2,5 roku i nic nie mowi!!!!!!!

[pune]

Syn ma 2,5 roku i nie mowi.Na wszystko ma jakies odpowiedniki np bajka
to "siaa",auto to "brrr",setrek to wymiatanie jezykiem i mowienie "lelelele"
itp.Jedyne co mowi to mama i tata i baba!nic wiecej.Dodam ze dutzo z nim
rozmawiam i wszystko z jego rozwojem wporzadku oprocz tego mowienia.Wszystko
co sie mowi do niego rozumie wszystko jest wporzadku pozatym tym mowieniem!
Czy to powid do zmartwienia?Czy to oznaki jakiejs choroby?prosze o jakies
pocieszenie albo jakas konkretna odpowiedz!

[gosiakol27]

Jeśli tak się martwisz dla świętego spokoju możesz odwiedzić logopedę. Ja jestem
zdania że z twoim synkiem jest wszystko w porządku. Czasem tak bywa że dziecko
nie mówi nic a jak już zacznie to nawija, że mu się buzia nie zamyka. A jak Twój
synek jest do tego jeszcze żywym dzieckiem- to sprawa jest prosta- nie ma czasu
na mówienie jest tyle ciekawszych rzeczy, że nie zawraca sobie tym głowy. Nic
się nie martw i dalej dużo do niego mów. Poza tym chłopcy zaczynają mówić
później. A przyszło mi do głowy jeszcze jedno: czy synek reaguje na dźwięki i
czy sprawia wrażenie jaby rozumiał co do niego mówisz? Jeśli tak. To wszystko ok.

[pune]

dodam ze potrafi po swojemu zawolac za kazdym razem siusiu i kupke i nie nosi
juz wogole pieluch!!!

[baania]

Spisz przez kilka dni wszystkie "slowa", ktore mowi. I to nie tylko slowa,
ktore sa zrozumiale dla innych, ale tez te jego, wymyslone, ktore zawsze uzywa
na okreslenie tej samej rzeczy. Moze sie okazac, ze ma ich calkiem sporo i
bedziesz zdziwiona. Rozwoj mowy jest czyms bardzo indywidualnym i nastepuje w
roznym tempie u roznych dzieci. Jesli masz jakiekolwiek podstawy, by myslec, ze
dziecko ma problemy ze sluchem, to zrob badanie sluchu. Nie chodzi o to, czy w
ogole slyszy dzwieki, bo skoro rozumie, to slyszy, ale np. czy na skutek
zapalen uszu nie ma plynu zgromadzonego za bebenkami, ktory sprawia, ze
slyszy "jak przez wode".

[jacksparrow1]

Moj syn rozgadal sie jak skonczyl 3 lata.Jak skonczy 3 lata i dalej nic nie
bedzie mowil tylko swoim jezykiem to poszukaj porady u logopedy.Ale mysle ze
bedzie to zbedne.Postaraj sie tez przebywac tam gdzie sa dzieciaki.Spoko.Tez
sie troche martwilam bo corka zaczela gadac jak miala troche wiecej niz rok.18
prowadzilismy z nia mini konwersacje.A tu przy synu - rok, nic( no mama, tata i
te dzieciece okreslenia na rozne rzeczy)dwa lata nic.Zblizala sie do 3 roku i
juz sie zaczelam martwic a tu prosze tuz przed swoimi 3 urodzinami - piekne
proste zdania zaczal budowac.Spoko.Daj mu jeszcze troche czasu.

[agab51]

czy to jest powód do zmartwienia, czy to oznaka choroby?- żartujesz prawda???????

dzieci są różne, rozwijaja się każdew swoim tempie. napiszę ci na przykładzie
moich córek jak to było:
starsza w w ieku 2,5roku nie mówiła, coś czasem powtórzyła po mnie, i potem
zapominała. była złośnikiem małym, okrutnie reagowała, gdy cos chciała, czegoś
nie chciała. nawet do głowy jej nie przyszło, ze gdyby powiedziła: daj, nie,
albo cokolwiek, to życie stało by się prostsze w wakacje wyjechaliśmy na
tydzień własnie gdy miała te 2,5 roku, miałam dla niej czasu a czasu, gdy
szłyśmy przez pola i łąki, to bawiłysmy się tak: ja coś mówiłam, ona powtarzała:
lalalala, lilili, tralalala, mimimi, mememe, mumumu, bleble, blibli, trututu, az
do bambarabambam
ona powtarzała z chęcią, i z radością, gdy udało jej się ładnie powtórzyć, a
najwazniejsze zapamiętać tego nie musiała. na tych wakacjach było jeszcze coś:
DZIECI, inne maluchy, jedno 4letnie już ładnie, wyraźnie móiące, i drugi
2,5latek, coś tam mówiące. mała znajdując się w ich towarzystwie zobaczyła, ze
dzieci mówią, one nie domyślału=y się, czego ona chce/nie che pomrukując czy
popłakując a nawet złoszcąc się. musiała wydawać dżiwęki.
przemogła się, i od razu zaczęła gadać całymi zdaniami.
druga córka- miała rok, gdy mówić zaczęła,zaczynając od pojedynczych słów, teraz
ma 2,5roku, śpiewa, i recytuje, gada jak nakręcona. warunek spełniony taki, że
ma stały kontakt z rówieśnikami, no i ze starszą córką (aktualnie 4latka).

wniosek chyba nasuwa się sam: zapewnij dziecku towarzystwo innych dzieci.
zobaczysz, jak bardzo skorzysta na tym twój synek, jakie poczyni postępy, nie
tylko w mowie, ale w wielu innych sprawach (no nie wiem: nowe zabawy,
załatwianie się do WC, samodzielne jedzenie, czy ubieranie).

[kasia1302]

A mnie okrutnie denerwuje tekst zieci rowijają się własnym rytmem". Przez ten
tekst wiele dysfunkcji, które należy wcześnie leczyć jest ignorowanych. Owszem
większość dzieci nadrabia zaległości,ale nie wszystkie. 2,5 latek nic nie
mówiący nie jest absolutnie normą. Niemówienie przeszkadza w ogólnym rozwoju
dziecka. Ja bym nie czekała ani minuty tylko poszłą z córką do specjalisty. Dla
spokojności włąsnej i dla ewentualnego zapobiegnięcia poważniejszych problemów.
Jest specjalne forum, gdzie sama zobaczysz, ze bagatelizować nie warto a
komentarze o różnym tempie rozwoju zostawić z boku.
Podaję linka :
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=17669

[kasia1302]

Przepraszam, z synem a nie z córką.

[myelegans]

Zgadzam sie z kasia, jezeli matke cos niepokoi w rozwoju dziecka, to
bezwzglednie nalezy to skonsultowac. Nie musi to prowadzic do pelnej terapii
przez logopede, czy dzieciecego psychologa, ale specjalisci moga dac wskazowki
i cwiczenia dla rodzicow, zeby pomoc dziecku w werbalizacji to czego chce.
Dziecieca frustracja i to co rodzice nazywaja zloscia wynika z braku mozliwosci
komunikacji u dziecka, ktore duzo rozumie, ale nie potrafi tego przekazac.

Mojej kolezanki coreczka zostala ewaluowana w wieku 18 miesiecy i np. psycholog
dzieciecy zauwazyl, to czego rodzice nie zauwazyli, mianowicie, ze dziecko nie
pokazuje, ani nie nasladuje, a to podobno wazny etap rozwoju rzutujacy na
dalszy rozwoj werbalny. Spotyka sie z logopeda regularnie, ktora przychodzi do
dolu i bawi sie z mala, i stopniowo jest juz poprawa.
Ja tez wybieram sie na ewaluacje synka, po to, zeby po prostu wiedziec.
Ewaluacje nie tylko dot. mowy, ale ogolnego rozwoju, bo tez jest kilka rzeczy,
ktore mnie niepokoja i wole to skonsultowac ze specjalista. Wczesna interwencja
moze dac ogromne rezultaty. nie zamierzam czekac, az maly skonczy 4 lata, mozg
dziecka rozwija sie najszybciej do 3 roku zycia, jest najbardziej plastyczny.

[maksimum]

> Ja tez wybieram sie na ewaluacje synka, po to, zeby po prostu wiedziec.

To sie nazywa,niezaradnoscia zyciowa.
Kazde dziecko rozwija sie indywidualnym tempem i niczego nie da sie
przyspieszyc.
Moj syn slabo mowil w wieku 4 lat,a teraz w 6 klasie ma 94% srednia i jezykowo
jest bardzo dobry.
Niejaki Einstein tez ledwo gegal w wieku 4 lat i co z niego wyroslo.
Jedne dzieci sa late bloomers,tak jak moj syn i moja lekarka czesto wysylala
mnie do specjalisty z nim,a ja jej nigdy nie posluchalem,bo dzieciak sam
zorientowalby sie,ze jest cos nie tak z nim jak go po lekarzach ciagam i
jeszcze bardziej zestresowal.Tylko spokoj.
Jesli dziecko dobrze slyszy i mowi :mama,tata,baba to nie ma problemu-zacznie
gadac w odpowiednim dla niego czasie.
Wiadomo,ze lekarze tez ludzie i zyja w duzym przypadku z niewiedzy i naiwnosci
ludzkiej,ale nie ma czasu na doksztalcanie jak nerwy ponosza.

[myelegans]

Wybacz, ale o tym zdecyduje psycholog, kazdy jest odpowiedzialny za wlasne
dziecko, wiec te przyklady do mnie nie przemawiaja, bo moge na kontre, podac
takie, kiedy dzieci nie mowily dlugo i nie wszystko bylo w porzadku.

Ze bede zlosciwo, moze dlatego ma 94% ze nie byles z nim na wczesnej
interwecji, moze teraz mialby 100%. no ale Ty przeciez wiesz lepiej

[netha]

Mój syn ma 3,5 roku i mówi bardzo nie wiele. Mam za sobą wizyty u wszystkich
możliwych specjalistów. Dziecka do mówienia nie zmusisz powie ci to każdy.
Sprawa wygląda tak że dziecko twoje widać nie ma potrzeby komunikacji
werbalnej, co znaczy że świetnie sobie radzi bez mówienia. Mi psycholog
logopeda powiedziała że dzieci inteligentne ponad przeciętność jak jest podobno
w wypadku mojego dziecka mają świadomość swojej niedooskonałości i zamiast
powtarzać jak leci jak robi to większość jego rówieśników woli się wycofać.
Konieczne idz do logopedy, psychologa, skierują cię na badania słuchu, zbadają
dziecko pod kątem rozwoju ogólnego i pomogą mu nauczyć się mówić. Nikt twojego
dziecka do mówienia nie zmusi trzeba go do tego przekonać i pomóc. Głowa do
góry, jeśli nic niepokojącego się nie dzieje, tylko problemem jest mowa to
przejdziesz to samo co ja....czyli jest i będzie ok

[maksimum]

netha napisała:

> Mój syn ma 3,5 roku i mówi bardzo nie wiele. Mam za sobą wizyty u wszystkich
> możliwych specjalistów. Dziecka do mówienia nie zmusisz powie ci to każdy.
> Sprawa wygląda tak że dziecko twoje widać nie ma potrzeby komunikacji
> werbalnej, co znaczy że świetnie sobie radzi bez mówienia. Mi psycholog
> logopeda powiedziała że dzieci inteligentne ponad przeciętność jak jest
podobno
> w wypadku mojego dziecka mają świadomość swojej niedooskonałości i zamiast
> powtarzać jak leci jak robi to większość jego rówieśników woli się wycofać.

Dokladnie tak.
Kiedys sie zdziwilem,ze moj syn robil proste bledy w zadaniach z matematyki lub
nie rozwiazywal ich wcale i co sie okazalo?
Okazalo sie,ze on je rozwiazywal w pamieci,a te ktorych nie mogl rozwiazac w
pamieci zostawial nierozwiazane.
Zaczalem mu tlumaczyc,zeby wszystko robil na papierze metoda prob i bledow,a
jak nie jest pewien,to w ostatecznosci moze zgadywac prawidlowa odpowiedz.
Pomoglo.
W dalszym ciagu boi sie dac blednej odpowiedzi,ale juz jest lepiej.

[rureczka30]

Zastanawiam się właśnie nad logopedą, bo moja córka ma 3 lata i mówi niewiele i
bardzo niewyraźnie. Powtarza słowa ale bardzo niewyraźnie, dużo z nich brzmi tak
samo. Potrafi zbudować zdanie z najwyżej dwóch wyrazów "chce piciu", "daj to".
Jest wogóle bardzo opornym dzieckiem, jesteśmy kolejny raz na etapie "nocnika" i
nic. Nie chce go znać. Lekarka ją obserwowała i stwierdziła, że wszystko jest
o.k., a mowa przyjdzie w odpowiednim dla niej czasie. Sama nie wiem czy czekać
czy nie. Pozdrawiam

[maksimum]

myelegans napisała:

> Wybacz, ale o tym zdecyduje psycholog, kazdy jest odpowiedzialny za wlasne
> dziecko, wiec te przyklady do mnie nie przemawiaja, bo moge na kontre, podac
> takie, kiedy dzieci nie mowily dlugo i nie wszystko bylo w porzadku.

I wlasnie dlatego facet powinien podejmowac decyzje w domu,bo kobieta z kazda
najmniejsza sprawa leci do specjalisty.

> Ze bede zlosciwo, moze dlatego ma 94% ze nie byles z nim na wczesnej
> interwecji, moze teraz mialby 100%. no ale Ty przeciez wiesz lepiej

Przy late bloomers 94% w 6 klasie to jest wlasnie to o co mnie chodzilo.
Najlepsza osoba w 1.000 osobowej szkole ma 96%,no wiec nie przeginajmy.
Egzaminy do Stuyvesant H.S. beda Oct 2007 i wtedy powinien miec na luziku 96% i
to w zupelnosci wystarczy.

[de_la_hoya]

maksimum napisał:


> I wlasnie dlatego facet powinien podejmowac decyzje w domu,bo kobieta z kazda
> najmniejsza sprawa leci do specjalisty.

u mnie w domu to własnie facet siał wiecej paniki niz ja...
moj synek w 11-12 miesiacu zycia sie cofnął, przestał mowic mama, tata, baba i
takie tam proste dzieciece gadki. Diagnozowalismy go w kierunku autyzmu, bo
chyba 100% jego zachowan na autyzm wskazywalo. Majac 20 miesiecy nagle zaczal
kontaktowac i wymawiac mama, tata. Lekarze skierowali go pod stala kontrole do
psychologa, psychiatry i logopedy. Psycholog po obserwacji stwierdził, ze
zdrowych dzieci sie nie leczy, psychiatra dostala lekkiego ataku smiechu mowiac,
iz jej zdaniem moj syn raczej jest rozwiniety ponad norme niz opozniony a na
mowe przyjdzie czas, bo np jej corki zaczely mowic w wieku 4 lat i nie mialy
potem klopotow z komunikacja. Logopeda powiedział zebym przyszla jak bedzie
problem, jak bedzie mial 3 lata i nie bedzie umial nic poza mama i tata...
Moj syn ma teraz 26 miesiecy, buduje proste zdania, nie wola pić tylko mowi mamo
poprosze herbatke itp nikt go mowic nie uczył, odpuscilismy sobie to
przejmowanie sie i okazalo sie ze synek sam z siebie pyta o rozne rzeczy.
Jak np wołał "tapta" co znaczyło babcia to mowilismy, jedziemy do babci? I tak
nauczył sie jak mowic.
Wielu rodzicow, co obserwuje wsrod swoich znajomych, popelnia jeden powazny
błąd... nie daje sie dziecku wypowiedziec. Dziecko cos sie wydziera po swojemy a
mamusia stoi i pyta: chcesz cukierka, słyszy nie! chcesz jabłuszko? nie! i tak
dotad az dziecko nie powie tak. Jak te dzieci maja zaczac mowic jak rodzice im
nie daja? Albo powtarzanie po dziecku, syn kolezanki na buty mowi buby i ona
strasznie sie tym martwi, nie dziwne skoro zawsze rodzicie mowili do niego: choc
zakladamy buby, skad on ma wiedziec ze mówi sie buty?

Brak dobrej decyzji a wymagania rodzicow!!

[maksimum]

de_la_hoya napisała:

> Diagnozowalismy go w kierunku autyzmu, bo
> chyba 100% jego zachowan na autyzm wskazywalo. Majac 20 miesiecy nagle zaczal
> kontaktowac i wymawiac mama, tata. Lekarze skierowali go pod stala kontrole do
> psychologa, psychiatry i logopedy. Psycholog po obserwacji stwierdził, ze
> zdrowych dzieci sie nie leczy, psychiatra dostala lekkiego ataku smiechu
mowiac,
> iz jej zdaniem moj syn raczej jest rozwiniety ponad norme niz opozniony a na
> mowe przyjdzie czas, bo np jej corki zaczely mowic w wieku 4 lat i nie mialy
> potem klopotow z komunikacja. Logopeda powiedział zebym przyszla jak bedzie
> problem, jak bedzie mial 3 lata i nie bedzie umial nic poza mama i tata...
> Moj syn ma teraz 26 miesiecy, buduje proste zdania, nie wola pić tylko mowi

Tak to wlasnie bywa,jak rodzice i lekarz ogolny nie potrafia podjac prawidlowej
decyzji i ze zwyklego strachu w tzw wyscigu szczurow gonia od jednego
specjalisty do drugiego,probujac w dzieciaku jakas najmniejsza chorobe
wynalezc,jak jemu zupelnie nic nie jest.
Jak dzieciak ma zdolnych rodzicow,to wczesniej czy pozniej zdolnosci z niego
wyjda.Gorzej jak ma rodzicow z wielkimi ambicjami,ale tylko srednio
uzdolnionych,ktorzy z przecietnego dzieciaka chca geniusza zrobic ,no i lataja
po lekarzach z pytaniami,dlaczego malolat nie jest genialny skoro rodzice maja
takie wymagania?

[de_la_hoya]

maksimum napisał:

> Tak to wlasnie bywa,jak rodzice i lekarz ogolny nie potrafia podjac prawidlowej
>
> decyzji i ze zwyklego strachu w tzw wyscigu szczurow gonia od jednego
> specjalisty do drugiego,probujac w dzieciaku jakas najmniejsza chorobe
> wynalezc,jak jemu zupelnie nic nie jest.
> Jak dzieciak ma zdolnych rodzicow,to wczesniej czy pozniej zdolnosci z niego
> wyjda.Gorzej jak ma rodzicow z wielkimi ambicjami,ale tylko srednio
> uzdolnionych,ktorzy z przecietnego dzieciaka chca geniusza zrobic ,no i lataja
> po lekarzach z pytaniami,dlaczego malolat nie jest genialny skoro rodzice maja
> takie wymagania?

Wiesz... to nie tak. My nigdy nie uczestniczylismy w tym wyscigu. Chodzilismy do
neurologa bo miał problemy z napieciem miesniowym, wyginał sie w prawa strone,
miał zmiany niedotlenieniowe w mozgu (efekt niekompetencji lekarzy podczas
porodu). Moj syn rozwijał sie prawidłowo, jedyną dziwną rzeczą było to ze
niespecjalnie zwracał uwage na rodzicow i swiat dookoła. Stwierdzilismy wtedy ze
wszystko co pisza w kolorowych magazynach dla rodziców to pic na wode. Pisza ze
dzieci sie ciesza jak mamusia czy tatus wracaja z pracy, guzik prawda i tak ze
wszystkim. Jak wszystkie dzieci zaczal mowic mama, tata, uczył sie roznych
rzeczy odpowiednich do wieku. Poza super rozwojem ruchowym wszystko inne miał w
normie wiec czym tu sie martwic? I nagle nastapił regres, przestal mowic mama,
tata, kontakt ze swiatem urwał mu sie maksymalnie. Godzinami ogladał sufit,
niczym nie moznabylo go zainteresowac bo na dotyk i proby kontaktu reagował
histeria. Najpierw stwierdzilismy ze przeczekamy, bo moze dzieci tak maja. Bylo
coraz gorzej i po dwoch tygodniach zaczelismy szukac czegos w necie i
najczesciej trafialismy na slowo autyzm. Zadzwonilismy do kilku placowek,
opisalismy sytuacje i nie wygladało to rozowo. Wszyscy mowili ze to klasyka,
autyzm wczesnodzieciecy. Na diagnoze troche sie niestety w polsce czeka ale
ludzie zajmujacy sie tym tematem nie pozostawiali nam duzo nadzieji. Na
szczescie, z dnia na dzien, samo przeszło, jakos tak dziwnie. Poszlismy go
jednak zdjagnozowac dla swietego spokoju. Na dwoch diagnozach nie stwierdzono
autyzmu, na podstawie wywiadu z nami powiedziano nam ze wczesniejsze zachowania
na 100% wskazywały na autyzm. Psycholog, psychiatra i laryngolog to była wizyta
kontrolna, nie chcielismy niczego zaniedbac. Nie chodziło nam tez o to zeby
zrobic z dziecka geniusza. Nie wiem czy wiesz jak to jest kiedy Twoje dziecko
zyje obok ciebie, nie mozesz go przytulic, mowic do niego itp bo wszystko
wywoluje histerie...
Jego dalszy rozwoj, po "odwieszeniu", pozostawilismy swojemu biegowi. Nauczy sie
mowic a jak nie to zaczniemy sie wtedy martwic i nauczyl sie sam, bez tresowania
w domu. Jest bardzo ciekawy swiata, o wszystko pyta i nowe nazwy powtarza, tak
uczy sie mowic. Nie powiem, jestem z niego dumna bo mową i sprawnościa fizyczna
przewyzsza swoich rowiesnikow ale to czy w przyszłosci bedzie hydraulikiem czy
doktorem czegos tam to juz mi zwisa, bede go kochac i wspierac tak samo. Sam
sobie wybierze.
Strescilam Ci kawalek zycia, zebys zrozumial ze nie zawsze chodzi o wyscig, o
rywalizacje rodzicow ktore dziecko umie wiecej...

[maksimum]

> Wiesz... to nie tak. My nigdy nie uczestniczylismy w tym wyscigu. Chodzilismy
do neurologa bo miał problemy z napieciem miesniowym, wyginał sie w prawa
strone, miał zmiany niedotlenieniowe w mozgu (efekt niekompetencji lekarzy
>podczas porodu).

To juz jest inna para butow.
Moj syn byl caly siny po urodzeniu i wrzeszczal strasznie.
Ja sie wrecz wystraszylem.Lekarz zaczal podsuwac mu rurke z tlenem pod nos i
wtedy syn sie uspokajal.Nie trzeba mnie 2x powtarzac,ze to bylo niedotlenienie.
Troche mu podsuwal tlen pod nos a pozniej przestawal i reakcja byla
natychmiastowa.Uspokajal sie jak mial tlen,a strasznie wrzeszczal jak go nie
mial.Poza tym bardzo energiczny byl i lekarz mowil,ze nic mu nie bedzie,choc
urodzil sie niemal miesiac przedwczesnie.
Wiesz jak to jest z wczesniakami?
Maly,chudy,niedowaga itd.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=30937985&a=44197255
Miedzy nimi jest 2,5 roku roznicy i tylko jeden cal roznicy we wzroscie,ale
corka jest najwyzsza w swojej klasie.

> Moj syn rozwijał sie prawidłowo, jedyną dziwną rzeczą było to ze
> niespecjalnie zwracał uwage na rodzicow i swiat dookoła. Stwierdzilismy wtedy
ze wszystko co pisza w kolorowych magazynach dla rodziców to pic na wode. Pisza
ze
> dzieci sie ciesza jak mamusia czy tatus wracaja z pracy, guzik prawda i tak ze
> wszystkim. Jak wszystkie dzieci zaczal mowic mama, tata, uczył sie roznych
> rzeczy odpowiednich do wieku. Poza super rozwojem ruchowym wszystko inne miał
w
> normie wiec czym tu sie martwic? I nagle nastapił regres, przestal mowic mama,
> tata, kontakt ze swiatem urwał mu sie maksymalnie. Godzinami ogladał sufit,
> niczym nie moznabylo go zainteresowac bo na dotyk i proby kontaktu reagował
> histeria. Najpierw stwierdzilismy ze przeczekamy, bo moze dzieci tak maja.

Moze i 2 tygodnie bym przeczekal,ale nie wiecej.
Moze byc zahamowanie w rozwoju,ale nie powinno byc regresu.
Ja wpadlem w panike,jak syn w ciagu calego roku nie przybieral na wadze.
Wprawdzie rosl,ale nie przybieral na wadze i przez wydawal sie chudszy.
Oczywiscie nie polecialem do lekarki,tylko ona zadzwonila,bo przynajmniej 2X w
roku chce widziec dzieci,a one wcale nie choruja,to po co ja mam chodzic do
lekarzy.
No wiec jak bylem na tym rutynowym badaniu,to jej mowie,ze syn nie przybiera na
wadze,a ona z pytaniem wyskakuje:A je?
Bo jak je i nie tyje,tzn ze ma dobra przemiane materii.Ja sobie
przypomnialem,ze tez taki bylem i przestalem sie przejmowac.

> Bylo coraz gorzej i po dwoch tygodniach zaczelismy szukac czegos w necie i
> najczesciej trafialismy na slowo autyzm. Zadzwonilismy do kilku placowek,
> opisalismy sytuacje i nie wygladało to rozowo. Wszyscy mowili ze to klasyka,
> autyzm wczesnodzieciecy. Na diagnoze troche sie niestety w polsce czeka ale
> ludzie zajmujacy sie tym tematem nie pozostawiali nam duzo nadzieji. Na
> szczescie, z dnia na dzien, samo przeszło, jakos tak dziwnie. Poszlismy go
> jednak zdjagnozowac dla swietego spokoju. Na dwoch diagnozach nie stwierdzono
> autyzmu, na podstawie wywiadu z nami powiedziano nam ze wczesniejsze
zachowania
> na 100% wskazywały na autyzm. Psycholog, psychiatra i laryngolog to była
wizyta
> kontrolna, nie chcielismy niczego zaniedbac. Nie chodziło nam tez o to zeby
> zrobic z dziecka geniusza. Nie wiem czy wiesz jak to jest kiedy Twoje dziecko
> zyje obok ciebie, nie mozesz go przytulic, mowic do niego itp bo wszystko
> wywoluje histerie...

Troche wiem,bo moja corka nie lubi sie przytulac i to wywoluje moje histerie.

> Jego dalszy rozwoj, po "odwieszeniu", pozostawilismy swojemu biegowi. Nauczy
sie mowic a jak nie to zaczniemy sie wtedy martwic i nauczyl sie sam, bez
>tresowania w domu.

Ja tez jestem za tym,bo nie stresowac dzieciakow wizytami u lekarzy,bo to
wielkie przezycie i dla rodzicow i dla dzieci,a dzieci czuja,co rodzice czuja.

> Jest bardzo ciekawy swiata, o wszystko pyta i nowe nazwy powtarza, tak
> uczy sie mowic. Nie powiem, jestem z niego dumna bo mową i sprawnościa
fizyczna
> przewyzsza swoich rowiesnikow ale to czy w przyszłosci bedzie hydraulikiem czy
> doktorem czegos tam to juz mi zwisa, bede go kochac i wspierac tak samo. Sam
> sobie wybierze.
> Strescilam Ci kawalek zycia, zebys zrozumial ze nie zawsze chodzi o wyscig, o
> rywalizacje rodzicow ktore dziecko umie wiecej...

Gdy wszystko wyjdzie juz na prosta i zapomnicie o przykrych sprawach,to tez was
wyscig szczurow dopadnie,nie przejmuj sie o to.
Ja jak patrze na syna,to on jest niemal identyczny jak ja kiedys bylem.Ambicja
i uporem spokojnie do wszystkiego dochodzi.
Corka jest calkiem inna.Jej wszystko samo przychodzi bez zadnego wysilku a ona
na dodatek wszystko olewa.

[de_la_hoya]

maksimum napisał:


> Gdy wszystko wyjdzie juz na prosta i zapomnicie o przykrych sprawach,to tez
> was wyscig szczurow dopadnie,nie przejmuj sie o to.


Sama nie wiem... ja nigdy nie bralam udzialu w wyscigu szczurow tylko zylam jak
mi sie podobalo i szczerze mowiac do tej pory nie porownywalismy naszego syna z
innymi dziecmi. Jezeli dzieci sa zdrowe to predzej czy pozniej naucza sie
wszystkiego co im sie w zyciu przyda. Moj syn, mimo ze taki sprawny fizycznie i
wygadany dalej sika w pieluche i szczerze mowiac jest srednio zainteresowany
przejsciem na nocnik lub kibelek. Jego rowiesnicy, mimo ze mowia mało lub wcale,
w zasadzie maja to opanowane. Wszyscy dookola chwala sie jak to wspaniale, moje
dziecko uczylo sie 10 dni a moje 9, a potem stres ze inne dziecko bylo o dzien
lepsze niz moje. A w zyciu! Nie chce to niech sika w pieluchy, nie mam stresu...
U mnie atrakcją jest jeszcze to ze syn jest wysoki i ma czuprynke wiec wyglada
na starszego niz jest... a tu ta pielucha hahaha
Oby ten wyscig nas nigdy nie dopadl!

[maksimum]

> Moj syn, mimo ze taki sprawny fizycznie i
> wygadany dalej sika w pieluche i szczerze mowiac jest srednio zainteresowany
> przejsciem na nocnik lub kibelek.

Moje dzieci w wieku okolo 2,5 roku zrezygnowaly same z pieluch,a wczesniej nie
uczylem ich kibelkowania.
Czyli twoj ma czas do polowy pazdziernika.
W wiekszosci wypadkow wynika to z checi zaoszczedzenia na pieluchach,a konczy
sie nerwica u rodzicow i dzieci.
Mozesz kupic wczesniej takie extra siedzenie na sedes dla dzieci,bo moje sie
baly ze do srodka wpadna.
Pokaz mu jak to siedzenie sie zaklada i przyjdzie czas,to sie sam zainteresuje.
Jest wysoki,czyli nocniki sa bez sensu,chyba ze kolejka ustawia sie przed
ubikacja,to wtedy nocnik sie przydaje.

> Jego rowiesnicy, mimo ze mowia mało lub wcale,
> w zasadzie maja to opanowane. Wszyscy dookola chwala sie jak to wspaniale,
moje
> dziecko uczylo sie 10 dni a moje 9, a potem stres ze inne dziecko bylo o dzien
> lepsze niz moje. A w zyciu! Nie chce to niech sika w pieluchy, nie mam
stresu...
> U mnie atrakcją jest jeszcze to ze syn jest wysoki i ma czuprynke wiec wyglada
> na starszego niz jest... a tu ta pielucha hahaha
> Oby ten wyscig nas nigdy nie dopadl!

Pod koniec podstawowki sie zaczyna,by dostac sie do dobrego gimnazjum,a pozniej
do dobrego liceum itd.

[de_la_hoya]

maksimum napisał:

> > Moj syn, mimo ze taki sprawny fizycznie i
> > wygadany dalej sika w pieluche i szczerze mowiac jest srednio zainteresow
> any
> > przejsciem na nocnik lub kibelek.
>
> Moje dzieci w wieku okolo 2,5 roku zrezygnowaly same z pieluch,a wczesniej nie
> uczylem ich kibelkowania.
> Czyli twoj ma czas do polowy pazdziernika.
> W wiekszosci wypadkow wynika to z checi zaoszczedzenia na pieluchach,a konczy
> sie nerwica u rodzicow i dzieci.
> Mozesz kupic wczesniej takie extra siedzenie na sedes dla dzieci,bo moje sie
> baly ze do srodka wpadna.
> Pokaz mu jak to siedzenie sie zaklada i przyjdzie czas,to sie sam zainteresuje.
> Jest wysoki,czyli nocniki sa bez sensu,chyba ze kolejka ustawia sie przed
> ubikacja,to wtedy nocnik sie przydaje.
>

No wlasnie, wszyscy oszczedzaja na pieluchach, no i opcja: co ludzie powiedza?
Mnie wydatki na pieluchy nie bola, mam gdzies co powiedza ludzie o tym ze taki
stary chłop a robi w pieluche. Mamy dwa super nocniczki i nakładke na kibelek
która Miki umie sam załozyc. Czasami mowi ze mu sie chce siusiu i siada na
nocnik albo idzie do kibelka i robi co trzeba a czasami to olewa i jak jest bez
pieluchy sika na srodek pokoju i bije sobie brawo hahaha

[maksimum]

> No wlasnie, wszyscy oszczedzaja na pieluchach, no i opcja: co ludzie powiedza?
> Mnie wydatki na pieluchy nie bola, mam gdzies co powiedza ludzie o tym ze taki
> stary chłop a robi w pieluche. Mamy dwa super nocniczki i nakładke na kibelek
> która Miki umie sam załozyc.

To w zupelnosci wystarczy.Z moich obserwacji wynika,ze dzieci przecietnie okolo
2,5 lat same juz nie chca zakladac pieluch.Jakby przekroczyl 3 rok zycia z
pielucha,to wtedy mozna sie zainteresowac.

[zdrowa7]

Przepraszam, ale nie mogę się powstrzymać:
Jasio miał już 5 lat, a jeszcze nic nie mówił. Pewnego dnia mama podaje mu obiad, a Jasio mówi:
- A gdzie kompot?!
Mama zdziwiona:
- Jasiu, to ty umiesz mówić!? Dlaczego dopiero teraz się odzywasz?
- Bo zawsze był kompot!

[titta]

Alez on mowi - z tego co piszesz! Chlopcy troche pozniej rozwijaja mowe.
Przeciez nie wszystko co odchyla sie od sredniej jest patologia. Jak sie
martwisz to mozesz mu zbadac sluch.
Tak na uboczu: chcialam sklonic jednego z moich podopiecznych zeby mi
powiedzial, ze chce ciastczko (maly tez ma 2,5 i tez glownie mowi po swojemu
ale "na temat"). Powalil mnie jak powiedzial: Gi (od give) "bum, bum, bum"
uderzajac sie piescia w piers. Rzeczywiscie, ciasteczka byly w ksztalcie
serca

[picquick]

moim skromnym zdaniem to zupełna norma ))) wyluzuj

[pune]

dodam ze nie ma napewno problemu ze zrozumieniem co do niego mowie,wszystko
rozumie,potrafi nawet pokazac na palcach ile ma cukierkow(do 3 cokierkow) i ile
ma lat.Dobrze wie czego chce i potrafi to wytlumaczyc swoim dziwnym slownictwem
tylko dla mnie zrozumialym.Podam przykladowe jego wyrazy ktore potrafi
powiedziec po swojemu:ciocia,dziadek,baja,pic,mucha,pajak,duzo,mala(jego
siostra)nie ma,jest,pilka,bajka.....te wszystkie rzeczy okresla po swojemu-nie
bede przytaczac jak bo poprostu niektorych nie da sie opisac jak on to robi!
jest duzo slow....ale zadne nie wypowiedziane jak normalnyczlowiek mowi!dodam
ze mieszkamy w niemczech od 3 miesiecy wiec narazie nie ma zadnego kontaktu z
dziecmi!No nic mysle ze do 3 lat cos powie ale boje sie ze taka mowa juz mu
zostanie!

[anatemka]

chciałam zaznaczyć, że stawiany wszystkim za przykład Einstein jest
podejrzewany o autyzm. A ja za dużo znam historii dzieci które miały mówić'w
swoim'czasie, a niestety nie zaczęły, że wolę na zimne dmuchać. Uważam, że
zawsze kiedy matka niepokoi się o rozwój dziecka powinna to skonsultować ze
specjalistą. Dla swojego spokoju.

[vanilla_sky7]

Zgadzam sie z Anatemką. Lepiej zadbać o swoje dziecko niz pózniej żałować, że
sie nie zrobiło tego czy tamtego.
W mojej najblizszej rodzinie jest 2,5 letnie dziecko, którego rodzice uważają
że to "takie tępo rozwoju" a dziecko: nic, ale to zupełnie nic nie mówi, nie
wykonuje żadnych poleceń, nie chodzi tylko biega wymachując nieporadnie
rączkami, do niedawna bardzo bało się nawet dobrze znanych osób, nie zwraca
uwagi na inne dzieci, krótko mówiąc: niefrasobliwość rodziców do potęgi.
Tylko dzieciaka szkoda

[maksimum]

> W mojej najblizszej rodzinie jest 2,5 letnie dziecko, którego rodzice uważają
> że to "takie tępo rozwoju" a dziecko: nic, ale to zupełnie nic nie mówi, nie
> wykonuje żadnych poleceń, nie chodzi tylko biega wymachując nieporadnie
> rączkami, do niedawna bardzo bało się nawet dobrze znanych osób, nie zwraca
> uwagi na inne dzieci, krótko mówiąc: niefrasobliwość rodziców do potęgi.
>Tylko dzieciaka szkoda

A w czym by im lekarz pomogl?

[vanilla_sky7]

maksimum co to za pytanie:"w czym by im lekarz pomogł?" jeśli uważasz że z
dzieckiem 2,5 letnim z którym nie ma żadnego kontaktu nie warto iść do lekarza
to wybacz....

[marki0]

Powiem krótko.u mnie było podobnie.My z zapałem oczytani non stop z nim
rozmawialismy i opowiadalismy co robimy a on jak zaklety milczał niema do 3
lat.Za to teraz jak ruszył to gada bez ustanku.Zagaduje psy, ludzi i wszystko co
sie rusz.Wszedzie ma ksywe gaduły i nikt mi nie wierzy ze to dziecko tak
naprawde to mówi dopiero dwa lata.Fakt, mówi niewyraznie i sztrasznie szybko,
zatem chodzimy do logopedy.Ma 5 latek.Nie martw sie zatem na zapas.

[ewdarmer]

Byliśmy w bardzo podobnej sytuacji - Leon teraz ma 3 lata, ale gdy miał 2,5 i
niewiele mówił, poszliśmy do logopedy. Komunikacja byłą z nim świetna, rozumiał
skomplikowane polecenia, ale rozwój mowy miał na etapie 1 roku - 1,5 roku.
Stwierdziliśy, ze na spokonie poćwiczymy z nim rozwój mowy, bez jakiegokolwiek
nacisku, niespokoju itp, co tylko by zahamawoło go. Teraz buduje już pełne
zdania, poprawne, choć często jeszcze mówi niewyraźnie. Logopeda stwierdziła
prosty opóźniony rozwój mowy, czyli coś, co da się wyrónać ćwiczeniami.
Logopeda jest świetnia - z Poradni Logopedycznej Wydziału Pedagogiki
Specjalnej - dr Emiluta-Rozya. Oprócz niej Leon ma jeszcze lekcje ze studentką
logopedii, śwetnie się bawi, a rozwój mowy, od kiedy zaczęliśmy ćwiczyć -
przyspieszył bardzo.

[ewdarmer]

Byliśmy w bardzo podobnej sytuacji - Leon teraz ma 3 lata, ale gdy miał 2,5 i
niewiele mówił, poszliśmy do logopedy. Komunikacja byłą z nim świetna, rozumiał
skomplikowane polecenia, ale rozwój mowy miał na etapie 1 roku - 1,5 roku.
Stwierdziliśy, ze na spokonie poćwiczymy z nim rozwój mowy, bez jakiegokolwiek
nacisku, niespokoju itp, co tylko by zahamawoło go. Teraz buduje już pełne
zdania, poprawne, choć często jeszcze mówi niewyraźnie. Logopeda stwierdziła
prosty opóźniony rozwój mowy, czyli coś, co da się wyrónać ćwiczeniami.
Logopeda jest świetnia - z Poradni Logopedycznej Wydziału Pedagogiki
Specjalnej - dr Emiluta-Rozya. Oprócz niej Leon ma jeszcze lekcje ze studentką
logopedii, śwetnie się bawi, a rozwój mowy, od kiedy zaczęliśmy ćwiczyć -
przyspieszył bardzo.

[maksimum]

> Oprócz niej Leon ma jeszcze lekcje ze studentką
> logopedii, śwetnie się bawi, a rozwój mowy, od kiedy zaczęliśmy ćwiczyć -
> przyspieszył bardzo.

Nawet gdyby Leon cwiczyl TYLKO z wami w domu,to tez by przyspieszyl bardzo,bo
to jest wlasnie taki wiek,kiedy sie przyspiesza mowienie.

[anatemka]

tak, to jest właśnie taki wiek, kiedy rehabilitacją można zdziałac najwięcej.
A puszczenie dziecka'na żywioł' nie zawsze sprawdza się w praktyce. Moja
siostra ma 26 lat i nie mówi poprawnie, może m.in. dlatego, że specjaliści
uważali że rehabilitować wypada dziecko dopiero po 4tym roku życia.
W większości przypadków faktycznie występuje proste opóźnienie rozwoju mowy i
dziecko samo nadrabia braki. Czasami niestety jest inaczej. A bagatelizować
sprawę można jedynie na własną odpowiedzialność i w stosunku do własnego
dziecka.

[iwpal]

Maksimum, problem polega na tym, ze prawidłowa diagnozę moze postawić tylko
specjalista widząc dziecko na zywo, nie przez forum. Nie bardzo roumiem
rodziców, którzy mając za przykład swoje prywatne dziecko (co moze być bardzo
mylące)uspokajają innych rodziców; jeżeli ktoś sie naprawdę zna na rozwoju
dziecka nie stawia takich uspokajaczy bez zobaczenia tego dziecka. A co my
widzimy na forum? Zaledwie ułamek, wycinek funkcjonowania dziecka, który opisał
nam rodzic z mniejsza lub większą dokładnością.
Moze byż tak, ze opóżnienie mowy u konkretnego dziecka, to taki wariant
rozwojowy i nie nalezy sie tym specjalnie przejmowac,ale moze być tak, ze
opóźnienie mowy współwystępuje z innymi problemami rozwojowymi (np. zaburzenia
integracji sensorycznej), o których rodzic nie wie, bo skąd miałby wiedzieć.
Usypianie czujności jest więc średnim pomysłem.

[anndelumester]

> Usypianie czujności jest więc średnim pomysłem.
A nawet wyjątkowo głupim pomysłem.
Dziecko idzie do szkoły i zaczynają się problemy.
Poza tym co to znaczy rozwój w swoim czasie????????????
Gdyby tak było, tabele rozwojowe nie byłyby potrzebne. A jednak są.

[de_la_hoya]

iwpal napisała:

> problem polega na tym, ze prawidłowa diagnozę moze postawić tylko
> specjalista widząc dziecko na zywo, nie przez forum.

I tak i nie... moj syn miał zdiagnozowane zaburzenia rozwoju mowy
(diagnozowalismy go pod kontem autyzmu), miał 20 miesiecy jak w ogole cos zaczal
mowic, diagnozna byla w wieku 22 miesiecy, kiedy to mowil juz sporo ale
niekoniecznie do obcych osob. Panie ktore go diagnozowały stwierdziły ze dwa
spotkania po godzince wystarcza i obwiesciły swoja diagnoze. Mowilismy w trakcie
spotkan co syn juz mowi itp ale patrzyly na nas z niedowierzaniem bo przy nich
mowil niewiele. Diagnozujac go w drugim osrodku (mial 25 miesiecy) juz nie
podtrzymano tej diagnozy, gdyz, moze i mowil niewiele w obecnosci pań ale jak
wyszły obserwowac go przez lustro weneckie to okazalo sie ze gada.
Moim zdaniem dlugo trzeba sie spotykac ze specjalista, i to takim ktory słucha
tez co rodzic ma do powiedzenia, zeby naprawde poznal dziecko.
Ale tez jestem zdania ze nie mozna usypiac czujnosci, lepiej pobiegac teraz po
lekarzach niz obudzic sie z reka w nocniku...

[maksimum]

de_la_hoya napisała:

> iwpal napisała:
>
> > problem polega na tym, ze prawidłowa diagnozę moze postawić tylko
> > specjalista widząc dziecko na zywo, nie przez forum.
>
> I tak i nie... moj syn miał zdiagnozowane zaburzenia rozwoju mowy
> (diagnozowalismy go pod kontem autyzmu), miał 20 miesiecy jak w ogole cos
zaczal
> mowic, diagnozna byla w wieku 22 miesiecy, kiedy to mowil juz sporo ale
> niekoniecznie do obcych osob. Panie ktore go diagnozowały stwierdziły ze dwa
> spotkania po godzince wystarcza i obwiesciły swoja diagnoze. Mowilismy w
trakcie
> spotkan co syn juz mowi itp ale patrzyly na nas z niedowierzaniem bo przy nich
> mowil niewiele. Diagnozujac go w drugim osrodku (mial 25 miesiecy) juz nie
> podtrzymano tej diagnozy, gdyz, moze i mowil niewiele w obecnosci pań ale jak
> wyszły obserwowac go przez lustro weneckie to okazalo sie ze gada.
> Moim zdaniem dlugo trzeba sie spotykac ze specjalista, i to takim ktory słucha
> tez co rodzic ma do powiedzenia, zeby naprawde poznal dziecko.
> Ale tez jestem zdania ze nie mozna usypiac czujnosci, lepiej pobiegac teraz po
> lekarzach niz obudzic sie z reka w nocniku...

To jest wlasnie to,co ja mowie.
Nikt nie zna lepiej swojego dziecka jak rodzice i zaden lekarz nie bedzie mu w
stanie pomoc bez pomocy i obserwacji rodzicow.
Rodzic jest pierwsza osoba ,ktora leczy dziecko a lekarz mu w tym pomaga.
Nie ma sensu czytac wszystkich ksiazek,ale trzeba czytac te,ktore dotycza
naszego dziecka.
Lekarka po kilka razy wysylala mojego syna do specjalisty,bo malo i niewyraznie
mowil,ale ja w jego wieku mialem te same problemy i tak naprawde zaczalem
dobrze mowic dopiero w wieku 20 lat.
Corka jest calkiem inna.Z mety zaczela mowic bardzo dobrze i ma bardzo bogaty
slownik.

[cyborgus]

maximum, to prawda ze rodzic zna swoje dziecko najlepiej. ale to dziala w dwie
strony. u nas pediatra z kolei nie widziala problemu, ale dala nam skierowanie
do lekarza specjalisty od rehabilitacji tylko po to zebysmy sie poczuli lepiej.
I w sumie szlismy tam z nadzieja, ze wymyslamy sobie problemy, i nas odesla do
domu. a tu ot diagnoza - oslabione napiecie miesniowe. a za tym moze sie jescze
ciagnac wiele innych rzeczy. Zaczynam znowu fizykoterapie.

Ja tam tez uwazam ze lepiej sprawdzic, nic pozniej pluc sobie w brode. W koncu
po grac w ruletke ze zdrowiem wlasnego dziecka?

[dyzurna]

witam

nie czytalam wszystkich wypowiedzi tylko pierwszy autorki watku i chcialabym cie uspokoic ja bardzoooo dlugo nie mowilam nic. moja mama mowi ze umialam ale nie chcialam po prostu mowic! nie uwierzysz do zerówki nie mowilam dosłownie nic ) wszyscy mysleli ze jestem uposledzona ... a tu popatrz mature zdalam i studia skonczylam

[kasia1302]

To jakiś precedens nadający się do głębszych badań. Niemówiący zerówkowicz to
bezwatpienia ogromny problem i błagam rodzice niech ten post nie zostanie
waszym uspakajaczem.

[dyzurna]

masz racje kasiu1302 ja nie chcialam moim postem uciszyc czujnosci autorki postu. sama jakbym miala ze swoim dzieckiem taki problem napewno bym biegla do lekarza momimo ze sama bylam nie mowiacym dzieckiem (po prostu wszystko mi pasowalo i nie mialam potrzeby sie odzywac)

[misia311]

Moja córka nie mówiła do 2 lat i 8 miesiecy ale była konsultowana w wieku 2
lata i 5 miesięcy oraz 2 lat i 7 miesiecy u dwóch różnych specjalistów.
Dopiero po ich opinii uspokoiłam się i czekałam na słowa, zdania. Myślę, że
poczekałabym 3 misiace i poszła do specjalisty raz jeszcze.
Aby mieć całkowitą pewność powinnaś zgłosić się do fachowca, który zobaczy
dziecko i wyda opinię.
Pozdrawiam

Kompocik zawsze był ...

[picquick]

Wiesz - ja też się irytowałam że moja córa nic nie mówi - ma coprawda dopiero 22
m-ce - więc nie "martwię" się że coś nie tak, tylko nie mogę się doczekać ))

Też można się z nią "dogadać" na każady temat, a zapytana kiedy w końcu coś
zacznie gadać - rozkłada rączki w geście "nie wiem" i się śmieje.

Wszystko jest w jej świcie okej, dogaduje się na każdy temat więc nie ma
potrzeby nic mówić ... też tak się więc irytowałam aż mi pewna osoba na moim
blogu przypomniała stary dowcip:

"Jasio miał już 5 lat, a jeszcze nic nie mówił. Pewnego dnia mama podaje mu
obiad, a Jasiu wrzeszczy:
- A gdzie kompocik?!
Mama zdziwiona:
- Jasiu, to ty umiesz mówić.
- Umiem - odpowiada Jasio.
Mama:
- To dlaczego dotąd nic nie mówiłeś.
- Bo zawsze był kompocik!"

Twój synak zapewne podobnie - macie bardzo dobry kontakt, potrafisz zrozumieć
"bez słów" jego potrzeby więc narazie nie ma motywacji do mówienia.
Kiedy jego potrzeby wzrosną to siłą rzeczy poczyni starania żeby je
zwerbalizować - guganiem nie załatwi sobie wyjścia na dyskotekę

Pozdrawiam!

[neomia]

Jeżeli sie martwisz, to idź z dzieckiem do logopedy. Przeprowadzi wywiad i
zdiagnozuje dziecko. Jeżeli jest to dobry specjalista to dziecko sie nie
zestresuje, chyba, że przez złe nastawienie rodzica. Moje dzieci ( 33 mc)
chodzą do logopedy od pół roku i poczyniły duże postępy. Tam nikt na nich nie
naciska, cały czas się znakomicie bawią i rozwijają język. I nie uważam tych
zajęć za przygotowanie do wyścigu szczurów. Ich celem jest rozwinięcie mowy,
tym bardziej, że moje maluchy stworzyły własny język i znakomicie porozumiewają
się gestami.
Mam też niechlubny przypadek w rodzinie ignorowania braku mowy, później
niewyraźnej mowy u dziecka. Efekty przyszły w szkole - duże problemy z
czytaniem, nierozumienie tekstu, błędy, wada wymowy, agresja w wyniku
problemów. A rodzice nic sobie nie robili z pytań i propozycji rodziny. Nie
chciało się im chodzić do lopgopedy....

[madzia788]

mój mały ma 2 lata i 3 mies.i też niewiele mówi .Mama,baba,drzwi-tylko
tyle.Cała reszta jest mi przekazywana w jego języku.Tata to jaja ,wszystko co
się otwiera to drzwi nawet paczka paluszków.ale świetnie rozumie co mówię i
rozwija się ksiązkowo-poza tym małym szczegółem.Na razie się nie martwię,bo
przecież kilku słów używa.Radziłam się lekarza i mówi że mały ma jeszcze
czas,więc głowa do góry

Mój synek też nie mówi :(

[k.kruk]

Hej. Doskonale rozumiem Twój niepokój. Mój Tymek też nic nie mówi, a ma 2 latka
i 4 miesiące. Odwiedzamy Poradnię Wczesnej Pomocy Psychologicznej, gdzie w
trakcie zabawy pani psycholog próbuje pokazać nam różne sposoby zachęcenia
naszego szkraba do mówienia. Postraszyla nas też możliwością afazji, ale na
diagnozę jest jeszcze za wcześnie. To może być opóźniona integracja
sensomotoryczna albo po prostu indywidualna cecha dziecka. Zachęcam do
odwiedzenia specjalisty. Jeśli przypadkowo jesteście z Krakowa, to ten Ośrodek
jest naprawdę cudowny i w dodatku wizyty są darmowe. Slucham różnych historii o
dzieciach, które późno zaczęly mówić, ale nie chcialabym zaniedbać synka jeśli
okaże się, że problem jest poważniejszy.