeryczki robiąc z niej kalekę życiową.
PROSZĘ o POMOC.

[jola_ep]

> Z drugiej strony nie chcę wychować terrorystki i histeryczki robiąc z niej kale
> kę życiową.

Moją dwójkę dzieci w wieku 9 miesięcy usypiałam przy piersi, przytulając, kołysząc w ramionach (nie nosiłam, tylko trzymałam na kolanach), śpiewałam kołysanki-mruczanki.

Żadne z nich nie zostało terrorystą, żadne nie jest kaleką życiową. Oboje umieją samodzielnie zasypiać

Starsza jest wrażliwym dzieckiem i przez lata przekonałam się, że zawsze gdy zaspokoiłam jej poczucie bezpieczeństwa także wieczorem, gdy byłam przy niej, jeśli mnie potrzebowała, to potem zbierała siły do samodzielnego ruszenia w świat Jako malutkie dziecko była do mnie przylepiona niemal nieustannie, o samodzielnym zasypianiu dość długo nie było mowy. Gdy poszła do szkoły zaskoczyła mnie, bo nagle okazało się, że jest przebojowa i odważna, potrafiła jako jedyna z klasy np. zapytać się jakiegoś pana w parku co robi, bo reszta się bała

Moje drugie dziecko usypiałam, lulałam, kołysałam... Spałam z nim. Jak miał 18 miesięcy dostał swoje własne, "dorosłe" i ku mojemu zaskoczeniu pewnego wieczoru po prostu poszedł do niego, wlazł i zasnął Niedługo potem mogłam dostąpić zaszczytu przytulenia go przed snem tylko wtedy, gdy zdążyłam to zrobić, zanim stał się senny ("mama nie przeszkadzaj mi, nie widzisz, że zasypiam" )
I tyle jeśli chodzi o teorię, że jak nie nauczymy niemowlęta same zasypiać, to potem nie będą umiały.

Słuchaj swojego serca, sumienia, intuicji i za bardzo nie lękaj się o przyszłość. Jeszcze nie słyszałam, żeby poczucie bezpieczeństwa zdobyte w niemowlęcym okresie komukolwiek zaszkodziło. Wręcz przeciwnie )))

Pozdrawiam
Jola

[luizabla]

jolu_ep - bardzo fajnie to napisałaś - bardzo mi się to podoba. Sama
tez miewałam podobne dylematy. Dziękuję za te słowa.

[Gość: gosc]

ONA NIE HISTERYZUJE ONA CIERPI.

[asiacel]

[asiacel]

A co meczy cie tulenie do snu wlasnego dziecka??? jaka kaleka o czym
ty piszesz kobieto???
troche czulosci , twoje dziecko i tak wiele juz przeszlo po co
dodawac mu jeszcze zmartwień!! nie rozumiem cie .....

[dorota_30]

moja 9 miesieczna corka od 4 miesiaca sama zasypiala w lozeczku, ale
tylko na noc, w dzien nie bylo mowy, od dwoch miesiecy wymaga
poswiecenia jej coraz wiekszej ilosci czasu podczas zasypiania, w
koncu domyslilam sie, ze chodzi o przytulanie, glaskanie, mruczenie.
Z poczatku denerwowalam sie, bo ona przestala zasypiac sama z dnia
na dzien, myslalam, ze cos ja boli, dolega, ale gdy miala z tym
coraz wiekszy problem i wychodzenie z jej pokoju nie pomagalo,
postanowilam wyjac z lozeczka, juz w desperacji i poprzytulac,
podzialalo do tej pory bylo tak, ze przytulanie rozbudzalo ja.
teraz co wieczor mamy rytual, zaczela si eprzytulac takze w dzien,
czego nigdy nie robila. Jak juz sie wysciskamy, to klade ja do
lozeczka, ona gzrecznie lezy na boku, mruczy i co kilkanascie sekund
robi zamach jedna reka - sprawdza czy jestem, siedze przy niej
dopoki nie przestanie sprawdzac... nigdy jej nie podejrzewalam o
terrorystyczne zapedy, terrorystami staja sie wtedy, gdy odczuwaja
niedosyt, a juz dziecko po pobycie w szpitalu, to dziecko po duzych
przejsciach... Po prostu je przytul

[verdana]

Dziecko po pobycie w szpitalu jest kompletnie wytracone z rownowagi -
nawet duzo starsze. Moi rodzice wspominaja, ze po 10 dniach w
szpitalu (a mialam 5 lat i nic mi nie bylo) wracalam do siebie
i 'zwykleggo" zachowania przez pół roku.
9-miesięczne dziecko potrzebuje w takim wypadku calej uwagi, jakiej
sie domaga. Zostawiajac ją sama wzmocnicie jej lęki. Rodzice sa od
tego, by w takim wypadku dziecko nie wychowywać , a pocieszać.

[izka_st]

Dziękuję wszystkim Paniom a szczególnie tym, które miały dla mnie dobre słowo. Poświęcam córce teraz dużo uwagi i widzę jak z każdym dniem staje się spokojniejsza.
Dziękuję jeszcze raz.

[Gość: dolida]

I tak trzymać. nie ma co stresować dziecka. Myślę, że to nawet konieczne
przytulić tak małe dziecko i ululać do snu, zwłaszcza jeśli ona tak szybko
zasypia przy mamie-to duży sukces! I nie jestem za usypianiem dzieci koniecznie
o danej godzinie (bo tak śpi, lub bo w książce pisało)!!! mój syn (zaczął 10
miesiąc) sypia dwa razy dziennie, o tej godzinie o której widzę że naprawdę chce
spać, wtedy zasypia bardo szybko - w 5 minut, co prawda przy cycusiu-ale to jego
prawo! pozdrawiam

[yrden11]

Witam,

Ja tez od jakiegoś czasu wzięłam sie za naukę samodzielnego zasypiania córki (11
m-cy). Pierwszego wieczora płakała w łóżeczku godzinę i 12 minut Kolejne
wieczory przyniosły wyraźny postęp, bo teraz plącze czasem 3 min a czasem ok 10
min przed zaśnięciem. Próbowaliśmy tez tej metody usypiania w ciągu dnia, ale
odpuściliśmy, bo za każdym razem płacze biedaczka ponad godzinę i nie wykazuje
chęci do spania. I tak wystarczy już tych płaczów wieczornych. Martwi mnie
jednak, ze mimo pewnych postępów Paulinka po wsadzeniu wieczorem do łóżeczka
ciągle płacze. Juz chyba wie, ze zaraz wyjdziemy i protestuje. Miałam nadzieje,
ze z czasem przestanie płakać. Boje sie, ze łóżeczko będzie sie jej źle
kojarzyć. No i mam dylemat: czy kontynuować konsekwentnie dotychczas stosowaną
naukę licząc ze w końcu przestanie płakać po wsadzeniu do łóżeczka, czy
wprowadzić zmiany np. siedząc z małą w jej pokoiku po włożeniu do łóżeczka.
Dodam, ze stosujemy książkową metodę nauki zasypiania, która polega na tym, ze
wkłada sie dziecko do łóżka, uspokaja, zapewnia o naszej obecności obok i
wychodzi z pokoju. Wraca sie po coraz dłuższym czasie, aby uspokoić dziecko i
zapewnić, ze jesteśmy i go nie zostawiliśmy.

Czy ktoś przeprowadzał te metodę i jak u was przebiegała nauka i kiedy dziecko
przestało płakać po wsadzeniu do łóżeczka?