jak zachęcić do czytania

[teselka]

Prosze o radę - jak zachęcić 8-latka do czytania? Podobny wątek już był, ale
nie pojawiły się żadne rady. Mój syn czyta dość plynnie, jednak twierdzi, że
nie cierpi tego robić. Staram się poduwać mu różne ksiązki, ale właściwie
niczego nie chce czytać samodzielnie. Ja czytam dużo, ale mój przykład jak
widać na niego nie działa. Mąż czyta głównie gazety, ale na Michała też to
specjalnie nie wpływa (nie chce czytać pism dziecięco-młodzieżowych). Prosze,
pomóżcie

[katka1971]

Może kup synkowi komiksy z kaczorem donaldem.Mój synek ma siedem lat i też
czyta dość dobrze ale nie zmuszam go bo to jeszcze gorzej może go zrazić.
Mam jeden sposób na niego."jak nie przeczytasz czytaniki nie pójdziesz do
kolegi" i skutkuje - sam bierze czytankę którą ma zadaną i czyta

[mama.ludzika]

Hej. Spróbuj może tak: sama poczytaj mu jakąś fajną, przygodową książkę, tak,
żeby go wkręcić w akcję, a jak dojdziesz do najciekawszego miejsca, przerwij
pod jakimś pretekstem. Zobaczysz, że sam się weźmie za ciąg dalszy, bo nie
wytrzyma z ciekawości.

[verdana]

Z moich doswiadczeń - wytrzyma.
Ja bym za bardzo nie zachęcała, bo takie "zachęcanie" jest dla dziecka bardziej
zniechęcające niż obojetność. Też przychylam sie do opinii, aby kupować komiksy
(wg. najnowszych badań - dzieci czytajace w dzieciństwie komiksy znacznie
więcej czytają w dorosłym życiu). Moze też czasopisma, które samo dziecko ma
ochotę przeczytać.
A najlepiej działa wcale nie zachęcanie, tylko przykład własny. Jesli rodzice
dużo czytają i często mówią "nie przeszkadzaj, bo czytam i jestem ciekawa, co
dalej", "nie mam ochoty na ten film, bo kończę książkę i chce wiedzieć kto
zabił", to pewnie dziecko wczesniej czy później i tak będzie czytało. Jeśli
rodzice zachęcają, czytają na głos, ale sami nie sięgają po książki, bo "nie
mają czasu", "są zmęczeni", to sprawa wydaje się raczej z góry przegrana.

[konkubinka]

jeju mam podobny problem co autorka.Tylko , że moj syn czyta w kółko jedno i to
samo .Uwielbia zwierzeta , przynosi z biblioteki co i rusz nową encyklopedię.I
tylko to a o lekturach nie chce słyszeć.

[ardzuna]

I bardzo dobrze, ciesz się, że czyta. Dobrze go rozumiem, też bojkotowałam
lektury. Najczęściej czytając je dużo za wcześnie zresztą

[i2h2]

A czy próbowałas czytać książki, które mogłyby go zainteresować, razem z nim-
Ty jeden rozdział, a potem on jeden? Z tym, że on niekoniecznie na głos. Czasem
to pomaga.
Może też być tak, że jak dotąd nie trafiłas na nic, co by go porwało
Pozdrawiam
Iwona

Zasada jednej stroniczki

[rycerzowa]

Oto co wynika z moich doświadczeń:

Dla dziecka w tym wieku, które niedawno nauczyło się czytać, czytanie jest
ogromnym wysiłkiem umysłowym.
Aby uczynić je przyjemnym - potrzebne są ciekawe lektury i nabyta łatwość czytania.
Aby uczynić czytanie łatwym - potrzebny jest czas i trening.
Co do czasu - trwa to ok. 2-3 lat.
Co do treningu:
1. Wyznaczyc codziennie czas na czytanie z dzieckiem, najlepiej zawsze o tej
samej porze,np.po kolacji.
2. Wybrać odpowiednie lektury, nie za trudne, tekst o odpowiedniej dużej czcionce.
3. Przeczytać dziecku cały pierwszy rozdział. Zacząć drugi - i niech dziecko
przeczyta samo j e d n ą stroniczkę. Na tym może lekturę skończyć. Na początek
wybierać takie stroniczki, gdzie jest mało tekstu, aby ułatwić dziecku zadanie.
4. Za każdą przeczytaną stroniczkę dziennie dziecko otrzymuje punkt na
przygowowanej planszy. Umawiamy się z dzieckiem, na co zbiera punkty. Na
przykład za 10 punktów, model samochodzika, lub inny drobiazg.

Gorąco zachęcam do codziennej głośnej lektury Trylogii Sienkiewicza. To się
naprawdę nadaje tylko dla dzieci , a usmiać i wzruszyć się można.
Po kilku minutach mówimy, że nam zaschło w gardle i teraz dziecko czyta głośno
swoją przepisową stroniczkę. Potem go znów wyreczamy.
Z czasem - po kilku miesiącach - dziecko będzie na tyle ciekawe dalszego
ciągu, że samo dokończy rozdział.

To codzienne czytanie nie powinno na początku być dłuższe, niż 15-30 minut.
Nawet jeśli dziecko nie wyrośnie na mola książkowego (nie każdy musi), nabierze
biegłości w czytaniu, a o to przecież chodzi.

Jeszcze raz podkreślam, ze samodzielne czytanie jest męcżące dla małego dziecka,
stąd powinna wynikać nasza wyrozumiałość i nagradzanie wysiłku.

[verdana]

Z moich doświadczeń wynika, ze dziecko powinno czytać to co lubi czytać, a nie
to co dorosli uwazają, ze powinno czytać.
Tu może lezeć sedno rzeczy. Jesli dziecko czyta encyklopedie, to w imie czego
ma czytać powieści? Jesli lubi powieści, to nie trzeba go zmuszać do książkek
popularno-naukowych.
Widzę sporo dorosłych już dzieci, studentów, którzy nie czytają nic. To ci,
których matki dołowały mnie w dzieciństwie "Twój czyta komiksy? Ja bym nie
pozwoliła. Mój czyta tylko wartościowe książki, które ja mu wybieram".

[i2h2]

verdana napisała:
> Z moich doświadczeń wynika, ze dziecko powinno czytać to co lubi czytać, a
nie
> to co dorosli uwazają, ze powinno czytać.
Dokładnie tak. Aczkolwiek myślę, że można równiez podtykać co jakiś czas coś
innego, byle nie na zasadzie: "Ty wybierasz byle co, a ja Ci taaakie arcydzieło
tu przynoszę". No i jeśli mu się nie spodoba, nie przejmować się przesadnie.
I jeszcze odnośnie postu Rycerzowej- mam mieszane uczucia, jesli chodzi o
system nagród- wydaje mi się, że mogą wyrobić w dziecku wrażenie, że czytanie
to coś trudnego i zmudnego, skoro jest nagradzane.
Pozdrawiam

[teselka]

Bardzo dziękuję za rady. Michał też przynosi encyklopedie, ale ich nie czyta
To samo z komiksami - kupuje, ale nie czyta Spróbuję sposobu rycerzowej (ale
chyba nie z Sienkiewiczem na początek) - masz jakieś inne sugestie? oraz
ostentacyjnego czytania "dla siebie" przy dzieciach jak radzi verdana.
Pozdrawiam,

Teselka

[aaggaa9]

nie przejmuj się na zapas.rzadko kiedy dzieci w tym wieku lubią czytać, nie będę
sie rozpisywac co ja wyczyniałam, aby zachecią moja corkę do
czytania-efekt?żaden.myslę że musi przyjść czas.oczywiście zachęcać trzeba i
podsuwać fajne książki, można czytac interesującą dziecko książkę ja trzy strony
ty jedną. i to wszystko reszta sama przyjdzie.a tak nawiasem mówiąc ile miałaś
lat jak z ochotą zaczęłas sięgać po książkę?8 na pewno nie, myślę,że 10-11-12
co?bo ja tak miałam a uwielbiam teraz czytać, a "bakcyla" złapałam gdzieś w VI
kl i nikt mnie specjalnie wcześniej do tego nie namawiał.pozdrawiam

[fatalna_jendza]

Ja jak bytłam mała (nie pamiętam w jakim wieku, ale musiała to być 2-3 klasa
podstawówki) czytałam Kubusia Puchatka, a że nie umiałam czytać po cichu,
czytałam na głos. Do czytania zachęciła mnie kaseta z nagranumi dwoma
rozdziałami "Chatki Puchatka", której często słuchałam. Poza tym wg. mnie trzeba
czytać dziecku na głos. Mi mama czytała książki od "zawsze" i często chodziłyśmy
do biblioteki, w dodatku często kupowała mi kasety magnetofonowe z różnymi
bajkami (w tym wspomniana "Cghatka Puchatka"). Teraz jestem prawdziwym molem
książkowym i nie mam trudności z czytaniem . Powodzenia!

[fatalna_jendza]

I zapomniałam dodać, że nasza pani w 1-3 też dbała o to, byśmy czytali:
wypożyczała z biblioteki szkolnej tyle różnych książek, ile nas jest w klasie i
co tydzień się nimi wymienialiśmy. Pamiętam, ze każdy chciał mieć Pocachontas .
Te książeczki były cieniutkie, kilka małych kartek, takie, jak za serii
"Poczytaj mi mamo".
A ten, komu pierwsza skończyła się karta wypozyczania, otrzymywał od pani mały
prezent (np. pamperek z kinder nioespodzianki, kredka lub pokemon, bo akurat
wszyscy wraz z pania je zbieraliśmy )

[rycerzowa]

Żeby dziecko "kochało czytać" rzeczywiście potrzebne jest, aby

- widziało, że inni czytają i sprawia im to przyjemność;

(W twoim przypadku warunek ten jest spełniony. Ale jest to warunek konieczny,
nie wystarczający).

- miało potrzeby poznawcze, interesowało się czymś;

( Michał kupuje komiksy, interesuje go encyklopedia, czyli jest ciekawy świata,
zatem i ten warunek jest spełniony).

- potrafiło zaspokoić te potrzeby (poznawcze i "przyjemnościowe") za pomocą lektury.

A tego Michał jeszcze nie potrafi, gdyż przypuszczalnie czytanie sprawia mu
jeszcze zbyt dużą trudność.

Ale praktyka czyni mistrza, a jedna stroniczka dziennie przez kilkanaście
miesięcy jest wystarczającą praktyką.

Wszystko, czego uczy się dziecko jest nowe a więc trudne - i chodzenie , i
nauka mowy,i samoobsługa, i czytanie. Zatem, za każdy sukces należy dziecko
chwalić. Kto chce, może też nagradzać, kwestia wyboru.
Moje dzieciaki dostawały żółte słoneczka za wszystko, co pozytywne, a "czarne
mordy" za niegrzeczności, zamiast klapsów i marudzenia. Oczywiście, słoneczek
zawsze było wiecej i pod koniec tygodnia nazbierało się na ulubione słodycze
lub zabaweczkę.
Dzieci są sprytne, zatem szybko zorientowały się, że czytaniem można porządnie
"nadgonić" ze słoneczkami. Rezultat był taki, że cała trójka czytała płynnie
przed pójściem do zerówki, po 2-3 latach (dopiero!) zaczęły się całkowicie
samodzielne lektury, po kolejnych 2-3 latach czytały juz bardzo szybko, no i
nigdy nie robiły błędów ortograficznych. Najważniejsze, że do dziś kochają czytać.
Ale długo jeszcze domagały się, aby im poczytać, nawet w IV klasie.

Co czytać pierwszoklasiście?
Trudno mi powiedzieć, jaka lektura jest ambitna dla dziecka, a jaka nie.
Czytaliśmy to, co było w domu, czyli przede wszystkim bajki, baśnie i legendy.
I klasyka dziecięca, czyli właśnie "Kubuś Puchatek", "Dzieci z Bullerbyn",
"Jacek, Wacek i Pankracek", "Czuk i Hek", historie Hodży Nassredina - każde
krótkie opowiadanko z dowcipną zagadką logiczną.
Gdy dzieci zapisały się do szkolnej biblioteki, wypożyczały też komiksy -
"Tytusa Romka i A'tomka" oraz "Kajko i Kokosza".

Acha, wczesne czytanie "w myślach" ma tez negatywy. Moje dzieci nie potrafiły
czytać ładnie na głos. Poproszone o głośne przeczytanie tekstu, zaczynały powoli
i wyraźnie, potem coraz szybciej i ciszej aż milkły i konczyły lekturę "w
myślach".
Może zasada jednej stroniczki powinna być zasadą czytania na głos?

[verdana]

Zdecydowanie nie na głos. To już nie forma przyjemnosci, tylko narzucony
obowiazek, kolejna lekcja odbywana pod okiem mamy. Poza tym częste czytanie na
głos powoduje znacznie wolniejsze czytanie - uczone w ten sposób dzieci
nabierają nawyku "powtarzania" kolejnych słów nawet gdy czytają cicho. A to
bardzo opóźnia tempo! Oduczas się tego trzba latami, a i to nie zawsze sie
udaje.

[konkubinka]

niestety wedlug mnie jest roznica miedzy nami kiedys a nimi teraz.Teraz jest
telewizja i kupa innych pokus.Ja czytalam bo wlasciwie to byla jedna z form
rozrywki.
Pamietam ze w drugiej klasie uwielbialam KAROLCIE, potem MUsierowicz,
itp.Wczesniej Gucia i Cezara, Tytusa.Ae to byl szał miec nowa czesc Tytusa a
teraz szał to nowa czesc BIONICLE.
Tez nie bylam jakas wyjatkowo zaczytana panna ale lubilam tez duzo
pisac.Pamietniki, ksiazeczki.
Moj syn te encyklopedie czyta.Posiada niebywala wiedze w temacie zoologicznym
ale w szkole to teraz jest zbedne i boje sie ,ze bedzie mial problemy z tego
powodu.

[verdana]

No, będzie miał. Bo jak za dużo wie, w tescie w kluczu sie nie zmieści.

;)

[triss_merigold6]

Właśnie jestem na etapie tłumaczenia maturzystom, że klucz maturalny obraża ich
inteligencję ale z koniem (kluczem) kopać się nie warto.

[verdana]

Ja też!
Jednemu z maturzystów na rewelacyjnie napisanym eseju zmuszona byłam umieścić
notatkę, że jesli nie obniży do maja poziomu inteligencji na maturę nie ma
szans.

Ad rem

[rycerzowa]

A co z Harrym Potterem? Czy to się nadaje na wspólne czytanie z 8-latkiem?
Była to pierwsza książka, którą przeczytał w całości syn kuzynów, ciężki dyslektyk.
Czyli musi być pasjonujące.

[nchyb]

> A co z Harrym Potterem? Czy to się nadaje na wspólne czytanie z 8-latkiem?
To jest kwestia gustu. Gustu zarówno mamy, jak i dziecka. Zdaniem moim i mojego
syna (lat 11 - czytającym od dawna w ilościach hurtowych) - jak najbardziej.
Obecnie mój młodszy syn uwielbia, gdy czytam mu Harrego. Syn ma 5 lat ( i 4
miesiące, jak zawsze każe dodawać...)

> Czyli musi być pasjonujące.
Kolega mojego syna (też 11 lat) nie pasjonuje się Harrym. Wręcz go nie cierpi.
Jego mama nie może doczekać się nowego Harrego... De gustibus itd...

[karolcia86]

Mi się wydaje, że chęć do czytania to sprawa wrodzona. Ja uwielbiam czytać,
pochłaniam ksiązki tonami, a mój mąż w życiu przeczytał może 5 książek, mimo że
jest człowiekiem wykształconym - nauczycielem akademickim.
Moją mamę też trudno zainteresować jakąkolwiek książką, 90% z tych które
próbowała czytać nudziły ją.
Można podsuwać ciekawe książki, ale jak się nie ma potrzeby czytania to trudno
coś takiego wyrobić.

[mika_p]

Mój syn, osmiolatek prawie, pierwszoklasista, jeszcze rok temu nie dał się
namówić na żadną ksiązkę z fabułą, czytywał encyklopedie dla dzieci, komiksy,
czasopismo "scooby doo poznaje tajemnice swiata". Po moich namowach zaczał
czytac "Chatke Puchatka", ale w połowie przestał i nie wrócił.

Jakis rok temu poprosił o ksiazke z dinozaurem na okladce, kupiłam. Przeczytał.
Podfsunełam inną ksiazke, podchodził do niej jak pies do jeza, przekupiłam go
goframi i skonczył. Podsunełam inną, powiedziałam, ze ma fabułę, ale da sie z
niej duzo dowiedziec, przeczytal z entuzjazmem. Ruszyło. Od wakacji ma za sobą
kilkanascie ksiażek, powiesci, 2 tomy Mikołajka, kilka tomów doktora Dolittle,
pół "Alicji w Krainie Czarów" (reszta go znudziła), "Filonka Bezogonka"
(przecyztałam mu pierwszy rozdizał jak nie mógł zasnąc, dalej czytał sam) i
duzo innych. Encyklopedie i Scooby'ego dalej czyta. Głównie czyta, czasami bawi
sie klockami albo oglada z tata jakis mecz w tv. Ale jeszcze latem byłam
załamana.

[mamalola]

Mój pierwszoklasista niechętnie zabiera się za czytanie zadanych czytanek,w
ogóle nienawidzi wszelkich obowiązków, złości sie, gdy musi włożyć chociaż
odrobinę wysiłku w naukę.Najwięcej problemów jest właśnie z czytaniem, a
właściwie z techniką czytania. Po prostu, chce robić to, co przychodzi mu
łatwo.Codziennie ma obowiązkowo przeczytac głośno jakiś tekst wybrany przez
siebie (20 minut). Te 20 minut do niedawna były dla niego i dla mnie też
utrapieniem. Kilka dni temu kupiliśmy mu "Opowieści z Narnii" i zawarliśmy
układ- nie ma już czytania na czas, Michał czyta pierwsza stronę każdego
rozdziału, ja czytam głośno resztę. Książka nas wciągnęła bez reszty i
właściwie ten weekend upłynął nam pod znakiem Aslana Jesteśmy już w połowie
drugiego tomu, a syn czyta naprawdę szybciej i płynniej. Zamierzamy oczywiście
wybrac się razem do kina.Mam nadzieję, że na Narnii się nie skończy i
znajdziemy jeszcze inne interesujące nas książki.
Czyli potwierdzam to, co powiedziano już w tym wątku: trzeba wybrać właściwą
lekturę, która zainteresuje dziecko i czytać wspólnie i jednak głośno.Mały
uparciuch sam musi chcieć czytac. Polecam jeszcze serię o Mikołajku, bawi i
dzieci,i dorosłych.Pozdrawiam. Jola

[mirandel1]

popieram pomysł z komiksami. staraj sie tylko dobierać je odpowiednio do wieku(
tzn przeczytać zanim dasz dziecku). u mnie poskutkowało też kiedy opowiadam
jaką to książką pasjonowałam się gdy byłam w jego wieku. w ten sposób
przeczytał" Dzieci z Bulerbyn" ,"Mikołajka" i "Psa który jeżdził koleją"