Klaps, szybka droga donikąd

[rmagdalenka]

HaNkA ReDhUnTeR napisał:

Doskonały, skłaniajacy do refleksji artykuł w "Polityce" a w nim m.in.

10 argumentów powyżej pasa przeciwko biciu

1. Bicie prowadzi do fizycznych obrażeń, zasinień, uszkodzeń nerwów, złamań
kości.
2. Bicie niszczy ufność dziecka i poczucie własnej wartości.
3.Bicie to przekazywanie przemocy z pokolenia na pokolenie.
4. Bicie uczy, że rację ma tylko silniejszy.
5. Rodzic bijący za złe zachowanie nie pokazuje dobrego wzoru.
6. Bite dziecko zachowa się grzecznie ze strachu i tylko w obecności tego,
kto bije.
7. W bitych dzieciach zostaje na zawsze uraza.
8. Dzieci są bite za zachowania, które nie są złe, ale wynikają z naturalnej
aktywności dziecka w poznawaniu świata lub są próbą zwrócenia na siebie
uwagi.
9. Dzieci łatwiej uczyć tłumacząc zasady i dając własne zachowania za wzór
odpowiedzialności i samodyscypliny.
10. Szukanie uzasadnień dla kar cielesnych w Piśmie Świętym to przykład
wybiórczego wykorzystania tekstów religijnych dla usprawiedliwiania wypaczeń we
własnym myśleniu.
polityka.onet.pl/162,1212100,1,RA,artykul.html
Magda

[tghyt]

rmagdalenka napisała:

> HaNkA ReDhUnTeR napisał:
>
> Doskonały, skłaniajacy do refleksji artykuł w "Polityce" a w nim m.in.
>
> 10 argumentów powyżej pasa przeciwko biciu

> Magda

BRAWOOOO! Magdo, No ale przeciez ty jestes tylko BABA!!!!

[giewont]

Wyobraxmy sobie taką scenkę. Policja zatrzymuje kierowcę, ten szarpie się i
dostaje kilka pał.

No i teraz 10 argumentów powyżej pasa przeciwko biciu

1. Bicie prowadzi do fizycznych obrażeń, zasinień, uszkodzeń nerwów, złamań
kości.

Jak najbardziej - chyba nikt nie zaprostestuje. Wprawdzie pała nie jest aż tak
groźna jak klaps w pupę, który niemal zawsze prowadzi do złamań kości, ale
ryzyko zawsze istnieje.

2. Bicie niszczy ufność kierowcy i poczucie własnej wartości.

I jak zestresowany biedaczek ma później jeździć. A nie można było porozmawiać,
wytłumaczyć?

3. Bicie to przekazywanie przemocy z obywatela na obywatela.

W wyniku nieodpowiedzialnego zachowania policji już tylko patrzeć jak kierowca
po drodze zechce komuś przyfasolić.

4. Bicie uczy, że rację ma tylko silniejszy.

100% zgody.

5. Policjant bijący za złe zachowanie nie pokazuje dobrego wzoru.

100% zgody. Policjant powinien nerwusa uspokoić perswazją, dobrym słowem i
kulturą - chyba nikt nie sądzi inaczej.

6. Uderzony kierowca zachowa się grzecznie ze strachu i tylko w obecności
policjanta.

Pewnie, niech tylko odjedzie z 10m a natychmiast zaklnie straszliwym HWDP...

7. W uderzonych zostaje na zawsze uraza.

Jak 2 x 2 - do końca życia będzie złorzeczyć policji.

8. Kierowca został uderzony za zachowanie, które nie było złe, ale wynikało z
naturalnej aktywności w poznawaniu świata lub były próbą zwrócenia na siebie
uwagi.

No, troszkę nagięliśmy ale można uzupełnić że gościu poszukiwał ryzyka, przygody
i wrażeń /poznawanie świata/ pędząc przez miasto 200km/godz no a potem
zdenerwował się zatrzymaniem bo mu się na mecz spieszyło.

9. Łatwiej uczyć tłumacząc zasady i dając własne zachowania za wzór
odpowiedzialności i samodyscypliny.

Pewnie, że łatwiej ale policjant wolał akurat trudniejszą drogę.

10. Szukanie uzasadnień dla kar cielesnych w Piśmie Świętym to przykład
wybiórczego wykorzystania tekstów religijnych dla usprawiedliwiania wypaczeń we
własnym myśleniu.

Jak najbardziej. Wymyśli sobie taki, że "władza od Boga pochodzi" zamiast
nadstawić miłosienie drugi policzek.

Słusznie napisałaś/eś..

[2paco]

..jest tylko małe ale - klapsa oczywiście zrównałaś z biciem.. owszem, jeśli
klaps łamie wszystkei żebra, podstawę czaszki i wysyła na tamten świat, to jak
najbardziej jest be. ale nie o takich klapsach jest tu mowa..

[ewasewa]

www.bezgiertycha.rp4.pl/index-26000.html REAGUJCIE.

[ewasewa]

www.bezgiertycha.rp4.pl/index-26000.html Reagujcie. Prawica nadchodzi, z
pusta i za-wszapolska glowa.

Kolejny lewicowy belkot

[michnix2]

ewasewa napisała:

> www.bezgiertycha.rp4.pl/index-26000.html Reagujcie. Prawica nadchodzi, z
> pusta i za-wszapolska glowa.

1. Giertych to nie prawica a lewica. Sami zreszta o tym wiecie nazywajac Giertycha faszysta ('faszyzm' to slowo wymyslone przez lewice, zeby zastapic okreslenie 'narodowy socjalizm'). Jak zatem socjalista moze byc prawicowy???

2. To wlasnie WY - socjalisci - domagacie sie, by rzad decydowal o tym, czego uczone sa dzieci, by rodzicom nie wolno bylo decydowac, czego uczone sa dzieci. Dlaczego teraz protestujecie??? Przeciez to sa WASZE poglady!!!

3. Po czym poznac wypowiedz lewicowca? Same obelgi - ani jednego argumentu, tylko obelgi. Wielokrotnie na tym forum mowilem, ze dyskusje na lewicy wygrywa ten, kto bardziej zelzy przeciwnika.

ja- dziecko bite...

[nikaewa]

bicie??? ja byłam takim bitym dzieckiem....i co ze mnie wyrosło? hmmm...mam
problemy sama ze sobą , boję się cokolwiek zrobić czasami bo mam tak
zakorzeniony lęk przed niezadowoleniem ojca, chociaz już mam własną rodzinę ,
powielam odruchowo jego wzorce wychowania... zdarzyło mi się uderzyć własne
dziecko ...to mi w psychice siedzi , sama byłam bita i niejako taki spadek
dostałam od matki - odruch. serce mnie boli i staram się tak kierować swoim
postępowaniem aby nie dać klapsa dziecku , kilka razy dałam - nigdy
więcej ,uświadomiłam sobie kiedyś że nie chcę aby moja córka była tak
emocjonalnie rozbita jak ja ... nie umiem tego wytłumaczyć , czułam się zawsze
gorsza, odstawałam od rówieśników - nie potrafiłam nawiazać kontaktu , nieraz
ze strachu przed karą kłamałam , oszukiwałam ,a nawet kradłam -bałam się
powiedzieć o swoich potrzebach , jak nawet potrzebowałam jakieś drobne -miałam
stracha powiedzieć mimo że wiedziałam że otrzymam tą kwote -wolałam
ukraśc.Dziecko bite czuje się nie kochane, niechciane, o niskim poczuciu
własnej wartości,chorobliwie wstydliwe i nieśmiałe , często się buntuje jakby
chciało się upewnić że jest kochane ...kocha i nienawidzi swego rodzica ,
niedopuszcza go do własnego świata, pragnie uciec od niego(rodzica), zdarzaja
się próby samobójcze-(u bardziej odwaznych- ja bałam sie bólu, leki zawsze były
skryte..),dziewczyny niejako uciekając z domu gdzie były bite , szybko wychodzą
za mąż , aby tylko nie mieszkać z takim rodzicem , nie porozmawiają z
rodzicem , matką o swoich troskach, nie poproszą o radę rodziców , szybciej
obcych,nie nawet tródno mi o tym pisać ... bijcie dzieci jeśli chcecie ,aby wam
nie ufały, aby was okłamywali , miały niskie poczucie własnej wartości, nie
zwierzały wam się , nie przychodziłay się poradzić ,bijcie aby czuły się
gorsze , niekochane , marzące aby uciec od was ,aby was ochały i nienawidziły
zarazem , aby się gorzej uczyły,bijcie!!! jeśli chcecie
ale; - takie dziecko wam się odwdzięczy murem przez który nie przebicie się ,
każdy tylko nie bijący rodzice ,- za lizaka i odrobinę ciepła pójdzie za
abcym , który będzie mogło go skrzywdzić( może tak być lecz nie musi),matki
bijące nie liczcie na pogaduchy z córką itd... tak a na starość to wy rodzice
będziecie słabsi i łatwym celem do uderzenia , gdy się nie podporzątkujecie
własnemu dziecku , o ile będzie chciało wami się zająć...dla rodzoca to tylko
klaps , dla małego dziecka - wstrząs, uraz na całe zycie , bo wiem że na jednym
klapsie się nie skączy : bałagan w pokoju , złe oceny ,póży powrót do domu itp
łatwo wymierzyć klapsa ,tródniej się opanować... to bzdety pisać że klaps ma
zalety g....o prawda ,lenistwo rodziców , brak cierpliwości i czasu dla dziecka
je powoduje- klapsy , łatwiej dać raz przez dupę niż cierpliwie uzmysłowić
dziecku powagę sytuacji...tak....sama dałam klapsy - rok temu póżniej patrząc
na śpiącą córkę się popłakałam , myśląc co ja zrobiłam , ona taka bezbronna a
ja ... to tylko dziecko i obiecałam jej że tego więcej nie zrobię . dziecko
wbiegnie pod samochód? zamykaj bramę od podwórza aby nie wyszło , wez z klocków
zrób drogę , weż lalke i samochodzić i na przykładzie pokaż co może się
stać ...tłumacz aż pojmie ...i kochaj !!!! nie pozwól aby czuło się nie ważne ,
mało kochane , zbędne itp.kary - zawsze inne ...zabranie ulubionej zabawki ,
stanie w kącie itp.jesteśmy dorośli i znamy swoje dzieci , wiecie co sprawi że
odczuje kare ,nie bijąc ...tak wiele myśli w mojej głowie tyle emocji...nie
wiem co w jakiej kolejności pisać za wiele tego na ten temat... emocje we mnie
szaleją ..nie piszę dalej bo zbyt chaotycznie bym pisała ...poruszył mnie ten
temat ...kobiete ,która jako dziecko znała co to "klaps". prosze was z całego
serca ,nie róbcie tego ,nie stosujcie takiej kary , jest tyle innych , nie
kalajcie psychiki dziecka takimi niby niewinnymi klapsami ...prosze was , nie
krzywdzcie je tak jak mnie skrzywdzono...mam nadzieję że po przeczytaniu tego
chociaż 1 rodzić obieca swojemu dziecku że już go nie uderzy i że dotrzyma
obietnicy.................teraz muszę sobie wybaczyć że dawno temu sama nie
złożyłam tego przyżeczenia swemu dziecku, jeszcze zanim się urodziło....bo wiem
jakie sa skutki niewinnych klapsów , a nikt nie zna psychiki swego dziecka i
jat to na nie wpłynie ... dziekuj za przeczytanie tego co napisałam .... p.s a
jeśli moje dziecko (odpukać...) wybiegnie mi na ulica i sie nic mu nie stanie,
to je mocno przytulę , bo ono samo pewnie się wystraszy , klaps po fakcie nic
nie pomoże sam strach też jest karą ...młotszemu dziecku można przez tą całą
sytuację pokazać co mogło się stać..... oki lepiej kończę bo się rozpiszę i
będziecie czytać aż zaśniecie ...pozdrawiam dominika

[myelegans]

Dominiko, przeczytalam i ogromnie wspolczuje i solidaryzuje sie calym sercem.
Nie bede dorabiala ideologii, lewica, prawica, srodek i religii, do tego
walkowanego juz tyle razy tematu. Nikt tu nikogo nie przekona, bo kazdy wie, ze
jego racja jest jedyna wlasciwa i nieomylna.

Ja tez bylam dzieckiem bitym, w normalnej, nauczycielskiej (sic!) rodzinie,
nie regularnie, ale wystarczajaco czesto sie te klapsy zdarzaly, pamietam je
dokladnie do dzisiaj i ze jedyne co czulam to nienawisc do ojca, niczego mnie to
nie nauczylo, bo nie bylo rozmowy, tylko od razu jak to ktos tu powiedzial
"krotki, szybki klaps", ktory bolal nie fizycznie, ale wryl sie w psychike. Nie
bylam dzieckiem trudnym, bylam dzieckiem spolegliwym i ostroznym, i poslusznym,
ale zawsze sie cos znalazlo, zeby skarcic i dac klapsa, np. ze nie pozamiatalam
klatki schodowej po przyjsciu ze szkoly, chociaz bylo to 20 min przez przyjsciem
ojca z pracy i zastal mnie ze zmiotka w reku. Dal w twarz.
Efekt byl taki, ze rodzice prawie mnie nie znali, znali tylko powierzchnie, a
nie to co bylo wewnatrz. uczylam sie najlepiej jak moglam, skonczylam liceum z
wyroznieniem, tylko po to, zeby pojsc na studia i do domu juz nie wrocic, i nie
wrocilam, wyjechalam pozniej za granice. Teraz utrzymuje stosunki z rodzicami
poprawne, dbam i nich, przysylam pieniadze, ale jestem psychicznie blizej z
tesciowa niz z nimi. Na studiach kompensowalam sobie uciekajac w alkohol i
wiazac sie z mezczyznami byle jakimi, ktorzy tylko okazywali mi jakies
zainteresowanie i odrobine ciepla, ale nie bylam w stanie nikogo pokochac, bo
nikomu nie ufalam. Skonczylam na terapii zeby sobie zycie poukladac, odbudowac
wiare w siebie i wlasna wartosc jako czlowieka i kobiety.

Swojego dziecka nie uderzylam i nie uderze, daje mu duzo milosci, czulosci,
zabezpieczam przed niebezpieczenstwem, rozmawiam, tlumacze wiele, wiele razy,
pomagam opanowac zlosc i frustracje i widze, ze skutki sa szybkie. Stosuje
konsekwentnie kary w stosunku do wieku dziecka, jak na prawde zasluzy, ale musze
powiedziec, ze rzadko musze do nich uciekac, po prostu poswiecam mu tyle uwagi i
mamy dobry kontakt, ze nie musi zwracac uwagi na siebie zlym zachowaniem.
Miloscia i czasem poswieconym dziecku mozna zrobic o wiele wiecej dobra niz tym
"krotikim, szybkim"

Znamienne tylko, ze Ci zwolennicy wychowania przez klaps odczlowieczaja dziecko
mowiac o nim: bachor, gowniarz itd. to jest maly czlowiek, z duzymi problemami,
ktoremu trzeba pomoc. Poza tym nie da sie od linijki stosowac te same metody
wychowawcze do wszystkich dzieci. Czy wiecie ile wsrod naszych dzieci jest
niezdiagnozowanych dzieci autystycznych o roznym spektrum autyzmu? Otocz
przynajmniej 1 na 150, to duzo, ile jest dzieci z ADD (Attention Deficit
Disorders)?, tym dzieciom nalezy sie pomoc, duzo uwagi i milosci, a nie "szybki,
krotki klaps", to niczego nie zalatwi, a szkody przyniesie olbrzymie.

To tyle.

[2paco]

ja tylko kilka razy dostałem od ojca porządnie (mam na mysli naprawdę porządne
lanie), i zawsze bedę uważał że słusznie, bo zanim takie lanie dostałem, to
musiałem rodzicom napsuć nerwów (np. znikając jako małe dziecko na cały dzień na
osiedlu, tylko raz się zdarzyło ale zasłużyłem w moim odczuciu), i nie
nienawidzę swoich rodziców, ale ich kocham, mimo że mój ojciec jest dupkiem
który zmarnował dużo pieniędzy jak za nimi wyjechał za granicę, i teraz jeszcze
czujemy tego konsekwencje, wszyscy. bez mrugnięcia okiem pomagam finansowo
rodzicom, pomagam spłacać długi ojca, żeby im się lżej na starośc żyło..
dlaczego? bo dostałem tylko wtedy gdy na to zasłużyłem, i to mnie wiele nauczyło.
bardzo współczuję wszystkim bitym w dzieciństwie, już wyżej napisałem wiem jak
to wygląda gdy dziecko musi cierpieć, ale wyrosłem na uczciwego i kochającego
rodziców człowieka, który nie ma do rodziców pretensji o to że kilka razy mnie
tyłek naprawdę bolał.
własnie, ta granica miedzy zwykłym skarceniem dziecka a skrzywdzeniem jest
bardzo cienka, i łatwo ją niestety przekroczyć

[myelegans]

Wiec po co zaczynac, jak nie wiadomo, kiedy sie te granice przekroczy i narobi
szkody na cale zycie. I jeszcze jedno, ludzie, ktorzy byli krzywdzeni w
dziecinstwie, moga spychac wiele rzeczy do podswiadomosci i zaprzeczac "denial",
bo jest to forma samoobrony, jest to jeszcze bardziej krzywdzace, bo trudno
znalezc zrodlo problemu i zachowan. Potrzeba dobrego terapeuty i lat pracy.
Wiem, bo sama tam bylam ......
2paco, dlaczego sie winisz, ze psules rodzicom nerwy, bo znikales na cale dnie
jako MALE dziecko. To w takim razie gdzie byli rodzice? To ich wina, nie Twoja i
to nie TY zasluzyles na kare tylko oni. Tu gdzie mieszkam puszczenie dziecka bez
opieki doroslego, albo zostawienie w domu do 12 roku zycia podpada pod paragraf,
wiec nie tlumacz rodzicow, ze to TY byles ten niedobry, ktorego trzeba bylo bic.
I dlaczego ojca, ktorego kochasz nazywasz "dupkiem", tak sie nie mowi o kochanej
osobie. Popatrz w siebie....

[2paco]

jest dupkiem, bo przez wiele lat postępował nieodpowiedzialnie, i tego już sie
nie wróci, zresztą z tego nie musze się tu tłumaczyć dokładniej.
rodzice puścili mnie na podwórko, ale to koło bloku, gdzie w każdej chwili mogli
sprawdzić czy wszystko wo porządku - nie martw się, nie byłem dzieckiem ulicy,
wszystkie dzieci w moim wieku same się bawiły już, bez opieki rodziców, i jakoś
wszyscy wyrośliśmy na uczciwych ludzi, któzy nei mają problemów w społeczeństwie.
ja się wcale nie winię że psułem rodzicom nerwy, po prostu jestem świadom że
potrafiłem być czasem wrzodem na tyłku - racz zauważyć że to jest spora różnica.
skoro granica jest niewidzialna, to lepiej w góle nie zaczynac, tak? to ja Ci
proponuję coś innego: chowaj dziecko w kompletnie aseptycznych warunkach,
zobaczymy jak mu się w życiu uda. przecież skoro może się zarazić czymś na
podwórku, to lepiej w ogóle nie wypuszczać, po co zaczynać..

dobre...

[michnix2]

myelegans napisała:

> Wiec po co zaczynac, jak nie wiadomo, kiedy sie te granice przekroczy i narobi
> szkody na cale zycie.

Kolejny dowod, ze lewica nie widzi roznicy pomiedzy skarceniem dziecka a skatowaniem... Ta kobieta sama sie przyznaje, ze nie wie, czy klaps raz na ruski rok jest kara czy tez sadyzmem i bezpodstawnym znecaniem sie nad dzieckiem... Jaka ona biedna...

[michnix2]

myelegans napisała:

> Ja tez bylam dzieckiem bitym, w normalnej, nauczycielskiej (sic!) rodzinie,
> nie regularnie, ale wystarczajaco czesto sie te klapsy zdarzaly, pamietam je
>...) ale zawsze sie cos znalazlo, zeby skarcic i dac klapsa, np. ze nie >pozamiatalam klatki schodowej po przyjsciu ze szkoly, chociaz bylo to 20 min >przez przyjsciem ojca z pracy i zastal mnie ze zmiotka w reku. Dal w twarz.

Ludzie, czy Wy naprawde jestescie az tak plytcy, ze nie widzicie roznicy pomiedzy kara cielesna a znecaniem sie nad dzieckiem??? Czy to jest az tak trudne???

Podam przyklad: jezeli ktos pobije kogos, laduje w wiezieniu. To jest kara. Ale jezeli niewinny czlowiek trafia do wiezienia, to jest to znecanie sie nad czlowiekiem. Trudne do zrozumienia??? Nie udowadniajcie mi, ze lewica ma az tak mocno ograniczone horyzonty umyslowe.

> Swojego dziecka nie uderzylam i nie uderze,

Jak nie rozumiesz roznicy pomiedzy karaniem, a sadyzmem, to dobrze. Jak sie nauczysz roznicy, to szybko to zmien.

> Stosuje
> konsekwentnie kary w stosunku do wieku dziecka, jak na prawde zasluzy, ale musz
> e
> powiedziec, ze rzadko musze do nich uciekac,

Np. jakie kary??? Jaka to niby kara jest lepsza???

> Znamienne tylko, ze Ci zwolennicy wychowania przez klaps odczlowieczaja dziecko
> mowiac o nim: bachor, gowniarz itd.

taaaaa... moj tata dal mi pare razy lanie i NIGDY nie slyszalem, by kiedykolwiek sie zle o mnie wyrazil.

> ktoremu trzeba pomoc. Poza tym nie da sie od linijki stosowac te same metody
> wychowawcze do wszystkich dzieci. Czy wiecie ile wsrod naszych dzieci jest
> niezdiagnozowanych dzieci autystycznych o roznym spektrum autyzmu? Otocz
> przynajmniej 1 na 150, to duzo, ile jest dzieci z ADD (Attention Deficit
> Disorders)?, tym dzieciom nalezy sie pomoc, duzo uwagi i milosci, a nie "szybki

Dziwne, ze jakos 50 lat temu, jak o bezstresowym wychowaniu dzieci nikt nie mowil, to ADD jakos nie istnialo. A wiesz dlaczego? Bo ADD to nie Attention Deficit Disorder tylko Adult Discipline Disorder.

brakuje ci takich doświadczeń

[jjr44]

Uśmiechnąłem się jak czytam że add czy adhd nie istnieją. Mam z takimi dziećmi
do czynienia i z ich rodzicami. Chętnie widziałbym cię w roli opiekuna takiego
dziecka choćby przez tydzień - może byś zrozumiał. Chciałbym też widzieć jak
próbujesz sobie radzić klapsami. Z góry mówię: brak jakichkolwiek rezultatów
albo skatowane dziecko w szpitalu (a po powrocie ma sie rozumieć ta sama
jazda). Tu jest jakieś forum ludzi mających dzieci z adhd - wejdź i sobie
poczytaj. Takich dzieci jest sporo 3-10% populacji o ile pamietam.
No cóż, pisanie tego jest bez sensu wydajesz sie być całkowicie odporny na nową
wiedzę. Wiesz lepiej po prostu )) wiesz że dziecko jak psa można do
wszystkiego przyuczyć karami cielesnymi jak to ładnie nazywasz.
i jeszcze ta obsesja na temat lewaków ))

[jacksparrow1]

BITE, no wlasnie.Caly czas jest tutaj problem z rozroznieniem bicia i
przylozenia klapsa.Klapsa wychowawczego coby okrezna droga informacja, ze
zabawa z zawiazywaniem petli na szyi doprowadzi do nieszczescia, ze wybieganie
na ulice skaczy sie w najlepszym wypadku tylko kalectwem, ze noz to nie jest
zabawka ze do kontaktu nie wklada sie niczego i wiele innych.Oczywiscie bedza
przypadki ze dziecko zrozumie zakaz za pierwszym czy kolejnym tlumaczeniem, ale
bedzie i tak ze jednak bedzie pchalo te lapki do kontaktu czy mialao w wielkim
powazaniu twoje tyrady ze na ulice sie nie wybiega i wtedy klapsior jak
wybiegnie np na ulice bedzie idealna kara.Nie skatowac dziecko zeby mialo siny
tylek, tylko jednego klapsa reka polozyc na 4literach.Wystarczy i powinno
zapamietac/.I nie chodzi tylko o zamykanie furtki, wczesniej opisalam przyklad
ze dzieciak ci sie moze po prostu wyrwac i nie zdazysz zareagowac zlapaniem go
jak on/ona juz jest na ulicy prawie pod kolami samochodu.Opisany przez ciebie
przypadek jest przypadkiem notorycznego bicia dziecka.DAlas klapsa swojemu
dziecku i plakalas potem.I nic w tym strasznego.Ja jak nawet ukarze dzieciaki
szlabanem na dany dzien na Tv czy slodycze czy ze nie ma wyjscia do kolezanki(
tutaj to starsza corka) to myslisz ze mi milo?Najdrobniejsze potyczki slowne z
dzieciakami przezywam i nie moge czasami zasnac.Kazdy z nas chcialby wychowac
dzieciaki bez karcenia, karania i tych klapsow, ale jest to niemozliwe.Bez tego
dziecko naprawde wyrosnie ci na egoiste i takiego co to mysli ze on to ostatani
cud swiata i najmadrzejsze i najsprytniejsze i kazdy ma sie jego wysokosci
sluchac. Klapsy sa przykre, ale czasami konieczne.I jezeli dziecko naprawde
przeskrobie i to powaznie pomimo twoich rozmow i tlumaczen,ze tak nie wolno i
zrobi to z premedytacja to mysle ze klaps dobrze dzieciakowi wyjdzie.NIe mozna
dawac klapsow dlatego ze rozlalo mleko( wystarczy ze poprosisz ze ma
posprzatac i nie ma to byc kara tylko dziecko sie uczy ze trudno rozlalo sie
nalezy sprzatnac, oczywiscie wiadomo 6-7 latek nie zrobi tego perfekcyjnie, ale
zrobi tak jak potrafi - potem jak nie widzi wytrzesz to na glanc), nie dasz
klapsa dlatego ze nie potrafi zrobic zadania z fizyki czy z matematyki i jest
oporne jak mu tlumaczysz - najwyrazniej nie jest to jego mocna strona, trzeba
poszukac pomocy gdzie indziej i wiele innych przykladow.Poza ty,m powiedzmy
sobie szczerze te klapsy koncza sie mniej wiecej jak dzieciak konczy 9-10
lat.Moja corka ma teraz 9 lat.Klapsy na tylek dostala w swoim zyciu 3 razy.I za
kazdym razem wie za co i pamieta do dzisiaj i nie ma do nas o to zalu.NIe
przesadzajmy z tymi klapsami i nie zrownujmy ich z katowaniem dziecka bo to nie
jest to samo.

Kolejny lewak - nic nie rozumie

[michnix2]

Kolejny lewak nie rozumie roznicy pomiedzy biciem a karaniem w celach wychowawczych. Lzawe apele nic tu nie dadza - dopoki nie zrozumiesz roznicy pomiedzy klapsem tudziez laniem a skatowaniem dziecka.

Kara cielesna to idealny srodek - idealnie pasuje do sposobu myslenia malego dziecka. Wiesz dlaczego 5-letnie dziecko nie dotknie goracego czajnika naumyslnie? Bo poprzednim razem to bolalo. A jak dotknie, to sie przekona po raz drugi, ze boli i wiecej tego nie zrobi. Jak bedzie duren, bedzie musial powtorzyc manewr kilka razy, ale sie nauczy.

Kara jest istotnym elementem wychowania dziecka, jezeli nie chcemy miec rozkapryszonych bachorow i band nastolatkow mordujacych staruszki, bo zabraklo im na piwo.

Jeszcze raz podam przyklad mojego psa - jezeli nie zareaguje na zawolanie ZAWSZE dostaje w tylek i jezeli rzuci sie na innego psa - ZAWSZE oberwie. Z kolei moja zona nigdy jeszcze nie uderzyla psa. Efekt jest taki, ze jak ona wyprowadza Barego, to zaklada mu kaganiec i smycz, a ja puszczam psa wolno. Ja mam do psa zaufanie i pies mnie slucha; ona nie ma zaufania do psa i on ja lekcewazy.

Za rok bede mogl sie podzielic doswiadczeniami z dziecmi: moja corcia skonczyla dopiero co roczek i jak nabroi - kara ja nie minie.


PS: dla lewakow, ktorzy jeszcze nie skumali bazy i maja klopoty z wytlumaczeniem sobie w jaki sposob funkcjonuje ludzki mozg: wiecie dlaczego ludzie jezdzac samochodami przestrzegaja przepisow zamiast jezdzic jak w wesolym miasteczku i zderzac sie co 5 sekund? Bo za nieprzepisowa jazde grozi kara smierci wymierzona bezwzglednie i na miejscu. I dlatego, ze ludzie sie boja, mozemy w miare bezpiecznie jezdzic po drogach. Oczywiscie nikt wsiadajac do samochodu nie boi sie panicznie, ze zginie - wystarczy, ze podswiadomosc mowi nam: uwazaj, bo zostaniesz ukarany.

kto to jest lewak?

[jjr44]

Przypominam że wcześniej nazwałeś lewakiem i socjalistą Giertycha, który twoje
poglądy w sprawie kar cielesnych podziela
Znaczy lewak=człowiek kóry ma inne poglady niż ty?
Już ci pisałem dlaczego uwazam że dzieci nie należy bić. Nie ma to nic
wspólnego z lewactwem. Nie będę sie powtarzał. Nie odpowiedziałeś na żaden z
argumentów. Po prostu jesteś pewien że dziecko zawsze ci ulegnie po kilku
klapsach.
Słyszę że masz roczne dziecko. Żal mi go i ciebie - będziesz sie męczył chyba
że ci sie ideał urodził

[titta]

Chcesz zeby z twoimi dziecmi bylo tak jak z psem? Zeby sluchaly tylko ciebie i
tylko dlatego, ze boja sie kary?

[titta]

Ps. Moj pies dostal (ode mnie) raz: jak mnie ponioslo, bo zezarl mi indeks.
Nauczony byl chodzic przychodzic na zawolanie i ignorowac inne psy (przez
standardowa tresure i nagrody). Mogl na spacer wyjsc z nim moj znajomy i pies
tez go sluchal. Bo tak byl nauczony, a nie dlatego, ze sie bal. Tyle, ze pewne
typy, nie sa w stanie pojac roznicy.

[rmagdalenka]

Dla mnie najbardziej przerazajace jest to, ze w spoleczenstwie polskim istnieje
spoleczne przyzwolenie a nawet wrecz aprobata na krzywdzenie dzieci. Kilka razy
na tym forum padal juz argument, ze klaps to nie bicie. Ale gdzie jeest ta
granica? 1 klaps to klapsa a 2 to juz bicie 3 a moze 10 bo "g..niarz" jest
taki uparty, ze inaczej do niego nie dotrze? Jak tak po patrzymy na historie to
kary fizyczne np. chlosta byla powszechna w sredniowieczu. Bardzo dlugo
istnialy kary fizyczne w szkolach. Spoleczne przyzwolenie na bicie zony. W
Anglii do polowy XIX wieku istnailo prawo, ktore pozwalalo mezowi zbic zone
kijem nie grubszym od kciuka. sic! Ale teraz czasy sie zmienily i wiekszasc
ludzi zgadza wie, ze nie wolno bic dzieci w szkole ani, uderzyc zony. Takie
zachowanie jest przez spoleczenstwo potepaine. Chocw dawnych wiekach zbudzilo
by aprobate albo nawet i nie bo wydawaloby sie to oczywiste. Nadal istnieje
przemoc w rodzinie w stosunku do dzieci, ktore przeciez sa najbardziej
bezbronne. To bardzo dobrze, ze tocza sie takie dyskusje znaczy, ze pomalu
nawet nasze spoleczenstwo dojrzewa do tego, ze nie wolno bic nikoga a zwlaszcza
dzieci. Jak czytam niektore posty to mam wrazenie, ze aby co niektorzy
przestali bic dzieci a nawet sie tym chwalic trzeba dlugich lat moze nawet
pokolen Ale wierze, ze jest to mozliwe. W koncu nie wszystkie bite dzieci bite
bija swoje potomstwo. A do tych co bitych w dziecinstwie, ktorzy teraz robia to
samo w stosunku do wlasnych dzieci czuje ogromne wspolczucie. Sama bylam bita
przez mame i wiem ile krzywdy te klapsy wyrzadzily w mojej psychice. Ja na
pewno nigdy nie uderze dziecka. A argument mni bito i wyroslem na porzadnego
czlowieka nic nie wnosi do dyskusji jest wiele osob, ktore moga powiedziec mni
ebitoi teraz mam klopoty z prawem, nie skonczylem szkoly i tak dalej.
Bardzo sie ciesze, ze pojawiaja sie takie artykuly i tocza sie takie dysksje
Magda

Magda

[2paco]

wiesz, równie dobrze można z dzieckiem siedzieć do jego 12tgo roku życia na
podwórku, żeby przypadkiem sobie nawet strupka nie zrobiło..
sam widziałem jaką rozpaczą dla dziecka jest odebranie mu możliwości oglądania
bajek, bo się nie słucha starszych. szczerze? to jest zdecydowanie gorsza kara
od normalnego (nie jakiegoś łamiącego kosci, na Boga no!!) JEDNEGO klapsa w
ostateczności, jak najrzadziej?? do cholery jasnej, czy to oznacza od razu bicie
dziecka? wiecie że język polski składa się też z innych określeń, do innych
sytuacji?
tak wiesz, mi się tylko wydaje że mnie ojciec nie skrzywdził tym że mnie kilka
(KILKA, KILKA, KILKA, KILKA!!!) razy skarcił klapsem bądź laniem za coś
wyjątkowo paskudnego. tak naprawdę mam zjechaną psychikę, nie potrafię współżyć
z ludźmi i jestem wrakiem człowieka..
co poniektórzy powinni się puknąc w głowę, wnosząc po ich bardzo luźnym uogólnianiu.

[mamaoli21]

Masz rację 2paco, że sporadyczny klaps to jeszcze nie tragedia, ale sporo racji
ma tez Magda. W naszym społeczeństwie jest zbyt duże przyzwolenie na bicie
dzieci. Nie chodzi o zrównywanie klapsa ze znęcaniem się, ale prawda jest taka,
że przerażająco duża ilość ludzi nie zna tej granicy. Jeśli my jako
społeczeństwo tak bezkrytycznie bronimy "klapsania" dzieci to prawdziwi
zwyrodnialcy czują się bezkarni i usprawiedliwieni. To co dla normalnego
człowieka jest maltretowaniem dla nich jest tylko klapsem i laniem. Cała Polska
słyszała o Oskarku. Jego oprawca używał niewinnych słów "karcenie" a zabił
dziecko. Kat Klaudii mówił, że bił, bo sam był bity w domu i uważał, że to
dobry sposób na wychowanie dziecka. Klaudia nie żyje. Wiem, że to skrajności,
ale dla dobra tych naprawdę bitych dzieci nie powinniśmy tak głośno krzyczeć,
że lanie to nic takiego. Nie powinnismy lekceważąco machać ręką i mówić, że
każdy gó..arz musi czasem dostać, bo inaczej się nie nauczy. Nie musi, klaps
to jest coś co może się przydarzyć ale nie musi. Kradzieży nikt z nas nie
usprawiedliwia, bez względu na to czy ukradniemy telewizor czy batonika. Nawet
jeśli ktoś kradnie z głodu patrzymy na ten czyn wyrozumialej ale generalnie
jest to kradzież i nie ma społecznego przyzwolenia na takie zachowanie. Klaps
to jest rodzaj przemocy i niebezpiecznie jest go tak żarliwie bronić. I żeby
było jasne, wcale nie jestem zwolenniczką bezstresowego wychowania.

[2paco]

ja też bym chciał żeby mogło się obejść bez czegoś takiego jak klaps, ale tak
po prostu czasem jest, że trzeba z tego skorzystać i tyle. już wcześniej
pisałem - wszystkich zwyrodnialców którzy biją dzieci naprawdę bym bardzo
surowo karał, i własnie to przyzwolenie społeczne na bicie (!!) dzieci sprawia
że ciężko jest z tym walczyć. najgorsze jest to że ludzie mają kompletnie w
zadach to że za ścianą słychać płacz dziecka, i nie taki zwykły płacz, jak to u
małych dzieci się zdarza, tylko własnie od bicia.

[roxy10]

Uważam ze pojedynczy klaps jest zbytnio demonizowany. Trzeba oddzielić ten
klaps od bicia, czyli okładania dziecka pasem, kijem choćby ręką.
Ja jestem żywym przykładem na to że dziecku można wyrządzić ogromną krzywdę
nie używając klapsów-przez obojętność, brak miłości rodziców do dziecka.
Nawet nie wiecie jak to boli,boli całe zycie, gdy matka nigdy nie
powiedziała "kocham cię", mało ją obchodziły moje kłopoty, moje sprawy. To cały
czas boli, często sobie zadaję pytanie: dlaczego?
Uwieżcie mi, wybaczyłabym im wiele klapsów, gdyby okazywali przy tym miłość,
zainteresowanie mną.

no to wytłumacz mi po co?

[jjr44]

jeśli to nie ma być bicie tylko symboliczny klaps to po co niby go dawać? no bo
to w rzeczywistości jest tak jakbyś nie dawała klapsa? no więc po co niby?
Czynność magiczna?
Klaps jest po to żeby bolało więc klaps to jest bicie. Nie można być
zwolennikiem klapsa i przeciwnikiem bicia tak jak nie można być trochę w ciąży.

[oneway9]

mozna byc troche w ciazy... troche jest sie na poczatku i bardzo pod koniec...
sama dostalam bedac dzieckiem raz, szybka reakcja ojca, ktorego uderzylam pare
razy mimo upomnien po twarzy dla zabawy, ale nigdy mi nawet do glowy nie
przyszlo miec o to do niego pretensje; ba jest to anegdota rodzinna; maz
oberwal pare razy w nastoletnim wieku podobno dosadnie, dzis tez uwaza, ze
bardzo slusznie, bo gdyby jego ojciec nie wkroczyl do akcji dosadnie to nie
zdalby matury itd; ale roznie z tym bywa;
jedno co wiem na pewno, to to, ze wlasnych, najukochanszych przeciez dzieci nie
do sie kazdego dnia wychowywac ksiazkowo, zawsze byc spokojnym, cierpliwym itd
starac sie tak, ale bedac zwyklym a nie swietym czlowiekiem bywam zmeczona,
wkurzona lub zla po prostu i wtedy krotka pilka, zjebka na dzin dobry; w
efekcie moje dzieci tez beda niedoskonale, ale mam nadzieje, ze beda fajnymi
ludzmi, umiarkowanie wrazliwymi, rozumiejacymi innych i ich slabosci bo beda je
dostrzegac w sobie tak jak ja je dostrzegam; ze beda potrafily sobie poradzic w
zyciu takim jakie jest (stanac do walki jak trzeba kogos bronic, a nie tchorzc
po prostu), nie beda szukac stale winy w okolicznosciach przyroby pt trudne
dziecinstwo jak to czyni coraz wiecej osob zwalajac z siebie wine na innych;
toz to z pokolenia ludzi wojny powinny wyrosnac same potwory?
mamusiki delikatne, zastanowcie sie czy nie hodujecie przypadkiem kwiatuszkow
jakichs? wiekszosc opinii pochodzi chyba od matek z krotkim doswiadczeniem lub
matek grzecznych dziewczyek do lat 12; chociaz znam tez takie, ktore o
wychowaniu wiedza wszystko, ale ich b grzeczne dzieci nadal (w wieku 40 lat!!)
nadal z nimi mieszkaja..
wiec jestem przeciwniczka bicia, nie mowie nawet o katowaniu dzieci, ale klapsa
nie uwazam za grzech smiertelny, nie jestem z siebie w takich chwilach
zadowolona, ale nie robie z tego tragedii; dziecko nie raz w swoich probach
zdobywania swiata grzmotnie sie duzo mocniej, i to tez da mu pewne
doswiadczenie;
jak sie nie sparzysz to nie wiesz co to znaczy nie tylko gorace zelazko, ale
ogien w ogole; lek przed bolem jest naturalnym doswiadczeniem wszystkich istot
zywych, doswiadczenim z ktorego korzystaja pozytywnie!!a ludziom poprzez
psedonaukowcow niestety to sie chyba zaczyna pieprzyc

oczywiście :-) w tym co piszesz jest dużo racji

[jjr44]

klaps nie jest grzechem śmiertelnym i każdemu się może zdarzyć ze da dziecku
klapsa. śmieszne jest natomiast kiedy usiłujemy sobie tłumaczyć że jest to
dobra i efektywna metoda wychowawcza i że robimy to z miłości sami się
oszukujemy wtedy. ja mogę dac klapsa w złości i bezradności (zdarzyło mi się
chyba 1 -2 razy) ale nigdy dziecku nie powiem że to dlatego je biję że je tak
starsznie kocham, nie mam ambicji wychowania schizofrenika.

Powyżej socjopata michnix2 sugeruje że dziecko trzeba tresowac klapsami jak psa
a wtedy będzie wdzieczne i posłuszne. Drugi typek mówi że klapsuje tylko na
spokojnie dostosowując siłe i ilośc klapsów do rozmiarów przewinienia. ja bym
tak nie mógł: bo jestem normalny. Jak sie na kogoś wścieknę to moge przywalić
ale na zimno torturował nikogo nie będę tłumacząc ze to dla jego dobra.

po prostu uwazam że sensowne są proste i jasne przekazy.

[oneway9]

calkowicie sie z toba zgadzam, tez uwazam, ze kara w postaci klapsa dana na
spokojnie, z zimna krwia jest czyms najgorszym, dlatego miedzy innymi istnieje
w prawie cos takiego jak dzielanie w afekcie co lagodzi podejcie do winowajcy.
ten gosc od psow moze nie napisal wszystkiego bo rzeczywiscie czesto tak jest
ze zwierzeta powazaja silniejszych nie tylko ze strachu, ale glownie z szacunku
dla tej sily i poczucia bezpieczenstwa bycia z kims takim; oczywiscie bywaja
psychole, ktorzy tresuja psy beznadzijenie je katujac -to zli ludzie sa!; sama
mam psa, i zawsze prawie mialam i wiem czym sie do nich dociera, ale moje byly
zawsze 'srednio ulozone'.. ale co tam jak patrze na taka szczesliwa morde po
jakichs harcach to wymiekam i to samo mam z dzieciakami.

miło spotkac kogos normalnego :-)

[jjr44]

j.w.
właśnei tak samo myślę.

miło spotkac kogos normalnego :-)

[jjr44]

j.w.
właśnei tak samo myślę.

[roxy10]

Psycholog Susan Forward w znanej książce pt."Toksyczni rodzice" napisała, że
jeśli zdarzy nam się dać dziecku klapsa, to jeśli "równoważymy" ten klaps dużą
dozą miłości do dziecka, okazywaniem mu jej najczęściej jak to możliwe-w tym
wypadku nie dzieje się dziecku żadna krzywda. I ja to popieram.
Doświadczyłam na własnej skórze, jak bolesny jest brak miłości rodziców.
Żaden klaps nie boli całe życie, ale brak miłości rodzicielskiej-tak.

[ankagoz]

Mam swój przykład, uczyłam dziecko miłości, wrażliwości itd. - piaskownica,
zabrana łopatka - płacz itp. Teraz ma 4 latka i zajmuje się nią babcia (kórej
zachowanie mnie drażni), ale moje dziecko jak dostanie w oczy piachem -odda,
jak ktoś jej coś zwinie - walczy o to. Do czego dążę, nigdy nie dostała od
babci, mnie się przytrafiło (płakałam z nią). Jest różnica w wychowaniu i jak
na nią patrzę teraz wydaje mie się, że w tym świecie sobie poradzi (tu + dla
babci- ja bym tego nie umiała wprowadzić- nie wiem jak ona to zrobiła).

Drugi przykład. Po sąsiedzku dziecko często otrzymywało klapsy (nieznośny
chłopak - ale rodzice niekonsekwetni(klaps - bez powodu jak dla mnie)). Jeździł
rowerkiem i bęc w moje dziecko raz, drugi, trzeci - nie wytrzymałam -
tłumaczę ..., koljeny - matka nic, wściekłam się jak ją uderzył kieronicą.
Zdjęłam z rowerka (on wyje), schowałam rower do garażu i powiedział, że oddam
jak jak zastanowi się co zrobił źle. Wtedy dotarło do matki - ba oddała rower.
Znów to samo ale wjechał w nią(była wciąży widocznej), dobrze, że była ściana
blisko. Dopiero wtedy wlała mu ile wlazło - NIENORMALNE JAK DLA MNIE ZACHOWANIE.
Jak myslicie - czemu chłopak jest nieznośny?? Tu już klaps nie pomoże i teraz
drugie dziecko.

Czasem myślę, że powinni wprowadzić testy - nadajesz się na rodzica albo nie.
Klaps tu nie ma znaczenia.

[agatajulka]

Jasne,że tak. Dając klapsa pokazujemy, że nie rdzimy sobie z sytuacją.
Moja mała też czasami dostała w tyłek i za każdym razem miałam straszne wyrzuty
sumuenia. Nic to nie daje, niczego nie uczy, pokazuje tylko jak bardzo jesteśmy
bezradni. przykre.

[niepytana]

No bo wlasnie tak jest. Czasami poprostu jestesmy bezradni. Klaps to zupelna
ostatecznosc i w/g mnie uczy dziecko ze jezeli wszystkie inne alternatywy
zawioda to bedzie klaps i koniec. A co Ty chcesz uczyc dziecko? Ze jestes jakas
superhero, supermom? Jak takimi kategoriami bedziesz myslec to w ogole nie
bedziesz dziecku zwracac uwagi, bo krzyk to bezradnosc, postawienie do kata to
bezradnosc, zabronienie zabawy to bezradnosc... ale to wlasnie o to chodzi,
zeby dziecko wiedzialo ze matka je kocha ponad wszystko, ale czasem jego
wybryki doprowadzaja do tego ze jest poprostu bezradna. Przykre ale prawdziwe.

bezradność mnie ogarnia :-)

[jjr44]

Klaps w twojej wersji to bramka samobójcza, już wolę argumenty socjopatów
powyżej. byłem parę lat nauczycielem. najgorsza rzecz w tej pracy to okazać
bezradnośc i słabość. Zniszczą cię. I twoje dzieci zrobią to samo: jeżeli
pokażesz im że dajesz klapsa z bezradności bo już nie wiesz co zrobić to
stwierdzą że twoja broń ostateczna nie jest taka groźna i że są górą. następnym
razem będą miały w nosie twoje klapsy.

[niepytana]

Bardzo zle myslisz. Ty jestes nauczycielem a nie rodzicem. Zupelnie odrebne
sprawy. Ty swoich podopiecznych niekoniecznie kochasz i one o tym wiedza.
Zgadzam sie z Toba. W Twojej profesji okazac slabosc czy nadmierne emocje jest
poprostu brakiem profesjonalismu. W przypadku rodzicow okazywanie emocji:
slabosci, nerwow, lez zalu czy szczescia to uczenie dziecka wlasnie ze te
emocje istnieja i nie wolno ich dusic tylko trzeba je okazac. Nie wolno ani
mamie ani dziecku dac komukolwiek klapsa bo akurat sie zezloscili. W/g mnie
klaps to przede wszystkim kara zarezerwowana dla wychowawcow ktorzy sa
emocjonalnie zwiazani z podopiecznymi i obie strony sa tego swiadome czyli
rodzice i zdrowe psychicznie dzieci, i nie na zasadach "Zdenerwowalo mnie
dziecko bo za glosno rozmawia, bo cos wylalo niechcacy, bo biega..." Klaps to
ostatecznosc. Najpierw wszystko inne lacznie z grozba: "Przestan, bo jak mnie
wyprowadzisz z rownowagi to dostaniesz klapsa!" A na koncu klaps. To odnosnie
wychowywania wlasnych dzieci. Inaczej z podopiecznymi z ktorymi nie ma zadnej
wiezi emocjonalnej. Im w/g mnie nie wolno ruszyc dziecka.

[jjr44]

ja myślę że sie nie rozumiemy, ja absolutnie nie chciałem powiedzieć że rodzic
nie powinien okazywac emocji. ja tylko mówię że jeżeli pokazujesz dziecku że
jesteś bezradna i że klaps jest twoją bronią ostateczną to przegrywasz.
naprawde nie czujesz tego? Doprowadzenie do konfrontacji z dzieckiem nie jest
dobrym pomysłem. Postaw sie w takiej sytuacji: (widziałem, chwała bogu to nie
ja acz uczciwie muszę powiedzieć że robiłem głupsze rzeczy za które teraz jako
stary facet się wstydzę, no ale cóż kto nie robi błędów ten sie nie uczy)

Dziecko nie je obiadu.
- zjedz natychmiast.
Dziecko: nie.
- musisz.
-Nie.
-Nie wstaniesz od stołu zanim nnie zjesz!.
-Nie zjem .
-To nie wstaniesz.
(po godzinie)
-jedz natychmiast!!!!
-NIEEE!
(klaps!)
-NIE!!!!

no i co dalej? masz coś w zapasie? nic nie masz. Drugi klaps? a jak nie
zadziała? Trzeci? rozpłaczesz sie? co ci to da? Klaps jako broń ostateczna w
konfrontacji nic nie daje. W ogóle dopuszczanie do konfrontacji w której
bedziesz się licytowac z dzieckim kto jest silniejszy jest niezbyt rozsądne,
przecież nikt normalny nie zrobi krzywdy swojemu dziecku a jak dziecko to
zrozumie to nie będzie sie bało klapsów. Z drugiej strony okazywanie słabości i
liczenia na to że dziecko sie zlituje i wzruszy bo matkę doprowadziło do łez -
no nie myśłę żeby miąło szanse powodzenia. ja w to nie wierzę Dzieci
niestety bywają perfidne i okrutne.

[2paco]

dawanie klapsa za to że dziecko nie chce jeść jest wyjątkowo prymitywnym
rozwiązaniem - jeśli robi focha, to proszę bardzo, niech nie je - za niedługo
będzie samo przepraszać, bo żołądek zacznie się skręcać i karę samo sobie
wymierzy. sam byłem świadkiem jak ojciec zmuszał dziecko do zjedzenia tak
wyjątkowo okropnej zupy, że mi się zbierało na wymoity od tego
wielu rodziców też nie pomyśli, że jeśli dziecko nie chce jeść, to może być
chore.. klaps w takiej chwili jest najgorszym rozwiązaniem.

[niepytana]

Zartujesz chyba zeby klapsa dawac i zmuszac dziecka do jedzenia. Ale postaram
sie podac inny przypadek, rowniez przy stole.
D: Nie bede tego jesc! (Z nadeta mina i odpowiednim tonem, odsuwajac przy tym
nazbyt energicznym ruchem talerz w strone srodku stolu)
M: To nie jedz. Ale nie suwaj mi tu nerwowo talerzami, ok? (Dosc ostrym,
powaznym tonem)
D: Ja chcem co innego, a to jest niedobre! (Podniesionym glosem, nadasanym
tonem i odsuwajac jeszcze raz talerz nerwowo i potracajac szklanke z piciem)
M: Uwazaj, bo wylejesz! Nie suwaj talerzem po stole! (Tym samym ostrym tonem)
D: Niedobre! (Podniesionym glosem i na zlosc jeszcze raz popychajac talerz,
ktory przewraca szklanke. Picie rozlewa sie po stole, pryska w obiad innym,
cieknie na krzeslo i na podloge.)

I ja (M), moj drogi jjr44, nie robie tu rzeczy 'wychowawczej' czyli spokojnym
tonem nie mowie: "Widzisz, wylalas picie i narobilas balaganu, teraz trzeba to
posprzatac." i nie daje dziecku papieru do wytarcia stolu. To jest co ja robie:
Wstaje, naglym ruchem zabieram moja szanowna 4latke od stolu, szybkim krokiem
podprowadzam ja do schodow, daje energicznego klapsa, pokazuje palcem do gory i
mowie podniesionym glosem i ostrym tonem: "Wystarczy juz tego! Do gory! Do
pokoju! Ale juz!" (Zna zasady, wie ze jak sobie tam posiedzi i pomysli to
zejdzie skruszona na dol i nie dosc ze przeprosi to jeszcze bedzie jak
odczarowane dziecko usmiechnieta i sama mi powie co zle zrobila i obieca
dlaczego juz tak nie bedzie.) Po wyslaniu do pokoju sama ja lub maz, sprzatamy
balagan zrobiony przez malego uparciucha. To jest nasze 'niewychowawcze'
podejscie. Jak narazie skutkuje bardzo dobrze. A klaps? Niestety ale dodaje
calej sprawie powagi. Klaps rowniez moze zostac pominiety w zaleznosci od
naprzyklad poprzedzajacych cala akcje okolicznosci, ilosci darowanych
przewinien i tzw powolnego wchodzenia na glowe i wykorzystywania naszej
poblazliwosci przez wyzej wymieniona latorosl. Uwazam ze klaps sie czasem
przydaje, zwlaszcza jak nie jest naduzywany i oznacza w opinii naszej i dziecka
nasze (doroslych) calkowite wyprowadzenie z rownowagi i brak alternatyw czyli
bezradnosc, i absolutnie nie mam wyrzutow sumienia po akcji jak wyzej.

[2paco]

a kto tu niby jest socjopatą?

a nie zauwazyłeś?

[jjr44]

[jjr44]

Przynajmniej dwa przypadki ewidentne:
michnix2 - poczytaj sobie starannie to sam sie przekonasz i drugi osobnik który
twierdzi że bije dziecko zawsze na chłodno dopasowując razy do przewinienia.

[2paco]

no powiedzmy bardzo delikatnie, że się z nimi nie zgadzam dzięki za wskazanie

oczywiście to tylko moja opinia

[jjr44]

Nie zamierzać powyżej wymienionych kolegów dyskutantów obrażać. Z tego co
pisza są oni w równym stopniu ofiarami - taki system wychowania się dziedziczy.
Jeden z nich ma 10 miesięczne dziecko i jak pisze na razie nie stosuje klapsów -
wystarczy mu głos. jak domniemywam krzyczy na 10 miesięczne dziecko

[niepytana]

jjr44 napisał:

drugi osobnik który
>
> twierdzi że bije dziecko zawsze na chłodno dopasowując razy do przewinienia.

Potepiam. Wspolczuje dziecku. A co pisze michnix tak po krotce po nie chce mi
sie wszystkiego czytac?

[jjr44]

michnix pisze że podważać kary cielesne mogą tylko lewacy bo klaps jest
fundamentem naszej cywilizacji (tu trochę zartuję ale z grubsza tak napisał).
Michnix nie wierzy że istnieje adhd - wg niego dzieci z adhd to dzieci któe nie
były karane klapsami. Michnix wierzy że skoro psa można wychowac przy pomocy
klapsów to dziecko też bo proste warunkowanie zawsze działa. jeżeli dziecko nie
poddaje sie to trzeba klapsowanie powtórzyć 200 i 300 razy aż zrozumie. Michnix
ma 10 miesięczne dziecko i na razie go nie klapsuje bo jak mówi "na razie głos
wystarcza" tzn wrzeszczy na nie.
W sumie żal mi go jak mówi że każde bicie które dostał od ojca było słuszne.
(dalej nie będę pisał o michnixie - nie mam żadnego interesu w snuciu hipotez
na jego i jego rodziny temat - nie trzeba psychologa żeby widzieć jak się
takiego człowieka hoduje)

Nikt normalny nie będzie tresował swojego dziecka jak psa nawet jeżeli czasami
nie wytrzyma i w złości przyleje mu w tyłek. ADHD istnieje tak jak autyzm i
zespół downa a sporo dzieci jest tak powiedziałbym na pograniczu: uparte,
złośliwe agresywne i nieposłuszne (3-10% podobno) ja miałem kontakt z rodzicami
takich dzieci i czułem ich bezradność - klapsy pogarszały sprawę zwiekszały
agresję i pogłębiały frustracje rodziców. Nie da sie takich dzieci wychować
klapsami. Jak ktoś nie wierzy to proponuję lekturę postów na forum o adhd albo
lepiej niech ktoś tam napisze że dzieci z adhd to takie które za mało dostawały
klapsów. To bedzie wesołość ) Ja już nie mówie o dzieciach z powaznymi
problemami ....

Nie jestem bynajmniej lewakiem
Swojego dziecka nie biłem i nie biję wlasnie z powodu takich doświadczeń: jak
to nie skutkuje u dzieci z poważnymi problemami i jeśli lepiej sprawdzają sie
inne metody to niby po co mam bić moje dziecko któe takich kłopotów nie
sprawia? Czemu nie stosowac metod które sprawdzają sie w wychowywaniu dzieci
trudnych?
No a poza tym miałem do czynienia z dziećmi bitymi. jak dziecko jest
nieposłuszne to nigdy nie kończy sie na jednym klapsie, niestety. Nie chce mi
sie tu tego tematu rozwijać - parę osób w tej dyskusji pisało o swoich
doświadczeniach z biciem przez rodziców....
Pozdrawaim,

[nchyb]

> Potepiam. Wspolczuje dziecku.
również współczuję. także potępiam...

> A co pisze michnix tak po krotce po nie chce mi
> sie wszystkiego czytac?
Michnix nie pisze nic mądrego, jjr44 podał Ci już w skrócie chore teorie m.
Najgorsze jest to, ze są tacy, co w to wierza. I co gorsze, jeszcze wierza i w
to, że takie bite dziecko po jakimś czasie podziękuje rodzicom za to bicie.
Kurcze, może podziękuje, ze go jednak nie zatłukli...

a post m. kończy się mało optymistycznie dla potomstwa:
>>Za rok bede mogl sie podzielic doswiadczeniami z dziecmi: moja corcia
>>skonczyla dopiero co roczek i jak nabroi - kara ja nie
minie.

Tak czy inaczej, zaraz od lewaków pewnie nas wyzwie, lewaków, którzy nic ze
szczytnych idei prawicowców nie rozumieją...

[niepytana]

Dzieki. Powiem swoje zdanie. Klaps moze o tyle odniesc sukces o ile nie bedzie
naduzywany i zachowany na ostatecznosc czy "specjalne okazje" zeby podkreslic
powage sytuacji a takze wlasnie jakiegos rodzaju "niemoc" rodzica. Ja jestem
zla po klapsie czy po krzykach. Winie oczywiscie winowajce. "Dlaczego
doprowadziles/las mnie do stanu niemocy, bezradnosci, ostatecznosci?" Za to
jestem na dziecko zla po klapsie. Wcale nie czuje sie lepiej, nie czuje ulgi,
nie czuje sie silniejsza, czy ze zyskalam dodatkowy autorytet. Wcale nie i to
nie autorytet powinnismy zdobywac przez klapsy. To jest wlasnie oznaka tego jak
bardzo to moje najukochansze dziecko, wobec ktorego czuje tyle silnych emocji
(bo przeciez je kocham) doprowadzilo mnie do slabosci. Klaps to oznaka mojej
matczynej slabosci - zgadzam sie, ale trzeba ja wlasnie czasem dziecku okazac i
przez to dac mu do zrozumienia jak bardzo nabroil, jak bardzo nas "oslabil"
jako rodzicow. Wiele dzieci wlasnie tak odbiera klapsa. Z jakas skrucha, ze
wstydem za swoje zachowanie ktore do takiego stanu doprowadzilo kochana
mame/kochanego tate, ze strachem i gniewem nie o bol (niewazny w klapsie, w/g
mnie w klapsie nie chodzi o bol), a strachem o przyjazn z rodzicem ktora moze
juz nie bedzie ta sama, z gniewem na wlasna glupote. Oczywiscie dziecko
uzywaloby innych terminow do opisania swoich emocji i uczuc. Moze troche nie na
miejscu analogia, ale to cos w rodzaju wiernego psa, naszego przyjaciela ktory
w razie co zycie za nas odda i z ktorym bedziemy sie ktoregos dnia "draznic" i
przez wlasna glupote dajmy na to skaleczymy go w nos a on odruchowo klapnie
zebami. Kto bedzie sie czul winny? Czy pies nie bedzie juz od tej pory naszym
najwiekszym przyjacielem? Dzieci doskonale rozumieja i czuja wlasnie ta wine po
wlasnym zlym zachowaniu i dalsza wiare w milosc rodzicow mimo wymierzonego
klapsa. Prosze nie drazyc tej analogii psa, podalam ja tylko bo mi sie
automatycznie nasunela. Wiem ze na dluzsze rozwazania jest nieodpowiednia.

W zwiazku z powyzszym nie zgadzam sie z "klapsami na zimno" bez emocji. Nie
zgadzam sie z teoria "wytrzymalosci" kto dluzej wytrzyma ojciec lejacy niedobre
dziecko lejac je czy niedobre lane dziecko bedac niedobre. Nie uwazam ze klapsy
na zimno czy teoria wytrzymalosci wyzej opisana doprowadzi do smierci dziecka.
Jezeli jednak nie zostanie zachowany umiar dziecko moze ucierpiec przez tak
uzywane kary cielesne fizycznie lub psychicznie.

Klaps to "niewychowawcza" z teorii rezerwa zeby pokazac dziecku ze i my
jestesmy ludzmi i kochamy je tak mocno ze gdy nam te pociechy az tak mocno
dopieka nasze emocje wezma gore i nieintencjonalnie skrzywdzimy przede
wszystkim dziecko ale rowniez i siebie. Niech wiec klaps zostanie klapsem i nie
bedzie mieszany z katowaniem dziecka. Niechze ta metoda zostanie uzyta do tego
zeby ukazac ze swiat i zycie nie sa wychowawczy i perfekcyjni a miedzy miloscia
i nienawiscia znajduje sie prawie ze niewidzialna granica. Ale czy ktos z nas
chcialby przezyc zycie bez emocji, bez smiechu od ktorego czasem az boli
brzuch, bez radosci z ktorej do oczu same cisna sie lzy. Czy chcielibysmy
przezyc zycie "na zimno" czytajac instrukcje obslugi i okazujac emocje tylko w
polecany w danym momencie przez psychologow sposob? Czy odrzucilibysmy
najintensywniejsze emocje zwiazane z miloscia tylko dlatego zeby uniknac ryzyka
ewentualnego uczucia nienawisci? Jestesmy ludzmi i to jest niestety lub stety
nasza ludzka natura.

Czytam to co wyzej napisalam po kilka razy i caly czas chcialabym cos dodac,
cos zmienic, cos odjac. Ale chyba w skrocie to sa moje odczucia wzgledem
klapsow i wychowania dzieci. Pozdrawiam.

[nchyb]

> Ja jestem
> zla po klapsie czy po krzykach. Winie oczywiscie winowajce. "Dlaczego
> doprowadziles/las mnie do stanu niemocy, bezradnosci, ostatecznosci?" Za to
> jestem na dziecko zla po klapsie. Wcale nie czuje sie lepiej, nie czuje ulgi,
> nie czuje sie silniejsza, czy ze zyskalam dodatkowy autorytet.
Ja mam odrobinę inaczej. Wsciekła jestem ( a raczje byłam) na samą siebie, ze
nie udało mi się powstrzymac od wybuchu. Przyznaję starszego syna darzyło mi
się uderzyć parę razy, przed laty. Do dziś mam z tego powodu wyrzuty sumienia i
żałuję bardzo.
Te doświadczenia sprawiły, że z młodszym ciut inaczej postepuję. Staram się
opanować (a przyznaję, czasem to bardzo trudne )
I wiesz co dostrzegam? Że ten brak klapsów w przypadku młodszego wcale nie
owocuje jak na razie gorszym jego zachowaniem...

I oby tak zostało, a starszy oby tych klapsów z wczesnego dzieciństwa jednak
nie pamiętał. W co jednak nie wierzę...
Również pozdrawiam

[niepytana]

nchyb napisała:

> Ja mam odrobinę inaczej. Wsciekła jestem ( a raczje byłam) na samą siebie, ze
> nie udało mi się powstrzymac od wybuchu.


No wlasnie o to mi chodzi. Przeciez kochasz swoje dzieci. Przeciez to on (Twoj
starszy syn) doprowadzil Cie do wybuchu. Inaczej jest jak do wybuchu
doprowadzil Cie np. maz, sasiad, ktos/cos tam... Wtedy kierowanie frustracji w
strone dziecka jest nie na miejscu. Ale jesli to Twoj syn doprowadzil Cie do
takiego stanu, to nic sie nie stalo jak sobie zobaczyl jak bardzo zranil swoja
mame. Na Twoim miejscu wcale bym sie nie przejmowala ze starszy syn zapamieta
te klapsy. Pewnie jak juz bedzie starszy to sie bedzie z tego smial i Ci
powie:"Ale Ci mama dokuczylem jako maluch. No rady na mnie nie bylo."

Ja dostawalam klapsy bardzo rzadko, czasem uwazam ze za rzadko biorac pod uwage
moje pomysly i zachowanie za mlodu. Ani jednego nie zaluje. Bolu nie pamietam
wcale. Pamietam tylko ze takie glupie ciele jakie ja bylam to wcale sie nie
dziwie ze rodzice czuli sie wobec mnie bezradni. Jakby mnie w odpowiednim
momencie nie sprowadzili na ziemie to by mi sie wydawalo ze jestem krolowa z
Sheba. A jakby mi zaczeli cos tlumaczyc jak doroslej osobie to kto wie moze bym
im wystawila jezyk i powiedziala "gadu, gadu, stary dziadu, a ja ide sie bawic
dalej" bo takimi kategoriami dzieci mysla. Nie mozna od nich wymagac tej samej
empatii, swiadomosci i rachunku sumienia, w ktory jest wyposazony dorosly
czlowiek. Czasami mozna do nich dotrzec tylko przez "terapie wstrzasowa" i
naprawde tu nie mam na mysli walenia glowa o sciane.

Jeszcze chcialam dodac ze klaps wcale nie jest obowiazkowym skladnikiem dobrego
wychowania. Rozne sa dzieci. Sa i takie na ktore pracuje w takim samym efekcie
jak klaps naprzyklad podniesiony glos (rowniez inny rodzaj bezradnosci), nagly
ruch w strone dziecka, tzw. kiwanie palcem, czasem poprostu zmieniony wyraz
twarzy i ton glosu. Jezeli jako spoleczenstwo cywilizowane nie zastanawiamy sie
nad relacjami wyzej wymienionych metod wychowawczych (aka. oznak slabosci) ze
znecaniem sie psychicznym; jezeli nie porownujemy zdania "Prosze przestac bawic
sie sztuccami i zjesc obiad do konca" do zdania "Ty poj...ny gowniarzu,
przestan mnie wku...wiac tym nozem i zryj" to dlaczego caly czas robi sie
skojarzenia klapsa z biciem i maltretowaniem dzieci.

W wieku gdy dziecko przejawia juz empatie, sumienie i swiadomosc zblizona juz
bardziej do tej u doroslego czlowieka, mozna juz calkowicie zaniechac wszelkich
krzykow, klapsow, kiwania palcem i jakichkolwiek spontanicznych kar i
wprowadzic rzeczowa dyskusje, ponoszenie konsekwencji wlasnych czynow (czyli
posprzatac jak sie cos wylalo) i kary "na zimno" czyli sklamales, spozniles sie
= ucinamy kieszonkowe, nie grasz tydzien na PS, nie spotykasz sie z kolegami
przez dwa, itd. U mojego teraz juz prawie 10latka ten etap nastapil mniej
wiecej miedzy 6 a 8 rokiem zycia. Ale jak wiadomo, wiek nie jest regula
poniewaz dzieci rozwijaja sie w roznym tempie.

Trzymaj sie i "nie bij" sie za te klapsy. Gwarantuje Ci ze syn nie przezyl z
ich powodu takiej traumy jak Ci sie wydaje.

[bkt]

Przyznaję się, daję klapsa, ale to dlatego że jestem bezradna. Czuję się wtedy
potwornie, strasznie. Obiecuję sobie że nigdy więcej. Nie potrafię poradzić
sobie z synem, to dlateo, to wydaje się najskuteczniejsze i najszybsze. Ale
wiem że klapsy tylko uczą agresji.

[asiasol]

bardzo dobrze pania rozumiem ,sama mam 3 dzieci ikazde dostało klapsa a ja wcale
sie z tym nie czuje dobrze.po kazdym klapsie mam wyzuty sumienia i złość na
siebie że nie potrafie sie opanowac.najtrudniejsze sa dla mnie dni przed
miesiączką wtedy najtrudniej mi opanować złość wtedy wydaje mi sie ze moje
dzieci sa najbiedniejsze.Staram sie pracować nad sobą ,ale często tez odnoszę
porażkę i bardzo........... tego żałuje,bo kocham swoje dzieci ponad wszystko. A
może ktoś zna przepis ,lub wie jakie ćwiczenia wykonywać żeby lepiej panować nad
swymi emocjami.Bo wychowywanie dzieci to chyba najtrudniejsza praca jaka
człowiek musi wykonać w swoim życiu.

Klaps, szybka droga donikąd

[ameliamo12]

zgadzam się, nie wolno bić dzieci, choć czasem sama daję klapsa i daję się
ponieść nerwom.czytając tę wypowiedź pomyślałam sobie o tym jak ja bym się czuła
gdyby muj mąż mnie uderzył ponieważ zrobiłabym coś nie po jego myśli(byłby to
pierwszy krok do rozwodu i czułabym się poniżona)więc nawet jako dorosła osoba
nie potrafię sobie wyobrazić co czuje dziecko kture jest bite.NIEWOLNO BIć
DZIECI PODżADNYM POZOREM

[jarekp666]

Kary cielesne stosowane na dziecku sa bezsensowne, dziecko z takiej sytuacji
niczego pozytywnego nie wynosi.

Rodzice za pomoca klapsa ucza swoje dziecko, iz sile mozna stosowac wobec
innych.

<a href=http://www.pepekswiata.pl/page.php?menu=porady&art=kary.txt>Jak karać
dziecko</a>, tego powinien sie nauczyc kazdy rodzic, najlepiej zapamietać co
lubi nasz maluch i w sytuacji która chcemy wyeliminowac pozbawiamy je tego.

Na przyklad:
- zabraniamy gry na komputerze,
- konfiskujemy ulubiona zabawke,
- kierujemy do miejsca tak zwanego miejsca kary w ktorym nasz maluch
ma "przesiedziec" okreslona ilosc czasu podczas ktorego musi zastanowic sie nad
swoim zachowaniem,
- jesli mamy z tym problem, to pokazujemy dziecku co stracilo poprzez swoje zle
zachowanie, czyli mamy "na zapas" jakas nowa zabawke, gdy nasz maluch jest
nieposluszny, mowimy mu ze za kare nie otrzyma tego, pokazujemy co stracil i
mowimy co ma zrobic aby otrzymac to pozniej.

<a href=www.pepekswiata.pl/page.php?
menu=porady&art=jak_dobrze_wychowac_dziecko.txt>Wychowanie dziecka</a> to
zadanie dla świadomych rodziców. Nigdy nie stosuj kary cielesnej.

Klaps, szybka droga donikąd

[ilona824]

Jestem zdania, że nie należy bić dzieci. To tylko wyzwala w nich agresję i
złość. Parę razy zdarzyło mi się uderzyć w złości moje dziecko i bardzo tego
żałowałam. Najlepszą metodą jest stawianie do kąta. Mój syn z p[oczątku się
wściekał, próbował mnie sprowokować krzykiem, płaczem, wołaniem ,że chce pić
albo siusiu, ale nie reagowałam. Jak jest niegrzeczny i nie słucha upomnienia,
idzie do kąta, póki się nie uspokoi (teraz trwa to jakieś dwie, trzy minuty,
ale z początku nawet godzinę). Moja rada dla rodziców: jeśli jesteś pewna/
pewny swojej władzy, to nie musisz uciekać się do bicia.

[mamajulki080506]

Oj, trzeba czasu, żeby przeczytać wszystkie posty...
Jak z karmieniem piersią, jedne mamy za (i uważają te, które nie karmią za
wyrodne) inne przeciw - rzadziej, bo obecnie moda na karmienie naturalne, do
dwóch lat co najmniej (sama karmiłam 14 mcy, więc nie mam nic przeciwko,
podaje to jako bardzo burzliwy temat na forum Niemowlę)...

Dostałam lanie raz, miałam 5 lat i obie z siostrą miałyśmu dopilnwać brata (2
lata), oglądałyśmy "4rech pancernych..." i mały spadł ze schodów....(dostałysmy
wtedy obie od taty, na goraco, ręką, bez żadnego psychicznego czekania na kare
itd...jasno wiedziałysmy dlaczego....
Moja siostra (druga)dostała dwa razy: raz, bo opóściła podwórko bez pozwolenia
i tata szukał jej ok 4 godz.,odchodząc od zmysłów, nigdy więcej tego nie
zrobiła...
drugi raz, bo weszła do warsztatu stolarskiego taty (był zakaz wchodzenia) gdy
był odwrócony tyłem i chciała włozyc kij w maszynę....podobnie, lanie krótkie
szybkie, no i nigdy więcej się to nie powtórzyło...

A teraz o relacjach w rodzinie: Rodzice to moi najlepsi przyjaciele, podziwiam
ich za wychowanie całej naszej piątki!!!, tata jest autorytetem dla nas (tylko
nie jest to jakieś chore uzaleznienie, żeby zaraz ktoś mnie o to nie
posądził,), liczymy się z jego zdaniem (tak, jak on z naszym) i mamy dla niego
ogromny szacunek...

I jeszcze jedno: rodzice zawsze mieli dla nas czas, na bardzo duzo nam
pozwalali (dużo też zabraniali, reguły były jasne, nawet jak przeskrobiemy, a
przyznamy się sami, nie ma kary), nie chodzilismy spac po bajce (bo rodzice
muszą odpocząć, jak dzieci mojej teściowej, co do dziasiaj jej wypominają)
oglądalismy z tatą kino nocne, kiedy inne dzieci mogły o tym pomarzyć
(nieważne, że zanim się zaczęło, to spalismy na fotelach, ważne, że mogliśmy),
oglądaliśmy horrory (rodzice nas potem odprowadzali do łożek, i komedie, bo
tata tak dziko się smiał)rodzice liczyli się z naszym zdaniem (pewnie, ze byli
smy trochę manipulowani, ale mielismy poczucie, że jestesmy bardzo ważni w
rodzinie) wiedzielismy o problemach w domu (pienięznych i innych, i wcale nie
skrzywiło nam to psychiki) bylismy uczeni, ze na wszystko trzeba sobie w zyciu
zapracować i rodzice zawsze dotrzymywali słowa, jak coś było powiedziane, to
wiedzielismym, żę tak bedzie

Skutek: 3je z nas jest już po studiach i ma świetną pracę, do domu rodzinnego
wracamy jak na skrzydłach, mamy wysokie poczucie własnej wartości, któreg nie
zniszczyły klapsy, mamy swoje rodziny i dzieci, których nie lejemy...
I chociaz moi bracia sa 10 razy silniejsi od taty, to dam sobie głowe uciąć, ze
zaden z nich nigdy nie podniósłby na niego ręki...

Wniosek: Wielu ludzi obwinia "klapsy" za swoje życiowe niepowodzenia, złe
stosunki z rodzicami, brak poczucia własnej wartości, a tymczasem to bardzo
duże uproszczenie...bo problem jest znacznie głębszy niż klaps...
Klaps nie znaczy, że silniejszy ma rację, jest ostatecznym srodkiem wyznaczenia
granicy, jest karą...i prawda jest taka, że to dorosły wie lepiej, nie dziecko
i choćbyśmy sie roztroili, to nie damy rady zabezpieczyć wszystkiego przed
dzieckiem, bo nie mamy oczu dookoła głowy i nie jesteśmy przy dziecku 24/7...a
klapsa się pamięta, bo tyłek boli i o to chodzi...

I dziwne dla mnie jest to, że większość z psychologów ma problemy ze swoimi
dziećmi

[mama303]

Cały Twój długi post sprowadza sie do tego, ze wybaczyłas rodzicom to lanie i
dobrze. Wiele dzieci wybacza rodzicom wiele.
Ale jakbys tego lania nie dostała to pewnie byłoby jeszcze lepiej , nie
musiałabys go wybaczać i tłumaczyc swoich rodziców.
A tak z drugiej strony, Wasz brat spadł ze schodów przez Wasza nieuwagę. Czy
nie było to juz dla Was wystarczajaca karą????i to bardzo dotkliwą????.Po co to
lanie????

Jestem psychologiem :-)

[kosciotrupek]

Jestem psychologiem i jednocześnie zwolenniczką klapsa. KLAPSA, a nie bicia -
dobrze by było, gdyby niektórzy zaczęli wreszcie odróżniać liczbę pojedynczą od
mnogiej. Klaps jest klapsem - ostrzegawczym ("miarka się przebrała", "robię coś
naprawdę poważnego"), przypominającym ("bolało poprzednim razem, wolę tego nie
powtarzać"), pozwalającym przewidzieć przyszłość - dzięki samemu tylko
ostrzeżeniu, że przyłożę po łapach ("aha, czyli nie warto tego ryzykować").
Masz rację mamojulki - problem leży gdzie indziej, nie w samym tylko bić czy nie
bić. To jest kwestia całokształtu wychowania: dojrzałości do bycia rodzicem,
radości z tego faktu, miłości do dziecka, poczucia własnej wartości i
kompetencji rodzicielskiej, podchodzenia do kwestii wychowawczych bez własnych
lęków i uprzedzeń (np. "ja byłam bita i nigdy nie tknę mojego dziecka palcem"),
umiejętnego stosowania konsekwencji wychowawczej itp.
Swojego 2,5 letniego synka wychowujemy oboje właśnie tak - nie przejmując się
pomysłami na bezstresowe wychowanie, przykładając niekiedy klapsa (u nas sie to
nazywa "po łapach"), ale też spędzając z nim mnóstwo czasu, bawiąc się
wygłupiając, rozmawiając itp. Efekt - jest otwartym, śmiałym i wesołym
dzieckiem, nie tylko w naszej opinii.
Pewnie, że jest mnóstwo innych pomysłów na kary czy konsekwencje i jak tylko
mogę, to je stosuję (np. jak zamiast jeść zabawia się rozchlapywaniem zupy to ją
po prostu zabieram i żadne klapsy nie są tu potrzebne). Ale jeśli pakuje mi
nogę w śmieci podczas zamiatania i nie pomaga prośba ani zabieranie go z tego
miejsca, to w perspektywie zostaje klaps. Często wystarczy tylko ostrzeżenie -
"przestań, bo będzie po łapach" - Miś już potrafi przewidzieć przyszłość i
rzeczywiście przestaje. Nigdy jednak byśmy tego nie osiągnęli, gdyby nie parę
klapsów (w liczbie pojedynczej!) wcześniej w podobnych sytuacjach.

[kropkacom]

> Ale jeśli pakuje mi
> nogę w śmieci podczas zamiatania i nie pomaga prośba ani zabieranie
> go z tego miejsca, to w perspektywie zostaje klaps.

Nie rozumiem tej sytuacji. Przecież wyniesienie malca z pokoju kończy jego
niegrzeczną zabawę i pozwala na dalsze sprzątanie. No i zawsze można na sekundę
zamknąć drzwi. Zaznaczam psychologiem nie jestem.

[mama303]

A co zrobisz jak ta wspaniała metoda - klaps nie zadziała?

[rysa9]

Witaj mama303
Z mojego na razie kilkuletniego doświadczenia wynika, że żadna
metoda nie jest na wieczność. Dziecko się zmienia i to co działało 3
lata temu teraz nie odnosi skutku.

[mama303]

No i własnie dlatego pytam.
Klaps to dla mnie jakaś ostateczność /nie stosowałam jeszcze/ - wiec
co jeśli nie zadziała?
Wiecej klapsów? mocniejszy klaps?
Zwolennicy klapsów nie boicie się siebie samych, że nie zapanujecie
nad złymi emocjami? od klapsa do dwóch, trzech klapsów i do bicia
niedaleka droga.
Widziałam kiedys scenkę - mama dała niegrzecznemu dziecku klapa w
tyłek, a ono na to - a mnie nie bolało / z zawadiackim usmiechem/.
Podpuszczona /bo przeciez napewno bolało/matka wkroiła mocniej,
dziecko z podkówką na ustach ale stoi dzielnie i nie płacze wiec
matka wyprowadzona z równowagi wkroiła parę porzadnych razów,
dzieciak w płacz, matka w pąsach i nerwach - złośc wyładowana,
dzieciak upokorzony, ryczy na oczach gapiów.
Szkoda mi było i dzieciaka i tej głupiej matki.

[rysa9]

mama303 napisała:

> No i własnie dlatego pytam.
> Klaps to dla mnie jakaś ostateczność /nie stosowałam jeszcze/ -
wiec
> co jeśli nie zadziała?

A co Ty robisz jak przestają działać Twoje metody?
Szukasz nowych, prawda?

[mama303]

rysa9 napisała:

> A co Ty robisz jak przestają działać Twoje metody?
> Szukasz nowych, prawda?

No własnie ja moge szukac nowych a Ty?

[rysa9]

Nie rozumiem. Jak to Ty "możesz"? A ja nie mogę???

[kropkacom]

Chodzi o to ze przy klapsie łatwo sie zapętlić i przesadzić. Czasami takie
klepanie wchodzi wręcz w nawyk. A wtedy trudno jest spostrzec że to co miało być
tylko okazjonalne stało się metodą wychowawczą.

[cinus1974]

zastanawiam sie jak to jest czemu ludzie zastanawiaja sie nad czyms
tak oczywistym,nie ma roznicy miedzy klapsem a biciem zawsze jest to
przemoc,gdyby padl temat o bitych kobietach przez ich facetow
domyslam sie ze wszyscy by powiedzieli ze to zle tak nie wolno
karalne to jak mozna rozpatrywac czy bicie dzieci jest ok czy nie
czy te dzieci sa gorsze od doroslych.nie wolno i koniec moim zdaniem
nie podlega to dyskusji.a jak ktos mysli ,ze tak jest dobrze to
niech leje dziecko ale tez zone czy meza jesli to takie wychowawcze.

[kotszary]

taaak nie ma róznicy między klapsem a biciem bo klaps i bicie to
przemoc?

to powiem przewrotnie tak:
Należy zakazać jakichkolwiek form karania dzieci. Każda kara to
gwałt psychiczny na dziecku. Nikt nie jest przecież w stanie
określić gdzie kończy się kara a zaczyna znęcanie psychiczne.
Zarówno pozbawienie czekoladki jak i zamknięcie dziecka na noc w
ciemnej, mokrej piwnicy ze szczurami ma na celu wywołanie u dziecka
złych odczuć psychicznych, więc jest złe i musi być zakazane.

[jotde2]

kotszary napisała:

>
> taaak nie ma róznicy między klapsem a biciem bo klaps i bicie to
> przemoc?
>
> to powiem przewrotnie tak:
> Należy zakazać jakichkolwiek form karania dzieci. Każda kara to
> gwałt psychiczny na dziecku. Nikt nie jest przecież w stanie
> określić gdzie kończy się kara a zaczyna znęcanie psychiczne.
> Zarówno pozbawienie czekoladki jak i zamknięcie dziecka na noc w
> ciemnej, mokrej piwnicy ze szczurami ma na celu wywołanie u
dziecka
> złych odczuć psychicznych, więc jest złe i musi być zakazane.

dobrze napisane

pozatym polecam wszystkim zamiast krzyczenia na dziecko -
"szantarz "
działa cuda i uczy "coś za coś" dziecko staje sie świadome
konsekwencji .np. niewypełnisz obowiązków- pożegnaj sie z częscią
kieszonkowego ,bedziesz nadal ich niewypełniał - przepadnie
całość .w następnym tygodniu to samo ?- tracisz gadżeta na jakiś
czas ,dalej żle ? wylatuje zabawka ( wybieraj tę które dziecko
uznaje za wartościowe a Ty nie).
co do klapsa jako czegoś jednoznacznego i natychmiastowego to
zastępstwa dla niego niema ale i powodów by go wymierzyć niebędzie
prawie nigdy jeśli zastosujesz polecane przezemnie warunkowanie .
u mnie dochodzi jedynie do potrącenie 1/4 kieszonkowego w tygodniu (
kalkulacja mojego 5 latka gdy mu sie chce spać po przedszkolu i
niechce robić ćwiczeń z lliterek itd. że niema np. nowego wydania
gazety więc może sobie tego piątala odpuścić)

[mama303]

rysa9 napisała:

> Nie rozumiem. Jak to Ty "możesz"? A ja nie mogę???

A co Ty masz jeszcze jesli wykorzystałas klapsa?

[rysa9]

A gdzie Ty przeczytałaś, że ja wykorzystałam klapsa?
Naprawdę uważasz, że jak ktoś daje/dawał klapsy, to już nie może
stosować innych metod???

[mama303]

rysa9 napisała:

> A gdzie Ty przeczytałaś, że ja wykorzystałam klapsa?
> Naprawdę uważasz, że jak ktoś daje/dawał klapsy, to już nie może
> stosować innych metod???

Odwracasz kota ogonem, nie obchodzi mnie czy akurat Ty wykorzystałaś.
Ale uważasz klaps za dopuszczalna metodę, wiec pytam co może byc
jeszcze po klapsie???

[rysa9]

mama303 napisała:

>
> Odwracasz kota ogonem, nie obchodzi mnie czy akurat Ty
wykorzystałaś.
> Ale uważasz klaps za dopuszczalna metodę, wiec pytam co może byc
> jeszcze po klapsie???

Nie odwracam kota ogonem. To Ty masz tendencje do
nadinterpretowania

No to gdzie napisałam, że klaps uważam za dopuszczalną metodę?

[mama303]

rysa9 napisała:

> No to gdzie napisałam, że klaps uważam za dopuszczalną metodę?

To uważasz czy nie uważasz, bo nie wiem z czym polemizujesz?

[rysa9]

Polemizuję z Twoim podejściem do klapsa jako ostateczności. Według
Ciebie jak ktoś stosuje klapsy, to znalazł się nad przepaścią i
dalej nie ma już nic.
Według mnie klaps jest JEDNĄ z metod stosowanych przez rodziców. I
nie skreśla możliwości zrezygnowania z niej na rzecz innej.

[zgagusia]

mamajulki080506 napisała:


> Moja siostra (druga)dostała dwa razy: raz, bo opóściła podwórko bez pozwolenia
> i tata szukał jej ok 4 godz.,odchodząc od zmysłów, nigdy więcej tego nie
> zrobiła...
> drugi raz, bo weszła do warsztatu stolarskiego taty (był zakaz wchodzenia) gdy
> był odwrócony tyłem i chciała włozyc kij w maszynę....podobnie, lanie krótkie
> szybkie, no i nigdy więcej się to nie powtórzyło...

dopuszczam stosowanie klapsow w takich wlasnie sytuacjach - gdy dziecko jest zagrozeniem dla samego siebie a tego nie rozumie a pozwolenie na 'doswiadczenie' jest zbyt niebezpieczne. Nie rozumie - bo jest zbyt male zeby doatrly do niego logiczne wyjasnienia a przy tym ciekawskie i testujace granice jak kazde normalne, zdrowe psychicznie dziecko - i nie przyjmie do wiadomosci ze nie wolno np.uciekac na ulice bo mamusia nie pozwala. Mozna dziecku pozwolic na oparzenie sie w kontrolowanej sytuacji (czyli niezbyt goracy przedmiot) a pamiec po nieprzyjemnym doznaniu (ni mniej ni wiecej jak wlasnie fizyczny bol) skutecznie nauczy malucha nie dotykac gdy uslyszy 'Gorace!'. Nie sposob tak nauczyc dlaczego nalezy unikac spotkan z jadacymi pojazdami - ale jesli dziecko po akcji wybiegniecia na ulice dostanie klapsa to zakonotuje sobie nieprzyjemne doznanie (bolacy tylek) po swoim zachowaniu i go nie powtorzy.
Uwazam tez ze nie ma nic zlego jesli dziecko oberwie po jakiejs akcji w stylu beztroskie znikniecie na kilka godzin czym doprowadza rodzicow do rozpaczy i histerii - w ten sposob dowiaduje sie pewne zachowania moga doprowadzic do przelamania granic wytrzymalosci psychicznej innych ludzi. I absolutnie nie mam tu na mysli ze tak kazdy powinien postapic, wielu rodzicow po prostu placze po 'odzyskaniu' dziecka, ale jesli ktos wtedy spierze potomka to jest to dla mnie zrozumiale i nikogo takiego nie potepie.
Natomiast gdy czytam o tych metodach zabierania czekoladki, kieszonkowego czy szantazu - ludzie, w ten sposob wychowacie zimnych, wyrachowanych psychopatow, bezustannie kalkulujacych co im sie oplaca a co nie.
Na co dzien - rozmowa, tlumaczenie, prosba - dziala w 80%. Potem tzw. ochrzan - zalatwia pozostale 15-18% problemowych sytuacji. Ok. 1-2% to sytuacje ekstremalne gdy mozna sie posluzyc klapsem. W przypadku mlodszych dzieci klaps jako tworzenie negatywnego odruchu warunkowego (przyklad z dzieckiem wbiegajacym na ulice).

A.

[jotde2]

> Natomiast gdy czytam o tych metodach zabierania czekoladki,
kieszonkowego czy s
> zantazu - ludzie, w ten sposob wychowacie zimnych, wyrachowanych
psychopatow, b
> ezustannie kalkulujacych co im sie oplaca a co nie.

nieprawda."szantaż" głównie jako przejrzysty system kar i nagród a
czasem w zastosowaniu dorażnym jest niedocenianą metodą prowadząca
do rozwoju asertywnego człowieka. oczywiście o
rozmowie ,prośbie,ochrzanie i klapaku w sytuacjach o których
wspomniałaś niemożna zapomnieć .

> Na co dzien - rozmowa, tlumaczenie, prosba - dziala w 80%.

skomentuje to po Twojemu- w ten sposób wychowasz kogoś kto umie
tylko gadać a nie kogoś kto umie osiągać cele.

Czy jest ktoś kto nigdy nie dostał klapsa i żałuje

[fobia.1]

Ciekawe czy jest tu ktoś kto nigdy nie dostał klapsa od rodziców i
uważa że zrobili mu krzywdę, że czegoś nie pojął, nie zrozumiał,
popsuło mu to charakter bo był uparty, potrącił go samochód lub
niewypał urwał rękę? Ktoś kto ma o to żal, bądź uważa że było by mu
wszystko jedno?
Niestety sama nie mogę się tu wypowiedzieć bo chociaż rodzice
doskonale rozumieli różnicę pomiędzy klapsem a biciem i nigdy nie
byłam bita to klapsy dostawałam i do tej pory pamiętam to jako zero
bólu a dużą dawkę upokorzenia która rodziła wyłącznie złość na
rodziców. Ale nie chcę o tym - ciekawa jestem naprawdę co uważają
osoby które nigdy nie dostały klapsa.

co w takim razie zrobić??

[zosia_1]

przeciwników klapsów proszę, wiec o radę w jaki sposób wyperswadować 4-latkowi
że nie można mówić do kogoś "d.upa" lub w kółko 'Ku...wa", ze nie można pluć
wszędzie gdzie się akurat stoi, czy też z nudów uderzać sąsiadkę, bo mu się
nudzi. Próbowałam wszystkiego mówiłam, tłumaczyłam, zabraniałam stanowczo tak
mówić i postępować - nie zmienił postępowania i z zadowoleniem mówi że tak mówi
ktoś tam z przedszkola,. co w takim razie zrobić?? udawać ze nie słyszę i nie
widzę?? proszę o rady, bo nie chciałabym dać dziecku klapsa

[scher]

zosia_1 napisała:
Cytatproszę o rady, bo nie chciałabym dać dziecku klapsa
Nie hamletyzuj, tylko daj. Klaps to jest właśnie ostateczna metoda na celowe nieposłuszeństwo, zuchwałość i puszczanie sobie mimo uszu napomnień rodziców.

[camel_3d]

nie zmienił postępowania i z zadowoleniem mówi że tak mówi
> ktoś tam z przedszkola,.


moze idz do przedszkola i pogadaj z wychowawczynia o kims tam..

Klaps, szybka droga donikąd

[kotszary]

Jestem osobą, która w dzieciństwie dostawała klapsy. Mama robiła to
wyjątkowo gdy inne środki nie skutkowały i jeśli juz dała mi po
łapach nie czułam upokorzenia i miałam poczucie, ze dostałam to na
co zasłużyłam. Z perspektywy czasu uważam, że proponowane przez
psychologów inne kary bedą gorsze dla psychiki dziecka niz ten
nieszczęsny klaps. U mnie w domu w zasadzie nie stosowało sie kar
typu zakaz oglądania telewizji, pozbawienia deseru itp. Pmiętam moje
przerażenie gdy odkryłam ,że synek znajomych za jakies
przewininienie nie będzie mógł wieczorem oglądać dobranocki.
Wydawało mi się to takie okrutne, że za coś co zrobił w południe
będzie musiał cierpieć cały dzień ze świadomością że nie będzie miał
dobranocki. Naprawdę wolałam w takiej sytuacji szybkiego klapsa i
potem wrócić do codzienności. Pamiętam też moją wściekłośc i żal do
matki gdy wyjątkowo kiedyś ukarała mnie zakazem zabawy z kolegami na
podwórku. Było to po tym gdy zachowałam się wyjątkowo paskudnie w
sklepie. Mama, niestety obawiając się chyba reakcji otoczenia, nie
dała mi klapsa tylko powiedziała wtedy, że zostanę później ukarana.
Po powrocie do domu powiedziała, że nie mogę wyjśc na podwórko.
Problem jednak w tym, że dla 5 czy 6 letniego dziecka te ok. 20-30
minut, które upłynęły od mojego przewinienia do powrotu do domu było
całą wiecznością. Nie mogłam wogóle zrozumieć czemu jestem nagle
karana za jakieś odległe wydarzenia z przeszłości. Do dziś pamiętam
moje poczucie krzywdy i bezradności. Zapewniam, że w tamtej sytuacji
lepiej by było gdyby mama dała mi od razu na miejscu jeszcze w
sklepie klapa. Zrozumiałabym związek między klapem a przewinieniem.
Nie mogłam zrozumieć natomiast wcale związku między moim
wcześniejszym zachowaniem a późniejszą karą i nie było to wcale
wychowawcze.

Klaps, szybka droga donikąd

[imbirimbi]

Jestem zdania, że sporadyczny tzw. "wychowawczy" klaps jeszcze nie jest niczym
złym... Ale z drugiej strony nie ma nic gorszego, niż znieczulica społeczna i
zobojętnienie. Mam takie przemyślenia, bo niedawno przeczytałem "Zbrodnie
Josefa Fritzla. Analiza faktów"... Gdyby ktoś zwrócił wcześniej uwagę na
sygnały, które dawał sam Fritzl, to być może ten horror nie musiałby mieć
miejsca...

[ilika]

A ja uważam, że klaps to wyładowanie frustracji rodzica, który nie potrafi sobie
poradzić z dzieckiem, które przecież nie wie jak ma postępować, trzeba go tego
najpierw nauczyć. Bicie dzieci na pewno nie uspokoi ich, może wywołać jedynie
jeszcze większą złość i negatywne uczucia, prowadzi więc donikąd. Rodzic
powinien być tym mądrzejszym a klapsy to jedynie okazanie jego niemocy. No
chyba, że mamy do czynienia z chorymi ludźmi, takimi jak przytoczony Fritzl.On
nigdy nie zrozumie ogromu niesprawiedliwości jego czynów, to patologiczny
przypadek. I dlatego musimy tak jak piszesz zwracać uwagę na sygnały płynące z
otoczenia. Dzieci są bezbronne w takich przypadkach, ktoś musi im pomóc.

[jaspers]

A mój ojciec lał, lał i lał, czym popadnie, kiedy popadnie i za cokolwiek.
Nienawidziłam go wtedy, a teraz jest mi to obojetne. nie mam żalu ani ninawiści
w sobie. Był słaby i tyle. Nie umiał rozmawiać albo nie chciał więc bił. Nie
wiem czy są teraz tego jakieś skutki. Żyję normalnie, nie mam lęków, chodzę do
pracy. Oczywiście są problemy i wtedy można by się przyczepić że to przez to
bicie. Ale czy ja wiem? Natomiast jak widzę te dzieci chowane całkowicie
"bezstresowo"... to głowa mnie boli. Nie jestem zwolenniczka bicia w żadnym
wypadku. Ale nie mam żalu do ojca.

[mr_cellophane]

Przeczytałem wszystkie wpisy w tym wątku i długo zastanawiałem się czy napisać
coś od siebie.
Napisać i zapewne wyzwanym od psycholi i sadystów - ale tego typu komentarze
będą jedynie świadczyć o poziomie tych osób.
Czytając te wszystkie wpisy nie mogłem oprzeć się wrażeniu że część z rodziców
chce koniecznie być najlepszym przyjacielem własnego dziecka.
Ale nie na tym ma polegać wasza rola. Macie być przede wszystkim RODZICAMI czyli
kochać, wychowywać, stawiać granice, nagradzać ale i KARAĆ. Na bycie najlepszym
przyjacielem własnego dziecka będziecie mieli czas później.
Karanie to nic innego jak przejaw konsekwencji, karanie ma na celu ukazanie
dziecku jego złego zachowania i nauczenie że złe uczynki niosą za sobą karę i
konsekwencje (tak jak w świecie dorosłych). I tu pojawia się jak karać. KLAPS
(niektórzy z was zrównują go z patologicznym masakrowaniem dziecka) to
OSTATECZNOŚĆ – czyli wtedy gdy dziecko jawnie i z premedytacją wyraża swój bunt
przeciwko waszej decyzji która ma fundamentalne znaczenie dla jego życia czy
zdrowia. Ukaranie fizycznie dziecka to cała procedura (polecam przeczytanie
książki „Mądra miłość” w której sam klaps jest z wielu punków. Dziecko musi
wiedzieć że robi źle, ostrzeżone o grożących mu konsekwencjach a po wymierzeniu
mu kary zawsze utulone i otoczone miłością i zrozumieniem. Nigdy wtedy nie
będzie miało problemu ze zrozumieniem swojego postępowania i przeproszeniu.
Trzeba także wiedzieć że klaps to nie metoda dla nastolatków i nie wolno ich tak
karać (dla nich jest szeroki wachlarz innych równie dotkliwych kar).
KLAPS to ostateczność ale nie uważam tej metody jako wyraz moje bezradności.
Dzięki temu mój syn przechodząc przez ulice zawsze trzyma mnie za rękę, nie bawi
się kuchenką gazową i nie jest kaleką po zabawię w „spadochroniarza”. Są
sytuacje w których inne formy karania są bardzo skuteczne (bunt przy sprzątaniu
zabawek – posprzątałem za niego ale już tych zabawek nigdy nie odzyskał,
„pożyczenie” zabawki bez pytania z domu kolegi – przyznanie się do tego koledze
i zrekompensowanie straty) ale w części sytuacji w których musze mięć pewność że
taka sytuacja więcej się nie powtórzy klaps jest tym wymiarem kary który uważam
za słuszny.
I proszę mi tu nie pisać że jest nieskuteczny przy dzieciach z ADHD ,spektrum
autyzmu czy autoagresji– to rozumie się samo przez się – one potrzebują terapii
a nie tylko wychowania.
I jakoś nie chce mi się wierzyć że problemy emocjonalne osób piszących na tym
forum wynikają z tego że dostały klapsy od swoich rodziców. Gdyż problem zapewne
leży gdzieś głębiej (relacje, miłość i szacunek rodziców do dzieci) a klaps jest
jedynie jego powierzchownym odzwierciedleniem.

a ja mam inne zdanie...

[camel_3d]

choc pezyznaje, ze jest to ostateczne rozwiazanie..ale maly dostal
klapsa..przedwczoraj. wysypaywal klocki z wiaderka, ni epomoglo wspolne
sprzatanie, nie pomoglo trzymanie wiaderk, nic nie pomagalo wysypywal..a na
koncu jeszcze rzucal..trafil w ludro..widzial ze mnieto zirytowalo..wzial drugi
i rzucil w strne tv..powiedzialem mu ze zaraz dostanie w tylek za to... i znow
rzucil..i dostal klapa w tylek.. przestal rzucac, zaplakanemu dawalem klocki do
reki a on wrzucal do kubelka..
przykro mi bylo ze tak si esknczylo, po sprzataniu przytulilem malego i
poszlismy si emyc...
nie wiem, moze byl jakis inny sposob...ale ja po calym dniu mialem juz dosc.

[mr_cellophane]

Dostałem kiedyś w "spadku" radę która jest po wielokroć bardziej prawdziwa niż
niejeden psycholog obronił w swoim doktoracie.
Są dzieci które rodzą się w karności - wystarczy dosadny ton głosu lub karcące
spojrzenie i dziecko wie i słucha. Lecz są dzieci które trzeba tej karności
nauczyć - groźbą, karą a jeśli trzeba to i klapsem.
I nie są to jakieś pseudonaukowe bełkoty lecz słowa mojej kochanej babci, która
sama wychowała 5 dzieci a jej rodzice 9. Każde z nich jest (lub było) dobrym i
szanowanym człowiekiem.
Tych którzy od razu podniosą larum że tyle dzieci to patologia chcę uprzedzić że
w czasach przedwojennych tak liczna rodzina nie stanowiła patologii, a te stare
metody wychowawcze znakomicie sprawdzały się przez kilka pokoleń.
Jak wspomniałem mój syn wymagał jedynie kilkakrotnego karcenia klapsem i nie
wiem na ile to jego wrodzona karność a na ile mój autorytet rodzica umożliwiają
mi w większości "pokojowo" wychowywać syna. Staje obecnie przed zadaniem
przywoływania do porządku młodszej córki a widać że jej charakter nie należy do
łatwych w poskromnieniu więc kto wie na ile granice ostateczności będą aktualne
w stosunku do niej.

[mr_cellophane]

P.S. Sprzątanie dla twojego syna nie powinno stanowić problemu gdy
zakomunikujesz że to czego nie posprząta zostanie sprzątnięte przez Ciebie i
oddane innym dzieciom (np. z domu dziecka) bądź wyrzucone na śmieci. I
gwarantuje Ci że jeśli będziesz konsekwentna w tym postanowieniu i zrealizujesz
swój plan do końca (i nie ma tu mowy że te zabawki zostaną w przyszłości
odkupione) to więcej taka sytuacja nie będzie miała miejsca.
Oczywiście będzie to okupione płaczem i szlochem, lecz w przypadku mojego syna
było bardzo skuteczne.

[kati1973]

Nie używamy klapsów od baaaardzo dawna, (przedtem sporadycznie),
Moje dziecko na zla ocene powiedzialo, ze tata ja pobije. Nas
zatkalo, zostalismy wezwani do szkoly, dziecko przyznalo sie do
klamstwa. Prawdopodobnie bralo na litosc, zeby zlej oceny nie dostac
To taki inny efekt jaki dajie ta kampania spoleczna

[mama303]

kati1973 napisała:

> To taki inny efekt jaki dajie ta kampania spoleczna

Wszystko się wyjaśniło bo naprawdę nie bijecie!