NIE ! JA WSZYSTKO SAM ! (....)

[mamagonia]

Witam wszystkich.Ponownie ten sam wątek, o którym pisałam wcześniej.Nie ! Ja
wszystko sam !
Ten ktoś ma 2,5 roku,jest chłopczykiem,nie chodzi jeszcze do przedszkola i
jak na swój wiek jest bardzo rozumny.No właśnie - ale musi wszystko robić
sam.Zdejmować i zakładać sznurowane buty( nie wiąże ich jeszcze),siadać na
ubikację,zakładać ciuchy(spodnie,majtki,kurtkę),przynosić sobie koniecznie
samemu obiad z kuchni do pokoju,zapalać światło,włączać TV i ulubioną bajkę
(pilot ma opanowany),otwierać drzwi jak ktoś domofonem dzwoni,musi
koniecznie sam porozmawiać z kimś przez telefon - gdy ktoś dzwoni...
Można wymieniać bez liku.
Gdy jesteśmy u kogoś i małemu coś się odwidzi że on sam,no to płacz jest
gotowy.Wiem, powiecie że to taki wiek.Jak coś jest czasami nie po jego
myśli - rzuca się na podłogę i płacze.Zostawiać go samego ( niech się
wypłacze)czy wziąść i przytulić?Ale wtedy on kopie nóżkami,kręci mocno głową
tak jakby był w amoku ?! Sam chyba nie wie co się z nim dzieje ?
Co powiecie na to? Jak i kiedy i czy w ogóle to minie?
Proszę o wasze opinie i doświadczenia.
mama chłopca - samosi

[granna]

Witaj
Wyzej jest post o buntach dwulatków i histerycznych płaczach. Natomiast jeśli
chodzi o samodzielnosc to sie ciesz. Ja tez tak mam i sie ciesze, ze rośnie mi
mały pomocnik, ze rozwija sie prawidłowo bo zaznacza swoją odrębnośc przez to,
ze moze juz sam. W newralgicznych punktach, np. zaniesienie obiadu , mówie
dobrze dobrze weź, mamusia Ci moze pomóc chcesz? i zazwyczaj jakos sie
dogadujemy
Ja ponadto by złagoddzic etap buntu stosuje od dośc dawna zasade wyboru chcesz
taka czy taka bluzke, jesz dużym czy małym widelcem,itd. Osiagam tym
zamierzony cel a dziecko ma poczucie decydowania w jakimś stopniu o sobie.
Wielki płacz staram sie rozstrzygac indywidualnie, jesli powiem ze słodycze po
obiedzie to wytrzymam wycie i dam po obiedzie, ale jeśli żal jest wielki a
rzecz nieistotna ustępuje, np. jedzenie w kuchni czy w pokoju (jadamy róznie).
Ostatnio zauważyłam, ze pomaga też inny sposób na moje propozycje, np. trzeba
zmienic pieluche a on : nie!!, ja na to dobrze to idź sie chwilke pobaw i wróc
tu jak juz bedziesz chciał! I skutkuje o dziwo bo chyba chodzi o to, ze to on
musi chcieć a nie ja )
Choc przyznam czasami jest protest i płacz na okrągło i czasem naprawde
oddałabym moje dziecko z dopłatą )
Rzucania w sklepie nie mam, było kiedys, ale jakos krótko i nie aż tak czesto
i chyba minęlo zanim zaczęłam sie tym przejmowac więc w tej kwestii poszukaj w
postach wyżej
Pozdrawiam
granna