chłopiec, który chce być dziewczynką

[asali]

Witam was serdecznie,
Mam 5-letniego synka, który czasami zachowuje się jak dziewczyna. Chciałby
się ubierać w sukienki,malować tak jak mama. Mówi, że wolałby być
dziewczynką. Bardzo lubi bawic się lalkami. Lubi też oczywiście chłopców.
Bawi się też robotami, potworami i udaje wilkołaka. Mimo to niepokoi mnie ta
jego chęć bycia dziewczynką. Może wynika to z tego, że dośc często przebywa
wśród kobiet - mama, babcie. Ale tata też aktywnie uczesticzny w wychowaniu.
Drogie mamy, poradzcie czy powinnam się martwić?

Pozdrawiam
Kasia

[mabrulki]

Moim zdaniem nie powinnaś.To taki etap,zwłaszcza że mały przebywa głównie w
towarzystwie kobiet.Mój brat też przez to przechodził,i to dość długo,np.mając
6 czy 7 lat ciągle mnie prosił żebysmy bawili się np.w dom.Przebierał sie też
jak był w wieku twego synka.Teraz jest najzupełniej normalnym facetem

---

"Wierzę,że tam w górze jest ktoś,kto nad nami czuwa. Niestety,jest to rząd."
Woody Allen

[197575a]

Nie martw się , moja 5 letnia siostrzenica bardzo często wyrażała cheć bycia
chłopcem, albo babcią Halinką i kiedy przyjeżdżałam , to bardzo powoli siadała
i ciężko oddychała , a potem mówiła spocznij sobie dziecko i wreszcie takim
głosem zmęczonej życiem kobiety mówiła o Boże jak wszystko mnie dziś męczy,
czuję ,ze mam migrenę albo gdzie są moje tabletki na serce. I opowiadała jakieś
historie. dodam tylko ,ze codziennie przebywała z moją babcią.
Co naturalny etap : bycie psem, jedzenie z psiej miski, bycie babcią Halinką ,
tak naturalne jak opowiadanie makabrycznych , zupełnie nieprawdopodobnych
historii. Wyobraźnia?
Ja ją zawsze brałam bardzo blisko siebie i mówiłam choć no tu , bo coś tu nie
gra. I potem na głos,że widzę wyraźnie , ze kopci jej się z uszu. jak tylko
wypowiadałam te słowa, to ona w śmiech. A wtedy ja udawałm że jestem Martynką i
wygłupiałam się.
Do dziś chce być czasem kimś innym, ale już rzadziej wypowiada te niesamowie
historie ze swojego bujnego życia , czy wspomina jak to było w czasie wojny.
Uśmiechnij się
Ja też chciałabym być chłopcem
Pozdrawiam ciepło
Ada

[verdana]

A ja bym wcale tego nie lekceważyła. Przede wszystkim pytanie - czy zawsze chce
być dziewczynką, czy tylko czasem go nachodzi? I dlaczego chce być dziewczynką?
Czy ktoś przy nim np. nie mówi, ze dziewczynki są lepsze, grzeczniejsze itd,
albo że rodzice chcieli dzewczynkę, ale urodził się chłopczyk. A rodzice - czy
mają inne dzieci?
Jestem zdecydowanie zdania, ze o ile nie widać jakiś błędów wychowawczych, a
chłopiec zawsze chce być dziewczynką i czuje się źle jako chłopiec trzeba iść
do psychologa.

[steffa]

I mnie też się tak wydaje...

[hedrox1]

Istnieje możliwość choroby genetycznej lub nieprawidłowościach w rozwoju
hormonalnym płodu, który rzeczywiście powoduje różnice pomiędzy rozwojem mózgu,
a rozwojem płci. Zdarza się również, że chłopcy genetycznie są dziewczynkami,
czyli posiadają dwa chromosomy X, zamiast XiY, ale są to przypadki wyjątkowe i
niezbyt często się zdarzają. Dzieci rzeczywiśćie bardzo często w tym wieku mają
nagłą potzrbę bycia kimś innym. Często również mają wymyślonych, niewidzialnych
przyjaciół. Ta nagła chęć zmiany płci często wiąże się z fascynacją np.
koleżanką z przedszkola lub inną kobietą (dziewczynką). Dziecko chce być TAKIE
SAMO, bo mu imponuje zachowanie lub coś innego..
W mojej rodzinie jest dziewczynka (5 lat), która chce być chłopcem. Nie bawi
się lalkami tylko pistoletem, podkreśla, że nie będzie płakać, jak np. się
wywróci. Prawdę móiąc duży wpływ na dziecko miała jej mama, która dość ostro ją
wychowuję, ale również lepsze kontakty w przedszkolu z chłopcami niż z
dziewczynkami. Takie zachowanie pojawia się zwykle właśnie koło 5 roku życia,
wtedy właśnie dziecko dość intensywnie rozwija się emocjonalnie i zaczyna
powoli weryfikować zachowania innych ludzi i dopasowywać do własnego
zachowania. Sprawdza wiele możliwości, co pozwala mu się rozwijać. Nie powinno
to jednak twać dłużej niż do 6 roku życia (około)_Wtedy dziecko zmienia zakres
swoich potrzeb...Zaczyna powoływć się na innych, a nie być nimi. Pierwsze
poważne odkrywanie siebie na tle innych (rozróżnianie)...

[mackowy4]

Zupełnie nie powinnaś się martwić tym zachowaniem. Twój synek rozwija się
podręcznikowo - jestem świeżo po lekturze "Książeczki dla przestraszonych
rodziców" Samsona (wiem, wiem, ale książkę i tak polecam). Takie
zainteresowanie płcią przeciwną to naturalny etap rozwoju i nie ma się co
martwić.

[verdana]

Chyba nie dokładnie czytałaś. Zainteresowanie płcią przeciwną i jej
zachowaniami to nie dokładnie to sam, co chęć przeistoczenia się w płeć
przeciwną. To wcale nie zdarza się tak często.

[mackowy4]

OK, cytuję z "Książeczki dla przestraszonych rodziców" : "Niektórzy chłopcy
(szczególnie jedynacy wychowywani w otoczeniu kobiet) mogą w tym okresie
próbować przebierać się za dziewczynki, a nawet twierdzić, że chcą być
dziewczynkami (...). Dziewczynki dla odmiany mogą próbować siusiać na stojąco i
odmawiać noszenia sukienek (...). Próby takie wywołują z reguły duży lęk
rodziców, kojarząc im się z pewnymi dewiacjami seksualnymi. W istocie są one
jeszcze jednym wyrazem normalnego w tym wieku zaineresowania płcią przeciwną i
chęci poznania jej nie tylko od strony fizycznej"

[verdana]

Ale tu chodzi o sporadyczne "próby" a nie częste zachowanie czy stałe
preferowanie dziewczcego ubioru!

[marzena21]

ale czemuż tak się upierasz Verando?? Samson nie pisze ani o sporadycznych
próbach ani o bardzo częstych - czasem oznacza nie sporadyczne nasilenie ale
czasem występujące u niektórych dzieci - a jakimż nasileniu?- nie wiadomo.
Sama nie bardzo mam doświadczenie z takimi zachowaniami- moje dziewczynki nie
chcą być chłopcami , na stojąco też nie siusiają ale taki opis w książce
Samsona na pewno by mnie uspokoił. Jeżeli nie- no to niech mama uda się do
psychologa- może są jeszcze inne zastanawiające rzeczy?

chłopiec, który chce być dziewczynką

[alicja25]

ja kiedy byłam mała bawiłam się głównie z chłopcami i to w ich towarzystwie
czułam się najlepiej, w szkole podstawowej choć miałam przyjaciółkę, nalepiej
rozmawiało mi się z chłopakami, nie przepadałam też za sukienkami i nie raz
tego powodu walczyłam z moją mamą, choćby na wyjście do Kościoła czy
imieniny
Teraz jestem dorosłą, normalną kobietą ale szczerze mówiąc w pracy wolę
współpracować z mężczyznami z doświadczenia wiem (co nie jest absolutnie
regułą), że są bardziej konkretni.
Jeżeli jednak nie jesteś osobą nadwrażliwą w ogóle, a coś niepokoi cię w
zachowaniu synka opowiedz to lekarzowi pierwszego kontaktu lub psychologowi.
Matki często mają intuicję, wyczuwają, że coś jest nie tak.
Moim zdaniem też nie powinnaś zabraniać dziecku bawić się lalkami czy w typowo
dziewczęce zabawy, może jest wrażliwy i potrzebuje tego.
Ja dla odmiany przez pewnien czas bawiłam się tylko w wojny lub samochodami...

[laskosia]

moja Iga swego czasu mówiła, że jest chłopcem - pytałam pani psycholog i ona mi
powiedziała - pewnie ma w otoczeniu więcej panów - miała - tata, dziadek
wójkowie, bracia cioteczni, i mało kontaktu z ciociami i koleżankami - na
codzień tylko babcia, mama i sami panowie. Teraz już jej przeszło ostatnio
wyrównany został poziom panówi pań w jej toważystwie i znów jest dziewczynką
Kasia

[barbin]

Cześć.
Pamiętam jakim byłam utrapieniem dla swoich rodziców, kiedy mając ok. 5-6 lat
pragnęłam zostać chłopcem. Pamiętam cowieczorne modlitwy z mamą: pod koniec
miałam powiedzieć o co proszę- zawsze prosiłam o to, by stać się chłopcem. Było
to nadrzędne, obsesyjne pragnienie mojego życia. Pamiętam też, że mówiłam
używając końcówek rodzaju męskiego. Wynikało to z faktu,że miałam w otoczeniu
wyłącznie chłopaków: chciałam być taka jak oni.
Jestem i zawsze byłam kobietą!