Wychowanie Bez Przemocy

[green_naranja]

wlasnie dzis nabylam czerwcowy numer "Zwierciadla", w duzej mierze
poswiecony rodzicielstwu, wychowywaniu,dzieciom (rowniez adopcjom).
swietny numer, polecam (przy okazji jest dodatek ekologiczny

i tak mnie uderzylo jakos, ze wciaz w Polsce debatuje sie na temat
stosowania kar cielesnych wobec dzieci...na dodatek poczytalam
odpowiedni watek na dkp (gdzie z niezrozumialych dla mnie wzgledow
potepia sie wejscie nowej ustawy chroniacej dzieci przed rzeczywista
i potencjalna przemoca w rodzinie).

we wspomnianym numerze "Zwierciadla" jest fajny wywiad /artykul na
temat wychowania bez przemocy-siostra teraz czyta, wiec nie bede jej
wyrywac, ale przywolam z pamieci: "skoro uwazamy ze w porzadku jest
ukaranie dziecka lagodnym nawet klapsem, to dlaczego mamy opory
przed spoliczkowaniem niemilej lub niechetnej pomóc urzedniczki w
urzedzie"? (mniej wiecej tak to bylo).

powiem tak: NIE POJMUJE, po prostu nie ogarniam, jak mozna podniesc
reke na dziecko (i na zwierze tez). nie jestem w stanie zrozumiec,
jak dorosla, emocjonalnie i intelektualnie dojrzala osoba moze
chciec cos wyegzekwowac/czegos "nauczyc" za pomoca przemocy
fizycznej.przemoca fizyczna jest tez ten symboliczny, powszechnie
uwazany za niegrozny klaps w pupe (bo innych "klapsow" nawet sobie
nie chce wyobrazac). uwazam, ze ktos, kto stosuje kary cielesne
wobec dziecka, a taka kara jest tez ow nieszczesny klaps-jest chory
i powinien szukac pomocy.

tak, zdaje sobie sprawe, ze wiekszosc z nas tutaj zaliczyla
przynajmniej jednego klapsa w dziecinstwie (ja osobiscie doslownie
raz), podejrzewam ze na pewno wiekszosc z tych osob uwaza, ze w
zaden sposob jej to nie zaszkodzilo, nie skrzywilo, nie zranilo...

...ale nie powinna to byc carte blanche do stosowania tego rodzaju
kary, nawet sporadycznie, nawet w "uzasadnionych" przypadkach.

nie godze sie na uznanie pospolitego, "niegroznego" klapsa za metode
wychowawcza. nie godze sie na fizyczne upokarzanie i emocjonalne
ranienie dziecka w ten sposob.
nie rozumiem i nie chce rozumiec osob, ktore takie metody
wychowawcze stosuja.
Wychowanie Bez Przemocy jest integralna częscia Rodzicielstwa
Bliskości. przemoc nie sprzyja ani Wychowaniu, ani Bliskosci.

dobra, wyrzucilam to z siebie...

[jul-kaa]

Dziś w Kawie czy Herbacie była sonda o klapsach i ponad 70% osób poparło klapsy...

[jul-kaa]

Ponoć są ludzie, którzy uważają, ze można karać niemowlęta.

[abigail_23]

o my god!(((((((

[telimenus]

Mnie zaskoczyło jeszcze jedno stwierdzenie, że klaps nie jest postrzegany jako
przemoc???!!! A co to niby klaps- forma pieszczoty! Dziwi mnie to i bulwersuje.

[green_naranja]

mnie tez, niezmiennie.

[jul-kaa]

Ja myślę, że ludziom się wydaje, że klaps to taka nieszkodliwa forma dyscypliny. Brałam raz udział w takiej dyskusji
]
A to znacie: kochamniewychowuje.pl/?

[jul-kaa]

Za szybko enter...

Ja myślę, że ludziom się wydaje, że klaps to taka nieszkodliwa forma dyscypliny.

A to znacie: kochamniewychowuje.pl/ ?
I jeszcze fajny tekst o metodach wychowawczych goodnews.blox.pl/2009/08/Zapisani.html Polecam
I jeszcze dla uciechy: www.youtube.com/watch?v=-WOHJhVFfsk

[mrs.t]

> A to znacie: kochamniewychowuje.pl/?

czytam i nie wierze

[asjula1]

No coz, ja juz za kare, za wyrazanie takich pogladow (nno, moze w ciut
uszczypliwy sposob) zostalam usunieta z DKP
Kolega gfizyk orzekl, ze ma dosc prywatnych wycieczek pod jego adresem w tej
sprawie. Co zrobic, nie zdzierzylam, gdy napisal, najwyrazniej zadowolony z
siebie, ze klapsow uzywa.
IMO jestes nastepna do zbanoweania)

[jul-kaa]

A ja myślę, że dzieci, które były bite i/lub poniżane w inny sposób częściej są
później okrutne dla swoich starych rodziców. I troszkę trudno im się czasem
dziwić...

[pondo_81]

ja dostałam kilka razy w życiu nie tylko klapsa i nie uważam ,żeby to przeszło
mi koło nosa- obojętnie.
Pamiętam bunt i opór i" ja wam jeszcze pokażę"

Niezmiennie uważam, ze pomijając kwestię bestialstwa i katowania dziecka przy
większym biciu, nawet najlżejszy klaps jest totalną porażką osoby go wymierzajej

[minimka83]

Ja też dostałam kilka razy lanie. Do dziś pamiętam każdą sytuację i to uczucie
upokorzenia, niesprawiedliwości, bólu.
Niech mi ręka uschnie, jeśli kiedyś podniosę ją na moje dziecko.

[ursus_arctos]

bo wychowanie bez klapsow jest w PL ciagle rozumiane jako jakis szczytny ideal
czy cos podobnego. tu gdzie mieszkam to jest obowiazujace prawo i nikt sie nad
tym nie zastanawia.

[green_naranja]

zastanawia mnie, skad ta obawa wielu osob, ze w zwiazku z ta nowa
ustawa nagle zacznie sie masowe odbieranie dzieci rodzicom "bez
powodu".
coz, chyba rzeczywiscie dziecinstwo bez klapsa jest rownoznaczne dla
wielu z tzw. "bezstresowym wychowaniem".

[jula1023]

Wychowanie to najtrudniejsze zadanie jakie mamy do wykonania w naszym zyciu, tak
naprawde nie ma doskonalej recepty na to. Niemalze ile dzieci tyle musialo by
byc przepisow jak dobrze wychowac mlodego czlowieka.
Kazdy czlowiek czy to maly czy duzy jest indywidualnoscia.
Ja takze nie uznaje, zadnej przemocy w wychowaniu, zadnych kar i nagrod. Moim
zdaniem to my rodzice jestesmy wzorcem dla dziecka, to my musimy pokazac dziecku
jak nalezy zyc. Dziecko jest doskonalym obserwatorem i nasladowca. Co niektorzy
chcieli by dziecko "wychowywac" niemalze od narodzin, np. nie nos dziecka, bo
tak nauczysz i bedziesz musiala nosic i nosic, zostaw samo niech zasypia itd....
Moim zdaniem tresowac mozna szczeniaka, a dziecko KOCHAC i kierowac sie intuicja
a nie wytycznymi to nalezy a tego nie nalezy robic.

[basiak36]

> powiem tak: NIE POJMUJE, po prostu nie ogarniam, jak mozna podniesc
> reke na dziecko (i na zwierze tez). nie jestem w stanie zrozumiec,
> jak dorosla, emocjonalnie i intelektualnie dojrzala osoba moze
> chciec cos wyegzekwowac/czegos "nauczyc" za pomoca przemocy
> fizycznej.

I ja tego nie pojmuje, zwyczajnie
Bicie slabszych w imie wychowania (bo jakas wymowka musi byc) to dla mnie cos
czego nigdy nie zaakceptuje.

podejrzewam ze na pewno wiekszosc z tych osob uwaza, ze w
> zaden sposob jej to nie zaszkodzilo, nie skrzywilo, nie zranilo...
>

Wielu zaszkodzilo, bo przekazuja to wlasnym dzieciom... i uznaja za norme.

[mama_kaspra]

Mysle ze wszyscy/wszystkie jestesmy zgodni/e, ze karanie klapsami uwlacza
godnosci czlowieka - i bitego, i bijacego. Ale chcialabym zapytac, zupelnie
powaznie - czy pacniecie w reke dziecka, ktore ta wlasnie reka wlasnie w tej
chwili (czyli "na goraco" a nie jako kare) probuje zlapac noz, wlozyc ja do
gniazdka itp. tez uwazacie za naganna przemoc, czy to jednak naturalna reakcja,
ktorej co prawda nalezy unikac, ale ktora nie jest tym samym, co karzacy klaps?
Od razu zaznacze, ze nigdy nie uderzylam swojego dziewieciomiesiecznego dziecka,
i nie wyobrazam sobie ze dalabym mu kiedykolwiek klapsa za kare. Ale moge sobie
wyobrazic, ze w pewnym momencie w ciagu najblizszych paru lat trzepne go w reke,
ktora bedzie pchal w niebezpieczne miejsce. Byloby to tak straszne jak klaps,
czy jednak mniej? Co myslicie?

[green_naranja]

nie bylam jeszcze w takiej sytuacji, ale obserwuje moja 21-
miesieczna siostrzenice, ktora bardzo intensywnie pcha te swoje male
lapki w niebezpieczne miejsca i do niebezpiecznych przedmiotow, i
nie mam checi jej po nich trzepnąć-wczoraj powstrzymalam ja przed
uzyciem noza na psie, kilkukrotnie tez zdarzylo mi sie powstrzymac
ja przed uderzeniem pilka w glowe jej 4-miesiecznej siostry, i nie
czulam checi szarpniecia jej za reke czy tez trzepniecia. jakos
odruchowo lapie ja za nadgarstek, odbieram niebezpieczny
przedmiot/odciagam rączke od niebezpiecznego miejsca i tlumaczę, ze
tak nie wolno i dlaczego tak nie wolno.

nie wiem, czy to dobra metoda, ale nie wiem tez, co i jak mozna
zrobic lepiej...?

[mama_kaspra]

Oczywiscie - ja do tej pory tez tak robie, i z cala pewnoscia nie "czuje
potrzeby" trzepniecia Kaspa w reke! Ale czytajac ten watek zastanowilam sie nad
tym, i wyszlo mi, ze o ile dania klapsa za kare po prostu nie moge sobie
wyobrazic, to co do trzepniecia w reke juz tak nie jest. I zastanawiam sie, czy
to znaczy ze rozumiem uzycie przemocy przy wychowywaniu?

[basiak36]

Ale chcialabym zapytac, zupelnie
> powaznie - czy pacniecie w reke dziecka, ktore ta wlasnie reka wlasnie w tej
> chwili (czyli "na goraco" a nie jako kare) probuje zlapac noz, wlozyc ja do
> gniazdka itp. tez uwazacie za naganna przemoc, czy to jednak naturalna reakcja,
> ktorej co prawda nalezy unikac, ale ktora nie jest tym samym, co karzacy klaps?

Mam dwojke dzieci ktore nie raz tak robily i nie przychodzilo mi do glowy aby je
pacac) Po prostu bralam/biore za reke i tlumacze, udajac ze sama dotykam np
tego czegos goracego i ze mnie boli. Dzieci rozumieja. Tyle ze trzeba
konsekwentnie czasem kilka razy tak zrobic. Dodam ze dzieci zawsze byly 'wolno'
biegajace po domu, po schodach itp.

Kota tez nie musialam bic zeby na stol nie wskakiwal)

Tak samo jak nie chcialabym zeby ktos mnie pacal gdybym niechcacy zlapala za cos
o czym nie wiem ze moze byc niebezpieczne

[jula1023]

Nie chcialabym sie wymadrzac, ale mysle, ze zamiast zastanawiac sie czy takie
pacniecie kierowane impulsem w obronie dziecka jest kara czy upokorzeniem.
Pomyslmy lepiej jak bezpiecznie urzadzic mieszkanie, zeby uniknac takich
sytuacji. Gdy jest male dziecko w domu np. noz nigdy nie powinien znalesc sie w
miejscu z ktorego mogloby go wziasc dziecko. Do gniazdek sa specialne wkladki
zabezpieczajace. Mieszkanie w ktorym mieszka maluch musi byc dla niego przyjazne

[agnen]

Zgadzam sie.
Ja należę do tych mniej lub bardziej "klapsowanych" i wcale nie uważam ze to
wyszło mi na dobre. Trudniejsze dla mnie jest to ze brakuje mi "wzorca" i czasem
"na gorąco" mam ochotę pacnąć młodą. oczywiście tego nie robię, ale muszę się
zastanawiać za każdym razem co dalej.
Dla małego dziecia trzeba przygotować dom i jeśli jest niezabazpieczone
gniazdko, czy nóż w zasięgu rączki dziecka, to dlaczego dziecko ma byś bite z
tego powodu? W końcu to nie jego wina. Tak sobie myśle ze mniejszą szkodą a
większą nauką dla dziecia jest bąbelek na palcu od dotykania gorącego niż bicie
po rączkach przez mamę.

[jul-kaa]

To ja mam taką radę: Za każdym razem, kiedy macie wątpliwości co do swojej
reakcji, wyobraźcie sobie, że opiekujecie się własną babcią z silną demencją.
Babcię można pacnąć kiedy próbuje dotknąć gorącego?

[anik801]

Studia zawodowe zrobiłam z pracy socjalnej.Jednak już na trzecim
roku wiedziałam,że nie chcę być pracownikiem socjalnym.To nie dla
mnie.Nie chcę decydować właśnie o takich sprawach-zabrać komuś
dziecko czy nie.To zbyt poważne i zbyt duża odpowiedzialność.Tym
bardziej,że w niektórych przypadkach dzieci są odbierane niesłusznie.
Nie chcę zastanawiać się po nocach czy swoją decyzją nie wyrządziłam
komuś krzywdy.Nie chciałabym mieć takiej "władzy" i uważam,ze to nie
powinno zależeć od pracownika socjalnego.Poza tym teraz niektóre
dzieci(które są bardzo dobrze poinformowane o swoich prawach)mogą
łatwo to wykorzystywać i takie przypadki znam.Dziecko obrażone,że
nie dostało czegoś tam od rodziców oczernia ich i twierdzi,że jest
bite.

[green_naranja]

widzisz anik, ja to sie zastanawiam, jak to jest, ze pracownicy
socjalni nie chca/nie potrafia/czuja ze nie moga rzeczywiscie
SPOSTRZEC , ze cos jest nie tak, jak byc powinno.

dwa lata temu Wielka Brytania wstrzasnela sprawa "Dziecka P".w tym
roku sądzeni są pracownicy socjalni odpowiedzialni za monitorowanie
sprawy tego dziecka.
maly Peter mial kilkanascie miesiecy kiedy zmarl-a zmarl od pobicia,
ktore to pobicie trwalo od czasu, gdy przyszedl na swiat.
gdy najpierw trafil do szpitala na kilka dni przed smiercia, lekarz
NIE ZAUWAZYL, ze dziecko cierpi od wielomiejscowych zlaman kosci i
innych obrazen, nie zauwazyl (a wlasciwie nie zauwazylA, bo to
lekarka byla), ze dziecko jest oszolomione, otulanione, wycofane.
nie, wszystko bylo ok.
gdy nastepnym razem sluzby medyczne wezwane zostaly do jego domu,
dziecko juz nie zylo, mialo nowe rany, lezalo w zakrwawionym
lozeczku.

przepraszam za ten opis, ale siedzi to we mnie mocno, bo gdy sprawa
rozlala sie w prasie, akurat bylam w ciazy z Nina, i odchorowalam
mocno sprawe tego nieszczesnego dziecka.

wyszlo na to, ze jego matka oraz jej partner (nie bedacy ojcem
dziecka), wraz z LOKATOREM, ktoremu wynajmowali pokoj, traktowali
Petera jako worek treningowy niemal od dnia, gdy sie narodzil.

pomijajac oczywiste bestialstwo tych osob, zastanawia mnie jedno (i
nie tylko mnie, bo wszystkich obserwatorow tej sprawy): jak to sie
stalo, ze nie tylko ojciec dziecka, ktory od czasu do czasu dostawal
je pod opieke, ale i pracownicy socjalni regularnie wizytujacy ten
dom, NIGDY nie zauwazyli tego, co sie dzieje?dlaczego nie zdziwil
nikogo fakt, ze dziecko jest wycofane, apatyczne, ciche, ze z tego
przerazenia w ktorym wzrastalo od urodzenia, zamknelo sie w sobie
tak potwornie, ze nie sprawialo w ogole wrazenia normalnie
rozwijajacego sie niemal dwulatka?
dlaczego tych cholernych pracownikow socjalnych nie zastanowily
wieczne siniaki (lub dlaczego lykali wersje o przewracaniu sie) i
bezruch dziecka, ktore nie potrafilo sie bawic, reagowac na gosci,
reagowac na cokolwiek?

treraz okazuje sie, ze nieprawidlowo wypelniali raporty i
nieprawidlowo podeszli do calosci procedury, ale nie zmienia to
faktu, ze niemal przez dwa lata obserwowali pieklo na ziemi tego
malego dziecka, i nie wierze, ze mogli byc tak slepi, by nie
zauwazyc, ze cos jest nie w porzadku.NIE WIERZE.

wiec dlaczego,. dlaczego nie reagowali? dlaczego pozwolili cierpiec
temu dziecku i umrzec w takich okolicznosciach?

teraz w WB wyplynela kolejna podobna sprawa, i w zasadzie nie ma im
konca.

czy w Polsce jest inaczej? nie, jest dokladnie taki sam odsetek
ludzi maltretujacych swoje dzieci.

niech wejdzie ta ustawa, niech n awet dojdzie do kilku nadgorliwych
reakcji, ale niech te dzieci nie cierpia.
jestem przekonana, ze jesli rzeczywiscie dziecku nic sie nie dzieje,
to mozna to latwo udowodnic i "naprostowac" calosc. i na pewno nie
jest to zbyt wysoka cena za uratowanie chocby jednego zycia, co do
ktorego niezdecydowani pracownicy spoleczni "nie byliby pewni".

[anik801]

Wiesz dlaczego tak jest?Po pierwsze pracują ludzie,którzy pracę
traktują na zasadzie "odsiedzieć co swoje i wziąć wypłatę".Ja się do
tej pracy nie nadaję i nie będę udawała,że jest inaczej.sama jestem
matką i byłbym zbyt podejrzliwa,co mogłoby spowodować zabranie
dzieci niesłusznie.Po drugie u nas prawo jakie jest każdy wie.We wsi
mamy taką rodzinkę.Dziewczyna lat 30 rodzi co roku.Dwoje dzieci już
nie żyje(w tym jdno zmarło na zapalenie płuc,bo oni do lekarza nie
chodzą),kilkoro dzieci jest w domu dziecka,3 w rodzinie zastępczej,2
z nią i ona znów jest w ciąży.Przez wszystkie te lata mają nad sobą
pracowników socjanych.I co z tego?Najlepszym rozwiązaniem byłoby
podwiazać tej kobiecie jajniki,ale nikt tego nie zrobi,bo bez jej
zgody jest to karalne(żaden lekarz się tego nie podejmie).Ponieważ
nie jest ona ubezwłasnowolniona nikt nie może za nią podjąć tej
decyzji.Pozostaje tylko odbierać im dzieci.Dzieci bite nie
są,natomias są bardzo wycofane(chłopczyk,którego zresztą juz zabrali
miał typowe objawy choroby sierocej),są niedożywione,po prostu
zaniedbane pod każdym względem.Ojciec dzieci ma coś nie tak z
głową,co widać na pierwszy rzut oka.Dla matki są to takie żywe
laki,które ona musi mieć.Zresztą powiedziała wielokrotnie,że jak jej
zabiorą jedne,to urodzi sobie następne.Ponieważ oni nie biją dzieci
i nie są alkoholikami odebieranie im dzieci nie jest takie proste.

[dagis.1]

wychowywanie bez przemocy jest dla mnie tak oczywista oczywistoscia ze mierzi
mnie niestety inny sposob myslenia. nie rozumiem, nie ogarniam tego jak mozna
sie buntowac przeciw wprowadzeniu ustawy ktora powinna juz istniec od dawna.

[aphoper1]

Też nie rozumiem, jak można bić kogokolwiek. Zwłaszcza własne dziecko.

[elona1981]

Brałam ostatnio udział w dyskusji na ten temat i naprawdę nie potrafię rozumieć jak można bić dzieci. Najgłupsze argumenty: ja byłem bity i wyrosłem na dobrego człowieka, a jak dziecko wyniesie z domu cenne rzeczy i je sprzeda, a jak itp. Argument, że bicie dorosłych jest nielegalne do niektórych nie trafia. Byłam bitym dzieckiem i sprowadziło się to do tego, że ciągle udaję przed rodzicami kogoś kim nie jestem i ciągle mam w sobie lęk przed no właśnie nie wiem. Wiem, że mnie nie zbiją, ale pozostaje agresja słowna itp. Nie chcę żeby moje dziecko mnie okłamywało i najnormalniej w świecie mnie się bało.