chytrość - jak długo jeszcze??

[beffanka]

Mam prawie 3 letnią córeczkę, jest na razie jedynaczką. Chodzi do żłobka. Od
pewnego czasu mamy straszne kłopoty towarzyskie. Wszyscy znajomi, którzy
przychodzą ze swoimi dziećmi (w podobnym wieku) nie sa w stanie porozmawiac z
nami spokojnie, ponieważ z częstotliwością 1 na 5 minut mamy "zadyme".
Najgorsza jest moja córka, która przy tym okropnie płacze i krzyczy. Dawniej
tez była chytruskiem, ale mogłam jej coś wytłumaczyć, teraz juz nie. Gdy sie
zdenerwuje, potrafi ugryźć czy uszczypać i ciągle krzyczy: TO MOJE!!! Powoli
tracimy razem z mężem do niej cierpliwość. Pomocy!!!

[madziurex]

To norma w tym wieku! Dziwne byłoby,gdyby trzylatek chciał się dzielić.Za jakiś
rok znormalnieje, bo sama się przekona,że warto przestrzegać "norm
społecznych" - zacznie potrzebować kolegów. Teraz to jeszcze: JA, MOJE,itd.
Pozdrawiam i życzę cierpliwości!

[mamagabi]

Niewiem czy takie dziwne bo moja córcia mając 3 latka dzieliła się swoimi
zabawkami bez większych problemów, ale uczyliśmy ją od małego że może na chwile
dać zabawke i nikt jej tego nie zabierze. Bawiła się często ze starszymi
siosrami ciotecznymi i oczywiście zdarzało się na początku że zabierała im
zabawki albo albo nie chciała pożyczyć swojej i wtedy najczęś ciej mama
dziewczynek mówiła żeby jej ustąpiły bo ona jest malutka, a ja się bałam że
potem będzie chciała żeby jej we wszystkim ustępować i starałam się żeby chociaż
na chwile pożyczyła swoją zabawke i zeby widziała że za chwile ma ją spowrotem.
Tak samo było kiedy dostała np czekolade to zawsze wszystkich częstowała a
dopiero potem sama jadła oczywiście dorośli nie chcieli się częstować bo to
przecież dla dziecka ale wtedy tłumaczyłam że w ten sposób uczy się dzielić.
Moim zdaniem dziecko samo z tego nie wyrośnie i trzeba je tego nauczyć. Gabrysia
ma koleżanke która ma pięć lat i ma problemy z dzieleniem ale co dziwne to z
jedzeniem np wczoraj jej mama musiała jej siła zabierać torebke z precelkami bo
żadnej koleżanki nie chciała poczęstować i tłumaczenie nie pomagało. Ma też
kolege który ma 6 lat i nie pożyczy swoich zabawek no chyba że ma jakąś zepsutą.
Myśle że dobrze by było żebyś córeczke próbowała nauczyć małymi kroczkami
dzielenia się , Np kupić włsnie czekolade i porosić żeby innych poczęstowała
oczywiście wszyscy muszą być zadowoleni i ją pochwalić że to zrobiła. Może ma
jakąś troche starszą koleżanke która nie ma problemów z dzieleniem żeby jej
czasem coś pożyczyła albo np się na troche wymieniły zabawkami i za każdym raze
kiedy chociaż na cwile coś pożycz trzeba chwalić że np już jest taka duża że
porafi się z kiś podzielić i na początek dobrze mieć coś na wymiane np ty mi
pożyczysz misia a ja pożycze ci lalke żeby dziecko nie zostało z pustymi rękami.
Ma też prawo mieć taką zabawke której nie chce pożyczyć taką najukochańszą albo
kiedy dostanie jakąś nową to musi się nią nią nacieszyć i wtedy trzeba innym
dzieciom wytłumaczyć dlaczego nie chce jej pożyczyć. Musi czuć że opłaca si
dzielić. Mam nadzieje że podsunełam ci kilka pomysłów nie wiem czy sprawdzą się
w przypadku twojej córeczki bo jak wiadomo każde dziecko jest inne i co przynosi
efekty u jednego nie musi u drugiego.
Pozdrawiam i życze wytrwałości Asia

[edytek1]

Nie uważam, aby przekupstwo było dobrym wychowcą. A co kiedy zabraknie nagrody?
Ja bym szukała podłożą gdzie indziej... Mała chodzi do żłobka więc tam zabawki
sa wspólne a dom to jej teren jej zabawki... Nic dziwnego, że nie chce sie
dzielić! Nie rozumie, że zabawka wróci, a gość to nic innego jak agresor.
Ja ten problem ( choć moja ma 2 latka)rozwiazałam tak: dzieci przynoszą swoją
zabawkę i zabawki są na wymianę ja twoją a ty moją. Po znudzeniu są zabawy typu
korowanie( kredek musi być dużo) ciastolina,klocki gry. Stram się uniakać
zostawienia dzieci samych sobie, bo konflikt gotowy. Standardem stało sie u
nas goszczenie mam na podłodze( my też chodzimy na podłogową gościnę). Miłej
zabawy życzy Edyta mama Karoliny

[beffanka]

Bardzo dziękuje,muszę uzbroić sie w cierpliwość. Najgorsze jednak jest jeszcze
to, że ona jest bardzo zazdrosna nawet o mnie, ale tylko wtedy gdy np. inne
dziecko biorę za rękę, przytule itp. (nie robie tego specjalnie, tylko wtedy
gdy inne dziecko samo do mnie podejdzie i przytuli się) ona, wtedy dostaje
dosłownie spazmów, tak płacze i szlocha, że ma jkby napad jakiejś nerwicy
(gdyby dotknąć jej brzuszka to tak mocno i szybko oddycha, trzęsie się) Kiedyś
mogłam z nia porozmawiać, wytłumaczyć, a teraz nie mam u niej w ogóle posłuchu.
Robi co chce, ucieka, chodzi po wodzie, krzyczy gdy czegoś nie dostaje. Musze
się przyznać, że jest tu trochę naszej winy, bo czasami dla świętego spokoju
ustępujemy jej, ale wczoraj przeprowadziliśmy z mężem poważną rozmowę i
zdecydowaliśmy oboje "zabrać się za nią" tzn. zacząc współpracować z nią.
Jeszcze nie wiem jakimi metodami, ale na pewno spokojnie i bez bicia (tego nie
uznaje, no może lekki klapsik), a może macie jeszcze jakieś propozycje??
Psycholog?? twarda ręka?? nie mam pojęcia

[chrom11]

Witam Cię !
Jestem mamą dwójki dzieciaczków, jedno coprawda ma dopiero 7 miesięcy, więc
tego typu problemów narazie z nią nie mam, ale synek - czterolatek.........
Zapewniam Cię, że przechodziliśmy z nim wszyskie możliwe zachowania. Też
chodził do żłobka i też po powrocie do domu w zabawie z innymi dziećmi
zachowywał się podobnie, jaką postawę przybierałam ? hm....... nie ma na to
jednoznacznej odpowiedzi, każda sytuacja wymagała innej reakcji, napewno nie
krzyczałam na dziecko, aby bezwzględnie dawało zabawki, które są jego (dziecko
w tym wieku ma silne poczucie własności), mogłam go tylko poprosić, aby się dał
chwilowo pobawić koledze, bo on jak jest u niego to też chciałby się pobawić z
kolei jego zabawkami, przeważnie po krótkim przemyśleniu dzielił się, ale
czasami tego nie robił i nikt nie miał do niego o to żalu. Moją zasadą
jednakową za każdym razem było: nie wtrącać się, tylko wtedy kiedy byliśmy o to
wyraźnie poproszeni. Wyszliśmy z założenia, że dzieci "dogadają" się swoimi
sosobami (oczywiście nie dopuszczaliśmy do rękoczynów) i to się w naszym
przypadku sprawdzało, ale zanim doszliśmy do tego wniosku niestety działliśmy
po omacku, metodą prób i błędów. Dlatego myślę, właściwie to wiem, że nic złego
w zachwaniu twojej córewczki nie ma i myślę, że metoda: "teraz się za nią
zabierzemy" może ją tylko przestraszyć, spokój, sopkój i jeszcze raz spokój, a
napewno znajdziecie metodę dla Was i dla Waszej córeczki najlepszą. A jeśli
chodzi ataki zazdrości Twojej córeczki na widok innego dziecka na Twoich
rękach..........., ty jesteS dla nie całym światem, tylko dla niej, nie rozumie
jescze tego, że ty tylko to inne dziecko wzięłaś na ręce, dla niej to jest taka
mała "zdrada",ja mam dwójkę, także mam to na codzień. Także nie zamartwiaj się,
ona Cię poprostu kocha, miłością najczystrzą i bezinteresowną. Ciesz się tym.
Życzę powodzenia, wytrwałości i dużo uśmiechu na codzień. Pozdrawiam. Kasia

[d.orka]

Zanim zastosujecie jakąkolwiek metodę, przyjrzyjcie się najpierw córeczce -
jaki ma charakter, osobowość.
Każdy człowiek posiada swoje indywidualne cechy. Można je wzmocnić wychowaniem,
lub skorygować.
Zgadzam się z tym, co napisała jedna z dziewczyn - dobrze jest jak najwcześniej
pokazywać dziecku, że zabawkami można się wymieniać, pożyczać je. Stopniowo,
małymi kroczkami (z wielką cierpliwością) uczyć społecznych zachowań. Jedne
dzieci szybko je przyswajają, inne wolniej, a jeszcze inne z dużymi oporami.
Ważne jest, żeby dziecko miało coś tylko swojego, czego nie musi nikomu
pożyczać (i wszyscy powinni to uszanować). Wtedy łatwiej mu będzie rozstawać
się na chwilę z innymi zabawkami.
Nie zmieniajcie nagle postawy wychowawczej o "180 stopni", lecz pomaleńku
wprowadzajcie nowe zasady. Ważna jest Wasza konsekwencja i wspólny front, a
przede wszystkim przeogromna cierpliwość. Trochę to potrwa zanim mała przyjmie
nowy porządek i nowe reguły.
Wszystkiego dobrego
Dorka
mama Sikorek
i wkrótce Leonka

Do edytek1

[mamagabi]

Nie napisałam nigdzie o przekupstwie nagrodą jest pochwała i to że jeśli dziecko
pożyczy swoją zabawkę to wtedy może inne dziecko też coś pożyczy to przecież nie
jest przekupstwo chyba źle mnie zrozumiałaś.

[edytek1]

Rzeczywiście nic nie piszesz o przekupstwie... żle zinterpretował twój post.
Przepraszam i pozdrawiam.

[monika.zdz]

Cały mój synek. Jak pewnego razu poczęstowałam jaego małą koleżankę soczkiem w
kartoniku, a on miał własny soczek to zrobił taką awanturę,że mało szyby nie
wypadły od jego wrzasku. Pomyślałam,że zrobiłam to nie licząc się z jego
zdaniem,pomijając go w tym i nawet czułam się nie w porządku. Od tego czasu
kiedy daję mu na przykład czekolaki w ilości kilku sztuk zawsze proszę aby
jedną dał koledze bo przecież ma tyle jeszcze dla siebie i widzę ,że nie
zmuszany robi to nawet chętnie. Z zabawkami jest gorzej. Jak zobaczył u kolega
ze żłobka ma zabawkę taką samą jak jego (może myślał,że to jego pluszak?)- to
pobili się o nią. Jak jesteśmy w gościach u rok młodszego 2-letniego kuzynka to
wyrywają sobie zabawki nawzajem. Jednak ostatnio zauważyłam,że Kubie już można
czasami coś przetłumaczć i aczkolwiek niechętnie i nie zawsze to czasami
potrafi się zachować. Taki wiek,trzeba dziecku tłumaczyć i tłumaczyć ,utrata
cierpliwości (też czasami to miewam)do niczego pozytywnego nie prowadzi.

[ewa2233]

A ja JUŻ jestem ostrożna z tym namawianiem do dzielenia się zabawkami,
zwłaszcza w piaskownicy.
Nasz syn, gdy miał właśnie około 3 lat (dawne dzieje), też nie bardzo lubił
dawać swoje zabawki innym dzieciom.
Tłumaczyliśmy Mu, że fajnie jest pożyczyć coś komuś, za to można czasem pobawić
się czyjąś zabawką itp. przykłady.
Prosiliśmy też nianię, żeby zwracała na to uwagę i zachęcała go na spacerach do
pożyczania.
Aż w końcu nadszedł ten dzień.
Syn dostał nowe autko, które było bardzo oryginalne, bo był to model starej,
dobrej "Syrenki".
W tym czasie syn bardzo interesował się "starymi gratami", więc cała
rodzina "czyhała" na trabanty, syrenki itp.
No i zabrał ukochany samochodzik, który dostał poprzedniego dnia, na podwórko.
W piaskownicy jakiś chłopczyk zainteresował się autkiem i syn, po namyśle,
oddał go do pobawienia się koledze.
I jakież było (delikatnie mówiąc!) zdziwienie dziecka oraz niani, gdy chłopiec
wziął autko i pędem pobiegł między bloki!
Od tej pory ani złodzieja, ani autka nie widzieliśmy, choć chodzili codziennie
na ten plac zabaw, aby złapać jakiś trop...
Przestaliśmy synka zachęcać do pożyczania, a zaczęliśmy liczyć na jego intuicję.
Przeczytałam też w jakimś czasopiśmie, na temat takiego przekonywania malucha,
żeby pożyczał, aby wstawić się w jego położenie.
Macie np. ukochaną swoją kolekcję figurek, znaczków a może macie ukochany
aparat foto czy kamerę.
Przychodzi do was koleżanka i zaczyna to, co macie ukochanego, "intensywnie"
oglądać, dotykać, przestawiać.
Jak się czujecie? Czy nie macie ochoty po prostu jej pożegnać, żeby przestała
podnosić wam ciśnienie?
Powiecie, że drogi sprzęt to co innego niż zwykłe zabawki?
Ale przecież dziecko nie zna pojęcia wartości "złotówkowej" !
Ono wie tylko, że "TO MOJE"!
Oczywiście nie nakłaniam nikogo, do chowania egoisty, ale ...
Czasami trzeba i z naszej strony innego spojrrzenia i więcej wyrozumiałości.

PS. ciekawe ile gromów za ten post spadnie na moją biedną głowę

[madziurex]

Ewa2233! A ja się z Tobą zgadzam. Oczywiście nie można przeginać w żadną stronę
(chować egoistę albo sierotę), ale zauważyłam, że dzieci, których prawa i
uczucia (a także prawo do WSZYSTKICH uczuć,jakich doznają) są respektowane -
otóż te dzieci mają najmniej kłopotów z respektowaniem praw innych. Uważam,że
można dziecku mówić -"To twoja zabawka i podzielisz się nią tylko wtedy, gdy
będziesz miał na to ochotę." A już do tragedii prowadzi zmuszanie dziecka
(trzylatka!) do dzielenia się.Nikogo siłą nie zrobimy dobrym człowiekiem.

[ewa2233]

O!
Dzięki!