lękliwy 4-latek

[elje]

Witam. Poradźcie jak postępować z 4-atkiem, który sie boi podstawowych
rzeczy; mycie głowy wywoływało w nim do niedawna napady histerii- histeria
coprawda minęła, ale mycie głowy nadal traktuje jak jakąś karę. Jednak
histerycznie reaguje na strzyżenie - o ile do zakładu fryzjerskiego wejdzie
to na krześle już nie usiądzie. Kupiłam więc maszynkę i strzgę go w domu, ale
wolelibyście nie widzieć i nie słyszeć co się wtedy dzieje. Cała odrębna
historia to przedszkole - po miesiącu chodzenia, ze względu na stan zdrowia
zrezygnowaliśmy (histeryczny płacz, biegunki, wymioty itp) po kilku
miesięcznej przerwie znów zaczął chodzić. Owszem jest lepiej ale wciąż rano w
przedszkolu płacze, tyle że nie histeryzuje i nie ma problemów j.w., ale trwa
to juz 5 m-cy. Kiedy wybraliśmy się do kina na Hefalumpy wszystko było OK.
dopuki z kina nie wysypał się tłum - wpadł w histerię i trzymając się męża
nogi krzyczał, że chce do domu. Podobne historie oczywiście były u lekorza
choć tu jest już nieco lepiej, ale miarkę przebrał dzisiaj u dentysty gdzie
po wejściu do gabinetu wpadł w histeryczny płacz i dentystka nie chciała się
umówić nawet na kolejny raz, czemu właściwie się nie dziwię. Dodam jeszcze że
wszystkie ww sytuacje są z dzieckiem wcześniej omawiane i najczęściej staramy
się wcześniej go zapoznać z tym co go czeka zabierając go z sobą nf do
fryzjera czy dentysty. Jednak to nie pomaga. a dziecko jest rozsądne i
inteligentne.Tym bardziej nie potrafię zrozumieć takiego zachowania.
Proszęporadźcie co robić, gdzie tkwi nasz błąd. Pozdrawiam

[ania970]

Witaj
Trudno mówić o błędzie. Każde dziecko ma swoje słabości i lęki
i każde inaczej reaguje na konkretne sytuacje.
Moja Kasia jeszcze do niedawna histerycznie ryczała przy myciu
głowy. Nic nie pomagało tłumaczenie i jak najdelikatniejsze
polewanie głowy. W końcu wpadłam na pomysł i dałam jej mały
ręczniczek, którym zakrywa sobie szczelnie oczy na czas mycia.
I przestała płakać. Teraz nadal woli nie myć włosów, ale kiedy
powiem, że dziś tak, to sama prosi o ręcznik i mówi "Będę cimać
oćki".
Średnia Agnieszka kiedyś panicznie bała się fryzjera. Pomagało
trzymanie jej na kolanach w czasie strzyżenia i nieprzykrywanie
fartuchem. Obie byłyśmy zakłaczone, ale cóż...
Bała się też lekarzy, ale tu trzeba było przetrwać, bo nic nie
wymyśliłam.
Tyle moich historii. Może coś wykorzystasz.
Pozdrawiam.

[jola_ep]

> Jednak
> histerycznie reaguje na strzyżenie - o ile do zakładu fryzjerskiego wejdzie
> to na krześle już nie usiądzie. Kupiłam więc maszynkę i strzgę go w domu, ale
> wolelibyście nie widzieć i nie słyszeć co się wtedy dzieje.

Miałam identyczny problem z moim czterolatkiem. Też kupiliśmy maszynkę. Ale leży
na półce, bo go _bolało_ i w ogóle strasznie reagował. Nie męczyłam chłopaka i
strzygłam nożyczkami (przy bajce) - nie wyglądał najlepiej, bo fryzjer ze mnie
marny Po prawie roku ponowiliśmy próbę (miał 4 lata i 8 miesięcy). Poszedł z
tatą (tata też się strzygł) i mieliśy ustalone, ze fryzjer ma nie włączać
maszynki. Po koniec trochę jej używał, ale naprawdę bardzo krótko i do
zaakceptowania przez synka Od tej pory nie mamy problemu z fryzjerem ))
Pamiętam też ile razy chodziłam z córką do fryzjera, zanim usiadła na fotel )
Ze mną, z babcią, znowu ze mną - wchodziliśmy, wychodziliśmy. Ale w końcu się
zdecydowała.

> Owszem jest lepiej ale wciąż rano w
> przedszkolu płacze, tyle że nie histeryzuje i nie ma problemów j.w., ale trwa
> to juz 5 m-cy.

Mój synek w wieku 4 lat nie wszedł do piaskownicy, jak było tam inne dziecko. Do
przedszkola poszedł jako pięciolatek. Wcześniej chodziliśmy na "oswojenie" (ja,
albo ja i mąż byliśmy cały czas z synkiem)- polegało to na wciąganiu
wrzeszczącego dziecka - ostatecznie oswajaliśmy tylko jak dzieci były na
podwórku. Jak poszedł po wakacjach, to parę razy histeryzował, parę razy
uciekał, pierwsze tygodnie przesiedział na ławeczce. Bardzo powoli wciągał się
do życia towarzyskiego przedszkola (mają świetną wychowawczynię). Teraz chodzi
zadwolony i świetnie się tam bawi. Dyrektorka mówiła mi, że myślała, że się nie
zaaklimatyzuje Ale ja wierzyłam w mojego synka - no i jednak jako starszy
jest odważniejszy.

> ale miarkę przebrał dzisiaj u dentysty gdzie
> po wejściu do gabinetu wpadł w histeryczny płacz i dentystka nie chciała się
> umówić nawet na kolejny raz, czemu właściwie się nie dziwię.

Mój synek nie histeryzował (jako 4 latek) u dentystki. On tylko zdecydowanie
odmówił współpracy Na trzeciej z kolei wizycie zaczeliśmy go leczyć na siłę -
oczywiście bez wiercenia, totalna prowizorka i totalna histeria - gdzieś to
kiedyś opisywałam. Ale nasza dentystka powiedziała mi, że mam inteligentnego
chłopaka, bo każdego innego by namówiła na współpracę )))
Polecam dobrego pedodontę i dobre przygotowanie. Myśmy się długo bawili w
dentystę: ząbki z plasteliny, albo chore misiaki itd. itp. Najlepsza zabawa była
oczywiście ze starszą siostrą Zajęło to parę miesięcy, ale na kolejnej
wizycie dało się poprawić poprzednią prowizorkę, a synek siedział spokojnie i
nawet się śmiał w czasie wiercenia (bo dentystka powiedział, że teraz go będzie
łaskotac ).

> wszystkie ww sytuacje są z dzieckiem wcześniej omawiane i najczęściej staramy
> się wcześniej go zapoznać z tym co go czeka zabierając go z sobą nf do
> fryzjera czy dentysty.

Omawianie to za mało. A czasem możemy przedobrzyć i osiągnąć przeciwny skutek.
Trzeba też znaleźć odpowiednie słowa i rozumieć, że czasem dziecka ma swoje,
niezrozumiałe dla nas powody. Mój synek np. bał się, że dentystka wyjmie mu
zęby, jak było to w jednej bajce.

> Jednak to nie pomaga. a dziecko jest rozsądne i
> inteligentne.

No masz, teraz dopiero doczytałam Widzisz, nasz dentystka miała rację ))

Pozdrawiam
Jola

[elje]

Dzięki za porady, ale właściwie większąść przerabialiśmy, a ręcznik w trakcie
mycia głowy to jedyny sposób aby ją umyć.Cóż, przynajmniej pocieszające jest,
że nasz przypadek nie jest odosobniony i trzeba mieć nadzieję, ze któregoś
pięknęgo dnia wszystko sie zmieni, a nasze przecież inteligentne dzieci wyrosną
na geniuszy. Zdaje się że historia zna takie przypadki he,he,he...
Dzięki i pozdrawiam.

[gemmavera]

Czy tylko to Cię u synka niepokoi, czy są jeszcze jakieś inne zachowania,
różniące się od zachowań rówieśników?

[elje]

Dziecko rozwija się prawidłowo. Chętnie bawi sie z rówieśnikami, jest radosne,
szybko łapie nowe zabawy, piosenki i wierszyki. Raczej nie lubi rysować ale to
wynika z niechęci. Bardzo lubi kiedy mu się czyta, dzięki czemu ma dość bogaty
zasób słów jak na swój wiek. Trochę jeszcze sepleni i nie wymawia R, ale to
jeszcze w tym wieku normalne więc nie wzbudza naszych obaw. Wydawało by się, że
z dzieckiem jest wszystko OK., ale kiedy trzeba obciąć paznokcie, umyć głowę,
czy obciąć włosy ma się wrażenie, że ktoś podmienił dziecko. Dodam tylko że nie
jest chodzącym ideałem bo potrafi być niegrzeczny; nieposłuszny i pyskaty, ale
z tym sobie radzimy. Pozdrawiam

[mifka]

dobrym sposobem na oswajanie lekow jest tez wielokrotne odgrywanie strasznej
scenki podczas zabawy, np.miso idzie do dentysty,bo ma chory zab. czasem pomaga
tez czytanie ksiazek, w ktorych dzieci przezywaja te same sytuacje i maja
podobne leki.

[zyta35]

Spróbuj mycia głowy w masce do nurkowania (woda nie leje się do oczu, dziecko
oddycha przez rurkę)w mnie pomogło.
pozdrawiam, życzę cierpliwości

[agnkuk]

Witam,
Mam wrażenie, że Twój czterolatek nie tyle histeryzuje co po prostu jest trochę
nieśmiały i trochę się boi. Miej cierpliwość. W sklepie mathercare są specjalne
kaszkiety do mycia włosów i wtedy woda nie wpada do oczu. Zanieś wcześniej
fryzjerowi nową zabawkę i opowiedz synkowi, że dostanie coś u fryzjera. Niech
fryzjer mu to wręczy. U mnie pomogło. Dawaj mu dużo bezpieczeństwa i wsparcia. I
pomagaj mu, bo jemu naprawdę jest trudno w tych nowych sytuacjach. powodzenia

[lulka222]

A ja na Twoim miejscu bez wątpienia udałabym się do psychologa dziecięcego.

[judytak]

jak dla mnie, dziecko mieści się "w normie" :o)

żadne z moich dzieci nie lubiło mycia włosów, krzyki w trakcie tak do trzech,
trzech i pół lat (tak, jak u ciebie), niechęć gdzieś do sześciu, siedmiu lat...

fryzjer: jestem na podobnym etapie z Małym (trzy lata): ostatnio wynegocjował,
że strzyżenie OK, ale nie fryzjer, tylko tata lub mama w domu, teraz znów jest
pora, zobaczymi, jak nam pójdzie ;o)

jeszcze mam z nim obcinanie paznokci, tzn. paznokci u nóg, opór wielki...
generalnie wie, że musi, i że nie może w trakcie się szarpać, obcinam mu wtedy,
kiedy jest w humorze (raczej rano, niż wieczorem), mówię, że ma już pazury jak
smok, mówię, że będzie trwało tylko tyle, jak zaśpiewa piosenkę i temu podobne
zagrania, sądzę, że jeszcze trochę, potem będzie normalnie...

tłum w kinie: trzeba brać dziecko na ręce
są ludzie, którzy źle się czują w tłumie, a dodatkowo wyobraź sobie tłum
wielkich, dorosłych ludzi, oglądany z wysokości ich kolan: przecież mnie nie
widzą, na pewno zadepczą...

u dentysty: bo ja wiem? grunt to dobry lekarz, który porozmawia z dzieckiem,
pokazuje różne rzeczy itp. itd., ale trzeba najpierw wejść do gabinetu nie
histeryzując... można się umówić z dzieckiem, że kiedy będzie naprawdę bolało,
da znać, i przerywamy; można uświadomić, że jak nie teraz, to i tak trzeba
będzie do tego dentysty pójść, tylko wtedy może już będą zęby bolały... ja
odwracam sytuację w śmiech: jakby co, to możesz krzyczeć, tylko nie ugryź
dentysty, i tu razem opisujemy scenę, jak to dziecko ugryzie dentystę, a ten,
krzycząc z bólu, ucieka: raz, że to śmieszne, a dziecko, które się śmieje, nie
boi się, a dwa, że poczuje się "tym silniejszym", więc się też mniej boi... a
opiekunka obiecuje lody na potem (ja jestem wrogiem "przekupywania", ale innym
pozwalam ;o)

przedszkole: idzie ku lepszemu, nie przerywajcie, zaraz po wakacjach, we
wrześniu może znów być tak sobie, ale szybko się poprawi, zimą zapomnicie, że
kiedyż byli jakieś problemy z przedszkolem :o)

ogólnie: wszędzie tam, gdzie wiesz, że rzecz jest konieczna, nie odpuszczaj
tylko dlatego, że dziecko krzyczy, płacze, histeryzuje, ale bądź elastyczna
jeśli chodzi o "robienie tego samego inaczej"
zresztą z postu wynika, że tak właśnie postępujesz, wynika też, że dziecko
powoli wyrasta z tych "panicznych" zachowań, żadnego "błędu" nie widać, widać
tylko twojego zmęczenia tym, że nie można ot normalnie pójść i załatwić, tylko
trzeba ciągle prosić, nakazywać, wymyślać, negocjować, tłumaczyć...

ja też mam tego czasami po dziurki w nosie ;o)
a znów czasami mnie to bawi...

pozdrawiam
Judyta

[lulka222]

elje napisała:

>Cała odrębna
> historia to przedszkole - po miesiącu chodzenia, ze względu na stan zdrowia
> zrezygnowaliśmy (histeryczny płacz, biegunki, wymioty itp) po kilku
> miesięcznej przerwie znów zaczął chodzić. Owszem jest lepiej ale wciąż rano w
> przedszkolu płacze, tyle że nie histeryzuje i nie ma problemów j.w., ale trwa
> to juz 5 m-cy.
Judytak,
Myślę, że to nie jest zachowanie, nad którym można przejść obojętnie......i
zostawić samo sobie. Wyraźnie coś nie tak jest z dzieckiem. Nerwica? Brak
poczucia bezpieczeństwa? Nie wiem!
Wizyta u dobrego psychologa koniecznie!!!!!
Elje, sami nie jesteście pomóc synkowi (z tego co piszesz, próbujecie od dawna)
nie ma się co oszukiwać czy zostawić wszystko "czasowi". szkoda małego.

[gnpolec]

mój Krzys jest podobny
b inteligentny, super pamięc jak na jago wiek a przy tym bardzo silna empatia i
wrażliwośc
strzyżemy sie w domu, nożyczkami, maszynka nie przejdzie
z Hefalumpów tez wyszliśmy
do przedszkola jeszcze nie chodzi, garnie sie do dzieci, jak pójdzie-zobaczymy
jesienią
boi sie wszelkiego hałasu
jedynei z kąpiela nie ma problemu, uwielbia wodę, basen, "przytapiałam" go w
wannie juz kiedy skończył 1 miesiąc

byłam u psychologa, sama, nie omawia się problemów dziecka przy dziecku
jeśli chcesz, pisz do mnie na maila gazetowego

[judytak]

lulka222 napisała:

> Myślę, że to nie jest zachowanie, nad którym można przejść obojętnie......i
> zostawić samo sobie. Wyraźnie coś nie tak jest z dzieckiem. Nerwica? Brak
> poczucia bezpieczeństwa? Nie wiem!
> Wizyta u dobrego psychologa koniecznie!!!!!

wiesz, ze mną swego czasu było tak samo...
tzn. moi rodzice najpierw zrezygnowali po dwóch tygodniach (całymi dniami
wrzeszczałam histerycznie, w trakcie nic nie jadłam, nie spałam, nic, tylko
stałam na środku i wrzeszczałam...)

po roku znów mnie zapisywali, tragedii już nie było, było tak sobie,
przedszkola nigdy nie lubiłam, ale nauczyłam się z tym radzić sobie

gdybym do przedszkola nie chodziła, to bym miała ten sam problem na początku
szkoły, może nigdy szkoły bym nie polubiła? a tak, to od samego początku
uwielbiałam do szkoły chodzić...

więc dla mnie to nie nerwica, czy brak poczucia bezpieczeństwa, a tym bardziej
nie "coś nie tak z dzieckiem", a "syndrom jedynaka", czyli inteligentne,
wrażliwe dziecko chowane wśród dorosłych, przyzwyczajone do znacznie
bardziej "inteligentnych" zabaw, niż jakie zapewniają rówieśnicy w przedszkolu,
które ma pewne trudności z przystosowaniem się...

owszem do psychologa można pójść, wszak to nie boli, ale nie, żeby
dziecko "leczyć" (nie ma z czego), tylko żeby usłyszeć jeszcze kilka dobrych
rad...

oczywiście mówię to, nie znając dziecko, tak samo, jak ty :o)

pozdrawiam
Judyta

[apja]

DokŁadnie jakbym widziaŁa swoją córkę. Później do tego doszŁy jeszcze fobie
typu paniczny lęk przed rogami jelenia ( wieszają takie na ścianach w
restauracjach itp). Niestety wybraŁam się do psychologa ( może u Ciebie nie
jest to konieczne ale ja nie wiedziaŁam co robić) pani psycholog kazaŁa iść na
rękę dziecku, jak się boi rogów jelenia unikać miejsc gdzie takie wiszą. Jak
się boi dziecka z zaklejonym oczkiem - wyjść z kościoŁa i absolutnie nie rzucać
dziecka na "gorącą wodę" czyli np. na siŁę dac mu dotknąc uciętej nogi dziadka.
I w moim przypadku poskutkowaŁo ale tak jak mówię u mnie to byŁy już różnego
rodzaju poważne lęki. Każde dziecko w pewnym wieku ma lęki, trzeba tylko
podchodzić do nich cierpliwie i pokazac dziecku że może na nas liczyć, że
zawsze mu pomożemy, jesteśmy blisko i że może nam zaufać. Niewolno się śmiać z
nich w obecności innych, nie wolno krzyczeć na dziecko. Naprawdę każde dziecko
ma takie lęki i musimy cierpliwie przez nie przebrnąć.

jeszcze coś.

[apja]

ZapomniaŁam napisać że moja córcia - 8 lat już - do teraz boi się mycia gŁowy.
Daję jej reczniczek zakrywa sobie oczka - skutkuje.
Pomimo iż mamy fryzjerkę w domu nie da sobie obiąć wŁosów a jak już koniecznie
trzeba to tylko troszeczkę tak tylko centymetr (ciocia obcina a ja szybko
zamiatam żeby nie widziaŁa ile wŁosów poszŁo).Później dostaje jakąś nagrodę.
Do teraz zasypia przy wŁączonym telewizorze i przy mamie (potem mąż ją przenosi)
Do dentysty jak poszliśmy(miaŁa 4 lata) to stojąc pod drzwiami gdy sŁyszaŁa
odgŁos wiercenia, wpadŁa w paniczny pŁacz, dentystka gdy trochę się uspokoiŁa
najpierw z nia porozmawiaŁa o gŁupotach, potem posadziŁa na fotel powoziŁa z
góry na dóŁ ( w fotelu) pokazaŁa wszystkie narzędzia, daŁa dŁugopis i umówiŁy
się że jak będzie trochę bolaŁo to Ala podniesie rączkę a pani natychmiast
przerwie. Jak wychodziŁyśmy Ala powiedziaŁa " przyjdziemy tu znowu mamo".
Więc ja się dziwię twojej dentystce. Bo każde dziecko boi się dentysty i ona o
tym powinna najlepiej wiedzieć i umieć podejść do dziecka.

[elje]

Może macie rację, że większość dzieci miewa jakieś lęki i wkońcu z tego
wyrastają, a może to faktycznie syndrom jedynaka, ale ja mam problem w tej
chwili; wiem, że jeśli teraz nie załatwimy dentysty to za jakiś czas mały
będzie się zwijał z bólu - żadne tłumaczenia nie pomagają. Dentystka jest Ok -
nie dał jej nawet szansy (a nagrodę też miała przygotowaną). Cóż przynajmniej
od niespełna 3 m-cy nie jest już jedynakiem może to coś zmieni - przyczym
uprzedzając niektórych pragnę dodać, że lęki pojawiły się znacznie wcześniej
przed narodzinami braciszka i nie mają z tym nic wspólnego. Na tej płaszczyźnie
o dziwo nie mamy praktycznie problemów. Pozostaje czekać lub za radą co
niektórych odwiedzić psychologa, choć znając swoje dziecko śmie twierdzić, że
to też nie poskutkuje. Dzięki za dobre słowo, a niwktóre rady może się
przdadzą. Pozdrawiam.

[judytak]

z dentystą: spróbujcie jeszcze raz, powiedz dziecku bardzo poważnie, że później
będzie gorzej, że dorośli też często boją się dentysty, ale jak mus, to mus,
wytłumacz, co może robić (popłakiwać, krzyknąć, jak boli itp.), a czego
absolutnie nie (szarpać się, nie otwierać buzi), może niech pójdzie z kimś,
przed kim czuje większy respekt (może to ojciec, może dziadek?)

a jak się nie uda, to możesz poszukać takiej przychodni dentystycznej, gdzie
przyjmują też dzieci upośledzone umysłowo, tam robią m. inn. zabiegi
stomatologiczne w narkozie, może mają też inne swoje sposoby, nic bliższego o
tym nie wiem, tylko mignęło mi ostatnio takie ogłoszenie...

a psycholog tak "od razu" nic nie zrobi, nawet jeśli, to długa droga stopniowej
poprawy...

pozdrawiam
Judyta