obrażenie na dziecko

[hedonista.oswiecony]

różne są rzeczy na świecie... obejrzałem dziś odcinek M jak miłość i była ta
scena jak ojciec Magdy mówi jej, że pomógł by jej więcej, ale mama. Pytam
więc moją kobietę co z tą mamą i mówi mi, że ponoć na Magdę obrażona, że ta
studiów nie zrobiła i inne takie tam. Wiem, że to serial tylko, ale w życiu
tak bywa. Mi się to jednak nie mieści w głowie, jak można być na własne
dziecko obrażonym? Jak można być facetem i pozwolić żonie obrazać się na
własne dziecko. Obawiam się, że nie zniósłbym takiej sytuacji...
jak myślicie?
ukłony

[dz12]

tez tak mysle...

[magdalena18]

podobnie

[iva2]

ok, ale wy mówicie o zdrowych, normalnych układach w Rodzinie
ale na świecie nie sa tylko dobrzy, kochający Rodzice. wiele jest Rodziców
którzey gonia za kariera a dzieci są, bo tak się złożyło. Wiele jest dzieci
niechcianych, zostawianych sobie.
w odniesienu do serialu ... Matka Magdy rozczarowała sie poprostu córką, gdyz
ta niespełniła jej oczekiwań, jest osoba despotyczna!!! a Ojciec
podporządkowany. naprawdę nie znacie takich układów pomiędzy małżonkami???
otwórzcie oczy Kochani, świat jest okropny!!!

świat nie jest okropny

[hedonista.oswiecony]

o ile sami na to nie pozwalamy. Co to w ogóle znaczy ulegać komuś w odniesieniu
do swojego dziecka? Nie wiem i może nie rozumiem, ale jakby miał jaja to by
nigdy na coś takiego nie pozwolił, po prost facet bezjajeczny i tyle
ukłony

[iva2]

masz rację... ale powtarzam świat pełen jest despotów!!
a poza tym... (dalej w odniesieniu do serialu) nie możemy ciągle pomagac swoim
dzieciom. gdzie odpowiedzialność!! mówie o dorosłych dzieciach, podejmując
decyzje czują się tacy dorośli i mądrzy... a potem wyplątac się z nich co?
święty obowiązek Rodzica?? troche nie kupuje tego!!
Ojciec równie dobrze mógł tylko zasłonić sie Matka, by nie stracic w oczach
córki roli dobrego Tatusia
pozdrawiam

[magdalena18]

Swięty obowiązek rodzica to kochać dziecko takim jakim jest, ze wszystkimi
zaletami i wadami, błedami, wybaczać i akceptować. Bo dziecko ma prawo w pewnym
wieku podejmować decyzje i je realizować a rodzic może najwyżej starać się mu
doradzić. Ale za to w pewnym momencie nie mamy już obowiązku naprawiać błędów
naszych dzieci. Choć to trudne i takie kuszące.
My rodzice też podejmujemy decyzje złe, i popełniamy błędy. Błędów nie popełnia
tylko taki człowiek który nic nie robi.

ale w tym przypadku

[hedonista.oswiecony]

to nie są nowe czyny Magdy, ona nie dostaje w dupę, że znowu coś nabałaganiła,
ale tamta jedna głupota się za nią ciągnie... to nie ma nic wspólnego z jej
postępowaniem teraz... Dlatego ojciec powinien normalnie stanąć murem za córką,
a nie wciskać głodne kawałki, że musi płacić za błedy. Co ten ojciec szefem
lokalnego PiS jest czy co?
normalnie scenarzyści chyba przegięli... a może trzeba bo serial tracił impet
ukłony

[iva2]

owszem to nie sa czyny Magdy, tylko konsekwencje Jej błednej dycyzji.
ale (znowu ale, co?) ile można współodpowiadac za czyjes błędy... poza tym...
czy nie raziło Cie troche zachowanie Magdy?
kiedy koleżanka chce ja wesprzeć chocby psychicznie, Ona krzyczy: mam w dupie
taka pomoc!!??
nic dodac nic ując!! rzeczywiście nic tylko pomóc biednej Madzi...
czy scenarzyści przegięli? nie sądze, ja osobiście spotkałam się z takimi
zachowaniami, i Rodziców i Dzieci

a nie wciskać głodne kawałki, że musi płacić za błedy. Co ten ojciec szefem
> lokalnego PiS jest czy co?

a czy to nie jest element wychowania, uczyc dzieci przyjmowania
odpowiedzialności za swoje czyny? weźmy sytuacje, ciągle wspieramy dziecko
(mimo, że jest dojrzałym dzieckiem) rozwiązujemy problemy, załatwiamy, podajemy
na tacy... jasne przez chwilę dziecko wyciąga wnioski, jest wdzięczne... do
kolejnego problemu!! bo dziecko jest przyzwyczajone że to Rodzice rozwiązuja
problemy? a co sie stanie jak Rodziców zabrakie? kto będzie pomagał??
ja się zgadzam!! za błędy płacic powinien ten kto je popełnił
przeciez Ojciec Madzi tylko odmówił spłacenia jej kolejnych długów! no chyba że
rolę Rodzica sprowadzimy tylko do kasy
pozdrawiam

zasady zasadami, ale miłość jest ważniejsza

[hedonista.oswiecony]

serial serialem, dobry temat... ale co do zachowania Magdy a to się jej nie
dziwię, jak masz problem to chcesz, żeby Cię wsparli, a nie chrzanili o
odpowiedzialności. Ona ma total doła i takie gadki tylko wkurzają, ja się jej
nie dziwię, trzeba nie mieć empatii, żeby wstawiać morały jak ktoś cierpi. I w
tym przypadku kompletnie nie jest to edukujące, a tylko może dziewczynę w
jeszcze poważniejsze kłopoty wpędzić. Ciekawe co może zrobić jeszcze głupiego
człowiek w sytuacji poczucia braku wyjścia.

[iva2]

masz racje, morały o kant kuli rozbić.
ale to jest dorosła osoba... i nie moze oczekiwać ze ktos za nia rozwiąze
problemy... my tu na forum tez się wspieramy w problemach, czysto psychicznie
nie? i co mamy skakc sobie do oczu, bo problemu i tak nikt z Was nie rozwiąze
samymi radami? to sam uwikłany musi sobie poradzić z tym problemem.

uwikłanie

[hedonista.oswiecony]

masz rację, ale uwikłany potrzebuje wsparcia... a tego nie daje moralizowanie i
gadki o odpowiedzialności. Magda bez tego wie, że dała ciała ma maksa.
ukłony
HO

[manderla]

Jak najbardziej realna sytuacja. Moja mama jest taka. Wiecznie obrażona na mnie,
rzadko czym mozna ją zadowolić, mało tego, teraz sie obraza na swojego wnuka a
mojego syna. Ograniczam ich kontakt do minimum. Nie chce kaleczyc wlasnego dziecka.

masz rację

[hedonista.oswiecony]

jeśli nie dasz radę jej zmienić to chroń dziecko, niech czuje się kochane...
mocniej stanie na nogach
uśmiechy
HO

[bojana]

Mi też wydaje się to beznadziejne. Tak jak pisała jedna z dziewczyn - rodzic
jest po to żeby kochać dziecko, a nie po to żeby realizować przez dziecko swoje
ambicje i plany.
Bardzo mi się podobalo co kiedyś powiedziała Kasia Nosowska - chcę, żeby moje
dziecko wyrosło na szczęśliwego człowieka. Jeżeli kiedyś zdecyduje, że zostanie
listonoszem, to nie będę oponowała.
Pozdrawiam
PS. Chorym jest obrażanie się na dziecko za to, że chce żyć tak jak chce, że
podejmuje takie a nie inne wybory. Takie jest wzbudzanie w dziecku poczucia
winy za to, że jest jakie jest. Brzydkie.

nic dodać nic ująć

[hedonista.oswiecony]

w pełni się z Tobą zgadzam, zależy mi na tym aby moje dziecko czuło się dobrze,
a nie żeby miało taki czy inny zawód
uśmiechy
HO

[mamaemilii]

No dobra, w tym i w wielu podobnych przypadkach obrażanie się na dziecko nie ma
sensu.
A jeśli to dziecko żyje z Tobą pod jednym dachem i konsekwentnie unika
dostosowywania się do reguł panujących w domu? Czy nadal musimy je akceptować,
wspierać, czy w końcu udręczeni możemy się na nie obrazić? Pozostawić samo
sobie...

[bojana]

A czy to czasem nie powinno być tak, że obie strony powinny się dostosować?
Reguły panujące w domu... Dom to takie miejsce, gdzie ludzie żyją pod jednym
dachem i wszyscy powinni czuć sie tam szczęśliwi i akceptowani. Miejsce, gdzie
jedni mają dostosować sie do drugich to tylko miejsce zamieszkania, a nie dom...

Rodzicielstwo to wyzwanie, które polega na pełnej otwartości na drugiego
człowieka, a nie na ułożeniu sobie życia według swojej wizji. Co oczywiście nie
oznacza, że należy być bezkrytycznym i akceptować wszystko, ale należy być
otwartym na podejmowanie autonomicznych decyzji przez nasze dziecko.

reguły

[hedonista.oswiecony]

dobrze to ujęłaś. "Reguły w moim domu" kojarzą mi się z totalitaryzmem... Taki
sam dom mój jak i mojego dziecka. Jak mam go nauczyć słuchać innych jak jego
nie będę słuchał?
ukłony
HO

[koza_w_rajtuzach]

Ja się nawet na męża nie obrażam, przynajmniej nie na długo, a co dopiero na
dziecko. Rodzina powinna się wspierać, być dla siebie podporą.
Potem takie dziecko nie potrafi sobie z nikim zycia ulozyc, bo zamiast starac
sie rozmawiac, rozwiazywac konflikty, to sie obraza i przestaje odzywac.

[mama_kotula]

koza_w_rajtuzach napisała:

> Ja się nawet na męża nie obrażam, przynajmniej nie na długo, a co dopiero na
> dziecko. Rodzina powinna się wspierać, być dla siebie podporą.

Koza, a ja ci opowiem pewną historię.
Mężczyzna lat 37, nigdy nie pracował, bo mu się nie chciało.
Mieszkał z matką i był na jej utrzymaniu. Zachowywał się skandalicznie, był
pełen pretensji, roszczeń, czepiał się o byle co, bezczelnie twierdząc,
że "mama i tak nie ma prawa mnie wyrzucić z domu".
A jednak. Matka się "obraziła" i kazała się mu wyprowadzać, przestała spłacać
jego długi, finansować mu cokolwiek.
I ja ją rozumiem. Rodzina owszem, powinna być wsparciem, ale są pewne granice
wytrzymałości. Poza tym za swoje czyny osoba dorosła - a taką jest Magda z MjM -
powinna ponieść konsekwencje. Rodzina może ją wesprzeć moralnie, duchowo czy
jakoś tam, pytanie tylko: ile można. Ale nie uważam, aby miała ją za głupotę
pogłaskać i spłacać jej długi, skoro tego nie chce.

ale patologia to nie norma

[hedonista.oswiecony]

rozumiem, że takie indywidua się zdarzają... ba sam znam takie przypadki, ale
to nie ma nic wspólnego z kochaniem dziecka, to jest akurat choroba...
ukłony
HO

[magdalena18]

Wspieranie to nie to samo co rozwiązywanie problemów za kogoś i pozwalanie mu
unikać konsekwencji. Wspieranie to umiejętność uszanowania czyjejś decyzji nawet
wówczas kiedy nie zgadza się ona z własnymi wyobrażeniami o tej sprawie. Nawet
jeśli wiemy że jest ona nie do końca słuszna, że może okazać się kłopotliwa. A
jeśli się taka okaże to nie mówienie że, a widzisz mówiłam, dobrze Ci tak.

Dzieci czasami próbują nam coś pokazać właśnie odmawiając dostosowania się do
reguł obowiązujących w domu. może te reguły uwzględniają potrzeby tylko jednej
strony, a może pokazuje jeszcze coś innego, coś zupełnie z regułami
niezwiązanego, bo tylko w ten sposób czuje się zauważone. Rodzice mają często
tendencje do obarczania całą odpowiedzialnością za to co się dzieje dzieci, a to
niestety często nie jest wina dzieci.

[truten.zenobi]

no cóż wiele jest idiotyzmów na świecie, wojny, krwawe dyktatury nie najlepiej
świadczą o naturze człowieka...

ale zostawmy to mam weselszy temat!
Jak pisze sie scenariusz do takich filmów?
kiedyś w jakiejś podrzędnej knajpie miałem okazję podsłuchać jak się
przygotowuje zarys scenariusza. dwuch gostkó z laptopem zastanawiało co ma się
zdarzyć w kolejnym odcinku...

w zasadzie całośc sprowadzała się tylko do prostych chwytów on chce to ona nie,
ona już chce to on sie pogodził ze swoją byłą, w końcu zaczyna im coś
iść "łapka w łapkę" już to panowie sie rozmarzyli jak to bedzie fajnie zobaczyc
którąś aktorke w scenie łuzkowej (oczywiście jak to faceci całośc okraszona
odpowiednimi komentarzami) ale jeden z panów scenarzystów(?) przypomina sobie
iż ma jakiś pomysł na jakiś następny odcinek i narazie on nie może odejść od
tej byłej (w zasadzie take było założenie ich powtórnego się zejścia) więc
kończą w momnie tak żeby nic nie zaszło..

ja myślę że właśnie takie seriale nie propagują nic innego tylko mało pozytywne
uczucia.
by film trzymał w napięciu i przyciągał uwage musi być niespełniona miłość
zdrada zawiść zemsta konflikt itp.

a przeciez życie może być takie piekne czemu więc nie potrafimy z niego
korzystac? czemu nie mają "wzięcia" pozytywne filny?

pozytywna nierównowaga

[hedonista.oswiecony]

bo to tak trochę jest, że łatwiej tworzyć to co smutne... jakoś większy popyt
jak gdyby, a poprzeczka wobec pozytywnych stron wyższa... a może naprawdę na
około więcej negatywnych emocji jest niż pozytywnych bo pozytywne to w zasadzie
tylko chwile?
ukłony

[margot_s]

Znam to, co prawda nie z własnego życia, ale dobrego kolegi.