moje dziecko kradnie

[darek40]

nie wiem czy dobrze zrobiłem ale jak narazie poskutkowało. Moja 4 letnia córka
bedąc na imprezce dziecięcej u naszych znajomych (kilkoro dzieci i rodzice)
napakowała sobie kieszenie jakimiś słodyczami (czekoladowe kulki). Na tej samej
imprezie wcześniej usiłowała zabrac sobie jakiś ładny drobiazg z łazienki.
Wcześniej też "coś" się jej zdarzało. Gdy wróciliśmy do domu i odkryłem pełne
kieszenie - najpierw wytłumaczyłem, że jest złodziejką. Następnego dnia rano
pojechaliśmy do gospodarzy i w obecności 5-letniego solenizanta odniosła
wszystkie słodycze na miejsce. oczywiście dostała je od gospodarzy wszystkie z
powrotem ale "akcja" była. Nie wiem, czy to podziałało ale od tego czasu tego
typu zdarzeń nie ma. Wie, że nic "bez pytania" i jakoś "normalnie" tego
przestrzega.

A jaka to byla kara ?

[mlody-inwestor]

W jaki sposob ukaraliscie dziecko ?
Jesli byla to tylko rozmowa edukacyjna to nic dziwnego iz dzieciak nie slucha.
Tylko terror psychiczny go oduczy

Niech idzie do rodzicow okradzionych dzieci i sam sie przyzna - upokorzy go to tak bardzo iz drugi raz juz sie zastanowi.

[bszalacha]

chyba zbyt drastycznie został ukarany tym pierwszym razem,nie sądzisz?Pózniej
mogło być już "na złośc".Pomału,spokojnie realizuj "naukę",ale cały czas okazuj
zaufanie.No bo musisz mu ufać,nawet,gdy coś powtórzy.I nie traktuj go jak
złodzieja,na boga,to przekora.

ja bym uciął łape gnojowi!!!A jak coś łagodniejsz

[qba47]

ja bym uciął łape gnojowi!!!A jak coś łagodniejszego,to jak nie krorzy tu
pisali sprałbym gnoja żeby był cały siny!!!Bo wychowywanie "po
dobroci"przyniesie tyle ze gnojek bedzie sie śmiał,potem zacznie okradac
rodzicow i innych a na koncu zacznie zabijać!!!Tak robia tylko
wychowywani"bezstresowo"

tez podkradalam

[elduende]

rozne rzeczy mamie. uwazalam,ze na nie nie zasluguje i nawet nie przyszloby mi
do glowy, by o nie poprosic. wiedzialam,ze robie zle, ale czulam sie zla i
niedobra. i tak nie mialo znaczenia, co zrobie, z gory bylo wiadomo,ze i tak
jestem niedobra. pamietam ten stan swiadomosci. mama mnie zawstydzala,
potwierdzala tym moje przekonanie na wlasny temat. i stale poczucie rozpaczy.

zaznaczam,ze mama bardzo mnie kochala. bylismy przecietna rodzina... dostawalam
raz po raz w tylek jak wiekszosc dzieci w moim bloku, mama byla nerwowa i
nieszczesliwa, miala trudne dziecinstwo, jak wiekszosc ludzi jej pokolenia(
urodzila sie tuz po wojnie). byl czas,ze uwazalam swoje dziecinstwo za koszmar,
ale w porownaniu z historiami moich znajomych moje wypadaja dosc normalnie,
zeby nie powiedziec niemal sielankowo. wyksztalcilam sobie systemy obronne,
przetrwalam dziecinstwo, przeszlam okres buntu, doroslam, przeszlam terapie .
przeszlam prog na stawianie granic swojemu dziecku w obawie,ze bedzie sie czulo
tak samo jak ja, gdy bede stanowcza. odkrylam, ze granice sa mu potrzebne i nie
musza powodowac traumy. wierze,ze odpowiedzialnosc za to co robimy daje nam
poczucie sily i tozsamosci. mozna te samą metode zastosowac przeciw dziecku lub
dla dziecka. w zaleznosci od naszego nastawienia poniesienie przez niego
naturalnych konsekwencji moze byc dla niego ponizajacym dowodem na jego nędzę
moralną i wszelaką, lub odnalezieniem sily i odwagi we wzieciu odpowiedzialnosci
za swoje dzialanie i odkryciem,ze nawet najbardziej wstydliwe bledy mozna
naprawic,ze w kazdej sytuacji tkwi mozliwosc przetransformowania jej i uleczenia.

a na deser prawdziwa historia znajomego: gdy byl bodajze dwunastoletnim
chlopcem, ukradl mamie jakis element bizuterii, spieniezyl i nabyl marihuane.
nim sie wydalo,ze to on, mama zglosila sprawe na policje. Gdy juz sie jej
przyznal, to rowniez zglosila. a potem poszla trzymac go za reke, gdy bral
udzial w procesie i wysluchiwal od sedziego pouczenia. byla przy nim, nie
opuscila go, nie zwrocila sie przeciw niemu. ale nie zdjela z niego
konsekwencji. pozwolila mu ich doswiadczyc nie odrzucajac go.

dla mnie to niedoscigle mistrzostwo. czy umialabym az tak kochac swoje dziecko?
czy nie ratowalabym go raczej chroniac przed konsekwencjami? a jak przeprowadzic
cos takiego mądrze, nie przesadzając w druga strone i nie budząc w dziecku
poczucia kleski moralnej i odrzucenia?
bycie rodzicem to spacer po cienkej linie
spadamy nie raz.

trzymam kciuki za panią i za synka.
jedyny pomysl jaki mam: 1.przywolac w sercu intencje z jaka chce sie cos
przeprowadzic- milosc do syna
2.z ta intencja w sercu dzialac ufajac swojej intuicji.

mi pomaga, w czestych chwilach zwatpienia i niepewnosci.
pozdrawiam.

Daj go nam...!!!

[donpedro72]

Przywieź go do nas na dzielnię, zrobim z niego git małolata, takie bżdonce są
potrzebne w naszym fachu, nie? Wyprowadzim go na ludzi, nie kucaj. A jakżeś
ładna, to i ciebie przytulim na mecie, będziesz miała kupę chłopaków za niezłe
kase. To dawaj, czekamy.