Nie kocham moich dzieci jednakowo?

[agacz2905]

Mąż wyszedł z Szymkiem, Agatka śpi, mam chwilkę żeby tu troszkę potworzyć.
Nie przypuszczałam, że tak będzie. Będać w drugiej ciąży, która była przeze
mnie chciana i niechciana jednocześnie - wręcz płakałam, że robię mojemu
dziecku potworną krzywdę, rodząc mu za moment "konkurencję". Ponieważ przez
całą rodzinę byłam dosłownie opluta za to, że zaszłam w II ciążę (może
potępiając to w specyficzny sposób martwili się o moje nadwerężone zdrowie,
hehe) - sama nie wiem, co czułam w tej II ciąży do tego II dziecka - jak się
1 sierpnia 2003r. okazało - do Agatki. Pierwsze miesiące były koszmarem. Dla
mnie. I dla Szymka, który RZYGAŁ JAK SŁYSZAŁ PŁACZ NOWORODKA, MŁODSZEGO
NIEMOWLAKA. tEN CAŁY KOCIOŁ, CZYLI: DŁUUUUGIE DOCHODZENIE DO SIEBIE PO 2.
CESARCE, RWA KULSZOWA MOJEGO MĘŻA, SZUKANIE WIĘKSZEGO MIESZKANIA, POTEM:
ZAŁATWIANIE KREDYTU, GENERALNEGO REMONTU I PRZEPROWADZKI. Ech, sorry za
capsa, wcisnął mi się. Może jeszcze wszyscy odreagowujemy tyle ważnych zmian
w naszym życiu rodzinnym, skumulowanych w stosunkowo krótkim czasie? Końcem
listopada przeprowadziliśmy się i nagle poczułam (w bardziej komfortowych
warunkach mieszkaniowych), że tak bardzo kocham moją córkę i tak się cieszę
że ją mam (przed jej narodzeniem zdecydowanie preferowałam II syna). Do tej
pory jestem z nią w domu, nie wróciłam jeszcze do pracy. Ale Szymek...On od 1
września poszedł do żłobka. W tej chwili jest już wytrawnym żłobkowiczem. I
dobrze, że się przystosował, bo niestety nie wyobrażam sobie siedzieć w domu
z 2 dzieci - a już na pewno nie wyjść z nimi na spacer. szymek jest do mnie
podobny. jest nerwuskiem, jest złośnikiem, jest niecierpliwy. Jest baaaardzo
wrażliwy. Agatka ma 9 miesięcy, Szymek ma skończone w styczniu 3 lata. Sz. do
tej pory OLEWA siostrę, zero kontaktu. Ona jest dzieckiem bardzo pogodnym,
śmieje się jak go widzi, wyciąga do niego rączki. On jeszcze nigdy nie podał
jej np. upuszczonej grzechotki, nigdy się sam nią nie zainteresował. Może
jest za mały?? Może będą się kiedyś nie cierpieć?? Nie ukrywam, że dla Szymka
mam mało cierpliwości, widzę w nim niestety siebie, swoje cechy charakteru.
Agatka jest z usposobienia innym dzieckiem, choć obiektywnie miała w swoim
okresie prenatalnym więcej stresów i mniej sprzyjające warunki do
bezstresowego rozwoju niż Szymonek. Nie mogę "zmuszać" synka do zabaw z
siostrą. Zresztą, myślę, że ona nie jest jeszcze dla niego partnetem do
zabawy, jest po prostu za mała. Ale drżę na myśl o tym, że może się powtórzyć
historia...tj. moja mama ze swoim rodzeństwem (ma brata i siostrę) nie
cierpią się, zero więzi. Ja z moim bratem (ponad 7 lat młodszy) zero więzi.
Zależy mi, żeby moje dzieci kochały się jak brat i siostra, żeby kiedyś w
dorosłym życiu, kiedy rodziców już zabraknie - były dla siebie wsparciem. Czy
istnieje na to jakaś "recepta"? Pozdrawiam
Agnieszka

[verdana]

Dzieci nie kocha się jednakowo. To mit. Można je kochać "równo" ale inaczej.
Natomiast w twoim wypadku zaniepokoiły mnie dwie rzeczy. Przede wszystkim
wyliczanie wyłącznie zalet córeczki, podczas gdy w wypadku synka wady mają w
pewnym sensie, jak mi się wydaje, usprawiedliwić twoej uczucia. Po drugie
ignorowanie cierpienia starszego dziecka. To, ze "olewa" siostrę jest bowiem
wyrażeniem buntu. Nie niepokoiłabym się, gdyby oswiadczył, ze jej nie znosi,
prosi o oddanie, wyprowadza się z domu - bo to jest normalne. Ignorowanie
normalne nie jest. Radzę przeprowadzić poważną rozmowę (trzylatek jest już na
to dość dorosły ) i zapytać - co go w siostrze denerwuje? Co chciałby aby się w
domu zmieniło? Itd. Powierzyłabym mu też od czasu do czasu opiekę nad siostrą,
na zasadzie - ja muszę chwilę odpocząć, przypilnuj zeby małej nic się nie
stało, gdyby płakała daj grzechotkę, albo mnie zawołaj. Może opiekując się nią
polubi ją trochę?

[joannaku]

kurcze chyba mam podobnie...

[pawlinka]

Moje uczucia, co do stwarzania konkurencji starszemu były podobne, denerwował
mnie brak entuzjazmu rodziny (nie wszystkich jej członków na szczęście). Bałam
się, że czegoś pozbawiam starszego. Wariowałam przed i po porodzie zamartwiając
się tym. Dlatego przeczytałam "Rodzeństwo bez rywalizacji. Jak pomóc własnym
dzieciom życ w zgodzie, by samemu żyć z godnością" Faber i Mazlish. Tam
przeczytasz, a zachęcam Cię bardzo, że ignorowanie i olewanie jest NORMALNYM
zachowaniem dziecka, które ma młodszego brata czy siostrę!!!
Nie chcę strótowo o tym pisać, bo mogę niechcący strywializiować treść, ale
zapamiałam, że "zmuszanie dzieci do dobrych uczuć rozbudza złe uczucia.
Pozwalanie dzieciom na ujawnienie złych uczuć prowadzi do rozbudzenia dobrych
uczuć. Okrężna droga do harmonii w rodzeństwie. A jednak - najprostsza."
Szymonek Ciebie bardzo potrzebuje. Jego pójście do żłobka zbiegło się w czasie
z pojawieniem się Agatki. Może czuje, że w ten sposób go oddaliście, bo macie
nowe dziecko? Czasem tak jest.
Przeczytaj książkę. O takim zachowaniu jest sporo, są też sposoby, jak z tego
wyjść z miłością, jak pomóc dziecku, bo ono potrzbuje pomocy, żeby się
odnależć. Dużo się działo, daj sobie i wszystki w Twojej rodzinie czas na
dotarcie się. Życzę spokoju. Głowa do góry, jeśli chcesz, pytaj, bo ja też to
przchodziłam i Twoje uczucia są mi doskonale znane.
Agnieszka, Mama Lolka (03.02.00) i Linki (07.04.03)

[judytak]

agacz2905 napisała:

> Będać w drugiej ciąży, która była przeze
> mnie chciana i niechciana jednocześnie - wręcz płakałam, że robię mojemu
> dziecku potworną krzywdę, rodząc mu za moment "konkurencję".

obawy i negatywne nastawienie syna pewnie były w dużej mierze "zasługą" twoich
własnych odczuć, ale teraz już nia ma co o tym myśleć - było, minęło

i nagle poczułam (w bardziej komfortowych
> warunkach mieszkaniowych), że tak bardzo kocham moją córkę

to dobrze :o)

Ale Szymek...
> nie wyobrażam sobie siedzieć w domu
> z 2 dzieci - a już na pewno nie wyjść z nimi na spacer.

ja rozumiem, że łatwiej z jednym dzieckiem, niż z dwoma,
też rozumiem, że wolisz ze słodką, spokojną małą córką, niż z rozbrykanym
trzylatkiem,
ale dobrze by było, gdybyś jednak spróbowała,
może zobaczysz, że nie taki straszny diabeł ;o)
poza tym, jak ty sama nie chcesz "na raz" się dwójką zajmować, to nie dziw się,
że syn uważa za naturalny stan, kiedy są "osobno"...

> Sz. do
> tej pory OLEWA siostrę, zero kontaktu.

przepraszam, ale w co ma się bawić trzylatek z 9-miesięcznym niemowlakiem???
z doświadczenia ci powiem, że dzieci zaczynają w miarę sprawnie się bawić
razem, jak młodsze osiągnie pewien poziom "intelektualny", czyli rozumie, że ma
być np. pieskiem, i daje się poprowadzić na smyczy, ochoczo poszczekując ;o)
(około dwóch lat)
przedtem starsze owszem olewa młodszego
(w praktyce olewa, nawet jeśli jest grzeczną dziewczynką i czasami się
zachwyca, jakie to młodsze jest słodkie!)
a młodsze w tym czasie darzy starszego nieodwzajemnionym uczuciem najwyższego
zachwytu ;o)

Może będą się kiedyś nie cierpieć??

może się tak zdarzyć, ale o tym decyduje znacznie późniejszy czas - jak będą
nastolatkami

Nie ukrywam, że dla Szymka
> mam mało cierpliwości, widzę w nim niestety siebie, swoje cechy charakteru.
> ...Nie mogę "zmuszać" synka do zabaw z siostrą.

nie, ale mogłabyś trochę "złamać" układ, kiedy syn jest "synem tatusia" a
córka "córeczką mamusi"...
mogłabyś wymyśleć rzeczy, które możesz już robić z trzylatkiem, a z mała
jeszcze nie (pójść do kina, do teatru, do wesołego miasteczka, opowiadać bajki,
budować miasteczko z klocków, cokolwiek) a męża wysłać na spacer z córką...

> Ja z moim bratem (ponad 7 lat młodszy) zero więzi.
może to kwestia wieku? ja też mam 7 lat młodszego brata, nie powiem, że "zero
więzi", ale na razie taki sobie układ "grzecznie, aczkolwiek z daleka", bo on
tylko o komputerach, a mnie to nie grzeje ;o)
może jak będzie żonaty, dzieciaty, znów się nam będzie lepiej rozmawiało...

pozdrawiam
Judyta

[agacz2905]

poza tym, jak ty sama nie chcesz "na raz" się dwójką zajmować, to nie dziw się,
>
> że syn uważa za naturalny stan, kiedy są "osobno"...
>
No właśnie, boję się, że to moja wina. Rzeczywiście nie chcę się na raz dwójką
zajmować, ponieważ jest to dla mnie duży FIZYCZNY ciężar. Jestem osobą
niepełnosprawną ruchowo i bardzo się cieszę, że mimo fizycznego trudu i
przeciwskazań medycznych CHCE MI SIĘ nosić moje dzieci na rękach, szaleć z
nimi, itp. Ale - OSOBNO. Sz. dostaje szału jak widzi Agatkę na rękach u mnie
lub u Pawła (mąż) Stąd to nasze błędne koło. Dlatego nasze dzieci właściwie są
osobno - Szymek spędza w żłobku 9 godzin dziennie, ja jestem w domu z Agatką,
Paweł jest w pracy. Z dwójką nie dam rady wyjść na spacer. No, trzeba było
pewnie o tym pomyśleć, zanim powołaliśmy te dzieci do życia... Przed
narodzeniem Agatki nie mogliśmy dać Szymka do żłobka, ponieważ w kwietniu
bardzo ciężko przeszedł on ospę i miał potem bardzo osłabioną odporność. Poza
tym tak naprawdę w upatrzonym przeze mnie żłobku nie było dla niego wcześniej
miejsca. Stąd ta niefortunna kolejność, najpierw nowy dzidziuś, potem żłobek.

[mamajuliana]

Witajcie Mamusie!
U mnie szykuje się ten sam problem, mam jeszcze trochę czasu i chiałabym się
jak najlepiej przygotować do tego, co mnie czeka
Mamy w domku cudownego 1,5 synka a w sierpniu urodzi się nasze drugie
dzieciątko. Planowaliśmy powiększyć rodzinę, ale w późniejszym czasie, jak
Julek podrośnie, jak nam się wszystko poukłada, jednak ta mała istotka
zaprosiła się do nas "sama" i próbuję oswoić się z tą sytuacją. Nie jest mi
łatwo. Pierwsze co poczułam to ogromny strach, że nie zdążyłam się jeszcze
Julkiem nacieszyć, że mam go tak krótko i że on będzie mnie miał dla siebie na
wyłaczność tylko przez chwilkę, że nowa istotka zburzy jego spokój a ja nie
będę umiała sobie poradzić z kochaniem dwójki jednocześnie.
Mam młodszego o 8 lat brata i jego pojawienie się na świecie znacznie zburzyło
mój spokój, mogę powiedzieć, że dopiero teraz, gdy on ma 20 lat jesteśmy w
stanie ze sobą rozmawiać jak należy. Ciągle mam w pamięci chwile, kiedy moi
rodzice faworyzowali małego braciszka i do dzisiaj mnie to boli jak sobie o tym
pomyśle.
Obiecałam więc sobie, że zrobię WSZYSTKO, żeby Julkowi nie było źle, żeby nie
czuł się odtrącony, niepotrzebny czy też nie daj Boże niekochany. łatwo
powiedzieć, ale jak to zrobić?? W sierpniu mój królewicz będzie miał 22
miesiące, jak wytłumaczyć 2 latkowi, że teraz nie mogę go przytulić, bo muszę
nakarmić dzidziusia? a dzidzia będzie chciała jeść średnio co 3h?
Kochane Mamy, które mają już jakieś doświadczenie w podwójnym matkowaniu,
proszę napiszcie jak było u WAs ... będę wdzięczna. Pozdrawiam, Ania

[leam1]

czytając Twój list szczególnie pierwszą cześć miałam wrażenie, ze to moje słowa.
moje obawy sa dokładnie takie same, mój synek tez ma 1,5 roczku i jest
najcudowniejszy na świecie i równiez zastanawiam sie czy go czegos nie pozbawię
fundując mu tak wczesnie rodzeństwo i czy pokocham kolejne dziecko taka samo
mocno jak kocham jego. Płacze bez przerwy nie mogąc pogodzić się z tą myslą, że
zrobiłam swojemu dziecku wielka krzywdę. Na razie jeszcze prawie nikt nie wie o
mojej ciązy, ale niestety obawiam się, że większośc wcale nie będzie
zachwycona - zwłaszcza moja mama - TO mnie już pewno dobije. Mam tylko
nadzieję, że powoli oswoję się z ta nową sytuacją.

mamajuliana napisała:

> Witajcie Mamusie!
> U mnie szykuje się ten sam problem, mam jeszcze trochę czasu i chiałabym się
> jak najlepiej przygotować do tego, co mnie czeka
> Mamy w domku cudownego 1,5 synka a w sierpniu urodzi się nasze drugie
> dzieciątko. Planowaliśmy powiększyć rodzinę, ale w późniejszym czasie, jak
> Julek podrośnie, jak nam się wszystko poukłada, jednak ta mała istotka
> zaprosiła się do nas "sama" i próbuję oswoić się z tą sytuacją. Nie jest mi
> łatwo. Pierwsze co poczułam to ogromny strach, że nie zdążyłam się jeszcze
> Julkiem nacieszyć, że mam go tak krótko i że on będzie mnie miał dla siebie
na
> wyłaczność tylko przez chwilkę, że nowa istotka zburzy jego spokój a ja nie
> będę umiała sobie poradzić z kochaniem dwójki jednocześnie.
> Mam młodszego o 8 lat brata i jego pojawienie się na świecie znacznie
zburzyło
> mój spokój, mogę powiedzieć, że dopiero teraz, gdy on ma 20 lat jesteśmy w
> stanie ze sobą rozmawiać jak należy. Ciągle mam w pamięci chwile, kiedy moi
> rodzice faworyzowali małego braciszka i do dzisiaj mnie to boli jak sobie o
tym
>
> pomyśle.
> Obiecałam więc sobie, że zrobię WSZYSTKO, żeby Julkowi nie było źle, żeby nie
> czuł się odtrącony, niepotrzebny czy też nie daj Boże niekochany. łatwo
> powiedzieć, ale jak to zrobić?? W sierpniu mój królewicz będzie miał 22
> miesiące, jak wytłumaczyć 2 latkowi, że teraz nie mogę go przytulić, bo muszę
> nakarmić dzidziusia? a dzidzia będzie chciała jeść średnio co 3h?
> Kochane Mamy, które mają już jakieś doświadczenie w podwójnym matkowaniu,
> proszę napiszcie jak było u WAs ... będę wdzięczna. Pozdrawiam, Ania

[judytak]

agacz2905 napisała:

> Rzeczywiście nie chcę się na raz dwójką
> zajmować, ponieważ jest to dla mnie duży FIZYCZNY ciężar. Jestem osobą
> niepełnosprawną ruchowo i bardzo się cieszę, że mimo fizycznego trudu i
> przeciwskazań medycznych CHCE MI SIĘ nosić moje dzieci na rękach, szaleć z
> nimi, itp. Ale - OSOBNO.

trzeba było od razu mówić :o)

niezależnie, myślę, że trzeba spróbować to zajmowanie się razem
w końcu trzylatek już docenia też inne formy "zajmowania się", niż fizyczne

np. można dzieci sadzać przy stole, małej podsunąć jakąś piszcząco-grzechoczącą
zabawkę, żeby się zajęła, a z dużym czytać, rysować, lepić, opowiadać, grać w
karty, budować z klocków, no nie wiem, to, co lubi... pewnie, że mała będzie
przeszkadzała, ale mimo wszystko...

można też posadzić dwójkę na kolanach, chociażby na minutę - może się uda?
albo, trzymając małą na kolanach, drugą ręką przytulić dużego? no nie wiem,
chodzi mi o to, żeby wypracować sobie sposoby na spędzanie casu razem

i jeszcze jedno: że z reguły to "starsze dziecko ma rację"
czyli w konfliktach interesów (ona mi niszczy, ona mi zabiera, ja też chcę, to
moje itp.) lepiej stanąć po stronie starszego, w końcu mała nawet jeszcze nie
zdaje sobie sprawę z takiego konfliktu, i na pewno jej to nie zaszkodzi, za
to "duży" jest już na tyle duży, że wie, że mu zabrano, a jest jeszcze zbyt
mały, żeby potrafił to pobłażliwie darować...

pozdrawiam
Judyta

[cheerio]

agacz2905 napisała:

> poza tym, jak ty sama nie chcesz "na raz" się dwójką zajmować, to nie dziw
się
> ,
> >
> > że syn uważa za naturalny stan, kiedy są "osobno"...
> >


A może udałoby się po powrocie męża z pracy spędzić trochę czasu całą rodziną -
tak aby synek poczuł, że jesteście całością. Nie: jedno dziecko z jednym
rodzicem, a drugie z drugim, tylko jakaś wspolna zabawa w turlanie pileczki o
ile dzidzia mniej wiecej to potrafi (a jesli nie to zaraz bedzie umiala),
wspolne sluchanie opowiesci synka, co zdarzylo się w zlobku itp., sluchanie i
spiewanie piosenek (mała będzie zachwycona).
Ja mam jedno dziecko, ale np. moje koleznki stosowały taką metodę, że pozwalały
starszemu smarować maluszka kremem itp. Niech synek wybierze ubranko dla siebie
i siostry. Zdaję sobie sprawe ze to prosto brzmi w teorii, ale hmm .. mysle ze
drugiej strony nie trzeba demonizować - pewnie podobny problem pojawia się w
wielu rodzinach, ale koniec koncow dzieciaki sie dogadują. Może im wiecej wokol
tego szumu, tym bardziej synek wyczuwa ze cos jest nie tak, i tym bardziej
czuje nienaturalnosc zachowania rodziców. Mysle ze im wiecej czulosci dostanie
Szymek, tym latwiej bedzie mu zaakceptowac ze dzieli sie mamą.
P.S. Ja mam jedną córeckę, a też czasem mocno gra mi na nerwach, wiec co bedzie
przy dwójce... ehhh

[poleczka2]

Agacz, jestem jedynaczką spodziewającą się drugiego dziecka i zupełnie nie wiem
jak mój syn zareaguje na pojawienie się nowego domownika. Jestem w trakcie
czytania książki która bardzo mi pomogła w zrozumieniu więzi między rodzeństwem
i uczuć starszego dziecka po narodzinach młodszego. Podobno aż 90% dzieci
poniżej 5ciu lat ma trudności w zaakceptowaniu realiów związanych z przyjściem
na świat drugiego dziecka. Wiele dzieci ma problemy ze spaniem a inne okazują
tymczasowe cofanie się w rozwoju (np chcą butelkę czy nie chcą siadać na
nocniku jak były już do tego przyuczone). Napisane jest w tej książce też, że
pierwsze trzy miesiące życia razem są najważniejsze w stworzeniu więzi między
rodzieństwem.
Polecam bo ciekawa literatura: "Rodzeństwo: miłość i rywalizacja".

[gemma.v]

> Nie ukrywam, że dla Szymka
> mam mało cierpliwości, widzę w nim niestety siebie, swoje cechy charakteru.
> Agatka jest z usposobienia innym dzieckiem,

Hmm... u mnie jest niby odwrotnie, tzn. starsza Zuzka jest spokojna,
zrównoważona, z dystansem do świata, a młodszego Wojtka rozpiera energia i
ogólnie rzecz biorąc zapowiada się na łobuza, ale mam podobnie - mniej
cierpliwości dla starszaka, za to rozpływam się nad młodszym.
Widać przyczyną tego stanu rzeczy niekoniecznie jest różnica w usposobieniach
dzieci. Po prostu walczący o swoje trzylatek jakoś naturalnie "przegrywa" ze
słodkim bobasem, któremu do szczęścia wystarczy uśmiech mamy. Z pewnością
malutkim Szymkiem zachwycałaś się równie mocno, jak teraz Agatką. natomiast
kiedy ona wejdzie w okres osławionego buntu dwulatka, da Ci popalić. ))

Natomiast co do Twoich obaw, że dzieci nie zaprzyjaźnią się ze
sobą - nic nowego nie napiszę. Wedlug mnie to głownie wiek zdecydował o tym,
że nie masz zbyt bliskich kontaktów z bratem. Mam trochę podobnie z młodszą o
sześć lat siostrą - niby jest ok, ale bez szczególnie silnych więzi.

A może powinnaś pomysleć np. o skróceniu czasu pobytu Szymona w żłobku, żeby
jednak spędzał w ciągu dnia więcej czasu z Tobą i siostrą? Jeśli Twój mąż
wraca z pracy powiedzmy o 16.00, zabieraj Szybka o 14.00, przez dwie godziny
nie oszalejesz sama z dwójką, a Szymek nie będzie miał wrażenia, że jest jakoś
poza nawiasem.

> dobrze, że się przystosował, bo niestety nie wyobrażam sobie siedzieć w domu
> z 2 dzieci - a już na pewno nie wyjść z nimi na spacer

Heh, nie wyobrażasz sobie, bo nie wychodzisz. ) Prawie wszystko jest do
przejścia - myślę tak od czasu, kiedy znam dziewczynę mającą trójkę dzieci.
Najstarsze ma 4 lata, najmłodsze rok, średnia dziewczynka ma może 2,5. I ona
wychodzi z nimi na spacery, nie wiem, jak to robi, bo ja też mam kłopot z
dwójką (wyjściu towarzyszy ogólny ryk), ale jakoś daje sobie radę.
Pilnuje roczniaka, żeby chodząc nie wybił zębów, jednocześnie otwierając
średniej butelkę z piciem i nawołując najstarszego, żeby nie bił się z
kolegami i nie schodził z widoku.

A tak w ogóle to nie martw się na zapas, że Twoje dzieci się nie zbliżą - całe
życie przed nimi.
POzdrawiam
gemma

[asiau00]

właśnie pisałam o problemach z rodzeństwem (agresja wobec rodzeństwa). U mnie
22 m-ce różnicy, a chwilami bywa ciężko. Chyba sięgnę po tą cytowaną
literaturę, bo naprawde zaczynam tracić cierpliwość... Fakt że też zazdroszczę
mamom, któym udało się wychować kochające rodzeństwo bo na razie na to u nas
nie wygląda. I faktycznie chwilami ogarniają mnie podobne do twoich uczucia (to
słodkie maleństwo które nic ode mnie nie chce i ten okropny dwulatek). Ale
myślę że z czasem się jakoś ułoży między nimi.
Aska

[witaminka1]

kiedy czytam Wasze wypowiedzi to dziękuje Bogu,że NAM się jakoś udało. Różnica
wiekowa pomiędzy moimi dziewczynkami wynosi niecałe trzy lata. Będąc w drugiej
ciąży rownież miałam wiele obaw, tzn. bałam się,ze nie pokocham drugiego
dziecka tak jak pierwszego. Starsza córeczka od początku ciązy wiedziała, że w
niedługim czasie pojawi się rodzeństwo (w sklepie sama wybiereła dla malucha
grzechotki czy ubranka), a od momentu narodzin młodszej po prostu jest
oczarowana siostrą. Naprawdę, nie wiem czyja to zasługa , czy nasza (nie
izolowaliśmy nigdy starszego dziecka od niemowlaka w obawie, że może mu zrobić
krzywdę), czy też wynika to z dojrzałości emocjonalnej Marysi, ale czasem mam
łzy w oczach jak widzę jak one bardzo się kochają, kiedy mała po przebudzeniu
biegnie do łóżka starszej, żeby ją ukochać, kiedy Marysia każdej nowo
napotkanej osobie chwali się, że ma siostrzyczkę. Kocham je obydwie nad życie i
mam nadzieję, że zawsze tak będzie między nimi, a Wam życzę z całego serca
podobnych doznań. pozdrawiam.

[aganmami]

wzruszyłam się czytając Twój post, tym bardziej, że uświadomiłam sobie, że z
moimi dziećmi jest tak samo (2 dziewczynki). nie potrafią bez siebie żyć.
starsza zawsze pamięta o małej, gdy ktoś ją czymś częstuje, zawsze pyta czy
siostra też dostanie, poranki, podobnie jak u Ciebie, są bardzo wzruszające.
mała potrafi godzinami przyglądać się siostrze, którą rozpiera duma, że jest
dla niej autorytetem (tylko ja na tym czasami cierpię, bo moje młodsze dziecko
woli być wychowywane przez siostrę).
pozdrawiam

[wio_sna]

Witaj Agacz. U nas też był problem po urodzeniu się młodszego synka. Z perspektywy sądzę, że dużo w tym mojej winy, bo nie potrafiłam spokojnie, z cierpliwością i miłością nauczyć starszaka, że to nie koniec świata, tylko zmiana. Druga ciąża była zagrożona, leżałam w szpitalu, starszym opiekowała się opiekunka, mąż z bardzo złymi doświadczeniami związanymi z pojawieniem się młodszej siostry. Zero wsparcia od rodziny. BYło mi bardzo ciężko.
Myślę, że łatwiej byłoby Twemu synkowi, gdyby był w domu, możesz przecież przyjąć kogoś na kilka godzin, za kwotę którą płacisz w żłobku.
Nie martw się. U mnie, po bardzo burzliwym początku, chłopcy nie mogą życ bez siebie. Są przytulanki po powrocie starszaka z przedszkola, wspólne brojenie i zabawy oraz wielka wzajemna troska. Jak ciastko to zaraz drugie dla brata, jak wyjście, to buty dla brata, jak pojedyncze zakupy, to zaraz coś dla brata także. Starszy zdejmuje buty młodszemu, młodszy starszemu. KOchają się naprawdę. I to jest piękne.

[ania.ania2]

Witam!

Z wszystkich poprzednich postów wynika, że problem z rodzeństwem, to tylko
kwestia różnicy wieku. Chyba nie tylko. Mam dwie siostry - jedną starszą o rok
i drugą - młodszą o 8 lat. Z obiema się świetnie dogaduję, i z obiemam mam o
czym rozmawiac. W dzieciństwie bylo różnie: z obiema się kłóciłam i z obiema
się przyjaźniłam. Nie ma co demonizowac, trzeba do tego podchodzic normalnie. A
dzieci napewno nie kocha się jednakowo, ale z pewnością równie mocno. Sama mam
dwóch synków - obaj mają 2,5 roku (bliźniaki), kocham ich bardzo, ale też
równie często się na nich denerwuję.
A oni?? Dla nich chyba niezwykłe jest że ktoś może NIE MIEC brata....
Nie martwcie się dziewczyny, rodzeństwo to dla waszych dzieci wspaniały prezent
i tak do tego trzeba podchodzic. A poza tym cieszcie się, że miedzy dziećmi
macie jakąkolwiek przerwę czasową. Ja w tej chwili mam od dłuższego czasu bunt
2-latka do kwadratu

Ania

[dianka2]

Ja jestem mamą dwóch chłopców - różnica wieku to dokładnie 2 lata i 3 miesiące.
W tej chwili młodszy ma skończone 10 miesięcy a starszy 3 latka.
Dla mnie najgorsze chwile były od razu po porodzie. Nie trwało to na szczęście
długo. Po powrocie do domu ze szpitala jakies 2-3 dni sobie płakałam nad losem
nieszczęśliwego Mikołaja (starszy), że nie jest już dla mnie najważniejszy, że
musi trochę ze wszystkim poczekać aż przewinę, nakarmię etc. Fakt, zrobił się
nieco bardziej płaczliwy, częściej zauważałam u niego potrzebę kontaktu
fizycznego ze mną. Na szczęście Bartek był i nadal jest dość spokojnym
dzieckiem więc mogłam dużą częśc czasu poświęcać Mikołajowi. Uważałam, że
małemu Bartusiowi jest na początku wszystko jedno kto go pielęgnuje (tzn. byłam
to ja albo mój mąż). Jedynym minusem takiego stanu rzeczy był fakt że dość
szybko przestałam młodszego karmić piersią. W zasadzie może plusem bowiem w
nocy do niego zaczął wstawać mój mąż. Mikołaj nie ucierpiał na tym, że ma
młodszego brata - ja nadal z nim zasypiam i w nocy przychodzę do niego. Bartek
z kolei od pierwszych dni swego życia zasypia sam w łóżeczku i przesypia całe
noce.
Myślę, że rodzeństwo z małą różnicą wieku to jest to co można dziecku podarować
najlepszego. Nie wiem co prawda w którą stronę będą rozwijać się ich relacje
gdy będą nastolatkami ale na chwilę obecną oni już ze sobą łapią kontakt i
potrafią się zaśmiewać w głos jak np. młodszy próbuje łapać muchę!
Wiadomo, że jest chwilami ciężko bo przy takiej dwójce jest mnóstwo obowiązków,
ale z drugiej strony to kiedyś minie i będą nas potrzebować coraz mniej.

[agab51]

O ile dobrze kojarzę, to Ty, Aga napisałaś kiedyś, że gdy różnica między
dziećmi jest mała, to może, ale nie musi być dobrze. Prawda.
Mam straszą o 9 lat siostrę i pozornie jest między nami ok, ale tak naprawdę,
to my nie mamy o czym rozmawiać. Właściwie wszystko nas różni. i zawsze to
zwalałam na różnicę wieku. Dlatego, gdy założyłam własną rodzinę to chciałam by
moje dzieciaczki były jedno po drugim. No i obecnie moja Asia ma 2 latka, a
Ewcia 6 miesięcy.
I wydaje mi się, że może kocham je niejednakowo, a każdą wg potrzeb. Asię
rozpieszczam i w wielu sytuacjach pobłażam, a Ewcia, no cóż, jest malutka.
Pierwsze tygodnie były straszne. Nie chodzi o to jaka starsza córcia była w
stosunku do młodszej, tylko co się z tym dzieckiem tak ogólnie porobiło
(histerie, rozkrzyczana, nieposłuszna, brak apetytu, nie chciała spać,
zaostrzone objawy AZS). Ona tak odreagowała moje zniknięcie z domu -leżałam w
szpitalu 2 razy po 7dni. Ale do maleńkiej była ok, delikatna, krzywdy jej nigdy
nie zrobiła, od czasu do czasu podała mi pieluszkę. Tylko te histerie,
potrafiła wyć nawet przez 45 minut.
Wyobrażacie sobie mamę karmiącą noworodka i krzyczącą nad nimi bezmała
dwulatkę. Zresztą, jak płakały to jednocześnie, albo jeszcze lepiej: jedna
skończyła i zaczynała druga, na zmianę, i tak w kółko, cały dzień. I znikąd
pomocy.
A Asi wtedy jeszcze nic nie dało się wytłumaczyć.
W międzyczasie okazało się, że nasza Ewcia jest bardzo ciężko chora. Znów
zniknęłam z domu na kilka tygodni, ja- w depresji, bo diagnoza druzgocząca, a
Asia - zrozpaczona, zagubiona, nie wiedziała co się dzieje. Widziałyśmy się raz
na kilka dni przez 15-30 minut na korytarzu szpitalnym, albo wymykałam się z
oddziału do domu na 2-3 godziny. Ten czas był tylko dla Asi. Bawiłyśmy się
tylko w to, co ona chciała, rysowałyśmy wyłącznie kółka, totalne
rozpieszczanie, ale przy okazji tłumaczyłam, że niedługo wrócę do domu z
dzidzią i wszystko będzie jak dawniej.
Asia bardzo silnie odreagowała nasz pobyt w szpitalu i jej zachowanie jeszcze
bardziej popsuło się; gdy przyjechałam po tych 8 tygodniach (!) było jeszcze
gorzej niż po porodzie. Znów musiałam pokazać, ze mi nadal na niej zależy, że
wróciłam na dobre, a dzidzia nie jest dla niej konkurentką, a coraz fajniejszą
towarzyszką. Była zaborcza w stosunku do mnie, złościło ją, że nie zajmuję się
wyłacznie nią, że nie przytulam dokładnie wtedy, gdy ona chce, gdy potrzebuje.
Rzeczywiście, najgorsze są wyjścia na dwór, głównie ze względu na to, że Ewcia
nie zawsze może być tyle czasu na dworze, co rozbrykana Asia.
A kolejny powód do konfliktów, to czas, jaki poświęcam Ewie, zabiegi przy Ewie.
Asia strasznie płacze, histeryzuje jak rehabilituję małą, a to w dodatku
naprawdę dużo czasu mi zajmuje; poza tym nadal karmię piersią (przykazane mam
nawet do 3 lat :-o); ciągłe wyjazdy do lekarzy; i kasa, jaką pochłania leczenie
(jak ja Asi wytłumaczę że nie kupię tego czy tamtego, bo wszystko bez mała
idzie na leki? ) .Tak więc dla mnie najważniejsze jest by mimo choroby Ewy
normalnie żyć, w miarę możliwości oczywiście. Nie chcę żeby Asia czuła się
poszkodowana, że ma młodszą i chorą siostrę, nie robiła mi wyrzutów, że tylko o
nią troszczę się. Z drugiej zas strony nie chcę, by Ewa była postrzegana
wyłącznie przez pryzmat choroby. Bardzo chciałabym, by mogły razem iść do
przedszkola (już wiem, że dla Ewy to niewskazane), by Ewa mogła chodzić
normalnie do szkoły, by miały wspólne koleżanki ( a nie: Asia- swoje z
podwórka, a Ewa swoje- ze szpitali i sanatoriów).
Normalnie żyć, czy to przy chorym dziecku w ogóle możliwe?- stale nad tym
pracuję, dużo z Asią rozmawiam i tłumaczę. A używam zdań typu: „nie hałasuj,
bo obudzisz dzidzię, a jak się obudzi, to będzie płakać i nie będę mogła bawić
się z tobą”, albo: "jak tylko nakarmię to zbuduję ci super komin z klocków"
(taka obietnica, to rzecz święta), albo: „zobacz Asiu, Ewcia jest taka radosna,
bo się cieszy, że ciebie widzi, uśmiechnij się też do niej” . albo: „Ewciu,
twoja dzielna Asia przyniosła specjalnie dla ciebie misia, wspaniale,
prawda?” „spójrz Ewa, jakie piękne babki stawia Asia”. Asia jest zachwycona,
jak chwalę ją przed małą, a Ewci i tak jest wszystko jedno, co do niej mówię,
byle bym mówiła. Najczęściej nasze zabawy wyglądały tak, że budowałam/
rysowałam/ lub cokolwiek innego robiłam jedną ręką, bo drugą trzymałam Ewcię
(to ta z tych ulewających i niezbędna była pozycja pionowa, żeby nie
wymiotowała). Asia jest więc bardzo przyzwyczajona, że jak coś już robimy
razem, to zawsze mniej, lub bardziej uczestniczy w tym Ewcia. I na odwrót,
podczas rehabilitacji, jak mogę tak angażuję Asię np. oglądamy książeczki, leci
bajka i rozmawiamy co się w niej dzieje.
Fatalnie, gdy nie wyśpimy się (którakolwiek z nas), bo wtedy częściej niż
zwykle wybuchają awanturki o drobiazgi, ale tak ogólnie to przestałam
przejmować się drobiazgami. Np. pozwalam na obejrzenie jeszcze jednej bajki
(Asia zwyczajnie nudzi się przy nas, a tak przynajmniej nie rozrabia), albo
zwykle zgadzam się na jeszcze jednego cukiereczka. Nie jestem konsekwentna, ale
taka elastyczność pozwala mi wielokrotnie zyskać na spokoju.
Oj, trudne to wszystko, ale tak to właśnie wygląda u nas. Mam nadzieję, że choć
trochę pomogłam. I przepraszam, że się tak rozpisałam.

[kaha1]

ja mam podobny problem z moimi corkami. zaczelam tez o nim pisac -
zobacz "zazdrosna o sioste" pare linkow dalej. czasem mam wrazenie ze jest
lepiej a czasem starsza znow wywija jakis numer np. dzis "nie karm jej w tym
pokoju gdzie ja jestem". rece mi opadaja. ale staram sie bardzo bo maja sie na
cale zycie. jak cos teraz zawale to nie beda mialy w sobie oparcia.

[aga_piet]

Witajcie
Mam troje dzieci (11, 4 i 7 mies.)
Kiedy miał się urodzić syn (środkowy) córka miała 7 lat. Cały czas miałam w
głowie słowa mojej pediatry, że starszemu trzeba poświęcić więcej czasu niż
młodszemu. Starałam się o tym pamiętać. Więź między nimi od początku była
wielka i właściwie NIGDY nie miałam sceny zazdrości ze strony starszej córki.
ALE zauważyłam, ze chyba dziewczynki lepiej się sprawują w roli starszego
rodzeństwa. Oczywiście nie jest to reguła ale statystycznie mam wrażenie że tak
jest.
Wiedziałam jednak że większy problem będzie z synem (4 lata róznicy) i
nowonarodzoną córeczką. Z zaciśniętymi ustami znosiłam napady nadopiekuńczości
syna do malutkiej siostrzyczki. I cierpliwie tłumaczyłam. Robię to do dziś ,
ale widzę ze trochę już nauczył się mieć malutką siostrę. I to nieprawda że 4
latek nie ma co robić z 7 miesięczniakiem. Moim (wszystkim trzem) wielką
radochę sprawia rozśmieszanie najmłodszej.
Poza tym cały czas staram się zwracać uwagę synowi, jak to siostrzyczka go
uwielbia (hihi mimo że jest jej męczycielem) jak się do niego chichra itp.
Staram się aby czuł się potrzebny.
Podkreślam że nieraz muszę poświęcać moje całe pokłady cierpliwości, nie jest
to łatwe. Syn jest alergikiem i nerwy zaostrzają mu objawy AZS, więc nie mogę
go narażać na zbytnie stresy.
Inna sprawa że najstarsza córka opiekuje się średnim i czasami jak syncio się
ze mną pokłóci – zawsze może się wyżalić siostrze. Zdarzało się nawet że
słyszalam jak żali się najmłodszej.
Nie jestem ekspertem, każde dziecko jest inne i w każdej rodzinie panują inne
klimaty. Ale jestem pewna że budowaniu więzi między rodzeństwem na pewno
sprzyja bycie razem. Jak najwięcej się da.
A my – matki musimy stale trzymać rękę na pulsie, aby czegoś nie przegapić.
Pozdrawiam
aga

Zabawa u mnie:

[jafima]

U mnie różnica to 2,5 roku. Synek ma teraz 10 m-cy a córcia 3 latka z haczykiem
i myślę, że potrafią się razem bawić: turlają piłkę (starsza turla, mały łapie,
gryzie itp), córka rozśmiesza synka, pokazuje mu zabawki, grzechotki. Bawimy
się też z nimi wspólnie: starsza skacze po materacu, młodszy "skacze" trzymany
pod paszki przez męża (mi ręce wysiadają), oboje leżą na plecach ja lub mąż
całujemy ich na zmianę po brzuchu (mnóstwo przy tym śmiechu), grają razem w
piłkę nożną - starsza kopie do bramki bronionej przez brata (trzymanego pod
paszki przez męża) itp, itd. Myślę, że taka wspólna zabawa buduje więź między
rodzeństwem. Najczęściej jednak "rzucam" synka samopas na podłogę w pokoju
córki a gdy on się tam turla i raczkuje robię coś z córką: rysujemy, tańczymy,
gramy w coś.
Gdy ktoś żartuje: "Zabieram Ci braciszka!" córka płacze ale zdarzyło się jej
też proponować mi: "Wyrzuć go!" albo: "Zostaw go tu!" gdy wracaliśmy ze
spaceru. Wydaje mi się, że izolacja nie jest dobra dla budowania więzi. Sama
chcę posłać od września córkę do przedszkola ale przynajmniej pierwszy rok
spędzili razem. I wiecie co, córce wydaje się, że brat był zawsze bo ostatnio
jak przypominała babci ostatnie wakacje nad morzem (byłam wtedy dopiero w
ciąży) opowiadała, że braciszek był tam razem z nią!

[evee1]

Nie wiem czy w ogole istnieja idealne rodzenstwa. Zreszta nie wiem
dlaczego mialyby istniec. Czasami ludzie (nawet rodzenstwa) sa tyak
rozne, ze trudno oczekiwac, zeby sie automatycznie kochaly i rozumialy.
Ja jestem jedynaczka, ale moja mama ma dwie siostry i tak kompletnie
roznych ludzi trudno sie doszukac ).
ja mam dwojke (roznica 20 miesiecy), ale specjalnych problemow nie
mialam. Corka nie byla jakos specjalnie zainteresowana mlodszym
braciszkiem - do czasu. Teraz albo walcza ze soba, albo stanowia jedno
przeciwko nam rodzicom, he, he. Jam mlodsze sie urodzilo, to juz wiedzialam,
ze jak dziecko sobie poplacze, to nic mu sie nie stanie i przyjelam
zasade, ze jak oboje mnie potrzebuja, to najpierw sluchalam corki,
a dopiero potem szlam do mlodszego.
Nie wiem jak wyglada Wasza sytuacja finansowa i jakie sa Twoje fizyczne
problemy, ale wydaje mi sie, ze o ile o to mozliwe, to moze zamiast wysylac
syna na caly dzien do zlobka lepiej byloby skrocic jego pobyt tam i zatrudnic
kogos do pomocy na pare godzin dziennie i wykorzystac te osobe raczej do
robot domowych, tak zeby miec jak najwiecej czasu dla synka i coreczki.
A moze dzielic zlobek pomiedzy obojgiem dzieci, raz synek, raz corka ).

[aga_piet]

Też wydaje mi się ważne abyś mogła czasami wygospodarować czas WYŁĄCZNIE DLA
NIEGO.

[efcias]

myślę..... myślę..... myślę.....
Myslę, bo bardzo chciałabym mieć drugie dziecko......
Ale synka kocham tak bardzo, że nie wiem jak to będzie z tą miłością w
przypadku Drugiego.... Zawsze sądziłam, że po prostu kocha się potem nie jedno
tylko dwójkę dzieci - tak jakby tą miłość do jednego podzieliło się na dwa i
już! Problem z głowy.... Ale teraz, po przeczytaniu tego wszystkiego
myślę...... i nic już nie wiem.

[rafal72]

Różnie bywa... myślę jednak, ze miłości się nie dzieli tylko tak samo się kocha pierwsze jak i drugie... W życiu bywa jednak różnie... za dużo problemów na głowie to i z miłoscią do dzieci róznie bywa, a nie rzadko jest tak, ze drugie jakby kocha się bardziej, no bo to taki słodki bobasek itp. itd. a starsze? i tu uwaga, bo może być nieciekawie...
Tak prawdę mówiąc, czy dzieci wiedzą co to jest miłosć matczyna? One chyba to przekłądają na czas jakim się nimi człowiek zajmuje...

[kaha1]

odkad czytam te posty rozmawiam z moja starsza. Powiedziala ze czuje ze mniej
ja kocham odkad jest mlodsza siostra i ze poswiecam jej mniej czasu niz malej.
Probuje wymyslac dla nich wspolne zabawy. Intuicja mi mowi ze tedy droga, chc
dzis bylo fatalnie -ale to dopiero pierwszy raz...

[agacz2905]

Minęły już ponad 2miesiące od napisania przeze mnie pierwszego postu w tym
wątku. Coś się jednak zmieniło. ja zrozumiałam, ze Szymek jako alergik i gość z
refluksem żoł-przeł. ma prawo być nieco bardziej rozdrażniony. Więcej z nim
gadam (jest to nieco trudne, ponieważ Sz. właściwie dopiero zaczyna mówić, jest
oczywiście pod opieką logopedy). Raz na tydzień wychodzę tylko z nim do
pobliskiego centrum zabaw. Ostatnio nauczył się wyrywać różne rzeczy Agatce.
Wchodzimy w etap twardej wojny o zabawki. Do innych dzieci też nauczył się
mówić: nie dam, nie oddam. Nie jestem rzecz jasna tym szczególnie zachwycona,
ale lepsze to, niż jakby miał dawać sobie wszystko i wszędzie zabierać (a tak
dawniej bywało). Jedną rzecz młody uwielbia: wozić siostrę w wózku na
spacerach - pod moją lub męża kuratelą, rzecz jasna. Mówi wtedy: jedzie Atka,
jedzie! Jest bardzo zaaferowany, jak widzi wpełzajacą w różne miejsca
mieszkania siostrę. Czasem jej coś podaje i mówi pouczającym tonem: dziękuję!
Nie jest źle, kochać się od razu nie muszą. A ja zeszłam ze swoich wygórowanych
oczekiwań natychmiastowej i ogromnej siostrzano-braterskiej miłości. Cieszę się
tym, co jest. Pozdrawiam
Agnieszka

[delfly]

Ciekawie się was czyta!
Ja na razie mam jedno dziecko, ale planuję więcej, natomiast mam 2 młodszych
braci i powiem tak: jakoś o wile bardziej lubie/kocham/opiekuję się młodszym o
11 lat W. niż kontaktuję z młodszym o niecałe 2 lata M.

Mama opowiada że na pojawienie się M. w ogóle nie zareagowałam, nic w związku z
niemowlakiem mnie nie interesowało, odganiałam się od niego jak od przykrej
muchy. Teraz myślę że to nie było dobre, ale cóż jako 2 letnie dziecko nie
wiele myślałam o tym ). Pamiętam że M. był zawsze dla mnie konkurencją do
zwalczania, strasznie zazdrościłam jak mama mówiła do niego "synku" a do mnie
po imieniu bez zdrobnienia, bo imię mam krótkie a "synuś" miał za długie imię i
mama tak to mi tłumaczyła, ale mnie bolało że do mnie nie mówiła "córuś" albo
zdrobniając imię. Takie szczegóły ale pamiętam...

Potem pojawił sie W. - kochałam go od początku bezgranicznie, nie wiem czy
dlatego że już byłam starsza, czy dlatego że W. jest bardzo do mnie podobny i
rodzajem inteligencji, i sposobem myślenia i zainteresowaniami i z wyglądu )
Z W. mam o wiele lepszy kontakt! M. to typowy introwertyk który bez wysiłku
chce miec wszystko co najlepsze i mnie drazni taka postawa.

Starając się obiektywnie na to spojrzeć, myślę że nie byłam najlepszą siostrą
dla M. ile w tym jest winy błędnego podejścia rodzicó a ile naszych
charakterków - nie wiem. Wiem, że jak byłam nastolatką to mnie denerwowało
nawet samo przebywanie z M. w jednym pomieszczeniu... dziwne to życie,.
Oczywiście M. tez kocham, poczuwam się do solidarności "na zewnątrz" np. na
podwórku czy w szkole go broniłam, ale kontakt emocjonalny mam bardzo słaby.
Żałuję tego.

[smellsliketen]

Ja nie mam czegoś takiego, kocham mocno dwójke dzieci, równo, ale inaczej,
Tylko u mnie istnieje inny problem, córka starsza nie sprawia trudności,
świetnie się uczy, spokojna, grzeczna, a Mały Diabełek to zywioł, sprawiający
same kłopoty, wymaga większej opieki, zainteresowanie, jest dzieckiem z ADHD,
tym samym jestem z nim silniej związana, może dlatego, że podświadomie czuję,
ze muszę przy nim być, walczyć o jego zdrowie. Boję się tylko, że któregoś dnia
córka chcąc zwrócic moją uwagę zmieni się. Wiem ,ze powinnam czasami wyjść z
nią, jak kobieta z kobietą tylko we dwie, ale boję się o Małego, ze beze mnie
coś mu się stanie.

[smellsliketen]

Oswajaj synka powoli z obecnością siostry, pokaż mu, że potrzebujesz go by Ci
pomógł się nią opiekować, on pewnie czuje się odrzucony i stąd wynika jego
niechęć do siostry, wiem, że maleństwo wymaga opieki, ale masz przecież dwójkę
i od Ciebie zależy czy będę się kochać i szanować w przyszłości,
Pokaż im, że są sobie potrzebni.

[kaha1]

u mnie jest juz troche lepiej dzieki tej korespondencji!