AP a napady złości

[pilka87]

Witajcie!
Jestem tu nowa, mój synek ma 26 miesięcy a idee AP są mi bliskie, ale czasem
niestety tylko w teorii.. Niestety nie wiem jak sobie radzić z jego napadami
złości. Co np. robicie, kiedy dziecko czymś rzuca ze złości lub Was uderza?
Jak nauczyć go wyrażać złość w bardziej akceptowalny sposób?
PS wiem tylko,że mnie tego nikt nie nauczył. Ja w największej złości i
bezsilności zachowuję się jak dwulatek, z rzucaniem się na ziemię i waleniem
pięściami włącznie

pozdrawiam i proszę o radę

[globus.histericus]

Ja jeszcze nie doświadczyłam klasycznego napadu złości, ale mam jego
przedsmaki, więc myślę, że i mnie nie ominie. Kilka miesięcy temu
byłam na warsztatach dla rodziców a propos złości właśnie i tam
mówili, aby proponować dziecku na przykład poduszkę, w którą może
walić, albo gazetę, którą może podrzeć. Nie wolno ignorować tej
emocji, czy wyśmiewać się z niej, ale na pewno to wiesz. Trzeba ją
głośno nazwać i powiedzieć o przyczynach, mówić też, że dziecko ma do
złości prawo i że się to rozumie. Byłam też na wykładzie, gdzie
psycholożki twierdziły, że w trakcie takiego ataku (np. w sklepie)
najlepiej nie reagować, nie pokazywać po sobie, że takie zachowanie
dziecka robi na nas jakiekolwiek wrażenie. Podobno taka postawa
najszybciej uspokaja i nie nakręca histerii. Nie wiem, nie przeżyłam
jeszcze na własnej skórze, ale jakoś nie mam 100% przekonania. Z
drugiej strony mogę sobie wyobrazić, że są sytuacje, w których jest
to jedyne rozwiązanie.
Tylko teoretycznie mogę na razie na ten temat napisać.

[margonik]

> Byłam też na wykładzie, gdzie
> psycholożki twierdziły, że w trakcie takiego ataku (np. w sklepie)
> najlepiej nie reagować, nie pokazywać po sobie, że takie
> zachowanie dziecka robi na nas jakiekolwiek wrażenie. Podobno
> taka postawa najszybciej uspokaja i nie nakręca histerii

Jako, że mam 4-letnią córkę i kilka takich ataków za sobą, to w
pełni potwierdzam! W sytuacji, gdy dziecko wpada w histerię, nie ma
w ogóle sensu czegokolwiek tłumaczyć. Ignorowanie daje najlepsze
efekty.
Ideałem jest dla mnie mama, którą kiedyś widziałam w hipermarkcie.
Jej dziecko położyło się na ziemi i zaczęło walić o ziemię i
wrzeszczeć, a ona spokojnie płaciła przy kasie, jedynie przesunęła
to leżące i rozhisteryzowane dziecko nieco na bok, aby nie
przeszkadzało innym

[basiak36]

> PS wiem tylko,że mnie tego nikt nie nauczył. Ja w największej złości i
> bezsilności zachowuję się jak dwulatek, z rzucaniem się na ziemię i waleniem
> pięściami włącznie
>

Mnie tez ogarnia ogromna zlosc, ale mam 2 dzieci i przez te 7 lat nauczylam sie
lepiej panowac nad soba. Wiec najlepiej zaczac od siebie,i przyjac ze dziecku
jest iles razy trudniej panowac nad emocjami niz nam.
A uczyc sie maja od nas, wiec to w interesie dziecka dobrze jest pracowac nad soba..
Ilekroc mi sie udaje przejsc nad zloscia malej spokojnie, rezultat jest o wiele
lepszy. Diabelnie to czasem trudne, ale rezultat - dobry. Wiec sie staram.
Nie krzyczec, trzymam ja za rece, czasem mocno, i przeczekuje, czasem siadam
obok niej i czekam az jej przejdzie. Na uderzenia reaguje mocnym trzymaniem jej
za rece i powtarzaniem spokojnie ze bic nie wolno. Z pierwszym dzieckiem tez tak
robilam, i teraz jest z niego bardzo cywilizowany prawie 8 latek

[m_laczynska]

jest taka technika jak przytrzymanie (holding). Przytulasz, przytrzymujesz
dziecko nie pozwalając żeby sobie i Tobie coś zrobiło. A przy tym możesz mówić
różne rzeczy: np że widzisz, że się złości, że jesteś przy nim i jest
bezpiecznie, że nie pozwolisz, żeby zrobił sobie krzywdę itp. Na początku
dziecko pewnie będzie się szarpać, ale właśnie chodzi o to, żeby to wytrzymać
dopóki mały bunt się trochę nie wyciszy.
To bardzo ładnie podkreśla właściwą relację rodzic - dziecko, gdzie ten pierwszy
jest takim "ogromnym dębem" pod którym można przetrwać "burzę". Rodzic jest
"duży i bezpieczny" i bierze odpowiedzialność zamiast zostawić malucha na pastwę
uczuć z którymi sobie nie potrafi jeszcze poradzić.

[barb.d]

Wiem, o czym mówisz - ja też to przerabiam od jakiegoś czasu.
W takiej sytuacji, tak jak napisały dziewczyny wyżej, muszę najpierw
zapanować nad sobą. Te napady nie są bez powodu... Tzn. Ty nie
zrobiłaś nic złego. Chodzi o to, że dziecko bardzo mocno przeżywa,
nie rozumie co się z nim dzieje, i nie potrafi sobie z taką
intensywnością złości/rozpaczy radzić. Pomyśl sobie, że fajnie że te
"negatywne" (wzięłam w cudzysłów, bo tak naprawdę emocje nigdy nie
są negatywne i tego też, chcę nauczyć moje dziecko) wyraża i Cię o
tym informuje. Pewnie bardzo łatwo można by było sprawić, żeby się
"zamknęło", ale nie oznaczałoby to, że dziecko nadal nie przeżywa...
tylko już Ci o tym nie mówi...
Być może w ostatnim czasie nastąpiła jakaś zmiana u Was. U nas, na
przykład w momencie, kiedy pojawiła się opiekunka (na 4 godz.
dziennie) przez kilka dni Marysia była trochę bardziej wrażliwa.
Ale to też jest, tak myślę, naturalny etap rozwojowy - czyli zadanie
dla nas

U nas sprawdza się nazywanie tego co się z nią dzieje. Na przykład
mówię jej, że jest zdenerwowana, bardzo zła i że to widzę. Następnie
pytam ją czy to może dlatego, że... i podaję tutaj prawdopodobną
przyczynę. Najczęściej jest tak, i te momenty są niesamowite, kiedy
ona z całej siły, ile tylko ma w tych swoich płuckach krzyczy:
taaaaaaaaaaak!!! Później jeszcze powtarzam, że widzę, że jest bardzo
zdenerwowana. Ale nie próbuję niczego naprawiać, zaradzać... (chyba,
że się np. uderzyła, to pytam gdzie boli i tam ją całuję, albo razem
dmuchamy w to miejsce)
Tzw. "holding", w naszym przypadku, by się nie sprawdził. Bo w
momentach kiedy Marysia jest bardzo zdenerwowana, nie pozwala się
dotknąć nawet (i ja to szanuję), a już tym bardziej przytulić.
Ale też wydaje mi się, że w takich sytuacjach nie chodzi o
łagodzenie, a bardziej pokazanie dziecku, że widzimy jego złość, że
jest to dla nas ważne, co ona przeżywa, że jest przyczyna tego, co
się z nim dzieje i że ma do tych emocji prawo. Przytulam ją wtedy,
kiedy mi na to pozwoli, a to dzieje się najczęściej wtedy, kiedy się
już trochę uspokoi.

[barb.d]

Trochę chaotycznie, ale zanim dokończyłam pisać ten post do końca, w
między czasie musiałam narysować kilka samolotów - straszną "fazę" ma
na nie Maryśka ostatnio.

[kooa]

Barb, chyba napisalas odpowiedz na mego posta z watku o
rozpuszczaniu:
"na rowiesniczym forum zastanawialysmy sie ostatnio jak postepuje
mama AP w sytuacji histerycznej reakcji dziecka
takiej, ze rzuca sie na ziemie, wrzeszczy, kopie, bo nie moze dostac
tego co chce.
czy mama AP pozwoli sie wyplakac bedac obok (placz to ujscie emocji
wszak) i potem wytlumaczy dlaczego 'nie wolno', czy ulegnie i da
dziecku to czego ono chce czy sprobuje odwrocic uwage od problemu i
zajmie dziecko czyms innym (o ile sie uda)
wlasnie, czy odwracanie uwagi to dobry pomysl? u mnie czasem udaje
sie na chwile, ale moj synek i tak pamieta - po chwili wracamy do
punktu wyjscia i sytuacja zaczyna sie od nowa. czy powinnam wiec
wytrzymywac ten jego placz i konsekwentnie na pewne rzeczy nie
pozwalac? "


zeby nie lagodzic tylko byc obok, tlumaczyc, rozumiec i to
zrozumienie okazywac. zeby to jeszcze nie bylo takie trudne (synek
ma dopiero 13 m-cy)

[m_laczynska]

Wypróbowałam coś nowego - sprawdziło się. Mój co prawda się nie rzuca, tylko
wrzeszczy ile sił w płucach. A ja mu wtedy podtykam zeszycik i kredeczki,
machnie 5 razy krechę z góry do dołu, ja mu na to, że widzę że jest bardzo zły
(nie wiem czy autentyczna w tym jestem bo mnie to trochę śmieszą te jego
wrzaski) i on jeszcze chwilę porysuje i mówi "mama - glut". Wtedy wycieramy nos
i koniec afery.