kara dla 2-latka

[quistis]

Witam,
nie mam dzieci, ale zastanawia mnie, w jaki sposób najlepiej wychować niesfornego 2-latka. Chodzi o celowe szkudzenie i robienie tego, co wie, że mu nie można. Dziecko wie, że np. nie może brać noża do ręki czy ciągnąć obrusu. Gdy jest więcej osób i chce się popisać, robi "łobuzerską" minę i dokonuje rzeczy zakazanych. Jak najlepiej mu to wyperswadować? Samo tłumaczenie na spokojnie w twarz dziecka nie działa w tym przypadku.

P.S. Nie piszcie tylko proszę o klapsach, dla mnie nie jest to metoda.

[panizalewska]

Zajmować się nim. Praktycznie stale. Bo to małe dziecko jest i z nudów i braku zainteresowania dorosłych, rodziców - świruje. Żeby ktoś się nim zajął. Czytał książeczki, rzucał szyszkami, cokolwiek. Chce zaprosić dorosłego do swojego świata, wkraczając "gwałtem" w swiat tego dorosłego - robiąc rzeczy, których nie wolno. Poza tym 2-latki to mają raczej pamięć 20- sekundową Serio. One fizycznie nie są w stanie trzymać się ustaleń na dłużej.

"Gdy jest więcej osób" to pojęcie bardzo pojemne. Żłobek? Impreza RODZICÓW, gdzie generalnie wszyscy mają w dupie małego dzieciaka, bo rozmawiają między sobą? Czy impreza rodzinna, gdzie i dorośli i dzieci, a chłopiec czuje się mimo wszystko wyobcowany i niezauważany? Młodsze rodzeństwo się jakieś pojawiło ostatnio?

[verdana]

Zajmować sie stale dzieckiem, to też nie jest metoda.
Warto patrzeć groźnie i mówić NIE!!. Odbierać zakazany przedmiot, ale nie w formie zabawy, tylko zdecydowanie. Nie dac sie wciągnąć dziecku w zabawę w "niegrzecznego dwulatka", bo ono właśnie po to robi takie rzeczy, aby sie nim zainteresować. Czyli działać z wyprzedzeniem - zająć sie dzieckiem, gdy jest grzeczne.

[camel_3d]

no ale to co sie zabiera jest najbardziej ciekawe.
Warto dac dzeicku substytut. Np plastikowy nozyk czy jakis popsuty pilot czy np plastikowe nozyczki dla dzieci . Takie bezpieczne..

[kanna]

Dwulatków się nie karze, bo niby za co? za ciekawość świata?

Pomaga: organizacja otoczenia (czyli chowanie noży i obrusów); stanowcze "nie" połączone z odsuwaniem dziecka od niebezpiecznego miejsca. Odsuwaniem raz za razem (dwulatki nie są sterowalne głosem).
Oraz mają w nosie tłumaczenia.

[quisti]

Pisząc "kara" miałam na myśli jakieś działanie, które ma uchronić przed popełnieniem ponownie owego czynu Według mnie verdana ma tutaj fajny pomysł - chodziło mi właśnie o taką reakcję, która nie będzie jakimś za łagodnym tłumaczeniem a czymś, co dziecko wyraźnie zauważy, ale go nie pokaleczy. Bo takie przytulanie dzieci w takich wypadkach i tłumaczenie po 15 razy że tak niewolno to raczej mnie nie przekonuje. Dzieci też nie, bo od razu robią to samo

[morekac]

Warto też mieć na tyle wszystko zabezpieczone, żeby jednak dziecko nie mogło dostać się do tych noży samo. Czy nie używać obrusów w miarę możliwości.

przypalanie i rozciaganie kolem skutkuja...

[camel_3d]

A tak na serio, to ciezko jest ukarac mentalnie takiego malucha. Najlpeiej pozwolic mu w kontrolowany sposob poznac, ze cos jest ostre, gorace it. Np pozwolic dotknac dosc cieplego dzbanka z herbata..czy pozwolic wlozyc reke do dosc cieplej wody, na tyle zeby sie nei poparzylo oczywiscie.
Tak samo noze i ostre rzezcy. Warto usiasc z dzieckiem na podlodze i pozwolic mu sie lekko ukuc w palec, tak zeby zobaczylo ze to nie jest mile uczucie.

A ze sciaganiem obrusu.. no to moze byc jazda.

Niestety przy takich maluchac najlepiejmiec okolo 20 oczyu..a lbo po prstu zrezygnowac z obrusu. ))

U mnei skutkowaly metody z doswiadczeniem. Placzu nigdy nie bylo, ale bylo AUA...

[mynia_pynia]

Nie karze się 2 latka, nawet nie karzę 3 latka. Mówię nie wolno brać noża bo możesz się skaleczyć albo mnie skaleczyć i będzie leciała krew i na pogotowie trzeba będzie jechać i będzie smutno i przykro wszystkim. A jak nie dociera to wymyślam inną atrakcyjną chwilówkę typu - chodź do garażu to ci dam śrubokręt .

[kanna]

Osobiście wcale nie wierzę w kary w wychowaniu
(tak, mam dzieci, nawet nastoletnie)

[quisti]

W takim razie proszę o informację, w jaki sposób załatwić sprawę celowego, niedozwolonego zachowania dziecka w takim przypadku. 2-latek robi to celowo, by wzbudzić zainteresowanie osób.

[kanna]

Uwaga rodzica jest najcenniejsza dla dziecka.
Uwaga rodzica może być pozytywna (rodzic chwali, przytula, itp.) lub negatywna (krzyczy, złości się itp.). Oba rodzaje uwagi są dla dziecka równie cenne - choć oczywiście woli ( i potrzebuje) tej pozytywnej.

Twój walczy o twoją uwagę sposobami, jakie zna.
Co pomoże:
- ignorowanie niewłaściwych zachowań (jeśli nie są niebezpieczne);
- chwalenie dziecka, kiedy zachowuje się ok, reaguje na polecenia (nawet jeśli po awanturze zaczyna zachowywać się ok, należy to docenić. Dwulatek pamięta swoje ostatnie zachowanie. jeśli jest ok - należy chwalić.)
- dawanie pozytywnej uwagi w innych chwilach - im jest jej więcej, tym (z reguły) dzieciak mniej o nią zabiega.
- organizowanie przestrzeni, żeby nie dopuścić do niebezpiecznych zachowań.

Dwulatek to bardzo małe dziecko. Potrzebuje mnóstwo uwagi.

[angazetka]

Skoro dziecko chce, by się nim zainteresować, to pomyślmy, co można zrobić...
Hm.
Hm.
Hm.
Na przykład - zainteresować się nim?

[quisti]

a czy to nie doprowadza do tego, iż dzieckiem interesujemy się non-stop i nie możemy zająć się czymkolwiek innym? Każdy rodzic ma jakieś obowiązki, chęć rozmowy z kimś drugim czy rozmowa telefoniczna.

[kanna]

I jak rodzic ma te inne obowiązki, to (bystry) dwulatek natychmiast robi coś, co przyciągnie uwagę rodzica. Dwulatki tak mają.

[kanna]

"jak mówić.. " się dla rodziców dwulatków nie nadaje.

[toya666]

Bo tłumaczenie w takim przypadku nie zadziała. Powiedzieć mu krótko i wyraźnie, że NIE WOLNO, po czym odwrócić jego uwagę. A najlepiej zająć się nim, bo takie zachowanie to wołanie o zwrócenie uwagi. Czy ta "większa liczba osób" to np. impreza dorosłych, gdzie dziecko jest zostawione samo sobie i się nudzi?

Rodzicom tego "niesfornego" 2-latka polecam poczytać "The science of parenting" M. Sunderland (jest też polskie tłumaczenie książki, ale w tej chwili polski tytuł wyleciał mi z głowy). Pięknie opisuje niedojrzałość mózgu dziecka i jak można z tym szczęśliwie żyć, a nie walczyć. Lektura nr 1 dla rodziców (moim zdaniem).