jak mam reagowac na agresje dziecka wobec mnie

[ja.agnes]

Michał ma 1 rok 3 m-ce.Od niedawna zauważyłam, ze próbuje swoich sił wobec
mnie.Jak czymś sie rozłości,a stoi koło mnie to mnie uderza.Mnie w duchu to
śmieszy,ale tego nie okazuje,bo to śmiesznie wygląda,taki berbeć podchodzi do
ciebie,patrzy sie w oczy i tymi małymi rączkami lekko uderza.Nie wiem jak
reagować.Jak mówie mu że nie wolno,to on zaczyna płakać.Próbuje udawac,że
płacze,to on też płacze.I co Wy na to....

[niuska1]

Cześć!
Moja córka ma 2 lata i też używała wobec mnie przemocy. Ja, idąc za radą mamy,
postanowiłam reagować. Po prostu kiedy Ola zaczynała mnie buć to wstrzymywałam
jej rękę i mówiłam zdecydowanym tonem, że nie wolno. Często wtedy zaczynała
płakać wielce rozżalona, ale ja na to nie reagowałam. Po prostu mówiłam jej
dalej, że postąpiła ŹLE I TAK NIE WOLNO. Potem czekałam, aż się uspokoi. Nie
krzyczałam na nią, ani nie biłam. Najczęściej zdarzało się, że potem sama
przychodziła do mnie i sie przytulała. Robiłam tak za każdym razem, kiedy mnie
udeżyła. Dziś w zasadzie nie mam już tego problemu.
Nie wiem, czy ci w jakiś sposób pomogłam. W końcu każde dzieckojest inne.
Życzę powodzenia.
Magda

[olunia75]

Mój synek (2,3 lata) jest prowadzany wtedy do kąta w swoim pokoiku. Nie biję
go, nie oddaję, ale np. tłumaczę że jeżeli będzie bił mamusię, mamusia nie
będzie go nosiła na rękach (a lubi to bardzo)i nie będzie przytulała. Nie wiem
czy to dobre rady ale u mnie skutkują - wogóle generalnie mam grzeczne dziecko
które na szczęście nie ma ataków złości.

[mama_madzi]

Bardzo zbulwersowala mnie Twoja odpowiedz. Czy Ty zdajesz sobie w ogole sprawe
jaka krzywde wyrzadzasz dziecku, przeciez to jest gorsze niz klaps, czy wiesz
ze Twoje dziecko moze nosic w sobie lek, ktorego nie da sie pozniej zwalczyc w
zaden sposob. Wiem o czym mowie, bo tez bylam tak traktowana, jak mozna w ten
sposob traktowac 2-letnie dziecko, ktore bardzo malo jeszcze rozumie? Przeciez
to zwykly szantaz emocjonalny. Szantazujesz dziecko ze odbierzesz mu to co
najcenniejsze twoja milosc i przytulanie, za to ze byc moze stara sie zwrocic
na siebie twoja uwage, twoja przedmowczyni postepuje o'key, ja tez tak robie.
Wierze ze twoje zachowanie jest powodowane miloscia, ale to nie jest sposob.
Oczywiscie nie musisz brac sobie do serca tego co mowie, ani stosowac sie do
tego ty jestes matka, ale pomysl chwile, jak czuje sie 2-letnie dziecko, dla
ktorego calym swiatem jest matka, ktora karze go w tak okrutny sposob. Sorry,
ale ciarki mnie przechodza, takie bylo traktowanie dzieci w przedszkolach w
czasie komuny. Przeczytaj sobie ksiazke "Dobra milosc" Eichelbergera, moze
troche zrozumienia psychiki 2-letniego dziecka pomoze ci zastanowic sie jaka
krzywde robisz swojemu dziecku. Pozdrowienia.Anka

[olunia75]

Sorry ale nie masz prawa mnie oceniać, moje dziecko jest radosnym, roześmianym
chłopczykiem, niezalęknionym i odważnym - bardzo mnie kocha, tak jak ja jego.
Jest często noszony na rękach, przytulany, chwalony (tysiąc razy dziennie
powtarzam mu że go kocham) i okazuję to!!!. Synek jest bardzo mądrym dzieckiem
i wiele rozumie. A to że raz na "ruski rok" stanie w kącie i w danej sytuacji -
zaznaczam, odmówię mu wzięcia na ręce, czy przytulenia uważasz za tortury
emocjonalne to Twoja sprawa. Nie wiem czy nazwałabym szantażem emocjonalnym
stwierdzenie że jesteś "niegrzeczny, bijesz mamę, więc nie wezmę cię na ręce"
raczej jest to konsekwencja złego zachowania, która najczęście trwa nie dłużej
niż 5 minut, więc nie praw mi tutaj wykładów moralizatorskich, tylko zajmij się
wychowywaniem własnego dziecka z dawaniem klapsów włącznie!!!

pozdr.

[olunia75]

ale uważam że wychowuje swoje dziecko przy maximum poświęcenia ze swojej strony
i okazywania mu miłości, nie wspomnę o rozpieszczaniu - mały nawet śpi ze mną
bo nie chcę żeby płakał sam w łóżeczku, kiedy on chce z mamusią...
ale pewnych rzeczy robić mu po prostu nie wolno...bić nie wolno...nie dam
klapa, bo uczę, że bić nie wolno, więc byłoby to samo w sobie sprzeczne....
Jeżeli chodzi o tłumaczenie to zawsze mu wszystko tłumaczę niezależnie czy
zrozumie, czy nie...

[mama_madzi]

Nie szkodzi, ja zapewne tez bym sie uniosla. To jest Twoje dziecko i Twoja
sprawa, ale przeczytaj jeszcze raz swoja wypowiedz z dnia 24.01.2005 13:12. To
brzmi tak jakbys robila to notorycznie, wiec nie wytrzymalam i zareagowalam,
ale ciesze sie ze tak nie jest. Ja nie mowie, ze jestem swieta, bo czasami
nawet po policzeniu do dziesieciu niestety potrafie stracic kontrole nad tym co
mowie do dziecka. Pozdrawiam. Anka

[olunia75]

Tak jak napisałam, moje dziecko naprawdę jest grzeczne. Dużo rzeczy daje mu się
po prostu wytłumaczyć, aż dziwię się jak dużo, on daje się przekonać. Częściowo
jest to (też nie do końca skuteczna metoda konsekwencji, na szczęście nie
wykorzystuje jej w pełni)Są syt. w których mały się nie słucha, chociażby
wczorajsza: kochanie nie pij wody z wanny, będzie Cię bolał brzuszek...młody
nic..., w dalszym ciągu pijesz wodę, takiej wody się nie pije...(nic), może
chcesz wody mineralnej bądź herbatki....(nic), jak jeszcze raz napijesz się
wody z wanny, kończymy kąpiel, takiej wody się nie pije...nic....i skończyliśmy
kąpiel...oczywiści był wrzask, płacz...ale szybko przeszedł.

Stanie w kącie i niebranie na ręce w danym momencie też ma "krótkie nogi"
ponieważ za chwilę słyszę "pocham" - czytaj kocham!!!i wogóle mnie to rozbraja,
wtedy odpowiadam "ja też bardzo kocham" ale tak nie wolno, jak będziesz tak
postępował to nie będę brała na ręce, a potem młody grzecznie przeprasza
(całuje w policzek) ja go przytulam i wogóle...trochę to haotyczne ale z reguły
tak jest...na szczęście rzadko...

Ale nadal uważam że postawienie dziecka do kąta na chwilę jeśli jest to
uzasadnione jest dopuszczalne...czy nie wzięcie go na ręce czy nieprzytulenie,
w danym momencie, jeżeli nabroił, ale oczywiście przy jednoczesnym okazywaniu
uczuć i trosce o dziecko w życiu codziennym, a tego mu nie brakuje, chyba ma aż
za dużo (wylewna jestem)

pozdr.

[iwciad]

Po przeczytaniu dyskusji uważam, że Olunia należy do mądrych, kochających mamuś
i z pewnością miłość którą obdarza swoje piękne dziecko, zaprocentuje w
przyszłości.
Pozdrawiam.

[olunia75]

Dzięki iwciad, jednak tej mądrości nigdy za wiele...nie jestem idealną matką i
chyba nigdy nie będę, chociaż się staram, ciągle się uczę.Każdego dnia
analizuję moje zachowanie i reakcje względem syna w zaistniałych sytuacjach i
niekiedy nie jestem z siebie zadowolona. Ale mam tę świadomość i staram się nad
sobą pracować - obeznie moim problemem nr. 1 jest podnoszenie głosu...

[vinca]

Olunia wyluzuj.
Moim zdaniem stawianie tak malego dziecka do kąta nie jest OK. Zreszta to jest
w ogóle jakas archaiczna metoda, a juz zwłaszcza nieodpowiednia dla tak małego
dziecka. Brrr.
I nie ma sie co oburzać tylko zastanowić troszeczkę.

[roman.gawron]

vinca napisała:

> a juz zwłaszcza nieodpowiednia dla tak małego dziecka.

Ponieważ?

[triss_merigold6]

Dlaczego nieodpowiednia? No sorry, postawienie do kąta raz na jakiś czas
maluchowi nie zaszkodzi. Ochłonie, uspokoi się, ponudzi. To tak jak z
odesłaniem do innego pomieszczenia: wyjdź, opanuj się, potem możemy
rozmawiać/bawić się.
Stawianie do kąta na 10-15 minut to IMO lepsza kara niż zabranie ulubionej
zabawki, odwołanie wyczekiwanego wyjścia na lody czy brak bajki na dobranoc.
Czy Wy naprawdę sądzicie, że skarcenie dziecka jeśli ono wie za co jest karcone
wyrządzi mu krzywdę?! Jakieś sankcje być muszą, tłumaczenia - co widać na
przykładzie jakże licznych postów - nie zawsze są skuteczne.

[mozza]

Ja mam podobny problem z synem. Ma on 15 miesięcy, wygląda conajmniej na 2
latka. jak na coś mu nie pozwalam to mocno się denerwuje, robi minę wilka, a
potem gryzie. Jak wtedy udaję, że płaczę to on się śmieje. Gryzie również bez
okazji wtedy, gdy tego się w ogóle nie spodziewam. a potem mam siniaki na
rękach i nogach. próbowałam już kilkuy metod, ale nie skutkują. Może macie
sprawdzone sposoby?

[yoyo11]

Eeee dziewczyny sposobów jest wiele, w zależności od dziecka niektóre działają,
a niektóre nie.
Moja córka mnie ugryzła to ja ugryzłam ją
Moja córka mnie klapnęła ze złością to ją klapnęłam również
Moja córka rzuciła się na podłogę to (nie rzuciłam się na podłogę ) wbrew
oczekiwaniom niektórych hehe) stanowczo została podniesiona i po ponownej
próbie rzutu dostała klapsa.
Moja córka ugryzła swojego miesięcznego brata w stopę to zdjęłam jej bucik i
kazałam się ugryźć z całej siły
I przykłady można by mnożyć i mnożyć.
Przyjdzie pora na stanie w kącie to będzie stała w kącie.

Sedno chyba leży w argumentach (jak zawsze).
Nie wolno bo?
Bo nie wolno....
to nie jest odpowiedź
Nie wolno np. otwierać tej szafki bo stoją tam słoiki, a jak słoik upadnie to
się potłucze, a jak się potłucze to do okoła będzie pełno drobinek szkła, które
mogą wkłuć się w palec i będzie leciała krew
Nie wolno bawić się kabelkami czy kontaktem bo tam jest prąd, a jak prąd kopnie
to okrutnie boli, tak boli, że trzeba będzie leżeć w łóżeczku cały dzień z
bolącą głową i zabaweczki nie będą się z nami mogły bawić
Itd itp według fantazji

I dziecko, które ma rok już naprawdę dużo rozumie i szkoda, że są tacy, którzy
myślą, że jest inaczej. Tylko rozmawiać z dzieckiem trzeba od narodzin,
tłumaczyć wszystko od momentu gdy zaczyna trzymać zabawkę w ręku i gdy dziecko
zaczyna się interesować czymś więcej niż jedzeniem, spaniem, suchą pieluszką i
Twoją twarzą. Wiem czasochłonne.

Jestem zwolenniczką konsekwencji, twardej ręki i nie uważam, że kłóci się to z
miłością, oddaniem, przytulaniem, okazywaniem pozytywnych emocji.
Natomiast nie znoszę braku reakcji i ignorowania zachowań dzieci. A to, że
dziecko płacze np. gdy mu się mówi, że czegoś nie wolno, poprostu mnie nie
rusza. Jest to sposób wymuszenia. I nie lubię gdy dzieci są nieposłuszne A
do szału mnie doprowadza gdy dzieci znajomych grzebią mi w szafkach lub gdy ich
rodzice zaczynają mi przestawiać rzeczy w domu, zarzucać obrus na stół by przez
przypadek dziecko nie ściągnęło z podanym obiadem, gdy niszczą zabawki czy
książki moich dzieci. Hehe i mogą mówić, ze ciocia jest beeee i że mnie nie
lubią
Wszystko ma swoje miejsce i czas. Tak samo jest z ludźmi.
Okrutna matka ze mnie

[mozza]

Ja już z gryzieniem próbowałam. Jak syn mnie gryzie ja go też to on wtedy
mocniej. ale jakoś nie specjalnie skutkuje, bo za jakiś czas robi to samo. Do
mych sukcesów zaliczyć mogę reakcję dziecka na NIE. wtedy płacze, ale nie kręci
kurkami od gazu i nie włącza komputera. A z gryzieniem proszę o pomoc.