Boi sie innych dzieci...

[furika]

Mój dzieciaczek ma 24 miesiące i od zawsze z rezerwą reagował na obce osoby. Nigdy nie zmuszałam, ale zachęcałam do podania ręki czy zabawy.
Niestety ten stan się utrzymuje co mnie trochę niepokoi. Synek nie chce bawić się z innymi dziećmi, boi się ich-nawet wtedy gdy one wcale nie sa nim zainteresowane. Ostatnio byliśmy w parku, mnóstwo dzieciaczków a mój szkrab chce się bawić tylko tam gdzie nikogo nie ma. Na moje zachęty by pójść na zjeżdżalnie odpowiada: Nie bo tam są dzieci.
Na co dzień Mały ma niewieli kontakt z innymi dzieciaczkami, tylko tyle co na spacerach bo w rodzinie i wśród znajomych dzieci brak W jaki sposób ułatwić mu pokonanie tych obaw i zachęcić do zabawy z innymi dziećmi? Co o tym myślicie?

[dudeczka]

Ja mam taki sam problem z moim 4-latkiem.Tez wychowuje sie między
dorosłymi i wogóle nie chce się bawić z rówieśnikami.Jest na dodatek bardzo
wstydliwy i bardzo nieśmiały.O podaniu ręki komuś obcemu mowy nie ma.A ile się
nagadam,żeby dzieńdobry powiedział np moim znajomym.Kompletnie nie mam pomysłu
jak w nim to przełamać
Od września mamy zamiar dać go do przeczkola,a Bartuś na pytanie czy będzie
chodzil odpowiada;tak,jeśli nie będzie tam dzieci...

[abbra]

Mam z moją córeczką ten sam problem - boi się większej grupy dzieci , na placu
zabaw nie dołącza do żadnej grupki , nie bawi się z dziećmi , których nie zna .
W przedszkolu bawi się , ale musi się rozkręcić - jeżeli nie ma jej ulubionych
koleżanek , to siada sobie w kąciku i bawi sama .
Jeżeli jest już sporo dzieci , to ją to peszy ( tym bardziej , jeżeli są to
dzieci , które "szaleją" ) .
W domu jest bardzo odważna , cały czas gada , nie usiedzi minuty w jednym
miejscu , robi sto rzeczy na raz - dlatego , że czuje się pewnie "na swoim" .

[furika]

Domyślałam się, że mój Skarb nie jest jedyny
Ale dziewczyny co robić? Macie jakieś pomysły by pomóc dziecku przełamać ten lęk? Chetnie porozmawiam... bo myślę, że chyba warto coś zrobić. Tylko co?
POzdrawiam

[agnkuk]

Jestem mamą bardzo nieśmiałego czterolatka. Np. nie wchodzi na plac zabaw gdzie
są dzieci. Jednym ze sposobów jest zapewnienie mu stałych kontaktów w
niewielkiej grupie dzieci i pomaganie mu w tym. Nic na siłę. A może stworzymy
grupę mam ze spokojnymi dziećmi i może chociaż raz w tygodniu uda nam się
spotkać, żeby mogły się zaprzyjażnić. Jestem z Warszawy. Pozdrawiam

[furika]

My wczorja byliśmy na pikniku gdzie było dużo dzieciaków. Momentami było trudno- jak dzieci podbiegały i chciały bawić się z moim synkiem to on zazwyczaj zastygał w bezruchu, a i łzy się pojawiły.
My niestety jesteśmy z drugiego końca Polski ale myślę że trzeba własnie aranzować takie spotkania dla naszych Niesmiałych. Pozdrawiam

[arabela33]

Witaj,
nie myślałaś nigdy, aby postarać się o rodzeństwo dla synka? Wtedy byłoby mu
łatwiej nawiązać kontakty z innymi dziećmi, gdyby w domu obcował w bratem lub
siostrą. Ja też mam bardzo nieśmiałą córeczkę, która stroni od dzieci. Zewsząd
słysze, że konieczne jest takiemu dziecku rodzeństwo. Dlatego też rozważam taką
opcję.
Pozdrawiam serdecznie

[maminka1]

Przede wszystkim nic na siłę. Ja też jestem osobą, która dobrze czuje się w
towarzystwie osób znajomych i zaprzyjaźnionych I dużo czasu potrzebuję, żeby
się "oswoić" z większa, zwłaszcza głośną grupą. Taki charakter
A wszelkie perswazje typu "no idź, nie bój się, baw się z innymi dziećmi"
odnoszą skutek przeciwny do zamierzonego. Najlepiej metodą małych kroczków -
zaprosić do domu jednego malucha, albo umówić się z jakimś na spacer... I powoli
oswajać, prowokować wspólne zabawy, ale do nich nie zmuszać, nie zostawiać
dziecka samemu sobie, jeśli potrzebuje bliskości mamy. I tak powolutku,
powolutku tworzyć dziecku krąg dobrych znajomych, wprowadzać w większe
grupy...stwarzając jednocześnie poczucie bezpieczeństwa.

Stopniowo maluch zacznie oswajać się z "tłumem" dzieciaków, co nie znaczy, ze
stanie się nagle duszą towarzystwa i przywódcą - choć nie jest to wykluczone,
zwłaszcze w znanej sobie gromadce
Powodzenia!

[kasieczek2]

Cieszę się że znalazłam ten wątek, bo do tej pory od koleżanek i rodziny
słyszałam jak bardzo powinnam się cieszyć że mój 3,5 roczny Wojtuś taki
spokojny i sam sie bawi. A ja się boję że coś nie tak. W przedszkolu do którego
chodzi 3 razy w tygodniu panie myślały że on nie słyszy, bo na początku nie
reagował na to co one do niego mówiły ( i nie mówił) Długo siedział sam i bawił
się tylko sam. Do tej pory nie da się zaciągnąć do żadnych zabaw w kółeczku. Od
pewnego czasu trzeba go do przedszkola ciągąć na siłę, bo odstawia w domu
histerię. Toleruje dzieci na odległość, nie chce się bawić z sąsiadką, która
nas czasami odwiedza. W przedszkolu układa puzzle, ale nie bierze udziału w
żadnych zajęciach plastycznych, zna te same piosenki co inne dzieci , ale nie
śpiewa z nimi. Wstydzi się wszystkich obcych i chowa. Nie jesteśmy w stanie
zaciągnąć go do lekarza, dentysty itp - bo zaczyna się histeria z bezdechem i
prowokowanymi wymiotami.
Za to zna mnóstwo wierszyków i fragmentów książeczek na pamięc, a w domu albo
czytamy, bo nas do tego zmusza (bardzo chcielibyśmy czytać TYLKO 20 min
dziennie...) albo on klepie wierszyki. Podobno taki typ... W tym wątku pierwszy
raz dowiaduję się że są podobne dzieci)

Jestem z Warszawy i chętnie zobacze je na żywo

Kasia Wojtek

[gemmavera]

Kasieczek, napisałam na priv, ale krótko. Wieczorem postaram się napisać coś
dłuższego.
gemma

[i_re_na_ta]

Mam to samo. Synek ma 4 i pół roku. Do 3 lat wychowywał się głównie z
dorosłymi, do 3 lat nie mówił ani słowa, dzieci bał się panicznie mimo iż
spędzał około 4 godzin dziennie na placu zabaw pełnym dzieci. Wizyty u
znajomych z dziećmi nie pomagały. Znając jego strach nie zdecydowałam się na
wysłanie go do przedszkola w wieku 3 lat. Za to jak skończył w sierpniu 4
wysłałam go do państwowego przedszkola. Na początku był koszmar. Nie wiem kto
więcej płakał ja czy on, ale postanowiłam że nie zabiorę go stamtąd dla jego
dobra. Po 4 miesiącach (przerywanym chorobami) bardzo polubił przedszkole- ale
głównie panią Grażynkę i zajęcia jakie prowadziła z dziećmi. Po pół roku pani
Grażynka z uśmiechem poinformowała mnie że Michał w ogródku bawił się z
dziećmi. Wprawdzie po 5 minutach przybiegł z płaczem, bo chłopcy w ramach
zabawy kazali mu siedzieć w ....więzieniu.
Powoli widzę zmiany i jest coraz lepiej. Już nie ucieka od dzieci a nawet sam
zaczyna inicjować zabawy z dziecmi jeśli nie jest ich za dużo (nie są to jednak
częste przypadki).
Przedwczoraj byłam w przedszkolu na przedstawieniu- i wyszłam bardzo dumna z
mojego synka, który pięknie powiedział kilka wierszyków i razem z innymi
dziećmi przedstawiał inscenizację- widzę efekty.
POLECAM PRZEDSZKOLE- Mimo iż to bolesna terapia- ale lepiej w przedszkolu niż w
szkole przechodzić przez te problemy.

[aanniittaa]

U nas to samo. Synek ma już 5 lat, bawi sie tylko z zaprzyjaźnionymi dziećmi, w
przedszkolu jest biernym obserwatorem, nie rozmawia z nikim, nie je, nie
rysuje, nie ćwiczy, jak pani każe, to przyjdzie do koła, ale z mina
męczennika...
Na przedstawieniu z okazji dnia matki jako jedyny w grupie nie śpiewał i nie
recytował wierszyków, tylko stał ze zmrużonymi oczami. Bardzo wyraxnie odstawał
od grupy.
Nie wiem, co robic, chodzimy po psychologach, ale jeszcze nikt nie znalazł na
niego sposobu. Każą spokojnie czekać, nie zmuszać itp. A czas płynie, zerówka i
szkoła coraz bliżej.
Anita