problemy

[edytka37]

Mam trzech synów w wieku 13lat, 11 lat i 9 m-cy.Nigdy nie miałam kłopotów ze
starszymi dziećmi a teraz nie mogę sobie poradzić z nimi, zwłaszcza z 11
latkiem.Zrobił się bardzo nieposłuszny.W szkole kłopoty.Na koniec roku miał
świadectwo z czerwonym paskiem a na półrocze był najgorszy w klasie.Już nie
wiem jak do niego dotrzeć.Być może wynika to z tego że był najmłodszy a tu
nagle pojawiło się w domu niemowlę i do tego wszystkiego 4 dni po urodzeniu
dziecka wykryto u mnie raka mózgu i zostałam poddana operacji.Ledwo ją
przeżyłam.Dzieci bardzo ciężko to zniosły.Ale teraz wracam do zdrowia i
poświęcam im każdą wolną chwilę.Nie krzyczę na nich.Często przytulam,żeby nie
czuli się odsunięci na bok w związku z pojawieniem się malucha.Jetsem już
bezradana.Moje prośby,groźby i płacz już nie pomagają.W jeden dzień mnie
przeprasza a za chwilę robi to samo.Pomóżcie!!!Co robić.Nie chcę z nim
stracić kontaktu.

[psylwia]

u, masz bardzo trudną sytuację, bardzo Ci współczuję
na pewno chłopiec w ten sposób odreagowuje to wszystko co się stało w Waszej
rodzinie
czemu się nie uczy, co mówi, jak to tłumaczy, co na to wychowawczyni, myślę ,
że szkoła ze swej strony powinna się włączyć w pomoc chłopcu
pozdrawiam Cię serdecznie i trzymaj się

[edytka37]

dziękuję za list
Ja już sama nie wiem co robić.On to tłumaczy tym,że nauczyciele uwzięli sie na
niego.A to nie jest prawda.Kłopoty z nauką zaczęły sie dlatego że nie uważa na
lekcjach,rozmawia,przeszkadza.I przez to notorycznie nie wie co ma zadane.Nie
mówię że jest świety ale ma dwóch kolegów w klasie których zachowanie jest
skandaliczne.A jemu głuptasowi to imponuje.Rozmawiałam z wychowawczynią,Kobieta
wie jaka jest sytuacja w domu i rozumie to.Pozostali nauczyciele też wiedzą ale
ich zachowanie jest dziwne.Pani od języka polskiego wogóle nie bierze pod uwagę
tego co dziecko przeszło.Narazie jest minimalna poprawa.Mam zadzieję że to sie
zmieni.

[nchyb]

Edytko, przede wszystkim życzę pełnego powrotu do zddrowia. Też przeszłam
usunięcie guza z czaszki, więc wiem, co przeżyłaś.

A co do syna. 11-latek tak najczęściej ma. Własnie tak, ze się pogarsza w
nauce, nie uważa na lekcjach itp itd. Twój syn dodatkowo miał bardzo dużo
innych "atrakcji" niezbyt miło urozmaicających mu życie. Twoja choroba odbiła
się przecież nie tylko na Tobie, ale i na nim.
Dodatkowo ten wiek. Poczytaj na tym forum, a jeszcze lepiej na forum Starsze
dziecko - najwięcej problemów - właśnie z 11-12letnimi chopcami! Oni tak mają.
Ale w większości z tego wyrastają, czego i Tobie życzę.
Pozdrawiam
Mama prawie 12-latka, będącego nie ideałaem, lecz normalnym chłopcem

tu link do forum

[nchyb]

Tu masz linka do forum Starsze dziecko:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=46

[oliwiaen]

Nie mam jeszcze dziecka w tym wieku, ale jestem mamą chłopczyka (a w drodze
najprawdopodobniej drugi), więc trochę martwi mnie fakt, że być może też mnie to
czeka. Moja porada z braku doswiadczenia będzie bardoz niekompetentna, ale na
Twoim miejscu spróbowałabym poważnie porozmawiać z synem, żeby sam spróbował
zanalizować, co się takiego stało, że sytuacja w szkole tak bardzo się zmieniła.
I nie akceptuj wyjaśnienia, że nauczyciele się uwzięli - przecież wcześniej
uczyły go chyba te same osoby i niemożliwe jest, zeby nagle wszyscy postanowili,
że z najlepszego ucznia zrobią najgorszego. Postaraj się wytłumaczyć, że
zachowanie tych chłopaków, którzy mu imponują, jest głupie i szkodliwe, że
kiedyś rozstaną się, a opinia, jaką "dzięki nim" sobie wyrobi, pozostanie.
Powiedz mu też, że zdajesz sobie sprawę, że ostatnio było Wam ciężko ze względu
na nową osobe w rodzinie i Twoją chorobę, powiedz, że nie tylko jemu ale i Tobie
jest ciężko i chciałabyś, żeby Ci pomógł, spytaj, może czegoś się boi (np. tego,
że Cię straci, że już go nie będziesz kochać z powodu młodszego dziecka, itp.).
W ostateczności idźcie do psychologa na terpaię rodzinną. Szkoda dziecka i Ciebie.
A tak w ogóle życzę Ci szybkiego powrotu do zdrowia - jesteś bardoz dzielną kobietą!

[verdana]

Jedenastolatek ma prawo zacząć uczyć sie gorzej. Kazdy podręcznik psychologii
rozwojowej dziecka na to zwraca uwagę. Jedenasto-dwunastoletnim chłopcom w
szkole jest bardzo trudno. Dziewczynki w tym wieku są rozwojowo 2-3 lata przed
nimi i do nich nauczyciele dostosowują wymagania. Wiekszość chłopców tym
wymaganiom sprostać nie może. I tyle. To nie do przeskoczenia.
A poza tym szkoła w ogóle nie liczy się z sytuacją domową ucznia - matka Ci
choruje? Rodzice się rozwodza? Dziadek umarł? Co z tego, dziecko ma się uczyć.
Nie moze powiedzieć - nie jestem w stanie przez pewien czas pracować, nie może
wziąć urlopu, nie moze mieć gorszego dnia (a co dopiero miesiąca czy pół roku)
i nie być w stanie sie zmobilizować.
Nawet część pracodawców odpuści trudniejsza sytuację domową. Większość
nauczycieli nie odpuści nigdy.

[lidqa]

Szkoła liczy się z sytuacją w domu ale nie może z powodu tej sytuacji stawiać
dziecku piątek, jesli ono nie zasługuje. Moim zdaniem to sie wszystko dzieje
dlatego ze im się nagle zycie przewrocilo do gory nogami. Mieli stabilną
sytuację, jakies obowiązki, jakies zasady, konsekwencje itd itd. Potem pojawiło
sie dziecko i straszna choroba. A ty im chciałaś to wynagrodzic... Może wlasnie
niepotrzebnie. Może nie traktuj go inaczej niż jakbyś była zdrowa a dziecka by
nie było. Nakrzycz czasem, ukarz - jesli zawala. Poweidz mu ze byłas chora ale
wyzdrowiałas i on ma się wziac do roboty bo nie masz ochoty się dodatkowo
przejmować jego nauką. Bądz stanowcza i konsekwentna a dasz mu oparcie - a tak
on czuje podswiadomie ze caly czas cos jest nie tak. Posiadanie młodszego brata
to nie jest jakaś ułomność którą trzeba dziecku wynagradzac. Będzie dobrze,
zobaczysz

[verdana]

No własnie - szkoła nie moze "odpuscić" i przez parę tygodni czy miesięcy nie
stawiać stopni... A ze dziecko ma bardzo poważne problemy i nie jest w stanie
nauczyć się na piatkę, to dwója będzie jak najbardziej sprawiedliwa - przecież
na tyle właśnie umie...
No i chyba nie doceniasz dziecka. Jedenastolatek ma to do siebie, ze myśli i
wyciąga wnioski. Nawet jak mama powie, ze wyzdrowiała, on wie, że choroba była
bardzo ciężka i nie przestanie się martwić. Podobnie, jak pewnie martwi sie mąż
i dorosła rodzina. A może nawet bardziej.

[lidqa]

Ale ja nie kaze sie nie martwic. Ja wiem ze on sie martwi i wlasnie powrot do
normalnosci, do zwyklej rzeczywistosci takiej jak przed chorobą, bez ułatwiania
mu - bo sie martwi- moim zdaniem bardziej by pomogl niz takie straszne dbanie o
uczucia. Poza tym dziecko wykorzystuje sytuacje- moim zdaniem prawie kazde. Byc
moze wlasnie tak bylo ze mu w szkole odpuscili na pewien czas - on to wyczul i
przestal pracowac. Oceny piątoklasisty nie sa najwazniejsze na swiecie, w skali
zycia wogoel nie są wazne, wazne jest to zeby sie pozbierał.

[jasiekmiki]

Jak wyczerpiesz wszelkie możliwe środki, przenieś go do innej klasy. To pomaga.
traci wtedy kontakt ze złą grupą i nieudolną wychowawczynią. Jako uzasadnienie
napisz, że pewne osoby w tej klasie mają na niego zły wpływ. Mów codziennie
swoim synom, że ich kochasz. Ale pamiętaj: każdemu z osobna. A w dniu, kiedy
dowiesz się, że narozrabiał: kocham Cię synu, choć mnie zasmuciłeś. Skuteczność
gwarantowana.

[edytka37]

Dziękuję wszystkim za listy i rady.Coś chyba zmienia się na lepsze.Mam nadzieję
że na dłużej a nie chwilowo.Po ostatniej rozmowie z synem w obecności
wychowawczyni trochę się zmieniło.Przede wszystkim zachowanie.Do szału
doprowadzało mnie to,że w szkole funkcjonuje zeszyt uwag,który znajduje się w
dzienniku i rodzice mają wgląd do niego głównie podczas wywiadówek.Przecież
widome jest ,że dziecko dostając uwagę nie przyzna się do tego.Zaproponowałam
więc wychowawczyni że założę synowi indywidualny zeszyt uwag i mam do niej
prośbe aby porozmawiała z poszczególnymi nauczycielami aby po każdej lekcji
wpisywali jak sie dziecko zachowywawło.I tak w każdym dniu.Oczywiście ja lub
mąż codziennie podpisujemy uwagi nauczycieli.Na początku zdarzały sie negatywne
uwagi na niektórych lekcjach ale od jakiegoś czasu sym przynośi tylko
pozytywne.Nauczyciele zauważyli poprawę w zachowaniu i piszą to.A co za tym
idzie to oceny.Uważa na lekcji więc nie ma braków zadań,przygotowuje się do
sprawdzianów i zaczął przynosić naprawdę dobre stopnie.Mam nadzieję że tak
pozostanie...

[izabela_741]

To dobrze, ze juz jest lepiej. Na mojego brata w tym wieku dzialalo wyznaczenie
priorytetow. Umowienie sie, ze z czegos bedzie dobry (sam wybral) z czegos
sredni a z reszty moze byc poprawny. Moze to nie pedagogiczne ale zadzialalo. Z
czasem "z czegos sredni" przenioslo sie na inne przedmioty.
Trudno jest byc sredniakiem, bo nie robi sie wszystkiego "pierwszy raz" w tym
sensie, ze malo kto z rodzicow zauwaza te pierwsze razy. Dlatego sredniak lubi
zaakcentowac roznice w stosunku do starszego (on jest dobry z matematyki to ja
sie nie znam, on jest grzeczny to ja ...), zeby sciagnac na siebie uwage
rodzica.
Dlatego umawiaj sie z nim na cos (np. zabawa z maluchem przez godzine/spacer =
pokaz mu, ze jest starszym bratem "wzorem" dla malego) albo pozwol rozwinac sie
mu w jakims kierunku, gdzie poczuje sie wyjatkowy itd.
I spobuj czasem (chocby przez godzine) miec czas tylko dla niego np. wez na
zakupy gdzie pomoze Ci cos wybrac/wybierze cos dla siebie bez "rad" starszego
brata i wplywu rodzicow.