Tatusiowie

[mama-marta]

Witam! mam pytanko - jak wasi partneży radzą sobie z dziecmi?.Mój Mąż Lubi
spędzać cza z naszym 2 letnim synkiem ale tylko gdy ja jestem w pobliżu. sam
boi się zostać dłużej niż godzinę dzieckiem.Jak go przekonac że poradzi sobie
sam przez kilka godzin?

[judytak]

nie przekonywać
wyjść, uśmiechać się i zostawić
po prostu nie przyjmować do wiadomości, że "sobie nie poradzi"
("przecież to niemożliwe, żebym ja wyszła za mąż za taką fajtłape...")

pozdrawiam
Judyta

[joanna1982]

Mój mąż zostaje z 2 latką i 9 miesięczniakiem i wcześniej też zostawał jak
musiałam np iść do lekarza. I sobie radził. Jedyne co to starałam się dzień
wcześniej ugotować jakąś zupkę żeby mogli ją tylko przygrzać. A zostawał
najdłużej chyba 5 godzin.
pozdrawiam
Asia, mama 2 letniej Natalki i 9 m-cznego Piotrusia

[renmik]

A ja totoalnie oduczyłam męża od opieki nad dziećmi. Jestem z gatunku tych co
nawet sobie nie wierzą że dobrze zrobią a co dopiero facet. Efekt padam na pysk.
Marynia moja córeczka kiedyś powiedziała; Tatuś nie zajmuje się nami bo się nie
zna na dzieciach" Nie wiem jak by sobie poradził bo nie dają mu szansy na
sprawdzenie się. Jemu z tym dobrze mnie nie bardzo. Ale już taka głupia jestem.

[cynta]

Powiedz mu ze moze uzywac wlasnego zdrowego rozsadku, moze pare razy jakies
jaja wyjda ale potem juz sie nauczy. Oni sie boja ze nie beda umieli tak jak my
a trzeba ich przekonac ze moga po swojemu i tez bedzie dobrze. Tyle ze wy tez
musicie sie na to przygotowac :o)) Tylko wtedy bez komentarzy ze zjezdzalnie w
pokojach sa zrobione z materacy, uzyto calej poscieli do budowy super fajnego
domku i zostal zjedzony caly zapas czipsow i lodow. Ich zdrowy rozsadek jest
troszke inaczej umiejscowiony niz nasz....

[ominika]

Prtzygotować, to co mozesz przygotować dla Synka - picie, jedzenie, ubranka na
przebranie na wszelki wypadek, zeby tatus sie nie stresował - i wyjść. Możesz
tez podpowiedziec Tacie, co Mały lubi robić i jak ewentualnie radzić sobie w
sytuacji płaczu - bo to pewnie wiesz lepiej, jak go uspokoić. A po powrocie nie
krytykować i nie pokazywać, ze zrobiłabyś coś lepiej, nawet jesli tak jest. Nie
ma cudów - z takim dwulatkiem tata może się już zaprzyjaźnić.
Generalnie chodzi o to, aby Tata nabierał pewnosci. Mój M. zajmowal się córka
od chwili powrotu ze spzitala. W zasadzie nigdy nie miałam oporów, ani leków, ze
sobie nie poradzi. I jest w zasadzie jedyna osoba, z którą mogłam i moge nadal
zostawić dziecko. Jedyną, co do której mam pewność, że wszytsko będzie dobrze.
Zobaczysz, Twój też się oswoi z myslą, ze są sami na gospodarstwie, zwłaszcza,
jak posmakuje, że z takim Dwulatkiem to się mozna całkiem fajnie bawić już
pozdrawiam

[tunia30]

U mnie podobnie Mąż zajmował się od początku synkiem. Grunt to nie pouczać,
nie krytykować, nie komentować (choć aż korci!) Facet zrobi co musi lecz
zazwyczaj inaczej niż kobieta, co wcale nie znaczy gorzej. Mój to musiał zostać
z siedmiomiesięczniakiem (karmionym piersią) sam w domu na tydzień (ja byłam za
granicą), a co roku wyjeżdżam na ok. 3 dni i zosawiam ich w domu (taka praca).
Syn ma teraz 2,5 roku i mąż jest jedyną osobą, do której mam pełne zaufanie w
sprawach naszego dziecka. Przez dwa lata to on "siedział" z synkiem w domu, od
kwietnia zmienił pracę, a Mały wylądował w żłobku.
Pozdrawiam
Tunia

[daaar0]

Jedyne czego nie mogę (właściwie mogłem bo ma w tej chwili 2 lata) zrobić dla
mojej córki to dać jej cyca. A poza tym to karmię, kąpię, usypiam ... właściwie
robię wszystko. To dotyczy również moich przyjaciół, więc wydaje mi się, że
sytuacje opisane powyżej to raczej margines, a nie norma.

Tatuś

[stypkaa]

Spędza z dzieckiem czasem więcej czasu niż ja, czasem mniej. Zależy jak akurat
się ułoży praca i inne obowiązki.
Także tak samo musi umieć przewinąć, nakarmić, ubrać, umyć, wykąpać, pójść na
spacer etc.
Owszem, wiele rzeczy robi inaczej niż ja - co mnie czasam wkurza , ale bardzo
się staram i nawet mi to wychodzi, żeby go nie pouczać i nie krytykować.
A wczoraj np. ugotował cały gar ryżu (chyba dla 10 osób), a nie dla 3
Ale co tam Powoli przekonuję się, że nie takie duperele sa ważne, chociaż ja
z tych drobiazgowych jestem i trudno mi to przychodzi

[spurs1]

Jako społczeństtwo jesteśmy wszyscy skażeni myśleniem ze mamy są lepsze w
opiece nad dzićmi niż tatusiowie. To sprawia że na nas na Ojców patrzy się
innymi miarami a na mamy innymi. Stąd wielu ojców choćby bardzo chciało to nie
rwie się do opieki nad dzickime bojąc się ocen i wtrącania ze strony kobiet.
Natomaist mamom zdaje się że wszystko wiedza lepiej a co najgorsze są zbyt
drobiazkowe. Tylko kobieta zwróci uwagę na przekrzywiona o 2 mm czapeczkę,
tylko kobieta wracając do domu sprawdza ile ryżu ugotował mąż itd.
Nie szybko to się zmieni bo kobiety juz takie są.

[ominika]

Wiesz, ja myslę, że wielu ojców nie rwie się do opieki nad dzieckiem nie tylko
dlatego, ze społeczenstwo osadzi ich opieke inna miarą
Ja akurat uważam, ze jesli Ojciec od początku pomaga w opiece nad dzieckiem, to
nabiera w niej pewnosci i potem nie obawia się zostać z maluchem sam na sam.
Inna rzecz, ze czesto kobieta pada na pysk i nie pozwala sobie w niczym pomóc -
w tym równiez przy dziecku, bo oczywiście ona zrobi najlepiej... osobiście
ciesze sie, ze móJ M. mi na to nie pozwolił

[mama-marta]

Podejżewam że moim błędem było to że zaraz po porodzie zamieszkaliśmi z moją
mamą , ona chciała pomuc przy dziecku bo ja byłam po cesarce więc nie kazała
mojemu M kąpać , przewijac , usypiać.Mama mówiła do niego : daj mi to zrobić
musze się troche nacieszyć a gdy się wyprowadzicie to ty będziesz pomagał ,
jeszcz zdążysz sie nakąpać.Widocznie to był błąd ,nie dałyśmy mu szansy na
początku to sie wycofał.

[sir.vimes]

To chyba dość ważne ile ryżu jest ugotowane. Jak za dużo to małe piwo ale jak za
mało trzeba szybko dogotować przez co się obiad opóżnia.

[stypkaa]

> Jako społczeństtwo jesteśmy wszyscy skażeni myśleniem ze mamy są lepsze w
> opiece nad dzićmi niż tatusiowie. To sprawia że na nas na Ojców patrzy się
> innymi miarami a na mamy innymi. Stąd wielu ojców choćby bardzo chciało to
nie
> rwie się do opieki nad dzickime bojąc się ocen i wtrącania ze strony kobiet.
> Natomaist mamom zdaje się że wszystko wiedza lepiej a co najgorsze są zbyt
> drobiazkowe. Tylko kobieta zwróci uwagę na przekrzywiona o 2 mm czapeczkę,
> tylko kobieta wracając do domu sprawdza ile ryżu ugotował mąż itd.

Masz dużo racji. Ale napisałam, że bardzo staram się to zmienić, bo powoli
zdaję sobie sprawę, że nie to jest w życiu najważniejsze.
Poza tym mój mąż NIGDY nie był odsuwany od dziecka. To on pierwszy po porodzie
wziął małego na ręce, to on go ubrał, on go przewijał kiedy ja leżałam obolała.
Aż się Pani doktor dziwiła, że "Pan to się nie boi?"
A czego się miał bać? Dla mnie również to było pierwsze dziecko i wiedziałam
pewnie tyle samo co on (chociaż oboje mamy młodsze rodzeństwo).

> Nie szybko to się zmieni bo kobiety juz takie są.
Dobrze, że to dodałeś. Bo może to jest po prostu kwestia nie wiem, jakiegoś
obszaru mózgu, że my jesteśmy takie, a Wy inni.
Nie od dziś wiadomo,że mężczyźni sa z marsa a kobiety z wenus

[happymix]

A to ja się pochwalę. Mój Mąż od narodzin naszej Córeczki zajmuje się nią na
równi ze mną. Od początku robił wszystko (oprócz karmienia piersią i
doskonale sobie z tym radzi a Córunia go uwielbia. W zasadzie to Mąż spędza z
Córką więcej czasu bo on pracuje w systemi zmianowym a ja tradycyjnie 8-16. Nie
spodziewałam się, że mam takiego faceta!

[mama-marta]

No to gratuluje i podziwiam.

[vharia]

Mój się boi kąpać małego (pól roku), córki tez nigdy nie kapał jako niemowlecia,
bo się bał, że zrobi krzywdę. Faktycznie, on z tych co to śruby w kole potrafią
zerwać przy dokręcaniu))
Poza tym radzi sobie naprawdę dobrze, pięknie się z dziećmi bawi, moze gdzieś
zabrać beze mnie, ale:
muszę spakować WSZYSTKO co potrzebne
dać dokładne instrukcje co i kiedy maja jeść (łącznie z: "to podgrzej")
kiedy spać.
No i na znacznie krócej niż mnie starcza mu cierpliwości i pomysłów na
zajmowanie się, zwłaszcza niemowleciem.
Generalnie OK i przy drugim dziecku duuuuuży postęp, z pierwszym było słabiej.

[ojciec_remika]

Witam!
Widaje mi się, że rola ojca w wychowaniu dzieci jest bardzo ograniczona niestety
z powodu kobiet. To one w mediach oraz "przyzwyczajeniach" ukazywane są jako
osoby odpowiedzialne za dzieci. Można zatem tutaj stwierdzić, że one same nie
pozwalają się wykazać ojcu dziecka.

Przede wszystkim kobiety powinny pamiętać, że to jest także dziecko innej osoby,
która chce się nim opiekować. Na początku facet będzie to robił trochę z obawą,
czy przypadkiem nie zrobi krzywdy maleństwu swoim uściskiem, czy czymś takim...
Po drugie, najgorszym błędem, jaki moze popełnić kobieta, to upominanie,
pouczanie, zwracanie uwagi na "źle"!! zrobione rzeczy, które w rzeczywistości są
złe tylko w oczach kobiet. Ze starszym dzieckim, które umie już troche więcej
mężczyźnie jest łatwiej i może w swoim bobasku znaleźć świetnego przyjaciela.
Dla mnie zabawy z synem to najlepsza rozrywka i ulubione zajęcie, choć uwielbiam
swoją pracę, a kiedyś myślałem, że właśnie robota jest najważniejsza. Inną
kwestią są tu już poruszane przez inne osoby wątki. Po co zostawiać faxetowi
ugotowany pełny obiad, lub ubranka?? Przecież dziecku nic się nie stanie, jeśli
pochodzi w zielonych spodniach i czerwonej bluzie co jest niedozaakceptowania
przez kobiety... Trochę śmiesznie to będzie wyglądać, ale czy komuś to
przeszkadza?? Po co dawać dokładne wskazówki jak przebrać, ukołysać, bawić się??
Trochę inwencji partnera i wszystko będzie w porządku. Jest to nawet lepsze dla
dziecka. Przecież lepiej, aby dziecko było inaczej kołysane (usypaine) przez
mamę i tatę... Prawda??

Dlatego jeden apel do kobiet:
1. Nie pouczajcie
2. Nie narzucajcie
3. Dajcie wykazać się facetowi
4. Niech On opiekuje się dzieckiem tyle, ile chce (bez takich sytuacji, że ty
się jeszcze zdążysz się nim nacieszyć)

Piszę to oczywiście zperspektywy ojca...

P.S. I jeszcze jedno. Czasami stresujące jest, jak kobieta patrzy się i aż ją
nęci, aby upomnieć mężczyznę podczas kąpania, karmeinia, czy innych typowych
sytuacji.

pozdrawiam

[vharia]

Zgadzam sie, ze kobiety bardzo często przesadzają z krytyką, sama przesadzałam
przy pierwszym dziecku. Inna rzecz, ze panowie są zwykle raczej zieloni w
sprawach małych dzieci i pomysły miewają conajmniej dziwne. Do tego szlejący
instynkt macierzyński- i tatuś dostaje po uszach, często mimo dobrych chęci))

Nie mam obsesji na punkcie zestawiania kolorów w garderobie niemowlęcia ale już
to, czy będzie miało czapkę i kiedy dostanie zupę jest dla mnie istotną
kwestią. Jednak u nas takie sprawy załatwiane są pokojowo i mam zaufanie do
męża- na tyle, zeby go nie kontrolować i nie krytykować ustawicznie a on do
mnie- żeby wysłuchać, o co w sprawie dziecka proszę

[ojciec_remika]

vharia napisała:

> Zgadzam sie, ze kobiety bardzo często przesadzają z krytyką, sama przesadzałam
> przy pierwszym dziecku. Inna rzecz, ze panowie są zwykle raczej zieloni w
> sprawach małych dzieci i pomysły miewają conajmniej dziwne. Do tego szlejący
> instynkt macierzyński- i tatuś dostaje po uszach, często mimo dobrych chęci))
>

A kobiety to nie są?? Przepraszam, ale wydaje mi się, że zanim nie zaczniesz
rozmawiać o temacie dzieci, czy czytać jakiś poradników lub książek, to też nie
wiesz, "co się z czym je" w sprawach dzieci. Zachowań tych można się jednak nauczyć.

> Nie mam obsesji na punkcie zestawiania kolorów w garderobie niemowlęcia ale już
> to, czy będzie miało czapkę i kiedy dostanie zupę jest dla mnie istotną
> kwestią. Jednak u nas takie sprawy załatwiane są pokojowo i mam zaufanie do
> męża- na tyle, zeby go nie kontrolować i nie krytykować ustawicznie a on do
> mnie- żeby wysłuchać, o co w sprawie dziecka proszę

Co do innych spraw, typu świadomość, czy dziecko nie jest głodne lub mu nie
jest zimno, to facet, w tej samej mierze, co kobieta, o tym wie. Po prostu tak
już jest: my nie dajemy o tym tak wyraźnie znać, z czego Wy robicie czasem
problem. Pięć minut oczekiwania dziecka dłużej na jedzenie jest dla nas
łatwiejsze do zniesienia, niż Wam, gdyż musicie mieć zazwyczaj wszystko o
stałych porach i tak, jak sobie zaplanowałyście. Nie uważam jednak, że
zachowanie faceta jest w porządku, ale skoro nie masz wyraźnych sygnałów dziecka
wielkiego głodu typu płacz i nie wykazuje ono "paraliżującego" głodu, to czasem
można sobie pozwolić chyba na takie małe spóźnienie.

[jacksparrow1]

Najlepsza metoda - zostawic tatusia samego z dzieckiem zeby sie przekonal na
wlasnej skorze ze nic mu sie nie stanie jak pobedzie z dzieckiem przez 3-4
godziny zwlaszcze ze dwulatek lubi sobie jeszcze uciac drzemeczke.Przyszykowac
mu wszystko, powiedziec co i jak, co kiedy podac ewentualnie i sobie
pojsc.Spokojnie , poradzi sobie.Dziecka nie zaglodzi i dziecku krzywda sie nie
stanie.

[spurs1]

Najlepsza metoda - zostawic tatusia samego z dzieckiem zeby sie przekonal na
> wlasnej skorze ze nic mu sie nie stanie jak pobedzie z dzieckiem przez 3-4
> godziny zwlaszcze ze dwulatek lubi sobie jeszcze uciac
drzemeczke.Przyszykowac
> mu wszystko, powiedziec co i jak, co kiedy podac ewentualnie i sobie
> pojsc.Spokojnie , poradzi sobie.Dziecka nie zaglodzi i dziecku krzywda sie
nie
> stanie.

I właśnie tu lezy problem. "pzryszykowac mu wszystko i powiedzieć co i jak".
Mimo najlepszych chęci i potrzeby wspomagania przez męzów - wy kobiety nie
możecie się wyzbywyć teakiego myślenia. To jest silniejsze od was.
Z tym musicie walczyć.

[sir.vimes]

Widzę , że ja mam wyjątkowo świetnie. Mój mąż ma siostrę niemal dwie dekady
młodszą - jak urodziłam córcię to on miał wszystko na świeżo, ja nie wiedziałam
nic, tylko z książek, bo z niemowlętami nie miałam kontaktu. Umiał więc robił, a
ja się powolutku uczyłam bez stresu. Teraz, prawie 5 lat póżniej , ja sie więcej
zajmuję ale np do lekarza to zazwyczaj on, ja tylko w naprawdę poważnych
przypadkach(np na ostry dyżur.)

[anik801]

Ja byłam niedawno 4dni w szpitalu.Córką zajmował się przez większość czasu mąż.
Jego sposób na wszystko-włączyć dziecku bajkę i jest spokój.Teraz już nie ma
przy małej tyle"roboty"-nie trzeba przewijać,sama się naje,zajmie czymś.Ale jak
była mniejsza by to nie lubił jej przewijać.Wykąpać tak,dać butelkę(nawet w
środku nocy)tak,wszystko tylko nie przewijanie.No ale odkąd córka robi na
nocnik,ten "problem"mu odpadł.A od roku jest weekendowym tatusiem(taka praca).

[cyborgus]

umowic sie na ploty z kumpelami - gwarancja ze szybko nie wrocisz, ani nie
bedzie cie kusilo, zeby wracac i "ratowac" dziecko.
tata i dziecko sobie poradza - moze nie zawsze tak jak ty bys to zrobila, ale
to nie jest najwazniejsze. oni we dwojke znajda swoje sposoby, ktore beda tylko
ich - daj im szanse!

[bea.075]

witajcie,
kiedyś miałam podobne obawy i jak już miałam zostawić męża z pociechami - to
tylko na parę godzin, lecz w miarę upływu lat (choć mój mąż notorycznie nie ma
czasu) - pozwalałam by choć w weekend przejął moje obowiązki choćby spacerów z
maluchami. W tym roku puściłam ich samych na wakacje do babci męża - fakt że
sama miałam sporo zatrzeżeń ale fakt jest faktem moje chłopaki znacznie
bardziej cenią sobie towarzystwo taty niż moje - może wynika to z faktu, iż ja
znam się dużo gorzej na samochodach, nie umiem grać w piłkę i... jestem do ich
dyspozycji na codzień...
Moja rada: wypycgajcie mężów z maluchami - choćby najmniejszymi na spacer,
wycieczkę, itp. choćby po to by odpocząć! lub poprasować, poprać, poplotkować z
przyjaciółkami - zamiast zarywać noce.
Oni jak chcą to potrafią. Tylko nie dają tego po sobie poznać.
pozdrawiam, Beata

[baabcia]

Postaraj się robić coś ważnego, tak ważnego jak praca męża. Nie ważne co to
bedzie tylko doceń siebie i tak to zajęcie traktuj. Pewnie boisz się opuścić dom
i moze lepiej najpier rób to w pobliżu, jak Cię poprosza to odrobinę poradź. A
potem już dadzą sobie radę. Albo idź na łatwiznę i w waźnej sprawie oddalaj się.