Jak pocieszac dzieci?

[syso]

Jak prosto i skutecznie pocieszac dzieci, gdy inne dziecko powie naszym cos
niemilego? Chodzi mi o takie zwyczajne dzieciece docinki, ktore czasami zabola
jak np. masz brzydkie kapcie, jestes gruby/chudy, masz brzydkie auto itp.. Jak
tu madrze i sprytnie poceszyc swoje dzieci? Co mowicie w takich sytuacjach, bo
wydaje mi sie, ze moje tlumaczenia w stylu, ze Twoje kapcie sa super, a wcale
nie jestes gruby itp. jakos nie trafiaja do dziecka tak dosadnie, jak przykre
komentarze kolegow z przedszkola

[lila1974]

Jak mocno uwaga rówiesników zaboli jest w duzej mierze zalezne od poczucia
wlasnej wartosci. Jesli dzieciaczek jest delikatny, lekliwy itp. to docinki
beda dla niego strasznym przezyciem. Wydaje mi sie, ze przede wszystkim z domu
musi wyniesc przekonanie, ze jest cos warte. Kiedy mojej Koniczynie zdarza sie
uslyszec od dziewczynek w piaskownicy "nie bedziemy sie z Toba bawily, bo
jestes glupia", to zwyczajnie mówie jej wtedy "Dobrze wiesz, ze nie jestes
glupia. Dziewczynka Ciebie wcale nie zna. Pewnie wstala dzisiaj lewa noga i
dlatego jest niemila. Chodz pobawimy sie razem"

[judytak]

po pierwsze, gusta są różne, nie każdemu się podoba to samo, my to wiemy (?)
ale dla dziecka to nowość
czyli: powiedział, że masz brzydkie kapcie? może nie podoba mu się czerwony
kolor? a który kolor jest twój ulubiony? i "rozprowadzamy" rozmowę w
kierunku "co się tobie podoba" i w kierunku "jak następnym razem będziemy razem
wybierać w sklepie..." oraz podajemy dowolną ilość przykładów na to, jak to
komuś się coś bardzo podoba, a komuś innemu wcale nie...

po drugie, nie każdy i nie w każdej chwili musi nas lubić
to jest trudniejsze do przyjęcia, ale nie ma na to rady, trzeba się
przyzwyczaić i wypracować "sposoby obrony" (nauczyć asertywne odpowiedzi w
stylu "mi się właśnie takie podobają", "wcale się nie znasz na samochodach"
i "tylko dlatego tak mówisz, bo jesteś na mnie zły", poradzić zabawę z kimś
innym, pokazać, w co można fajnie się bawić samemu, najważniejsze: jak się
dziecko z zapałem bawi się w coś sam na sam, jest właściwie pewne, że w ciągu
kilku minut ktoś się do niego przyłączy...)

po trzecie, dla dzieci w wieku przedszkolnym przymiotniki, określające cech
fizycznych zazwyczaj nie mają "zabarwienia emocjonalnego", czyli jeśli
kilkuletnie dziecko mówi o kimś, że jest gruby, chudy, duży, mały, rudy,
czarny, okularnik itp. to najczęściej po prostu stwierdza fakt, nie ma na myśli
nic złego, czyli zamiast negować ewidencji ("wcale nie jesteś chudy") lepiej
dodać do tej cechy "pozytywną wartość emocjonalną" ("no, fakt, gruby to ty nie
jesteś, to dlatego, że tak szybko rośniesz i lubisz dużo biegać, może będziesz
kiedyś sportowcem?" i przy okazji zwracać uwagę np. na Korzeniowskiego, ile to
medali wygrał, a jaki chudy ;o))

to są moje metody, chyba najważniejsze w nich jest to, żeby brać dziecko na
poważnie, starać się zrozumieć, i nie żałować czasu, nie chcieć "szybko
załatwić"...

pozdrawiam
Judyta

[joannab-o]

Moje dzieci na takie gadki reaguja uwaznym popatrzeniem na mówiącego i spokojnym
powrotem do poprzednich zajęć.
Ja reaguje w zasadzie tak, jak Judytak, tylko mój przekaz jest jest troche
głębszy - pozwalamy innym ludziom mysleć o nas co chcą. Nie dlatego, że my
myślimy o sobie wyłacznie pozywywnie, tylko że wiedząc o bezsensowności i
znikomej wartości poznawczej oceniania, SAMI SIEBIE TEŻ NIE OCENIAMY.
Konsekwentnie nie ucze dzieci żadnego sposobu reagowania na takie zaczepki, nich
sobie reagują w zależności od sytuacji, ale na własny sposób. Niechec do mijego
dziecka nie jest dla mnie bolesna - bo niby dlaczego, czy to nie jest normalne,
ze jednych sie lubi , a innych nie? Dzieci to czują i wspomniana niechęć tez
je mało rusza.
joanna

[acorns]

Ja zawsze prosiłem córkę, żeby mi palcem pokazała która to dziewczynka jej coś
przygadała, a następnie mówiłem jak ma ją pognębić słownie. A zawsze było o co.
Albo, że jest gruba, tłuszcz jej się bokiem wylewa i w tych obcisłych ciuchach
wygląda jaka baleron i łatwiej ją przeskoczyć niż obejść, albo że zęby jej koza
wypierdziała i może tą swoją szczęką kasować bilety w autobusie i do tego wali
jej z japy jak z murzyńskiej chaty i jeszcze się zapluwa jak coś gada. Zawsze
coś się znalazło. Z czasem Młoda nauczyła się takich gadek różnych i atakujące
ją koleżanki doprowadzała do płaczu w kilka sekund.

Judytak ma pewnie dużo racji. Ja jednak stawiam na to, żeby dzieciak był
wygadany i byle kto jej nie przegadał.

[judytak]

acorns napisał:

> Albo, że jest gruba, tłuszcz jej się bokiem wylewa i w tych obcisłych
ciuchach
> wygląda jaka baleron i łatwiej ją przeskoczyć niż obejść, albo że zęby jej
koza
> wypierdziała i może tą swoją szczęką kasować bilety w autobusie i do tego
wali
> jej z japy jak z murzyńskiej chaty i jeszcze się zapluwa jak coś gada. Zawsze
> coś się znalazło. Z czasem Młoda nauczyła się takich gadek różnych i
atakujące
> ją koleżanki doprowadzała do płaczu w kilka sekund.

a ja zawsze uczyłam moich dzieci, że te ich koleżanki, co w ten sposób by
mówiły, są beznadziejnie głupie, i nie ma co na nie zwracać uwagi, bo i tak
nikt z takimi nie będzie chciał się bawić, chyba że inne, tak samo
beznadziejnie głupie dzieci :oP

pozdrawiam
Judyta

[syso]

judytak, bardzo podoba mi sie Twoja odpowiedz, dziekuje serdecznie Czasami
dziecko ma powazny problem, mimo ze dla nas doroslych jest to blahostka, a mnie
bardzo bola wszelkie epitety i przezwiska i dlatego nie chcialabym uczyc dzieci
tak jak pisze acorns, zeby na epitet odpowiadali tak samo. Dzieci musimy uczyc
kultury i empatii od najmlodszych lat, ale co sie dziwic dzieciom, skoro
rodzicemowia im, zeby powiedzialy kolezance, ze jest gruba jak baleron!

[acorns]

Problem jest tylko w tym, że te wyzywające, atakujące koleżanki są w grupie i
mają z kim się bawić, z kim rozmawiać, a osoba przez nie atakowana jest
zaszczuta, płacze i dostaje tzw. fobii szkolnej czy podwórkowej zależy gdzie
cała akcja ma miejsce. Samo tłumaczenie dziecku, że one źle robią nic nie daje
bo i ma dać? Łatwo się mówi "nie przejmuj się". Dziecko wychodzi z domu i tylko
patrzy czy są "gestapowcy" czy nie? Nawyzywają tym razem czy nie? W tym
momencie to wyzywający są myśliwymi a wyzywani ofiarami. Między innymi dzięki
błędom wychowawczym matek, które uczą kultury i empatii w każdej sytuacji. Bo
wyzywanie się jest niekulturalne. Ja wiem o tym. Ale wiem rówież, że cham nie
zrozumie innych argumentów niż chamstwo a to, że nie chcesz się zniżać do jego
poziomu zinterpretuje jako swoje zwycięstwo. Dlatego moja córka jak potrzeba
jest taką chamką jak stara praska meliniara. A ja jestem jeszcze gorszy. I to w
przeciwieństwie do kultury i empatii jest skuteczne w postępowaniu z hołotą.
Cham czuje respekt tylko przed jeszcze większym chamem niż on sam. Chuligan
czuje respekt tylko przed silniejszym od siebie. I to się nie zmieni.
Żeby była jasność - w stosunku do ludzi normalnych, przyjaźnie nastawienie
jesteśmy kulturalni i miło spędzamy z nimi czas, a oni z nami.

[july.29]

acorns napisał:

W tym
> momencie to wyzywający są myśliwymi a wyzywani ofiarami. Między innymi dzięki
> błędom wychowawczym matek, które uczą kultury i empatii w każdej sytuacji. Bo
> wyzywanie się jest niekulturalne. Ja wiem o tym. Ale wiem rówież, że cham nie
> zrozumie innych argumentów niż chamstwo a to, że nie chcesz się zniżać do
jego
> poziomu zinterpretuje jako swoje zwycięstwo. Dlatego moja córka jak potrzeba
> jest taką chamką jak stara praska meliniara. A ja jestem jeszcze gorszy. I to
w
>
> przeciwieństwie do kultury i empatii jest skuteczne w postępowaniu z hołotą.
> Cham czuje respekt tylko przed jeszcze większym chamem niż on sam. Chuligan
> czuje respekt tylko przed silniejszym od siebie. I to się nie zmieni.
> Żeby była jasność - w stosunku do ludzi normalnych, przyjaźnie nastawienie
> jesteśmy kulturalni i miło spędzamy z nimi czas, a oni z nami.

Acorns,
ja Cię poniekąd rozumiem (tym bardziej, że masz typowe męskie podejście,
chwilami z pewnością zdrowsze niż emocjonalno-kobiece).
Musisz jednak też zrozumieć, że są dzieci o takich charakterach, które nigdy
nie będą w stanie nauczyć się być bardziej chamskie od urodzonych chamów i być
silniejszymi od chuliganów.
Przyznaję, być może sama miałam z tym kłopoty w dzieciństwie, teraz przekazuję
to mojej córce. Pociesza mnie fakt, że przeżyłam szkołę i w pewnym momencie
poczułam się mocna dzięki częstszemu przebywaniu w gronie kolegów. Po prostu
sama musiałam się nauczyć sobie radzić z zaczepkami.

Gdybyś spojrzał na moją córkę, zrozumiałbyś, że żadna siła nie jest w stanie
nauczyć jej bycia chamską. Myślisz, że nie chcielibyśmy, aby była bardziej
przebojowa? Ona po prostu taka się urodziła, możemy ją wzmacniać, ale
niektórych spraw nie da się przeskoczyć.

Jeśli piszemy już o takich skrajnościach - często wspominam słowa mamy
bestialsko zamordowanego Tomka Jaworskiego: "gdybyśmy tylko wiedzieli, że tacy
chuligani staną na drodze naszego syna, na pewno uczylibyśmy go bicia,
oddawania itd.
Ale gdy zobaczyłam tych rodziców w telewizji, zrozumiałam, że to byłoby wbrew
ich naturze. Przecież są tacy ludzie, nie stworzeni do jakiejkolwiek formy
agresjii.

Wg Ciebie uczenie dzieci empatii i kultury to błędy wychowawcze.
Przykre, że doczekaliśmy takich czasów, gdy Twoja opinia pewnie jest prawdziwa


pozdr. j.

[acorns]

> Wg Ciebie uczenie dzieci empatii i kultury to błędy wychowawcze.
> Przykre, że doczekaliśmy takich czasów, gdy Twoja opinia pewnie jest prawdziwa

Ja też bym chciał żeby moja opinia była bzdurą a to czego uczyłem Młodą błędem
wychowawczym. Niestety nie zanosi się teraz na to, żeby było lepiej. Kiedyś
dziewczyny nie biły się między sobą. Od początku roku szkolnego, czyli dwa
tygodnie nauki i już drugą solówę między dziewczynami widziałem. To były
trzecioklasistki (podstawówka). Poszło o jakiegoś Karola, przynajmniej tak
wywnioskowałem z ich wrzasków.

[judytak]

po pierwsze, jakbyś przeczytał to, co napisałam, to zobaczyłbyś, że nie ma to
nic wspólnego z "tłumaczeniem dziecku, że one źle robią", ani mówieniem "nie
przejmuj się"
bo i pytanie nie dotyczyło radzenia sobie z "chamami, którzy wyzywają i
prześladują", tylko z kolegą w przedszkolu, któremu nie podobają się nasze
kapcie, a to jednak jest spora różnica ;o)

po drugie, ja mam jakieś standarty, poniżej które się nie zniżam (i nie
proponuję dzieciom się zniżać), cokolwiek by się nie stało
uważam, że najważniejsze, żeby człowiek miał dobrą opinię na swój własny temat,
tego jednego nie opłaca się stracić
niech każdy sobie myśli, co chce, ja "niezniżanie się do czyjegoś poziomu"
zawsze interpretuję jako własne zwycięstwo, bo być zdecydowanym, asewrtywnym, a
nie chamem wcale nie jest tak łatwo, jak by się zdawało...

po trzecie, załóżmy, że ty potrafisz rozróżnić, kiedy masz być "chamem nad
chamami", a kiedy miłym, kulturalnym panem
ale jeśli chodzi o dziecko (w jakimkolwiek wieku), to najpewniej postawi
granicę gdzie indziej, (np. zinterpretuje jako napaść i prześladowanie
niepochlebną opinię koleżanki na temat nowej fryzury czy ulubionego
piosenkarza), a jeśli strategia "na chama" wydaje mu się skuteczna, to będzie
stosowało znacznie częściej, niż rodzice by sobie tego życzyły...
(no i będziemy wtedy rozmawiały "o błędach wychowawczych ojców, którzy nauczyli
swoich dzieci chamstwa"...)

po czwarte, według mojego własnego doświadczenia, moja strategia jest skuteczna
sama zawsze się różniłam od grupy rówieśniczej (byłam gruba, byłam ruda, "mol
książkowy", itd.), moje dzieci też się różnią (są dwujęzyczne, z mamą nie-
Polką, córka dużo najniższa ze swojego rocznika, syn z lekką postacią mpdz)
mieszkamy na dużym, starym blokowisku w prawobrzeżnej Warszawie,
i absolutnie żadnych objawów "wrogości", "chamstwa", czy "prześladowania" na
razie nie odnotowaliśmy :o)

pozdrawiam
Judyta

[acorns]

judytak napisała:

> bo i pytanie nie dotyczyło radzenia sobie z "chamami, którzy wyzywają i
> prześladują", tylko z kolegą w przedszkolu, któremu nie podobają się nasze
> kapcie, a to jednak jest spora różnica ;o)

Od kapci się zaczyna. Już w przedszkolu niestety

> po drugie, ja mam jakieś standarty, poniżej które się nie zniżam (i nie
> proponuję dzieciom się zniżać)

Jak więc zamierzasz dyskutować z burakiem, który najpierw zajeżdża drogę, Ty go
obtrąbisz, a on na światłach wychodzi z samochodu i startuje do Ciebie z łapami
albo wali pięścią w maskę Twojego samochodu?

> niech każdy sobie myśli, co chce, ja "niezniżanie się do czyjegoś poziomu"
> zawsze interpretuję jako własne zwycięstwo, bo być zdecydowanym, asewrtywnym,
> a nie chamem wcale nie jest tak łatwo, jak by się zdawało...

Tak. Ale cham myśli, że to on wygrał i jest już pewniejszy siebie. Następnym
razem pozwoli sobie na więcej.

>
> po trzecie, załóżmy, że ty potrafisz rozróżnić, kiedy masz być "chamem nad
> chamami", a kiedy miłym, kulturalnym panem
> ale jeśli chodzi o dziecko (w jakimkolwiek wieku), to najpewniej postawi
> granicę gdzie indziej, (np. zinterpretuje jako napaść i prześladowanie
> niepochlebną opinię koleżanki na temat nowej fryzury czy ulubionego
> piosenkarza)

Wtedy właśnie przygada takiej koleżance, że ma np. zgryz jak nutria, a ona
fryzurę może zawsze zmienić. Myślę, że tak by właśnie było. Dziewczyny jak
konkurują między sobą są dużo gorsze i bardziej bezwzględne i złośliwe od
facetów

> po czwarte, według mojego własnego doświadczenia, moja strategia jest
skuteczna
> sama zawsze się różniłam od grupy rówieśniczej (byłam gruba, byłam ruda, "mol
> książkowy", itd.), moje dzieci też się różnią (są dwujęzyczne, z mamą nie-
> Polką, córka dużo najniższa ze swojego rocznika, syn z lekką postacią mpdz)
> mieszkamy na dużym, starym blokowisku w prawobrzeżnej Warszawie,
> i absolutnie żadnych objawów "wrogości", "chamstwa", czy "prześladowania" na
> razie nie odnotowaliśmy :o)

Tak naprawdę nie ma znaczenia czy jest to blokowisko na Igańskiej czy
przedwojenne mocno zdewastowane kamienice na Ząbkowskiej czy strzeżone
luksusowe osiedla na Białołęce. Może się w pewnym momencie znaleźć ktoś kto nas
nie polubi. Nieważne czy z powodu kapci czy fryzury czy ogólnie za całokształt.
I trzeba sobie radzić. Córka też nie jest obiektem ataków. Nikt jej nie
prześladował. Być może dlatego że na samym początku dała komuś parę razy w
michę bo tak też bywało.

[judytak]

acorns napisał:

> > ale jeśli chodzi o dziecko (w jakimkolwiek wieku), to najpewniej postawi
> > granicę gdzie indziej, (np. zinterpretuje jako napaść i prześladowanie
> > niepochlebną opinię koleżanki na temat nowej fryzury czy ulubionego
> > piosenkarza)
>
> Wtedy właśnie przygada takiej koleżance, że ma np. zgryz jak nutria, a ona
> fryzurę może zawsze zmienić. Myślę, że tak by właśnie było. Dziewczyny jak
> konkurują między sobą są dużo gorsze i bardziej bezwzględne i złośliwe od
> facetów

jeśli tu ty, dorosły, ojciec rodziny, uważasz, że jeśli komuś się nie podoba
twoja fryzura, to cie atakuje z zamiarem wyrządzania tobie zło, to nie masz,
niestety, przyjemnego życia...
można popaść w manię prześladowczą ;o)

bo ja na ten przykład uważam, że powiedział, bo tak myśli
ot po prostu...
chyba mi jest łatwiej w życiu ;o)

> Może się w pewnym momencie znaleźć ktoś kto nas
>
> nie polubi. Nieważne czy z powodu kapci czy fryzury czy ogólnie za
całokształt.

istnieje na świecie mnóstwo ludzi, którzy mnie nie lubią
istnieje na świecie też mnóstwo ludzi, których ja nie lubię
no i co z tego?
mamy się pozabijać?

pozdrawiam
Judyta

[linka9]

acorns napisał:
> Jak więc zamierzasz dyskutować z burakiem, który najpierw zajeżdża drogę, Ty go
>
> obtrąbisz, a on na światłach wychodzi z samochodu i startuje do Ciebie z łapami
>
> albo wali pięścią w maskę Twojego samochodu?

Może tego "buraka" rodzic od młodych lat nastawił, że jak ktoś na niego trąbi to
tylko walić w pysk

nauka nie poszła w las ...?

[linka9]

linka9 napisała:

> acorns napisał:
> > Jak więc zamierzasz dyskutować z burakiem, który najpierw zajeżdża drogę,
> Ty go
> >
> > obtrąbisz, a on na światłach wychodzi z samochodu i startuje do Ciebie z
> łapami
> >
> > albo wali pięścią w maskę Twojego samochodu?

W wielu wypowiedziach podoba mi się Twoje podejście do zycia i wychowania, ale ...

Wyobraź sobie, że za kilka lat Twoja córka jadąc samochodem zamyśliła się,
chciała skręcić gdzie indziej i nagle zmieniła zdanie, czy też po prostu dopiero
niedawno odebrała prawo jazdy i ... przypadkiem zajechała komuś drogę. A tu
jakiś "burak" trąbi na nią niemiłosiernie. I co wtedy robi?
Zgodnie z prostymi wpojonymi regułami wybiega i wymachuje rękami waląc w
karoserię ...

[corokia]

czy Twoje dziecko ma koleżanki?kolegów? jak tak dalej "tatuś" będzie ją uczył
takich pyskówek to zostanie sama jak palec!chcesz ją czegoś nauczyć tak? zeby
była wygadana itp... ale takie pyskówki są żenujące

[blamblam]

Nie mam jeszcze takich doświadczeń ale bardzo podoba mi sie wypowiedź judytyk.
Będę sie starała podobnie wychować synka. chciałabym zeby miał poczucie swojej
wartości, żeby umial się obrnić ale w kulturalny i inteligentny sposób.

[july.29]

blamblam napisała:

> Nie mam jeszcze takich doświadczeń ale bardzo podoba mi sie wypowiedź
judytyk.
> Będę sie starała podobnie wychować synka. chciałabym zeby miał poczucie
swojej
> wartości, żeby umial się obrnić ale w kulturalny i inteligentny sposób.

-----
cytuję za judytą:

"a ja zawsze uczyłam moich dzieci, że te ich koleżanki, co w ten sposób by
mówiły, są beznadziejnie głupie, i nie ma co na nie zwracać uwagi, bo i tak
nikt z takimi nie będzie chciał się bawić, chyba że inne, tak samo
beznadziejnie głupie dzieci :oP"

----
uważasz, że to jest kulturalne i inteligentne? Widocznie mamy inny pogląd na
sprawę.

A odnośnie pytania:
najprościej jest powiedzieć, że nie wszyscy muszą nas lubić, ale nie wolno im
nas obrażać.
Sto razy wolę, jeśli córka powie zdanie - może dla niektórych naiwne "nie mów
tak do mnie, bo jest mi wtedy przykro", niż że ma powiedzieć, że koleżanka jest
głupia.

Wg mnie tłumaczenie, że inne dzieci są "beznadziejnie głupie", jest
nieporozumieniem, a do tego jest mało wychowawcze. I naprawdę rozumiem, że
obrażanie naszego dziecka może być wkurzające, ale nie trzeba się zniżać do
poziomu obrażających.

j.

[july.29]

Jydyto,
zwracam honor, przepraszam [wstyd]

Przeczytałam jedynie Twoją drugą wypowiedź i zrozumiałam ją tak, jak
odpowiedziałam. Myślałam, że w ten sposób uczysz dziecko, jak ma reagować na
zaczepki.

Mam nadzieję, że się nie gniewasz Zaszło nieporozumienie.

j.

[judytak]

jeśli miałabym się gniewać, to dlatego, że napisałaś, że acorns (pewnie) ma
rację, kiedy mówi, że uczenie kultury i empatii jest błędem wychowawczym ;o)

błędem jest mylenie kultury i empatii z brakiem pewności siebie i
asertywności :o)

pozdrawiam
Judyta

[steffa]

A czy dzieci pociesza się inaczej niż dorosłych? Tylko problemy są inne.

[blamblam]

no właśnie moja wypowiedź dotyczyła pierwszego postu judytyk.

[carlafehr]

Zgadzam się z Judytak, więc nie będe się powtarzać. Chciałabym tylko poradzić,
żeby nigdy nie mówić dziecku nieprawdy typu "wcale nie jesteś gruby/chudy" itp,
bo straci do Ciebie zaufanie, nie będzie wierzyło potem w to, co mówisz a poza
tym poczuje się zlekceważone.
Pzdr.
Carlafehr

[rycerzowa]

Wszystkie rady wynikają z założenia,że to cudze dziecko świadomie chciało
naszemu dokuczyć, zranić, dopiec do żywego. Nie zawsze jest to założenie słuszme.
Owszem, małe dzieci bywają okrutne w swoich opiniach, ale to tylko dlatego, że
są bezwzględnie szczere.

Niestety, jeśli nasza pociecha słyszy, że jest gruba, to najprawdopodobniej
wymaga odchudzenia. Mamy w dalszej rodzinie 10-letnią dziewczynkę z
30-kilogramową nadwagą. Rodzice często dyskutują, jak "pocieszyć" córeczkę, gdyż
dzieci mówią o niej "grubaśnica". Tata radzi, żeby tłuc, mama funduje kolejną
porcję lodów lub piecze tort. I codziennie schaboszczak, wielki jak naleśnik, na
otarcie łez.

Jeśli kolega mówi,że nasze dziecko ma brzydkie kapcie, znaczy to po prostu,że mu
się kapcie naszego dziecka nie podobają. Kolega ma prawo do własnej opinii, a
nasze dziecko do swojej.Tak należy to mu wytłumaczyć.
A może te kapcie są rzeczywiście paskudne?
Koledzy reprezentują coś, co się nazywa opinią publiczną i czasem warto się w
ten vox populi wsłuchać, chociaż nie zawsze wysłuchać.
Dziecko słyszy, że "jedzie mu z dzioba"? Niech starannie myje zęby.

Ale jesli naszemu dziecku podobają się własne kapcie, samochód, dziwne imię,
tusza, niech to po prostu powie, tak zwyczajnie: "a mnie się podoba".
Na trudniejsze przypadki działa zaklęcie "de gustibus est non disputandum",
właśnie tak, po łacinie.
Działa, słowo daję.

[ardzuna]

A ja popieram acornsa, choć w szczegółach może sugerowałabym nieco inne
sformułowania. Popieram dlatego, ze przebywając w - niestety jeszcze w dalszym
ciągu męskim - świecie, w tym przez jakiś czas w polityce, nauczylam się na
własnej skórze jednego: że świadomość swojej moralnej wyższości nie wystarcza,
żeby nie przegrywać w konkurencji. Mówię o takiej normalnej konkurencji, tzn.
zwykłej dyspucie politycznej, zebraniach w pracy itp. Osoba zaatakowana
nieslusznie nie moze patrzeć ze zdziwieniem, ze komuś przyszło do głowy ją
zaatakować, bo to przecież nieuczciwe, albo siedzieć nieporuszona odczuwając z
satysfakcją, że jest ponad to. Reguły dyskusji powodują, że taką osobę uważa
się za jeśli nie obwinioną slusznie, to przynajmniej za zbyt słabą i dlatego
gorszą od innych, taką, która sobie nie poradzi.

Niestety kobiety bardzo czesto właśnie albo grzecznie milczą, albo zaczynają
się tłumaczyć, co tylko pogarsza sprawę; panowie natomiast odgryzają się.
Stosowawszy przez jakiś czas tę pierwszą taktykę (jako "grzeczna dziewczynka"),
postanowiłam spróbować drugiej (oczywiście grzecznej dziewczynce nie było latwo
wykrzesać z siebie natychmiastowych reakcji obronnych). I co się okazało? Jak
za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znalazłam się w innym swiecie. Nagle
okazało się, że nie jestem "kobietą", tylko równoprawnym "człowiekiem". Więc
kochani - jeśli nie chcecie, zeby wasze córki zasilały szeregi kobiet, które
mają rację, ale nie awansują, nie umieją się obronić i zawsze przegrywają,
uczcie je samoobrony - nie chamskiej, ale jasnej, zdecydowanej i
zwerbalizowanej. Nawet gdyby samoobrona odbywała się przez atak.

[joannab-o]

ardzuna napisała:

> A ja popieram acornsa, choć w szczegółach może sugerowałabym nieco inne
> sformułowania.
......
> postanowiłam spróbować drugiej (oczywiście grzecznej dziewczynce nie było latwo
>
> wykrzesać z siebie natychmiastowych reakcji obronnych). I co się okazało? Jak
> za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znalazłam się w innym swiecie. Nagle
> okazało się, że nie jestem "kobietą", tylko równoprawnym "człowiekiem". Więc
> kochani - jeśli nie chcecie, zeby wasze córki zasilały szeregi kobiet, które
> mają rację, ale nie awansują, nie umieją się obronić i zawsze przegrywają,
> uczcie je samoobrony - nie chamskiej, ale jasnej, zdecydowanej i
> zwerbalizowanej. Nawet gdyby samoobrona odbywała się przez atak.

Oboje z acornsem popełniacie ten sam błąd - wydaje sie Wam, że jak nie
ukształtujecie zachowań dziecka to ono sobie w życiu nie poradzi.
Czy nie poradziłaś sobie, chociaż Cię nie uczono samoobrony?
Żeby reagować tak jak opisujesz (o ile się uzna to za stosowne) trzeba mieć
odpowiedni zasób słów, umiejętność oceny sytuacji, a przede wszystkim, dystans
wobec świata i siebie. I tego trzeba dziecko uczyć, a nie zdań na pamięć i na
pamięć rozpiski, co robić w jakiej sytuacji.
Troszkę bardziej uwierzcie w swoje dzieci!
joanna

[ardzuna]

joannab-o napisała:

> Oboje z acornsem popełniacie ten sam błąd - wydaje sie Wam, że jak nie
> ukształtujecie zachowań dziecka to ono sobie w życiu nie poradzi.
> Czy nie poradziłaś sobie, chociaż Cię nie uczono samoobrony?

Owszem - poradziłam sobie z wielkim trudem, brakiem pewności siebie, lękiem i
pretensją do mamy, że mnie uczyła braku reakcji. Nie zamierzam tego samego
robić swojemu dziecku. Uczenie, że ma nie wpadać w gniew i zaatakowane nie
bronić się, to ślepa uliczka i krzywda dla dziecka. Zwłaszcza dziewczynki są
bardzo często niestety kastrowane przez rodziców z własnego słusznego gniewu
(bo wtedy nie są "grzeczne").

[joannab-o]

ardzuna napisała:

Uczenie, że ma nie wpadać w gniew i zaatakowane nie
> bronić się, to ślepa uliczka i krzywda dla dziecka. Zwłaszcza dziewczynki są
> bardzo często niestety kastrowane przez rodziców z własnego słusznego gniewu
> (bo wtedy nie są "grzeczne").

Nikt tu przeciez nie zgłasza takiego postulatu???
Chcesz przełozyć wajhe o 180 stopni. Może jednak mniej byłoby lepiej?
joanna

[ardzuna]

W takim razie, jeśli dziecko nie ma być kastrowane z gniewu, to dlaczego uczyć
je braku reakcji? Czy mozesz mi to wytłumaczyć?

[joannab-o]

Ardzuna, o uczeniu braku reakcji też nikt nie mówił. Tylko czy powodem do gniewu
ma byc to, ze ktoś mnie zwyczajnie nie lubi. Nawet jeżeli powie to głośno.
Prawdziwych powodów do gniewu nie zabraknie, ale próg rozgniewania może byc na
różnym poziomie.
Tolerancja wobec innych i dystans wobec siebie sa lepsze niz uważanie na kazdym
kroku, zeby nie przegapić zaczepki
joanna

[ardzuna]

Absolutnie nie chodzi o gniew z powodu tego, ża ktoś nie lubi dziecka, tylko z
powodu docinków. Nie widzę powodu, żeby uczyć dziecka braku reakcji na docinki.

[joannab-o]

ardzuna napisała:
żeby uczyć dziecka braku reakcji na docinki.

Ej no nie uczę "braku reakcji", żadnych zaleceń moje dzieci nie słyszały i nie
usłysza, przysiegam. Same sobie reaguja jak chcą. Ja ich tylko nie uczę
gniewnej reakcji na takie byle co, jak docinki, a moje doswiadczenie mówi, że to
właśnie ta reakcja jest NABYTA.

Ale pewnie sie nie dagadamy - uważam, ze lepiej jest jeżeli moje dziecko
pozostaje spokojne w obliczu docinków (a "napastnik" sie wpienia nie wywołujac
oczekiwanego odzewu). Ty uwazasz, ze lepiej jest odwrotnie, moge sie tylko dziwić...
joanna

[joannab-o]

ardzuna napisała:
żeby uczyć dziecka braku reakcji na docinki.

Ej no nie uczę "braku reakcji", żadnych zaleceń moje dzieci nie słyszały i nie
usłysza, przysiegam. Same sobie reaguja jak chcą. Ja ich tylko nie uczę
gniewnej reakcji na takie byle co, jak docinki, a moje doswiadczenie mówi, że to
właśnie ta reakcja jest NABYTA.

Ale pewnie sie nie dagadamy - uważam, ze lepiej jest jeżeli moje dziecko
pozostaje spokojne w obliczu docinków (a "napastnik" sie wpienia nie wywołujac
oczekiwanego odzewu). Ty uwazasz, ze lepiej jest odwrotnie, moge sie tylko dziwić...
joanna

ps
Twoi rodzice postepowali wobec Ciebie identycznie jak np. Judytak? Z pewnoscia
nie, wiec nie śpiesz sie tak z ocena skutków, tym bardziej, że Judytak zna już
skutki- takie same nie są.

[ardzuna]

Rzeczywiscie chyba się nie dogadamy, bo ja absolutnie nie mam planów uczenia
dziecka gniewu. Chodzi o uczenie reakcji, _spokojnej_ reakcji, ale jednak
reakcji.

Ps. na pewno moi rodzice nie postępowali wobec mnie identycznie, jak Judytak,
bo ani oni nie byli identyczni, jak Judytak, ani ja nie byłam identyczna, jak
dzieci Judytyk.

[ardzuna]

Nieporozumienie zaszło chyba dlatego, że pomyliłaś nietłumienie gniewu, o
którym wspominałam wcześniej, z uczeniem gniewnych reakcji.

[rycerzowa]

- Mamusiu, dzieci mówią,że mam długie ząbki
- Wcale nie masz za długich ząbków, nie przejmuj się tym
- Ale dzieci śmieją się ze mnie
- Dzieci są głupie, twoje ząbki są śliczne, ale nie gadaj tyle, bo mi całkiem
podłogę porysujesz.

- Mamusiu, dzieci mówią, że mam za duzą głowę
- Twoja główka nie jest za duża, nie przejmuj się
- Ale dzieci się śmieją...
- Dzieci są głupie i złośliwe. Zamiast sie zamartwiać, idź na zakupy. Trzy kilo
ziemniaków, kapusta i dwa kilo jabłek.
- A w czym to przynieść?
- Jak zwykle, w bereciku.

a ja

[mamapa]

pomagam moim dzieciom nazwać ich uczucia` powiedział , że jestes gruby? aha
smutno ci się robi jak słyszysz takie słowa, prawda? i masz ochotę mu
dokuczyć , by jego tez tak bolało?`
samo nazwanie uczuć -targających nim- u dziecka powoduje osłabie nie ich mocy
i intensywności przeżywania, pomaga dziecku samodzielnie znaleźć rozwiązanie i
formę obrony , natomiast nieskuteczne jest zaprzeczanie `wcale nie jestes gruby!
bo dziecko samo wie jakie jest i co o nim mówią, zwłaszcza jak podsłucha
rodzica jak się skarży cioci oj ten mój synek taki grubiutki, ale jak pieknie je
sami jako dorośli nie lubimy jak ktoś zaprzecza naszym uczuciom `źle się
czujesz ?a co ty mówisz ja to dopiero mam powody do złego samopoczucia!!` a
fundujemy to naszym dzieciom często `pokaż , eee tam taka mała ranka to nie
boli, no bąź dzielna i nie płacz`
gdy chodziłam na warsztaty dla rodziców, to przeżyłam szok że jest ok 150
wyrażeń określających nasze samopoczucie , a my jako dorośli i tak operujemy
zazwyczaj ok 20-oma , więc nic dziwnego , że spychane i zaprzeczane uczucia u
dzieci odzywają się z podwójna siłą w niespodziewanych momentach...
moim zdaniem należy pocieszyć dziecko przez nazwanie jego uczuć, bądź
nakierowanie na ich samodzielne nazwanie, bo to odbiera połowę ich niszczącej
mocy oraz wskazać dziecku, że są osoby myślące inaczej niż ono `nie podobają
się twoje kapcie Wojtkowi? trudno , może lubi inny kolor , ale najważniejsze
czy tobie się podobają, pamietasz sam je wybrałeś i spodobały ci się od razu w
sklepie` dopiero wtedy dziecko utwierdza sie w swojej opinii i nabiera sił na
odparcie ataku w przyszłości ` sam te kapcie wybrałem i już , a tobie nie muszą
sie podobać!!!`
takie samodzielne rozwiązanie konfliktu -po ówczesnej pomocy rodzica- buduje w
dziecku wiarę w siebie i swoje możliwości, Kasia
co na ten temat sądzicie?

[ardzuna]

mamapa napisała:

> co na ten temat sądzicie?

Lubię Gordona i wszelkie gordonopodobne metody. Pzdr.

[joannab-o]

mamapa napisała:

> pomagam moim dzieciom nazwać ich uczucia` powiedział , że jestes gruby? aha
> smutno ci się robi jak słyszysz takie słowa, prawda? i masz ochotę mu
> dokuczyć , by jego tez tak bolało?`

.................................

wskazać dziecku, że są osoby myślące inaczej niż ono `nie podobają
> się twoje kapcie Wojtkowi? trudno , może lubi inny kolor , ale najważniejsze
> czy tobie się podobają,

Ale co rózni te sytuacje, ze w pierwszym przypadku mamy nazywac uczucia dziecka,
a w drugim rozmawiac o gustach?
Ja bym powiedziała dziecku, ze to czy jest grube to tylko jego problem - bo mu
sie ciężej ruszac i trudniej dobrac ubranie a kolega niepotrzebnie o tym mówi
skoro nic konstruktywnego nie wnosi

No i czy to "nazwanie" uczuc nie jest raczej ich SUGEROWANIEM? Naprawdę nie
każdy robi sie w pierwszej sytuacji smutny i ma ochote walnać
joanna

[ardzuna]

joannab-o napisała:

> No i czy to "nazwanie" uczuc nie jest raczej ich SUGEROWANIEM? Naprawdę nie
> każdy robi sie w pierwszej sytuacji smutny i ma ochote walnać

Polecam lekturę "Wychowania bez porażek" Gordona, tam jest to szerzej
wytłumaczone