problem z bliźniaczkami

[kevvin]

Może to, co teraz napiszę, wydać się dziwne albo głupie, ale nie potrafię poradzić sobie z moimi trzyletnimi bliźniaczkami. Wchodzą mi na głowę, a ja nie potrafię odmówić im, kiedy czegoś chcą. Nie mam czasu przez to dla siebie. Nie potrafie pomóc ani sobie, ani im. Czy jest jakiś złoty środek?

[pani_stokrotka]

Co konkretnie robią dziewczynki? Jak wygląda mniej więcej państwa sytuacja rodzinna?

[kevvin]

Dziewczynki wychowuję sam. Po rozwodzie ich mama nie chce utrzymywać z nami kontaktu. Dziewczynki na przykład kiedy coś chcą, potrafią krzyczeć w sklepie, kładą się na ziemi, a ja w końcu się poddaję i kupuję.

[pani_stokrotka]

Czy może mi Pan powiedzieć od jakiego dokładnie momentu dziewczynki przejawiają takie zachowania? Jak dawno rozszedł się Pan z żoną? Czy ktoś pomaga Panu w opiece nad dziećmi?

[kevvin]

Jak już mówiłem, dziewczynki wychowuję sam. Nie potrzebuję kolejnej matki dla nich. Że niby co, nie potrafię być ojcem? W ogóle te pytania są dość dziwne i nie wydaje mi się, żeby cokolwiek wniosły do mojego problemu.

[pani_stokrotka]

Pytania są po to aby dobrze poznać Pana problem. Nie wiem o co w końcu Panu chodzi? O poradę i rozwiazanie problemu, czy o współczucie? Na wszystkie problemy w wychowaniu nie ma złotego środka. Każdy problem jest inny. wiele czynników może wpływać na zachowanie dziewczynek.

[tijgertje]

Pani_stokrotka w nowym wcieleniu problemow wychowania... Klon klonem pogania, choc dzieci to pewnie na obrazku tylko widziala.

[morekac]

Żeby chociaż psa wychowała...😉

[olga727]

forum.gazeta.pl/forum/w,575,155880687,155880687,dziecko_wymusza_na_mnie_decyzje.html

[olga727]

kevvin napisał(a):

> Może to, co teraz napiszę, wydać się dziwne albo głupie, ale nie potrafię porad
> zić sobie z moimi trzyletnimi bliźniaczkami. Wchodzą mi na głowę, a ja nie potr
> afię odmówić im, kiedy czegoś chcą. Nie mam czasu przez to dla siebie. Nie potr
> afie pomóc ani sobie, ani im. Czy jest jakiś złoty środek?
Czy Ktokolwiek pomaga w opiece nad dziećmi: siostra pana,mama ? Proszę poczytać zalinkowany przeze mnie wątek. Jednak proponuję żelazną konsekwencję,bo inaczej dzieci wejdą panu "na głowę".

Nowy troll?

[angazetka]

Sto siedemnasty taki sam wątek, szlag może trafić.

[ewelinka20_88]

Witaj kevvin
ja również mam syna w wieku 3 lat. Cały czas rozrabia i wszystko wymusza płaczem. Jednak w moim przypadku złotym środkiem jest postawienie widocznych dla dziecka granic. Jeśli są sytuacje, w których zabraniasz im czegoś a po kilku minutach proszenia Cię o tą rzecz / słodycz ulegasz, pokazujesz dziewczynkom, że jesteś bardzo uległa / uległy na ich maślane oczka. Czasem zdarzają się sytuacje, w których dzieci rzucają się na podłogę, krzyczą, płaczą jakby działa im się największa krzywda. Nie ma co reagować. Najlepiej jest wyjść z tego pomieszczenia lub też zwyczajnie zająć się sobą. Widząc, że nie rusza Cię takie zachowanie, dziecko szybko odpuszcza.
Natomiast jeśli chcesz mieć dla siebie więcej czasu, ogranicz im czas wieczorem. Na początku ciężko jest się dziecku przyzwyczaić do zmian, jednak gdy nauczą się zasypiania między 20 a 21, Ty automatycznie masz spokojny wieczór dla siebie.
Mogę Ci polecić wspaniałą książkę, która pomaga nam rodzicom zbudować lepszy kontakt z dziećmi.
"Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły"
Mi pomogła ta literatura.
Mam nadzieję że choć trochę Ci pomogłam.
Pozdrawiam

[yoma]

Problemy nr 1164 1/2, daj se już raz siana, co?

[mamaeva]

Ja swojego syna zawsze traymałam krótko. Grunt to proste zasady. Są dwie opcje, albo twoje dzieci dorastają i to norma w wieku trzech lat że zaczynają swoje humorki, albo po prostu to reakcja na stratę mamy. Trudno powiedzieć. Potrzebujesz ustanowić w domu proste zasady. Takie które będą czytelne również dla dzieci.

[mamaeva]

Mojej przyjaciółce, która nie radziła sobie z córką znalazłam taki mały poradnik. Całkiem fajny i dostępny w sieci. To poradnik ORE "Jak kochać i wymagać". Myślę że warto zajrzeć do rozdziału 1 i 4.

[pajesia]

Tak, madrym jest też poradnik "kiedy pozwolic, kiedy zabronić ". Poczytaj, pomyśl i wymyśl, jasne zasady . Zacznij od tych najbardziej trudnych, ktore iryrtuja najbardziej, np ten przykładowy rzut na glebe. Sprobuj nie robic zakupów przez jakis czas z dziewczynkami, a juz na pewno nie, kiedy sa zmeczone. Niech wybiora np kluski: swiderki czy rurki na obiad. I chwal, za to co dobre, za każdy przejaw dobrego zachowania . Korzystaj z pomocy otoczenia.

[winter116]

Powiedz mi, dlaczego jesteś tak uległy?! Dlaczego to 3 letnie dzieci maja Tobą rządzić?! Twoim problemem jest przede wszystkim uległość. Skoro kilka razy spełniłeś ich "żądania" teraz to wykorzystują i wiedzą, że dostaną co tylko będą chciały. Musisz przede wszystkim być konsekwentny. Chcą czegoś, ale Ty uważasz, że nie musisz spełnić ich zachcianki? To nie rób tego. Jeśli teraz już w tak młodym wieku one Tobą dyrygują, to później już będzie coraz gorzej. Chcą sobie pokrzyczeć to niech krzyczą, zaraz się zmęczą i przestaną. Musisz być konsekwentny, pamiętaj!

przedszkole?

[camel_3d]

wyslij do przedszkola..i masz juz czas dla siebie.

[wychowanie24]

Sądzę, że nie Pani jedna ma problem z dziećmi i wcale nie jest to dziwne. Dobrze, że chce Pani w końcu coś z tym zrobić. To już połowa sukcesu! Uważam, że przede wszystkim powinna być Pani bardziej stanowcza. Wiem, że to może być trudne, bo matka chce dla swoich dzieci jak najlepiej i czasem myśli, że może im pozwolić na troszkę więcej...Ale tym samym można wyrządzić swoim dzieciom jeszcze większą krzywdę. Dziewczynki mają dopiero 3latka, można sobie tylko wyobrazić, co będzie za 5...10 lat skoro teraz nie jest Pani w stanie nad nimi zapanować. Proszę starać się być konsekwentną i nie ustępować córkom, cokolwiek by się nie działo. To na pewno na początku nie będzie łatwe i córki nadal będą starały się wymuszać coś na Pani. Gdy jednak za którymś razem zobaczą, że jednak nie dostają wszystkiego na co mają tylko ochotę...zauważą na pewno, że już nie mogą tak Panią manipulować. Gdy będzie tego wymagała sytuacja proszę też spróbować zastosować karę. Kara powinna być prosta i mieć określony czas, a przede wszystkim powinna być nieuchronna. Na początek może być to pójście do kąta i brak reakcji na płacz, który na pewno się wtedy pojawi. Im mniej przy tym będzie Pani mówić do córek, tym będzie Pani bedziej skuteczna. Najważniejsza jest Pani konsekwencja w stosunku do dziewczynek. A gdy już opanuje Pani sytuację z córkami, na pewno znajdzie się chwila dla siebie...
Życzę wytrwałości.
Pozdrawiam

[morekac]

Zalecam przeczytanie wątku, jeśli się nie pamięta jego zakładania. To pan tatuś był, nie pani mamusia.
-------------------------------------------------------------
"a przecież można pozostać człowiekiem nawet jeśli jest się nauczycielem" by Grave_digger

[bepanteneye]

Drogi Tato,
Najważniejsze to się nie poddawać. Jeżeli będziesz konsekwentny w swoim postępowaniu z dziewczynkami, jestem pewna, że Wasze problemy znikną, a na pewno nie będą tak nasilone. Tak jak napisałeś w komentarzu - często ulegasz dziewczynkom np. w sklepie. Takie sytuacje nie powinny się zdarzać. Nie możesz dawać sobą manipulować, aby dziewczynki kierowały Twoim postępowaniem. Jeżeli mówisz "nie", to córki muszą się z tym pogodzić. Natomiast, kiedy dziewczynki nie zgadzają się z Twoją decyzją, np. robią coś, czego nie powinny, powinieneś je ostrzec, a jeżeli po ostrzeżeniu, zachowanie wciąż się utrzymuje, ważne jest aby nastąpiła kara. Musisz pamiętać, że kara powinna być prosta, nieodwołalna i nieuchronna. Co więcej, dziewczynki muszą wiedzieć, że zrobiły coś źle, co będzie widać wtedy, kiedy przeproszą Cię za swoje zachowanie. Każda kara powinna kończyć się przeproszeniem Ciebie. Nie ulegaj dziewczynkom, jeżeli płaczą i wpadają w histerię, niech to robią. Pokaż, że jesteś konsekwentny.
Życzę wytrawałości i mam nadzieję, że Wasze relacje się poprawią.
Pozdrawiam

[bepanteneye]

Dodatkowo polecam książkę: Lea Regine Koll, "Wychowanie bez przemocy zabawy i działania służące rozwiązywaniu konfliktów"
podrozdział 3.3.2 znajdowanie i ustalanie reguł 34 ? 36 d
3.3.3 radzenie sb ze złoscia u dzieci 36 ? 37 jak zareagować przed wybuchem złosci
Ksiażka opowiada o doświadczeniach nauczycieli, ale uważam, że czytając ją można znaleźć wiele wskazówek dotyczących wychowania dzieci, zwłaszcza, jeżeli mamy ich np. dwójkę

[aa_ratuj]

Przede wszystkim musisz zacząć być konsekwentna ( stosowanie nagród i kar). Twoje dzieci badają teraz na ile jesteś w stanie im pozwolić i co mogą dzięki temu osiągnąć. Jeżeli teraz tego nie przerwiesz później będzie to wymagała od Ciebie większego wysiłku. Musisz pokazać im ,,kto rządzi" w domu , wyznaczyć im autorytet. Powiedz dzieciom co Cię smuci/złości . Jakie zachowanie jest niedopuszczalne w Twoim domu. Polecam artykuł: www.nishka.pl/jak-poradzic-sobie-z-niegrzecznym-dzieckiem-rady-psychologa/

[marta12.3]

Dobrze, że zauważa Pani, że dzieje się coś niedobrego i chce z tym walczyć. Przede wszystkim musi Pani wyznaczyć jasne zasady czego dzieciom wolno, a czego nie. Potrzebna do tego jest duża konsekwencja bo wprowadzenie nowych zasad zawsze spotyka się z niechęcią. Warto ustalić również system kar i nagród, który będzie bezwzględnie przestrzegany. Dobrze by było, gdyby przygotowała się Pani do tego również od strony bardziej "fachowej". Polecam przeczytanie książki "Wychowanie bez porażek" Thomasa Gordona. Jest w niej wiele cennych rad między innymi o nagrodach i karach. Życzę wytrwałości oraz cierpliwości w dążeniu do zmian.
Pozdrawiam.

[tomcug]

marta12.3 napisał(a):

> Dobrze, że zauważa Pani, że dzieje się coś niedobrego i chce z tym walczyć. Prz
> ede wszystkim musi Pani wyznaczyć jasne zasady czego dzieciom wolno, a czego ni
> e. Potrzebna do tego jest duża konsekwencja bo wprowadzenie nowych zasad zawsze
> spotyka się z niechęcią. Warto ustalić również system kar i nagród, który będz
> ie bezwzględnie przestrzegany. Dobrze by było, gdyby przygotowała się Pani do t
> ego również od strony bardziej "fachowej". Polecam przeczytanie książki "Wychow
> anie bez porażek" Thomasa Gordona. Jest w niej wiele cennych rad między innymi
> o nagrodach i karach. Życzę wytrwałości oraz cierpliwości w dążeniu do zmian.
> Pozdrawiam.

Jakże się martwiłam, że nas opuściłaś...